re again

[be81]

Witajcie . CO U was dziewczyny? jak sie czujecie? jak nowy rok? jak terapie?
jakieś sukcesy?porazki
.Piszę dopiero teraz bo uznałam ze zbyt częste przesiadywanie na forach itp,
uwikłanie w temacie -nigdy nie pozwoli mi zająć się zyciem i ruszyć do
przodu. i jak mowiłam jestem zwolennikiem leczenia typu "porządny kop do
działania " a nie wzajemne uzalanie sie i pocieszanie to dzis już ledwo
wytrzymuję tak. Po prostu boję się ze gdy zacznę robic cos ponad moje siły
znów wejde w objawy i chorobę.Boję się że tak naprawdę nic nie wymyslę
lepszego i satysfakcjonującego co znow doprowadzi do nałogu.
Poza terapią chodze tez na grupe w krakowie i z jednej strony to jest fajne
doswiadczenie,mozliwosc rozmow, znajomosci a z drugiej czuję ze nie powinnam
tym bardziej ze dziewczyny są w tym stadium ktore juz jest za mną.
Kurcze praca nad psychiką to jednak najcięższa rzecz z tego wszystkiego ,
bolesna.. ale mam nadzieje ze skuteczna.
Napiszcie co u was proszę.

[grubba1]

Cześć be81,
jestem nowa na tym forum i jak każdy poszukuję pomocy. Piszesz, że chodzisz na
terapie i na grupę w Krakowie. Czy mogłabyś mi dać jakiś kontakt. Też jestem z
Krakowa, ale do tej pory jakoś nie miałam szczęścia. Zależy mi na kimś
kompetentnym, i nie od bulimii, czy anoreksji, tylko właśnie od kompulsywnego
jedzenia.
Pozdrawiam
grubba1

[kasiolda]

witaj be!jak milo ze sie odezwalas,jak milo uslyszec ze u Ciebie dobrze.
u mnie przez krotki czas bylo lepiej,euforia z powodu nowej pracy,fajnych ludzi
tam,coraz lepszych kontaktow z ludzmi ze studiow i ogolnie wrazenie zmian jakie
we mnie zaszly,teraz znowu jest gorzej,znowu jem,uzalam sie nad soba,wszystko
sprawia mi klopot,kazde spojrzenie,gest,wszystko wydaje mi sie porazka,miotam
sie,milion mysli w mojej glowie,nie wiem co robic,jestem cala roztrzesiona w
srodku,chce mi sie plakac,tyje i nie umiem przestac jesc,nienawidze siebie,bo
jestem slaba,bo nie pasuje nigdzie,bo inni sie ciesza,smieja,rozmawiaja milo,a
ja siedze z boku,jestem zmeczona tym wszystkim,tym ze musze codziennie
pracowac,tym ze mam jakies obowiazki,najchetniej bym to wszystko
rzucila,zamknela sie w czterech scianach,nie nadaje sie do niczego,nie nadaje
sie do zycia wsrod ludzi..meczy mnie ta sytuacja,nie wiem czy jestem
lubiana,czy robie to dobrze,nikt mi nie powiedzial,zyje w niepewnosci,w
swiadomoscize jestem oceniana,ze byc moze za plecami obgaduja mnie,wytykaja co
robie zle itd,nie umiem z tym zyc,boli mnie to,nie lubie tego,boje sie tego i
jestem sama,nie mam sie komu wyzalic,poradzic,na szczescie w niedziele sie
spotkam z psycholozka,moze cos na to poradzi..
pozdrawiam
oby tak dalej be!

[be81]

