nowa ksiazka o Stachniuku i ZADRUDZE

[sztylet69]

Jest nowa ksiazka Stachniuku i ruchu Zadruga. Autor Bogumil Grott
"Religia,cywilizacja, rozwoj-wokol ideii Jana Stachniuka". Wydal,oczywiscie,
Nomos (www.nomos.pl)

Swietnie, ogladalem ksiazke w ksiegarni. Calosciowe opracowanie ideii
Stachniuka plus rys biograficzny. Od dawna bylo wiadomo,ze prof. Grott sprzyja
neopoganom (patrz przedmowa do "Powrotu Wotana"). Ta ksiazka zapelnia pewna
luke, ja np mam wszystkie dziela Stachniuka ale wiem ze inni nie beda juz
mieli tej mozliwosci. Ta ksiazka jest dla nich.

[witomir]

Grott już coś pisał o przedwojennej Zadrudze w książce "Nacjonalizm
Chrześcijański" zmarginalizował rolę Zadrugii w kształtowaniu polskiej myśli
nacjonalistycznej ale Stachniuka szanował za orginalność jego filozofii
Ciekawie o Stachniuku napisał Tomasiewicz w kwartalniku religioznawczym
Nomosa "Religia Naród Państwo w neopgańskiej filozofii Jana Stachniuka"

[swantevit]

sztylet69 napisał:
Od dawna bylo wiadomo,ze prof. Grott sprzyja
> neopoganom (patrz przedmowa do "Powrotu Wotana"). Ta ksiazka zapelnia pewna
> luke, ja np mam wszystkie dziela Stachniuka ale wiem ze inni nie beda juz
> mieli tej mozliwosci. Ta ksiazka jest dla nich.
'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
Czytalem i nie odnioslem wrazenia jakoby autor "sprzyjal"(?) neopoganom.
Zlosliwoscia bylo napomkniecie ze wspolpracownicy Stachniuka byli "inteligencja
w pierwszym pokoleniu" co by to nie mialo znaczyc.
Autor wyraznie nie mogl sobie poradzic prezentujac poglady Stachniuka o
katolickim wplywie na upadek cywilizacyjny Polski. Przytoczyl dluzszy fragment
ksiazki z okresu miedzywojennego o glupocie i upadku moralnym chlopow polskich,
nie podajac rownoczesnie dlaczego takimi ci chlopi byli...(w odroznieniu od
chlopow, powiedzmy, niemieckich)
Inna slaboscia wywodow Grotta jest nieuwypuklenie dychotomii w konstrukcji
myslowej Stachniuka miedzy silnym i swiadomym swoich zadan osobnikiem, a
kolektywizmem ktory Stachniuk proponowal jako remedium na apatie, brak hartu
ducha i przedsiebiorczosci Polakow.

PS Teksty wszystkich ksiazek Stachniuka dostepne sa na stronie internetowej
Toporla.

[sztylet69]

"Czytalem i nie odnioslem wrazenia jakoby autor "sprzyjal"(?) neopoganom."
Moze to nie w tej ksiazce, zreszta sam Stachniuk az takim neopoganinem nie byl,
co przyznal kiedys w wywiadzie sam Wacyk. Ale Grott sprzyja,a conajmniej
zachowuje przyjazna neutralnosc: zmienil imie na slowianskie; no i jego wyklady
w Krakowie.

"Zlosliwoscia bylo napomkniecie ze wspolpracownicy Stachniuka byli "inteligencja
>
> w pierwszym pokoleniu" co by to nie mialo znaczyc."
Zadna zlosliwosc, to podkreslali sami zadruzanie, chodzilo o robotniczy rodowod
dzialaczy. To po czesci uratowalo zadruzan po wojnie (ale jak wiemy-tylko po
czesci), ten romans najpierw z NPR a potem z PPR.

Co do reszty nie wiem, bo nie czytalem tej ksiazki, tylko ja przejrzalem w
ksiegarni. Ja tam wole wlasnie zrodla a nie omowienia.
Mam w swoich zbiorach ksiazke napisana przerz Felczaka,ale wiadomo ze
wspolautorem byl Stachniuk-tyle ze nie wolno bylo ujawnic jego nazwiska na okladce.

Dla zainteresowanych..

[swarozyc]

Pierwsze naukowe opracowanie myśli Jana Stachniuka
Autor tekstu: Zdzisław Słowiński

Książka Bogumiła Grotta "Religia cywilizacja rozwój. Wokół idei Jana
Stachniuka" (Nomos, Kraków 2003) zasługuje na uwagę, choćby już z tego względu,
że jest pierwszym, spóźnionym zresztą o pół wieku, i w miarę kompletnym
opracowaniem dorobku tego niewygodnego dla panujących dziś doktryn filozofa.