Witaj grubba1. Podaj mi Twego maila, to Ci napiszę informację- bo na razie
grupa jest w zawieszeniu i się na nowo organizuje.
A tak poza tym nie ma kogoś takiego jak specjalista od kompulsywnego jedzenia
a i grupa łączy ludzi z rożnymi zaburzeniami odżywiania. Nie jest istotne czy
wymiotujesz czy się głodzisz czy nadmiernie jesz ale najważniejsze w leczeniu
jest dojść do tego dlaczego przenosisz swoje emocje/ życie/uwagę na sprawy
jedzenia. Generalnie - leczenie uzależnienia.
Kasiolda , witam:) Nie łam mi się tam!Aa wiesz troche mnie niepokoi Twoje
zdanie odnośnie psycholożki ”może ona coś na to poradzi” Tylko Ty jesteś w
stanie coś poradzić. Wiem ,że to trudne, a moment w którym sobie człowiek zda
sprawę z tego jest jeszcze bardziej trudny. U mnie wcale nie tak dobrze.
Wlasnie dlatego, ze uświadamiam sobie co dnia, że tylko ode mnie zalezy jak
będzie a nie mam odwagi aby było tak dokladnie jak chcę.
A propo terapii, to jeśli można Cię spytać: Kasiolda jak wyglada Twoja
wspolpraca z terapeutą i jakimi technikami się odbywa?
Bo się zastanawiam nad moją czy oby jest dobrze prowadzona, wiesz w
dzisiejszych czasach nie można być niczego pewnym.
Proszę tez innych doświadczonych o wypowiedzi w tej kwestii

[kasiolda]

zdaje sobie z tego sprawe ze to ja jestem odpowiedzialna za swoje zycie i tak
jak Ty sie boje w koncu cos zmienic,skonczyc z ciaglymi watpliowsciami,zrobic
cos dla siebie,skonczyc z przesadnym mysleniem o innych.tez nie wiem czy jest
dobrze prowadzona,ale mysle ze liczy sie to czy Tobie pomaga,czy lepiej sie
czujesz ze soba,czy zmienia sie cos w Tobie.
u mnie to jest rozmowa,ogolnie o tym co sie dzialo przez czas kiedy sie nie
widzialysmy,opowiadam,psycholoz ka zadaje pytania,stara sie zaglebic w to co
czuje,co sprawia ze tak sie czuje,probujemy znalezc jakies
rozwiazania,generalnie kazd spotkanie daje mi cos do myslenia i po pewnym
czasie zmienia cos,kedy juz to przetrawie,jakos tak automatyczie jestem inna
osoba,widze ze coraz bardziej godze sie z tym kim jestem,jaka jestem,chociaz
moze do konca nie wiem tego,ze robie sie bardziej otwarta szczera,niestety
czasem zdarzaja sie doly,dna,od ktorych sie odbijam,tak jak teraz i mam
nadzieje ze wkrotce to sie stanie i jestem ciekawa jak to wyglada u Ciebie i u
innych

[be81]

aha Kasiu gdzie pracujesz? napisz coś o tym! ja tylko biegam po roznych
pracodawcach i skladam oferty i tak w kolko bo zawsze mowia ze sie skontaktują
i tak to mija.
U mnie terapia podobnie- rozmowy. Choć mam takie dni ,że nie mam o czym i nie
chcę mi sie rozmawiac na trudne tematy. Czasem mi uswiadamiaja wizyty ze
popelniam bledy- co mnie jeszcze bardziej wkurza. Bo jak to sobie uswiadomię to
juz nie moge zwalac lenistwa na pogode/okres itd itp.
No coż 23 lata blednego myslenia nie da rady naprawic w 3 tygodnie.
Pozdrawiam papa

[horlaa]

moja terapia też polegała na rozmowie. ale bardziej ja mowiłam - okazało się
jak wielką mam potrzebę mówienia zaufanej osobie, zwierzania się, po prostu
wygadania. i to jeszcze w poczuciu, że ten ktoś nie będzie mi udzielał rad (jak
np. rodzice) tylko po prostu wysłucha, czasami coś dopowie, i już.
moja terapeutka jest b. oszczędna, stara się niczego nie narzucac, i to mi się
u niej podoba. od paru miesięcy nie chodzę w ogóle na terapię, głównie z powodu
finansów, ale i też dlatego , ze próbuję się sprawdzić - jak to jest "bez".

be, jeśli chodzi o Twoje wątpliwości co to terapeuty, to zastanów się co ci nie
odpowiada, jeśli nie odpowiada, i powiedz o tym terapeucie. a jeśli to takie
ogólne wątpliwości, na zasadzie "ciekawe jak mają inni" - to nie masz się czym
przejmować. jeśli z wizyt wychodzisz w dobrym nastroju, jeśli chętnie się
spotykasz, rozmawiasz, i CZUJESZ że ciągle dowiadujesz się nowych rzeczy, że
się zmieniasz - to jest ok.
ja też miałam taki moment jakby kryzysu - bo ciągle jadłam, mimo tego, że
czułam się lepiej - ale to minęło, zresztą gadałam o tym z terapeutką. okazuje
się, że trzeba dużo spokoju i cierpliwości, żeby to wszystko zaczęło działać :)

życzę dalszych owocnych działań :)
i ściskam


ps. a co do częstotliwości odwiedzania forów to też wiem o czym mówisz :) był u
mnie taki moment, że po prostu nie mogłam patrzeć i słuchać niczego związanego
z ED bo strrasznie mnie to wkurzało wręcz :) to była organiczna niemal niechęć.
ale potem się ustabilizowało i teraz mogę tu zaglądać i gdzie indziej też :) i
nie czuć nic negatywnego, wprost przeciwnie. może trzeba nabrać siły żeby się z
tym spotykać.

do kasioldy

[horlaa]

kasiolda napisała:

> nienawidze siebie,bo
> jestem slaba,bo nie pasuje nigdzie,bo inni sie ciesza,smieja,rozmawiaja
milo,a
> ja siedze z boku,jestem zmeczona tym wszystkim,tym ze musze codziennie
> pracowac,tym ze mam jakies obowiazki,najchetniej bym to wszystko
> rzucila,zamknela sie w czterech scianach,nie nadaje sie do niczego,nie nadaje
> sie do zycia wsrod ludzi..meczy mnie ta sytuacja,nie wiem czy jestem
> lubiana,czy robie to dobrze,nikt mi nie powiedzial,zyje w niepewnosci,w
> swiadomoscize jestem oceniana,ze byc moze za plecami obgaduja mnie,wytykaja
co
> robie zle itd,nie umiem z tym zyc,boli mnie to,nie lubie tego

(...)

cały ten kawałek postu bardzo mnie poruszył, napisałaś jakby esencje tego, co
czuje osoba z gatunku "takich jak my"...
po pierwsze, na pewno ten kryzys wynika z tego, że początkowa euforia opadła.
pojawiły się codzienne nawyki, trochę monotonii, jakiegoś "ustabilizowania" -
więc i stare przyzwyczajenia wróciły.

boisz się też relacji z ludźmi z pracy - dobrze cię rozumiem, też tak mam i
ciągle nie umiem sobie z tym poradzić - takie poczucie, że każdy za plecami "ma
coś na mnie", że oni tak naprawdę mnie nie lubią, a jak ktoś mnie zauważy,
doceni, to wyolbrzymiam to i rzucam się na zupełnie drugi biegun: "wow, jaka
jestem wspaniała, po prostu najlepsza". to jest troszkę nieracjonalne myslenie,
takie zbyt skrajne, szaleńcze.
głupio pisać: rób swoje. ale może tak trzeba. drobne kroczki. może coś już się
nauczyłaś dzięki terapii, zastosuj to. jeden maleńki drobiazg. chociaż coś. nie
popadaj od razu w skrajny dół - nie daj się!!! wiesz, że to tylko Twoje myśli
robią Ci takiego psikusa - to ty sama się pogrążasz, nikt inny... to nie Twoja
wina, po prostu tak jest, a skoro o tym wiesz, to pora to zmienić :)

maleńkimi krokami...

ja od października mam pracę, taką bylejaką, byle przetrwać, ale panuje w niej
sieć takich układów, że strasznie mi obrzydła, choć początkowo wszystko mi się
podobało. też mam problem z zachowaniem tam, głupie "dzień dobry" sprawia mi
problem. ale ale: uważam, że to DLA MNIE typowe. po prostu (pora się przyznać)
jestem nieśmiała. MAM PRAWO do czucia się nieswojo w nowej sytuacji. cóż, tak
jest i koniec.
teraz pomału się rozkręcam. zaczynam po takim czasie czuć się swobodniej, choć
też nie jest idealnie, ale lepiej. np. dzięki sile która jest we mnie coraz
częściej nauczyłam się asertywności!! mam taką koleżankę, trochę toksyczną,
która lubi rozkazywać. za każdym razem, kiedy tak się zachowuje, odmawiam,
mówię "ty to zrób". i co? ROBI TO. :) to cudowne.