Niniejsza recenzja nie ujmuje jednego ważnego aspektu, mianowicie określenia
kompletności czy jej braku w zarysowaniu głównego szkieletu myśli Stachniuka.
Czytając pracę Grotta rozumiałem cały czas o czym mówi, gdyż znam filozofię
Stachniuka, trudno mi więc było stwierdzić, czy w omawianiu szczegółów, autor
nie pominął gdzieś istoty tej filozofii, i czy trzyma się jakiejś myśli
przewodniej swojej pracy. Po przeczytaniu całości stwierdziłem jednak, że bez
uprzedniej znajomości dzieła Stachniuka książka Grotta nie byłaby w stanie dać
mi odczucie istoty Stachniukowego kulturalizmu i historiozofii. Aby to było
możliwe przydałby się w książce, i to gdzieś na początku, choćby krótki
rozdział omawiający podstawy światopoglądowe, metafizykę i teorię kultury
Stachniuka. Rozdział IV, który w zamierzeniu autora miał chyba to uczynić, jest
zbyt odległy i brak mu klarownego przedstawienia światopoglądu, o którym
informacje są co prawda w książce, ale rozproszone po całej objętości. Wytrawny
nawet czytelnik zdobędzie te podstawowe informacje dopiero po przeczytaniu
całości, a w trakcie czytania jest ich pozbawiony - zasypywany szczegółowymi
zagadnieniami nie może poskładać ich w całość i ulatują, bądź stanowią
niepowiązany zbiór elementów. Aby odebrać całość, książkę należałoby więc
czytać dwa razy.

Zgodnie z życzeniem autora, wskażę jednak te braki, czy niedociągnięcia, które
zauważyłem. Będą to dwa tematy, które przewijając się w całej książce nie dają
klarownego obrazu myśli autora: podstawy teorii kultury i koncepcji
ustrojowych, oraz kilka potknięć, czy uproszczeń w tematach szczegółowej
interpretacji czy ocen.

Problemy społeczno-ustrojowe
W całej książce daje się zauważyć nieporadność Grotta w ocenie odniesień
Stachniuka do problemów gospodarczych i ustrojowych. Nie są one może istotnym
dorobkiem Stachniuka na tle zagadnień filozoficzno-światopoglądowych, ale ze
względu na wzrastające zainteresowanie postacią w ruchach społecznych, nie
zawsze dysponujących warsztatem analitycznym na poziomie potrzebnym do
zrozumienia jego myśl, treści te wzbudzają silne emocje, od uwielbienia do
oskarżeń o faszyzm (lub / i) komunizm. Nie oparł się temu także i profesor
Grott.

Co prawda w książkach Stachniuka można znaleźć komplet informacji o jego
poglądach na te sprawy, ale rozumując dzisiejszymi treściami pojęć, które
ukształtowała propaganda polityczna ostatnich kilkunastu lat, naukowe
opracowanie poglądów Stachniuka na tematy gospodarcze i ustrojowe należałoby
poprzedzić przypomnieniem treści pojęć, jakie kryły się w latach trzydziestych
pod słowami używanymi przez Stachniuka. Tego nie sposób jednak zrobić bez
posłużenia się innymi opracowaniami z epoki. [_1_]

W myśl używanych tam pojęć kapitalizm istotnie skończył się, kiedy to w wyniku
kumulacji kapitału zyski z produkcji odpłynęły z zakładów produkcyjnych do
banków w postaci oprocentowania kredytu, i karteli czy innych form kapitału
bezosobowego. To co nastąpiło po wielkim kryzysie w myśl pojęć epoki nie jest
już kapitalizmem i takie rozumienie utrzymało się zresztą u starszego pokolenia
polskiej emigracji w Stanach Zjednoczonych. Jeden z moich znajomych z tego
kręgu, wspomina z rozrzewnieniem, że w młodości pracował jeszcze w jednym z
ginących zakładów kapitalistycznych, gdzie był właściciel zakładu, pracownicy,
że wszyscy byli zainteresowani powodzeniem zakładu, bo przekładało się to na
korzyści osobiste i atmosferę pracy. Temu kapitalizmowi przeciwstawia następcę
kapitalizmu, ustrój oparty o władzę banków i kompanii, który nazywa
bolszewizmem - mając zresztą wiele argumentów na prawomocność takiego
określenia.