piszesz też o sprawach czysto towarzyskich, byciu lubianym, itp. trudno w pracy
wejść w takie układy jak na studiach, to już coś innego. są jednak takie
sytuacje, które można zmienić, i można się przełamać. mi kiedyś, w innej pracy,
sprawiały problem przerwy. jadłam śniadanie sama przy stoliku. pochłonięta w
swoich myślach. było mi z tym źle.
jednego dnia wyszłam po prostu na przerwę z inną dziewczyną, tzn zaraz za nią,
czy jakoś tak - usiadłyśmy razem, inni się do nas dosiedli. a może było
inaczej? nie pamiętam. chodzi o delikatne "uformowanie" sytuacji. jesli ludzie
nie zwracają na mnie uwagi, to dlatego, że ja się chowam. świadomie chciałam
być sama, ale JEDNOCZEŚNIE bolało mnie to.
wystarczy jeden jedyny raz się uśmiechnąć, zagadać, razem gdzieś pójść -
pójdzie łatwiej. nadal trudno, ale o wiele łatwiej. potem ludzie się będą
trzymać z Tobą, wyciągać na przerwy i inne takie - zależnie od charakteru
Twojej pracy - ja pamiętam jak w tamtej starej pracy nie mogłam się nadziwić,
że kilka osób pytało mnie: to co, kiedy idziemy na przerwę? PYTALI MNIE! :)
rozmawiali ze mną! to przeniosło się na cały czas w pracy, potem nawet
podwożono mnie do domu samochodem - wow! sukces! :)
a trzeba zacząć od jednej małej iskierki. uda ci się :)

buziaki

coś dłuuugaśny ten post wyszedł :)

[kasiolda]

jak zwykle pieknie dziekuje za slowa wsparcia,narzekam czasem ze jestem sama,ze
nie mam nikogo bliskiego,ale to nie do konca prawda,mam duzo takich osob,moze
nie zawsze sa w stanie mnie pocieszyc,ale sa ze mna,wielkie dzieki
Horlaa,Szczesliwawa,Mostena,Be. nie chcialabym nikogo pominac,ale ciezko mi
wymienic wszystkie forumowiczki,od ktorych uslyszalam cieple slowa,w kazdym
badz razie wiedzcie ze wszystkim wam jestem wdzieczna bardzo bardzo,wiem tez ze
takie doly i czarne mysli to rzeczywiscie kwestia mojego myslenia,ktore nie
jest tak latwo zmienic,ale pracuje nad tym,ze z jednej strony bardzo potrzebuje
tego wsparcia,a z drugiej strony czasem nie potrafie o nie prosic i przyjac je.
masz racje Horlaa,moze rzeczywiscie troche sie izoluje,moze nieswiadomie
wlasnie powoduje ze nie jestem zauwazana,bo moze tak naprawde nie chce,boje
sie,ale nad tym tez popracuje
a co do twojego pytania Be to jestem na stazu w bibliotece,moze to jest jakies
wyjscie?mnie ciezko bylo znalezc jakas prace,zaraz po ogolniaku na dodatek nie
moglam byc dostepna caly czas,a na staz chetniej przyjmuja,bo za to nie placa.
pozdrawiam i zycze powodzenia!!!

LeNiwa nIEdziela

[be81]

No własnie Kasiu , a ta praca nad samym sobą okazuje się nie być wcale
lekka ,szybka, piękna i zmieniająca od razu całokształt. Przynajmniej u mnie
tak jest i takie zderzenie oczekiwań z rzeczywistością może spowodować nieraz
dołki:( ,co nie?
Niezły pomysł z tym stażem. Widzę że się tam coś jednak zle czujesz???????????
Wiesz , zawsze jest swiadomość ze to tylko chwilowe a jednoczesnie można się
rozgladać za czyms co Cie bardziej interesuje. Choć, kto wie może obecna praca
dostarczy Ci satysfakcji i energii. Trzeba próbować:) Też będę składać oferty
na praktyki skoro pracy nie ma:D
Horlu, pytam o terapię gdyż widzę ze są rożne metody leczenia terapeutycznego.
Ogolnie jestem zadowolona. Zastanawiam się tylko dlatego ,że płacę dużo , wiec
oczekuję też efektow przyszłościowych a nie tylko samego wygadania się.J Choc
to też. :)))))))))
Myślałam do tej pory, ze psycholog to psycholog. Rozmowa i tyle.
Tymczasem są różne techniki prowadzenia terapii (zwłaszcza w leczeniu BED) np.
systemowej, behawioralnej, poznawczej, analitycznej, Gestalt itd.. Może coś
wiadomo Ci o tym:)? Albo innym?

[horlaa]

szkoda, że nie pamiętam już ze studiów - miałam omówione wszystkie rozdzaje
terapii :) jak coś sobie przypomnę, to napiszę.


efekty przyszłościowe będą, nie musisz się obawiać. choć wszystko zależy od
Ciebie. ale to wiadomo.

zmykam, niestety mam zły dzień. trzymajcie się

[kasiolda]

nie tylko u Ciebie kochana.sa dolki,ale pocieszajace jest to ze po takich
dolkach przychodza lepsze chwile,zmiany i jest lepiej,widocznie tak ma byc..
troche sie zle czuje,nie wiem czy to wynika z mojego zachowania czy Ci ludzie
po prostu sa tacy.ale praca mi sie podoba,lubie pomagac innym.mam swiadomosc ze
to chwilowe,to mnie czasem pociesza,pozwala zacisnac zeby,ale z drugiej strony
otwieram sie,w koncu co mam do stracenia?raz jest lepiej,raz gorzej.zycze
powodzenia w szukaniu stazu!!!!!
niestety nie znam sie na technikach terapeutycznych,ale zgadzam sie z horlaa ze
efekty przyszlosciowe zaleza tez od nas samych.trzeba duzo cierpliowsci
3maj sie cieplo i Ty horlaa tez,zycze Ci zeby dzisiejszy dzien byl lepszy niz
wczorajszy,pamietaj jestes dobrym czlowiekiem i nikt nie potrafi tak pocieszyc
jak Ty
pozdrawiam

Poniedz.

[be81]

no to widzę że każda się trochę miota. A może się mylę?
Ja w kazdym razie na pewno. Z 1 strony chęć & energia na aktywne i zdrowe
zycie, momenty przebłyskow i działania. Z drugiej strony,jak już wiem ,że
wiąże sie to z wyzwaniami, przeszkodami, to jakaś częśc mnie pragnie się
schować przed niebezpieczenstwami swiata w swoim własnym swiatku. Odłożyć znów
na później. Taki miałam ostatni weekend własnie. Dołki po to by znów było
lepiej? nie wiem doprawdy czasami którędy droga.
a jak u was sie rozpoczął nowy tydzien?

[horlaa]

właśnie uświadomiłam sobie, że moje kryzysy są już inne. raz, że bardzo
rzadkie. dwa, że inaczej przebiegają. o ile wcześniej polegało to na wyrzucaniu
sobie beznadziejności/lenistwa/braku silnej woli/brzydoty/głupoty... to teraz
jest to PO PROSTU KRYZYS. chwilowy całkowity zanik siły. opadają mi wtedy ręce,
po prostu.
a potem, pomalutku, zaczynam myśleć skąd ten kryzys: i nigdy nie okazuje się,
że "ot tak, z powietrza". najczęstsze przyczyny to przepracowanie, przemęczenie
(tym bardziej że mam problemy ze zdrowiem a wkrótce zabieg), i poczucie
samotności. albo PMS. wszystko bardzo konkretne i obiektywne, prawda? to mi
pomaga jakoś to pokonać - po prostu wiem, że to minie. jestem tego pewna.

teraz jestem chora i siedzę w domu. niestety. wolałabym pracować, nie stać mnie
na chorowanie... ale moja druga część cieszy się strasznie - 2 dni
odpoczynku... dwa dni... wspaniale...