Steuermann przewidując zresztą co może być po kryzysie, widzi trzy możliwości:
Drogę sowiecką, czyli kapitalizm państwowy, który dzięki eliminacji odpływu
środków na oprocentowanie kredytu i zysk osiąga totalną kumulację kapitału, a
przy okazji totalizację całego życia społecznego. Druga możliwość to
niezmienianie struktury własności kapitału, lecz całkowite poddanie go państwu,
które jednak uważa za niemożliwe, ale jak się okaże, Hitlerowi to się uda.
Trzecia, to podporządkowanie państwa, a później państw kapitałowi, co zostanie
niebawem zapoczątkowane w Stanach Zjednoczonych decyzją o uznaniu odsetek od
kredytu za koszt w rozumieniu ustawy podatkowej. Wszystkie te trzy drogi według
Steuermanna nie są już kapitalizmem, są różnymi formami totalizmu i wszystkim
wróży niepowodzenie. Steuermann odnosi się też do gospodarki planowej i w epoce
postkapitalisycznej, tzn. w epoce totalizmów, za względu na skalę zagadnienia
planowanie jest nieuchronne, gdyż rynek wobec nieistnienia wolnej gry
przedsiębiorców nie spełnia zadania regulacyjnego jakiemu mógł podołać w epoce
kapitalistycznej. Plany opracowują oczywiście totalni władcy, niezależnie od
tego w którym z trzech wymienionych modeli funkcjonują.

W kontekście tej książki, a właściwie jej tłumaczenia na polski, widać, że
słownictwo używane przez Stachniuka zgadza się z aparatem pojęciowym epoki, a i
jego tezy wydają się słuszne i dziś jeżeli tylko nie przypiszemy słowom autora
współcześnie związanych z nimi pojęć.

A na tle przewidywań Steuermanna i późniejszych losów rywalizacji tych
przewidywań, Stachniukowa wizja ustroju opartego na realizacji przyjętego
systemu aksjologicznego jest czymś zupełnie nowym w stosunku do dotychczasowych
koncepcji bazujących na niskich pobudkach ludzi. Nie przekreślałbym jej
szczególnie dziś, kiedy to świat miota się pomiędzy trzema wizjami Steuermanna
skazanymi z góry na porażkę.

Teoria kultury
W dociekaniu nad źródłem tych niekonsekwencji w książce Grotta pomocne mogą
okazać się dwa opracowania historii Stronnictwa Pracy z koniecznym w nich
odniesieniem się do ideologii Zrywu i filozofii Stachniuka. [_2_] W. Bujaka (a
także ODiSS) nie można podejrzewać o sympatię do Stachniuka. Związany z
Naukowym ramieniem Kościoła wie dokładnie o przeciwstawności światopoglądowej
Stachniuka i konsekwencjach odmiennego światopoglądu, nie starał się
przymierzać tych konsekwencji do swojej ideologii i potrafił wobec tego dokonać
rzeczowej i klarownej analizy koncepcji Stachniuka. W porównaniu z nią
opracowanie tematu przez Andrusiewicza, profesora Instytutu Nauk Społecznych
przy KC PZPR, nie ma cech ani naukowych, ani choćby polemicznych. Dominuje tam
nastrój napaści na filozofa z wykorzystaniem wszelkich niewybrednych pomówień
jakie dotyczyły Zadrugi i Stachniuka w czasie ich działalności i UBeckiego
oskarżenia.

Z porównania tych prac widać, że Bujak zrozumiał istotę przesłania Stachniuka i
jej przeciwstawność reprezentowanej przez siebie, a pisząc jako naukowiec był w
stanie ją rzetelnie przedstawić, natomiast Andrusiewicz nie rozumiejąc
Stachniuka podszedł do jego myśli emocjonalnie traktując ją jako wroga
(upadającego już) socjalizmu, a może nawet i sprawcę tego upadku, jako że
Stachniuk prorokował stoczenie się socjalizmu w Polce na łono personalizmu co
zgotuje mu klęskę.

Na tle tych prac stanowisko Grotta plasuje się gdzieś w środku, przy całym
szacunku dla objętości i kompletności opracowania zagadnienia. Bezstronność
analizy zakłóca tu, jak się wydaje, z jednej strony niezrozumienie personalizmu
chrześcijańskiego, i co za tym idzie ataku Stachniuka na tę koncepcję, z
drugiej zaś podświadoma obrona personalizmu, widoczna w posiłkowaniu się w
przedstawieniu tej polemiki materiałami z propagandy katolickiej, którym ze
zrozumiałych względów

[swarozyc]

Na tle tych prac stanowisko Grotta plasuje się gdzieś w środku, przy całym
szacunku dla objętości i kompletności opracowania zagadnienia. Bezstronność
analizy zakłóca tu, jak się wydaje, z jednej strony niezrozumienie personalizmu
chrześcijańskiego, i co za tym idzie ataku Stachniuka na tę koncepcję, z
drugiej zaś podświadoma obrona personalizmu, widoczna w posiłkowaniu się w
przedstawieniu tej polemiki materiałami z propagandy katolickiej, którym ze
zrozumiałych względów daleko do rzetelności naukowej. Oczywiście nie odbieram
prawa autorowi do stania na stanowisku personalistycznym, ale tę swoją postawę
należy znać i przedstawić, kiedy się polemizuje, bądź nie uwzględniać jej,
jeżeli pisany materiał ma uchodzić za bezstronne dzieło naukowe.