ostatnio zdarzają mi się częste napady. ale to chyba właśnie z braku siły. boję
się wciąż uznać siebie za momentami słabą. a przecież to nic złego. jestem w
takim momencie życia, że mam prawo NIE WIEDZIEĆ CO ROBIĆ. a jednak mam napady.
na szczęście bardziej polegają na kupowaniu, niż jedzeniu. zakupy z
niedzielnego napadu starczają mi na kilka dni, a nie jak wcześniej, na 1
wieczór. poza tym świadomość że jakieś smakołyki zalegają mi na półce
uspokaja "jakby co, to mam co podgryźć". i nie podgryzam :)

z tego wszystkiego wynika że nawet złe może wyjść na dobre :)

ok idę pić lekarstwo :)

trzymajcie się wszystkie

[kasiolda]

u mnie dalej kiepsko,moze psychicznie nie tak bardzo,moze tego nie widac,bo
usmiecham sie,rozmawiam,dzialam,ale gdzies w glebi jest jakis
niedosyt,niezadowolenie,krytyka samej siebie,doszukiwanie sie
bledow,porazek,brak szacunku dla samej siebie,nie umiem walczyc o swoje
zdanie,moje rozmowy sa kalekie,daje sie przegadac,pozwalam by ktos za mnie
dokanczal zdanie,dopowiadal,nie umiem powiedziec ze przeciez to wlasnie
powiedzialam przed chwila gdy ktos nie sluchajac mnie powtarza to samo,nie
umiem sie wyslowic,czasem boje sie odezwac,ehh no i jem dalej,boje sie ze moze
to sie nie skonczy,przygladam sie sobie w lustrze dzisiaj i wygladam
tragicznie,na buzi pojawily mi sie wypryski i generalnie jestem spuchnieta cala
i chociaz nie narzekam juz jak kiedys i nie przejmuje sie tym tak bardzo,to
jednak martiwe sie ze nadejdzie wiosna,lato i w czym ja bede chodzic?

[horlaa]

kasiolda, nie masz się z czego cieszyć? naprawdę jest aż tak źle? uśmiechasz
się, rozmawiasz, niby sama piszesz, że wychodzi ci to na razie kulawo, ale ty
się przecież dopiero rozkrecasz, prawda...? masz prawo mieć porażki, może ci
coś nie wychodzić, nic w tym złego...

naucz się dostrzegać pozytywne strony sytuacji, bo inaczej zawsze, zawsze
będzie coś nie tak. zawsze. uwierz mi, sprawdziłam po sobie.

ja wiem, że czasem jest cholernie ciężko, ma się ochotę tłuc głową w ścianę
albo schować pod kocem i nie wychodzić ale... to moment. to mija. chyba nie
chcemy zmarnować całego swojego życia na wpisywanie się na tym forum? co? :)

buziaki
dużo siły

uśmiechaj się dalej.

[kasiolda]

dzieki horlaa,wiesz zadziwiasz mnie,skad w Tobie tyle optymizmu i ciepla i mimo
ze u Ciebie nie za dobrze,to potrafisz pocieszyc drugiego czlowieka,powiedziec
mu cos milego,nie skupiasz sie na sobie,nie narzekasz jaka ja to
biedna,nieszczesliwa,nikt nie ma tak zle jak ja,mnei to sie niestety czesto
zdarza
masz racje,staram sie dostrzegac pozytywne rzeczy,ale czasem tak jak dzisiaj
moj wrodzony pesymizm bierze gore,moje ciagle niezadowolenie i pragnienie
wiecej,pragnienie bycia i...
ale bede sie starac dalej
pozdrawiam

[horlaa]

wiesz, troche robie to z egoistycznych pobudek :) po prostu męczy mnie, jak
ludzie narzekają. takie społeczeństwo, czy co. nic, tylko narzekać ;) od
pewnego moment, kiedy we mnie wiele się zmieniło, nie potrafię być wobec tego
obojętna.

to raz. a dwa - szkoda życia, mówię Ci!
owszem, nie idzie, jest do dupy, jest beznadziejnie, ale nie mozna się nad tym
roztkliwiać. nie można o tym pisać ciągle i ciągle. trzeba zrobić sobie
herbatę, puścić łezkę, a potem podnieść się i uśmiechnąć do samej siebie.
inaczej życie nie miałoby sensu.

tak wygląda to z mojej perspektywy.


piszesz, że u mnie nie za dobrze. niby tak, ale we mnie, w środku, jest OK. to
jest najważniejsze. mocno wierzę, że JAKOŚ BĘDZIE :) choć czasami nie mam już
siły. ale co tam :) to tylko taki czas trudny. choroba itp. będzie gut - tak
właśnie polepszam sobie nastrój + fantastyczna muzyka + dobry film. i tak
dalej... trzymaj się.