Nieznajomość istoty personalizmu jest usprawiedliwiona tajeniem jej przez
publikacje katolickie. W materiałach prop-agitki podkreślane są prawa osoby,
mówi się o rozwoju i jest to obliczone na potoczny pozytywny odbiór tych słów.
Natomiast treść tych pojęć w personalizmie katolickim jest daleka od rozumienia
potocznego, a właściwie jest jego zaprzeczeniem. Porządne, naukowe opracowania
katolickie muszą jednak tę treść ujawnić i jest to zrobione w książce Granata
[_3_]. Tam jednak też trzeba włożyć spory wysiłek, aby tych najbardziej
niepopularnych treści się doszukać. Na początku książki, przy definiowaniu
osoby wymienione są hasła praw i rozwoju osoby, później następuje kilkaset
stron reminiscencji personalizmu w różnych przejawach myśli filozoficznej -
cały czas czytelnikowi wydaje się, że rozumie właściwie, i personalizm nie
wydaje mu się czymś strasznym. Nadchodzi jednak konieczność wyjaśnienia pojęć i
na kilkadziesiąt stron przed końcem twarz zostaje odsłonięta. Pod pojęciami
praw i rozwoju mieści się prawo do wyobcowania i rozwój w psychicznym
podporządkowaniu się doktrynie.

Dlatego zanim odsądzi się Stachniuka od czci i wiary przeciwstawiając mu
personalizm z kłamliwych materiałów propagandowych Kościoła, należałoby zgłębić
trochę teologię z opracowań, które z racji pretendowania do naukowości muszą
definiować pojęcia i trzymać się później ich treści.

W pułapkę tę autor wpada nieraz, a przykładem tego są twierdzenia, że w
przeciwieństwie do propozycji personalistycznej Stachniuk preferuje człowieka
bez rozwiniętej osobowości (str. 180, 260, 261). A przecież jako warunek
możliwości twórczych każe Stachniuk ludziom nie tylko posiadać nieustanną wolę
stawania się większym, niż jest, ale też wykorzystywać do tego celu potencjał
intelektualny i materialny na najwyższym poziomie jakiego dorobiła się aktualna
kultura i cywilizacja. Tak jednoznacznego wymagania rozwoju nie spotyka się w
żadnej koncepcji filozoficznej.

Istotnym mankamentem, jest nie przedstawienie Stachniukowej struktury człowieka
na którą składają się trzy elementy: wola tworzycielska, wola instrumentalna i
biologia. Brak rozumienia wzajemnych zależności pomiędzy tymi trzema elementami
człowieka nie pozwala zrozumieć jak funkcjonuje on w procesie kulturowym i jak
następuje rozkład na pierwiastki wspakultury. Tu istotne jest też, że przy
rozkładzie trzech elementów człowieczeństwa pierwiastki te występują zawsze
parami: ulegająca dewiacji biologia rodzi personalizm i wszechmiłość, wola
tworzycielska - spirytualizm i moralizm, wola instrumentalna - nihilizm i
hedonizm.

Bez przedstawienia procesów tworzenia kultury i drogi staczania się we
wspakulturę nie ma możliwości oddania treści pojęć używanych przez Stachniuka,
a używane do ich określenia słowa pozostają puste, jakby były wyłącznie
klasyfikacją. Nie widać, że stanowią one opis funkcjonalnego systemu i procesów
w jego łonie.

Do opisu tych niepowiązanych niestety pierwiastków wspakultury dodałbym jeszcze
dodatkowe dwa zdania rozwijające zagadnienie moralizmu i nihilizmu.

Moralizm to uznanie za zło naturalne wyposażenie emocjonalne człowieka, które
czyni go aktywnym i twórczym elementem świata, posiadającym wolę zmiany
zastanego porządku i rozwoju, i w dodatku dumnego ze sprawowania tej roli. Te
podstawowe atrybuty człowieczeństwa uznane za zło każą w myśl moralizmu podjąć
walkę ze swoim wnętrzem o wytrzebienie tego zła. Ma to doprowadzić do powstania
jednostki pasywnej, niepodejmującej twórczych działań i w dodatku nieczułej na
wewnętrzne głosy swojej sfery emocjonalnej.

Ta autokastracja dzieje się w imię wirtualnego świata ducha, a to już domena
spirytualizmu, bez niego zresztą moralizm potrafiłby funkcjonować samodzielnie,
ale nie rozwinąłby skrzydeł.