[be81]

Horlu, tez tam byłam w tym monecie gdy kryzysy sa inne, gdy kupowałam a nie
objadałam się. Byłam na granicy odejscia bed w niepamiec. Tylko zawsze się
cofam po jakims czasie.Nie do punktu wyjscia ale...Za szybko bym
chciała,zdrowienie powinno byc stopniowe, tak jak zdaje się u Ciebie.
Noo, tak w ogole, spojrzmy prawdzie w oczy: życie w nałogu zabiera nam całą
energię potrzebną do: budowania pewności siebie, relacji z ludzmi, mocy.:-0
aa..Kasiu jak jest ok to po co sie objadasz? /wiem nie powinnam pytac zwlaszcza
ja, ale to pyt ma ukryte tresci, sproboj sie zastanowić:))/

[kasiolda]

tez bym chciala szybko wyzdrowiec,znormalniec od tak pstryknac palcami i
juz,ale powtarzam sobie to co powiedziala moja psycholozka ze gdybym miala to
za darmo,bez wysilku to nie docenilabym tego tak jak gdybym osiagnela to ciezka
praca nad sama soba i chyba cos w tym jest,bo gdy dostrzegam jakas zmiane w
sobie,chocby najmniejsza to jestem wtedy taka z siebie dumna i nie moge
uwierzyc ze cos sie zmienilo,ze udalo mi sie..
droga be caly czas sie zastanawiam dlaczego,nie wiem moze dla mnie dobrze to za
malo,chce czegos wiecej,chce tej szybkiej normalnosci?a Wy co o tym myslicie?
pozdrawiam

[horlaa]

kochana Kasiolda, każda z nas chciałaby ot tak byc zdrowa, jak najszybciej, jak
to możliwe. ale nie ma tak łatwo. najlepszy chyba w tym wszystkim jest sam
PROCES. samo to odkrywanie wszystkiego, poszerzanie wiedzy o sobie... to
świadome zmienianie potem siebie.

inna rzecz, ze każda z nas na pewno ma w sobie jakiś utajony perfekcjonizm.
chcemy być najlepsze, po prostu. co ciekawe, dla nas wydaje się to oczywiste,
że ciągle jesteśmy "nie dość dobre". ciągle zamiast porównywać siebie z sobą,
porównujemy się z najlepszymi. ja np. nie uważam że dobrze śpiewam, bo
porównuję się z piosenkarkami albo ludźmi po Akademiach Muzycznych. i nie
wierzę jak ktoś mi mówi że ładnie śpiewam. bo co to znaczy ładnie? to taki
budyń - ani w tą, ani w tą.
musimy trochę przystopować, trochę dać sobie luzu, pozwolić sobie na bycie OK,
a nie zaraz jakaś tam super. perfekcjoniści są niewolnikami perfekcjonizmu.
ciągle za mało, ciągle źle...

cieszyć się tym, co jest. doceniać to, co się ma. doceniać kolejne etapy.
poszczególne dni. to jest dopiero Coś.


a tak na marginesie, to właśnie sobie uświadomiłam, że od momentu powiedzenia
sobie "jestem chora. chcę być zdrowa" do momentu "jest coraz lepiej, dobrze mi,
ale przede mną jeszcze sporo pracy" (czyli teraz) minęło... ok 3 lat. jak nie
więcej.
i to nadal trwa! nadal nie jestem całkowicie zdrowa!


cierpliwości.
spokoju.
luzu.
otwartości.
i optymizmu.