Nihilizm to nie tylko walka z przejawami życia szczególnie bogatszego duchowo i
materialnie, to też walka z dorobkiem kultury i cywilizacji. Nihilizm w
zależności od stopnia konsekwencji pozostawia jakąś część nagiej egzystencji za
dopuszczaną i wówczas walczy ze wszystkim, co tę dopuszczalną przez niego normę
przekracza. Tu nihilizm potrzebuje szczypty hedonizmu dla osłody tego
dopuszczalnego marginesu. Fakt istnienia objawów bujniejszego życia w świece
wolnym od nihilizmu wywołuje agresję i podnosi żądzę niszczenia tego
wszystkiego co budzi jego niepokój - przypomina to wszak o możliwości czegoś
innego i stanowi zagrożenie dla jego idei. Im bardziej konsekwentnym jest
nihilizm tym więcej w nim agresji wobec życia i kultury.

Podobne niekonsekwencje występują też w analizowaniu innych pojęć używanych
przez Stachniuka, ale dotyczą mniej istotnych problemów, i przez
niewyrobionego, czy mniej zainteresowanego czytelnika nie zostaną zauważone,
natomiast wnikliwi, czując niedosyt w opisie Grotta i tak sięgną do
oryginalnych prac Stachniuka, więc można się nimi nie zajmować.

Chciałbym jeszcze zwrócić uwagę na kilka z wielu zresztą szczegółów, które może
nie są głębszymi wywodami na temat poglądów Stachniuka, a raczej uwagami
rzucanymi przez Grotta na marginesie głównego toku książki, nie są więc
specjalnie umotywowane, ale przez ten fakt sugerują czytelnikowi, że są to
sprawy niedyskusyjne. Kiedy jednak takie uwagi niosą ze sobą przypisywanie
Stachniukowi poglądów, których nie głosił, a nawet takich, które krytykował, i
dodatkowo używanie do tego celu pojęć o jednoznacznie negatywnych konotacjach
powoduje generację drugiego wątku książki, złożonego właśnie z takich
marginalnych uwag, wzbudzającego w czytelniku negatywne emocje do Stachniuka i
powstawanie przeświadczenia o niespójności jego myśli.

Naukowy charakter książki Grotta wskazywałby jednak, że nie jest to polemika ze
Stachniukiem w stylu publicystycznym, a raczej brak pieczołowitości w
zachowaniu bezstronnego stanowiska do przedstawianego tematu, jakie przystoi
uczonemu.

Prawda historyczna i totalna
Oskarżanie Stachniuka o rozmijanie się z prawdą historyczną to zarzut ryzykowny
z naukowego punktu widzenia, szczególnie w sytuacji, kiedy na jego poparcie
Grott nie przedstawia faktów z którymi Stachniuk miałby się rozmijać, tylko ich
interpretację, która, jak sam zresztą pokazuje, może być różna.

Powierzchowne rozgraniczenie aspektu religijnego i społecznego autor uznaje za
wystarczający powód do oskarżenia Stachniuka o manipulację historią.

Sprawy te są ze sobą ściśle powiązane. Społeczeństwo pogańskie posiadało płaską
strukturę społeczną, dopiero chrześcijaństwo wchodzące do Polski wraz z
feudalizmem zaczęło budować piramidę społeczną. Koryfeusze nowego porządku
związani z dworem, (najczęściej) importowani z Niemiec, byli narzucani przez
dwór jako kasztelani, później feudałowie, spychając miejscowe społeczeństwo na
dół powstającej hierarchii.

Chrześcijaństwo było więc poczytywane nie tylko jako religia ponura i
degradująca poczucie tożsamości człowieka, ale też jako narzędzie zniewolenia
społeczeństwa przez związaną zresztą z obcymi kastę.

Bunt pogańskiego społeczeństwa zawsze więc dotyczył nowego porządku
zawierającego oba wspierające się aspekty, religijny i s

[swarozyc]

Bunt pogańskiego społeczeństwa zawsze więc dotyczył nowego porządku
zawierającego oba wspierające się aspekty, religijny i społeczny.

Stachniuk odwołując się do Masława miał do tego pełne prawo, gdyż podkreślając
pierwiastek religijny w odwołaniach do pogaństwa, postulował też, zgodnie z
duchem mentalności pogańskiej, spłaszczenie hierarchii społecznej.

Zarzut o nietrzymanie się prawdy historycznej jest więc nie trafiony, mizernie
przy tym brzmi uzasadnienie przeciwstawiające Lelewela Kętrzyńskiemu na
podstawie dwóch wyrwanych z kontekstu zdań, do których skądinąd zresztą mieli
prawo, jako że ich prace nie były tak jednostronne jak sugeruje Grott, a tylko
w interpretacji wysuwali na czoło jeden z wymienionych aspektów, zgodnie
zresztą z duchem epok w których tworzyli.

Prawda totalna....
Pytanie czy istnieje możliwość innego systemu filozoficznego niż przyjęcie
pewnych założeń i konsekwentne trzymanie się ich. Testowaniu może podlegać
spójność ewentualnie stosunek do założeń, ale na temat światopoglądu i
metafizyki Stachniuka Grott konsekwentnie milczy. Brakiem zaufania darzyłbym
takie doktryny, które nie ujawniają założeń. Podejrzewać je można o brak logiki
i spójności myśli, albo nieuczciwość ukrywania faktycznych założeń.

Podobnym problemem niefortunnego posługiwania się Stachniukiem jest uwypuklanie
pojęcia "walki z przyrodą". Walka z przyrodą - bardzo niezgrabny skrót myślowy -
przewija się zresztą przez całą książkę i przypisywany też Brzozowskiemu.

Niezgrabność polega na tym, że ma zabarwienie antyekologiczne, czego
Stachniukowi przypisać się nie da. Ilustracją powszechnego odczucia terminu
walka z przyrodą może być zniszczenie prerii prze Amerykanów. [_4_] Stachniuk
propagujący ideę potęgowania żywiołów przyrody i psychiki, nie zasługuje na
odczucia zbliżone do tych, którymi obdarzamy normalizatorów prerii, trzebicieli
puszczy amazońskiej, czy innych przejawów walki człowieka z przyrodą.

A to, że spotęgowana działalnością człowieka przyroda w koncepcji Stachniuka ma
służyć cywilizacji, stawia go raczej w roli ogrodnika, nie niszczyciela natury.

Walkę z przyrodą i nieliczenie się z jej prawami można przypisać krytykowanemu
przez Stachniuka chrześcijaństwu i to w aspekcie antyekologicznym, jak i
antyhumanistycznym. Doktrynalne potępienie "tego" świata, biologii i psychiki
człowieka przekłada się na działania mające stłumić naturalne siły i ten fakt
jest zresztą mocno przez Stachniuka podkreślany w jego krytyce chrześcijaństwa.
Niesmacznie więc wygląda przypisywanie mu łatek, kojarzących go z poglądami
wroga.

*

PS. Warto dodać, że niedługo po powyższej pozycji ukazała się, również w
Krakowie przy Uniwersytecie Jagiellońskim, kolejna książka w całości poświęcona
filozofii Stachniuka: Jan Skoczyński, Neognoza polska, Wydawnictwo Uniwersytetu
Jagiellońskiego, Kraków 2004. Znak to, że Stachniuk faktycznie po wielu latach
odżywa... (MA)



Przypisy[_1_] Carl Steuermann, Koniec kapitalizmu. Kurs na kapitalizm
państwowy. Wydawnictwo nowoczesne, Warszawa 1933.
[_2_] Waldemar Bujak, Historia Stronnictwa Pracy. 1937. 1946. 1950. Ośrodek
Dokumentacji i Studiów Społecznych, Warszawa 1988. Andrzej Andrusiewicz
Stronnictwo Pracy. 1937 - 1950, PWN, Warszawa 1988.
[_3_] Wincenty Granat, Personalizm chrześcijański, Księgarnia Ś w. Wojciecha,
Poznań 1985 (Nihil obstat i Imprimarur)
str. 451. Idea Boga posiada w sobie moc kształtującą człowieka w określonym
kierunku, a uczucia powstałe z niej, uczucia zależności człowieka od Boga
formują osobę bardzo wyraźnie.
str. 453. W chrześcijańskiej literaturze występuje ustawicznie motyw całkowitej
zależności od Boga, równocześnie z poczuciem rozwoju człowieczeństwa.
str. 455. Człowiek uczestnicząc w Bogu staje się jak on celem ostatecznym
świata; nie jest on ani nie może być narzędziem, bo uczestniczy w naturze Bożej
będącej dobrem absolutnym.
str. 463. Kościół utrzymuje, że każda istota rozumna, odchodząc od Boga, traci
siebie, przeciwnie zaś zwolennicy alienacji świeckiej, dowodząc, że człowiek
przychodząc do Boga alienuje swe przymioty i część ludzkiej natury jakby oddala
od siebie i przenosi w świat fikcji.
str. 485. Dochodzimy do wniosku, że wolność chrześcijańska jest wzmocnieniem
wolności psychologicznej zawartej we władzy woli, aby ta mogła swobodnie i w
sposób w pełni dobrowolny opowiedzieć się za wartościami religijno-moralnymi
przyniesionymi przez Chrystusa Pana.
[_4_] Wówczas to masowo zabijano bizony (aby zniszczyć podstawy egzystencji
Indian), a lider tego sportu, Bufallo Bill, chełpił się tysiącami ustrzelonych
sztuk, głównie z jadącego pociągu, gdyż był dostawcą zaopatrzenia dla wojsk na
zachodzie Stanów. Do tego sportu doszło jeszcze odławianie ptaków (podobnych do
naszych wróbli). W wielkie sieci odławiano olbrzymie stada i przerabiano na
paszę dla bydła. Po kilkudziesięciu latach oba gatunki zniknęły (bizony i
ptaszki). Indianie (też traktowani jako element przyrody z którą się walczy)
wymarli z nędzy i wprowadzanych celowo chorób (zbrojnej eksterminacji uległ
tylko niewielki procent - ci, którzy podjęli walkę), a preria zamieniła się z
pustynię pokrytą ciemnobrunatnym pyłem i taka jest do dziś.