życzę. :)

[kasiolda]

masz racje,jestem perfekcjonistka,do bolu,nie cierpie przegrywac,nie cierpie
byc ta najgorsza,nie cierpie byc krytykowana,nie cierpie gdy ktos mowi mi ze
popelnilam blad,czuje sie wtedy nic nie warta,jakbym popelnila wielka
zbrodnie,bo jak to tak,nie wypada
nie lubie gdy wokol mnie sa ludzie ktorzy swietnie sie ze soba dogaduja podczas
gdy mnie przychodzi to z trudem,gdy inni mowia sa sluchani,zaraz ktos ma cos do
dodania,gdy ja sie odezwe zapada cisza i wtedy jest mi glupio zaczynam gadac
gadac i gadac az w koncu sie w tym wszystkim platam,w ogole nie lubie
niedokonczonych opowiesci,zdan,zawsze to co mowie musi miec jakis logiczny
koniec,wniosek cos w tym stylu,moze wlasnie dlatego nikt nic nie mowi,bo
wszystko zostalo powiedziane?wogole wydaje mi sie ze za duzo mowie,ze
chcialabym wszystko komus zdradzic,ze ciagle tkwi we mnie ta chec wygadania sie
komus,wyzalenia a moze to proba znalezienia akceptacji?
przystopowac,tak trzeba,ale ciezko,to wszystko jest podswiadome,czasem ciezko
to zahamowac,dzieje sie automatycznie,ani sie nie obejrzysz a tu juz wewnetrzny
krytyk robi swoje..
podziwiam horlaa twoja wytrwalosc i zycze szybkiego powrotu do zdrowia
Tobie,sobie i reszcie forumowiczek i prosze Was o danie znaku zycia
pozdrawiam

Mówisz i masz ;-)

[szczesliwawa]

A no witam w nowym roku. Kasiolda, gratuluję nowej pracy i postępów z
leczeniem.
Nie odzywałam sie ostatnio za często, bo mam dziwne wrażenie, że pisanie
postów, rozważanie, mielenie objawów tylko powodują, że czuję się gorzej. U
mnie jest kiepsko, znaczy, z napadami sobie radzę, gorzej z życiem. mam
depresję, problemy, zbliża się sesja. I próbuję załatwiać sprawy załatwiając
je, a nie zajadając. Wychodzi mi bardzo średnio. Ale napadów nie mam prawie
wcale. No i o czym tu pisać...
Pozdrawiam, dziewczęta.

[kasiolda]

witaj szczesliwawa!!!!!!!!!
super ze sie odezwalas!
ciesze sie ze jakos sie 3masz.
oby tak dalej!oby jak najmniej naapdow!
wiem co czujesz,ciezko tak na "trzezwo" zyc,ciezko nie moc uspokoic
sie,poprawic sobie humor jedzeniem,ale trzeba probowac,bo to do niczego nie
prowadzi,to dziala na krotko chwile,potem jest tylko gorzej
a wiesz,u mnie to dziala odwrotnie,skoro nie moge jesc,to babram sie w tym,w
swojej chorobie,swoich myslach,lekach,mysle,analizuje porownuje i jakos mi
lepiej
powodzenia w trakcie sesji!
odezwij sie czasem
pozdrawiam

[be81]

Nio,a czym jest dla Was wyzdrowienie? Bo dla mnie to nie tylko kwestia braku
napadow (majac motywację. można je wstrzymywac na siłę dlugi czas, przekonałam
się).
Co do tego ,dlaczego tkwimy w tym jeśli nawet jest okej to: myślę, że musi
tkwić choć mała cząstka w nas, która nie chce wyjść raz na zawsze z choroby.
Ja, w większosci dni owszem bardzo chcę wyjść. Bo bed przeszkadza, zabiera
czas i energię, bo źle wpływa na wygląd, bo nic się nie chce itd., oddala mnie
od realizacji celówi rzeczywistości.
Niestety, ciągle mam w głowie typowe mysli człowieka uzależnionego. Nie mogę
wymazać z pamięci, że choroba dostarczała mi ukojenia, że była antidotum na
problemy, ze mam coś w zyciu / typu: grupa, forum, terapia./ Oczywiście złudne
ukojenie i złudne antidotum, złudne poczucia posiadania czegoś w zyciu, ale jak
to przetłumaczyć samej sobie. 2ga rzecz to mam zakodowane, ze po upadkach
nabierałam znów mocy.
Pewno u każdego jest inaczej i każdy ma inny sposób . Ja nadal poszukuję
swojego;))))))))