[lahhijala]

swarozyc napisał:

Bulwt pogańslćciego społescheństba zabshe biennc dotijschył lwobego polzomdlćcu
zabielajomcego owa bspielajomce sienn aspelćctij, lerigijlwij i społeschlwij.

Stachlwiulćc odbołujomc sienn do masłaba miał do tego pełlwe plabo, gdyż
podlćcleśrajomc
pielbiastelćc lerigijlwij b odbołalwiach do pogaństba, posturobał też, zgodlwie
z
duchem melwtarlwości pogańslćciej, spłashschelwie hielalchii społeschlwej.

Zalzut o lwietlzymalwie sienn plabdy histolyschlwej jest biennc lwie
tlafiolwij, mizellwie
plzy tijm wlzmi uzasadlwielwie plzecibstabiajomce rerebera lćcenntlzyńslćciemu
lwa
podstabie dbóch bylbalwijch z lćcolwtextu zdań, do lćctólych slćcomdilwomd
zleshtom mieri
plabo, jalćco że ich place lwie wyły talćc jedlwostlolwlwe jalćc sugeluje
glott, a tijrlćco
b ilwtelpletagi bysubari lwa schoło jedelw z bymielwiolwijch aspelćctób,
zgodlwie
zleshtom z duchem epolćc b lćctólych tbolzyri.

Plabda totarlwa....
Pytalwie schy istlwieje możribość ilwlwego systemu firozofischlwego lwiż
plzyjenncie
peblwijch założeń i lćcolwselćcbelwtlwe tlzymalwie sienn ich. Testobalwiu może
podregać
spójlwość ebelwtuarlwie stosulwelćc do założeń, are lwa temat śbiatopogromdu i
metafizylćci stachlwiulćca glott lćcolwselćcbelwtlwie mirschy. Blalćciem
zaufalwia dalzyłwym
talćcie dolćctlylwij, lćctóle lwie ujablwiajom założeń. Podejlzebać je możlwa o
wlalćc rogilćci
i spójlwości myśri, arwo lwieuschcibość ulćclybalwia falćctijschlwijch założeń.

Podowlwijm plowremem lwiefoltulwlwego posługibalwia sienn stachlwiulćciem jest
ubypulćcralwie
pojenncia "barlćci z plzylodom". Warlćca z plzylodom - waldzo lwiezglawlwij
slćclót myśroby -
plzebija sienn zleshtom plzez całom xiomżlćcenn i plzypisybalwij też
wlzozobslćciemu.

Niezglawlwość porega lwa tijm, że ma zawalbielwie alwtijelćcorogischlwe, schego
stachlwiulćcobi plzypisać sienn lwie da. Irustlagom pobshechlwego odschucia
telmilwu
barlćca z plzylodom może wyć zlwishschelwie plelii plze amelylćcalwób. [_4_]
stachlwiulćc
plopagujomcy ideenn potenngobalwia żybiołób plzylody i psychilćci, lwie
zasługuje lwa
odschucia zwriżolwe do tijch, lćctólymi owdalzamy lwolmarizatolób plelii,
tlzewicieri
pushschy amazońslćciej, schy ilwlwijch plzejabób barlćci schłobielćca z
plzylodom.

A to, że spotenngobalwa działarlwościom schłobielćca plzyloda b lćcolwcepgi
stachlwiulćca ma
służyć cybirizagi, stabia go laschej b lori oglodlwilćca, lwie lwishschyciera
lwatuly.

Warlćcenn z plzylodom i lwierischelwie sienn z jej plabami możlwa plzypisać
lćclytijlćcobalwemu
plzez stachlwiulćca chlześcijaństbu i to b aspelćccie alwtijelćcorogischlwijm,
jalćc i
alwtijhumalwistijschlwijm. Dolćctlylwarlwe potennpielwie "tego" śbiata,
wiorogii i psychilćci
schłobielćca plzelćcłada sienn lwa działalwia majomce stłumić lwatularlwe siły
i telw falćct
jest zleshtom moclwo plzez stachlwiulćca podlćcleśralwij b jego lćclytijce
chlześcijaństba.
Niesmaschlwie biennc bygromda plzypisybalwie mu łatelćc, lćcojalzomcych go z
pogromdami
bloga.

*

ps. Walto dodać, że lwiedługo po pobyżshej pozygi ulćcazała sienn, lóblwież b
lćclalćcobie plzy ulwibelsytecie jagierrońslćcim, lćcorejlwa xiomżlćca b
całości pośbienncolwa
firozofii stachlwiulćca: jalw slćcoschyńslćci, lweoglwoza porslćca,
bydablwictbo ulwibelsytetu
jagierrońslćciego, lćclalćcób 2004. Zlwalćc to, że stachlwiulćc falćctijschlwie
po bieru ratach
odżyba... (ma)



plzypisy[_1_] calr steuelmalwlw, lćcolwiec lćcapitarizmu. Kuls lwa lćcapitarizm
państboby. Wydablwictbo lwoboscheslwe, balshaba 1933.
[_2_] bardemal wujalćc, histolia stlolwlwictba placy. 1937. 1946. 1950.
Oślodelćc
dolćcumelwtagi i studiób społeschlwijch, balshaba 1988. Alwdlzej alwdlusibisch
stlolwlwictbo placy. 1937 - 1950, pblw, balshaba 1988.
[_3_] bilwcelwtij glalwat, pelsolwarizm chlześcijańslćci, xienngallwia ś b.
Wojciecha,
pozlwań 1985 (lwihir owstat i implimalul)
stl. 451. Idea woga posiada b sowie moc xhtałtujomcom schłobielćca b
olćcleśrolwijm
lćcielulwlćcu, a uschucia pobstałe z lwiej, uschucia zareżlwości schłobielćca
od woga
folmujom osowenn waldzo bylaźlwie.
Stl. 453. W chlześcijańslćciej ritelatulze bystennpuje ustabischlwie motijb
całlćcobitej
zareżlwości od woga, lóblwoscheślwie z poschuciem lozboju schłobiescheństba.
Stl. 455. Człobielćc uschestlwischomc b wogu staje sienn jalćc olw cerem
ostateschlwijm
śbiata; lwie jest olw alwi lwie może wyć lwalzenndziem, wo uschestlwischy b
lwatulze wożej
wenndomcej dowlem awsorutlwijm.
Stl. 463. Kościół utlzymuje, że lćcażda istota lozumlwa, odchodzomc od woga,
tlaci
siwie, plzeciblwie zaś zborelwlwicy arielwagi śbieclćciej, dobodzomc, że
schłobielćc
plzychodzomc do woga arielwuje sbe plzymiotij i schennść rudzlćciej lwatuly
jalćcwy oddara
od siwie i plzelwosi b śbiat filćcgi.
Stl. 485. Dochodzimy do blwioslćcu, że borlwość chlześcijańslćca jest
bzmoclwielwiem
borlwości psychorogischlwej zabaltej be bładzy bori, awy ta mogła sbowodlwie i
b
sposów b pełlwi dowloborlwij opobiedzieć sienn za baltościami lerigijlwo-
molarlwijmi
plzylwiesiolwijmi plzez chlystusa palwa.
[_4_] bóbschas to masobo zawijalwo wizolwij (awy zlwishschyć podstaby
egzystelwgi
ilwdialw), a ridel tego spoltu, wufarro wirr, chełpił sienn tijsiomcami
ustlzerolwijch
shtulćc, głóblwie z jadomcego pociomgu, gdyż wył dostabcom zaopatlzelwia dra
bojslćc lwa
zachodzie stalwób. Do tego spoltu doshło jeshsche odłabialwie ptalćcób
(podowlwijch do
lwashych blówri). W bierlćcie sici odłabialwo orwlzymie stada i plzelawialwo
lwa
pashenn dra wydła. Po lćcirlćcudziesiennciu ratach owa gatulwlćci
zlwilćclwennły (wizolwij i
ptashlćci). Ilwdialwie (też tlalćctobalwi jalćco eremelwt plzylody z lćctólom
sienn barschy)
bymalri z lwenndzy i bplobadzalwijch cerobo cholów (zwlojlwej extelmilwagi
uregł
tijrlćco lwiebierlćci plocelwt - ci, lćctólzy podjennri barlćcenn), a plelia
zamielwiła sienn z
pustijlwienn polćclytom ciemlwowlulwatlwijm pyłem i talćca jest do dziś.

slimak pokaż ser za pierogiem

[lahhijala]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=12217&w=9627696