SLOBODAN MILOSEVIĆ ZAMORDOWANY !

[nie_dla_tarczy]

Ostnio Baic teraz Milosevic.Chcą zniszczyc niezaleznych Serbow. Ohyda i
draństwo zachodu. Co robic-tylko poddac sie im jak to zrobila Polska. Nie ma
rady ,ale zemsta przyjdzie... czekajmy cierpliwie
www.gavagai.pl/nato/inkwizycja.html

[ben-oni]

Mordują ich i nie chca złapać Mladića bo oni za dużo wiedzą. No i nie wiedza
ci "sprawiedliwi" co zrobić w takim wypadku z chorwackimi zbrodniarzami? gdy
wszystkich zabiją sprawa bedzie do umorzenia!
A w Chorwacji place i ulice nosza imie Frania Tujmana, faszysty i mordercy, a
Zachód nie reaguje. Bo Chorwaci sa posłuszni na smyczy.

[witomir]

Dwa tygodnie temu sąd w Hadze odrzucił prośbę Miloševića o umożliwienie wyjazdu
na leczenie do Moskwy. Były prezydent cierpiał od dłuższego czasu na poważną
chorobę serca i nadciśnienie tętnicze.
Żona Miloševića, Mirjana Marković, mieszkająca obecnie w Moskwie, powiedziała
amerykańskiej stacji CNN, że Trybunał w Hadze "zabił jej męża". Brat Slobodana,
Borislav Milošević, były ambasador Jugosławii w Rosji w wypowiedzi cytowanej
przez światowe agencje, stwierdził, że "cała odpowiedzialność za jego śmierć
spada na Trybunał w Hadze".
Ivica Daćić, lider Socjalistycznej Partii Serbii (SPS), ktorej do 2001
przewodniczył Milošević, stwierdził, że były prezydent "nie umarł w Hadze, lecz
został zabity. Zabito go, ale przedtem potrafił obronić interesy narodowe oraz
interesy państwa serbskiego. Z tego powodu wszyscy powinni być mu wdzięczni. Ta
śmierć to wielka strata dla Serbii, serbskiego narodu i SPS - powiedział Daćić.
W podobnym tonie wypowiedział się przewodniczący międzynarodowego
stowarzyszenia "Sloboda" (serb. "Wolność"), działającego na rzecz uwolnienia
Miloševića z Hagi oraz lider narodowej Serbskiej Partii Radykalnej (SRS)
Tomislav Nikolić.
Prezydent konferederacji Serbii i Czarnogóry Svetozar Marović w swoim
komunikacie stwierdził, że "śmierć każdego człowieka sprawia ból, a zwłaszcza
śmierć chorego, który oczekuje pomocy i leczenia".
Kondolencje rodzinie byłego lidera Jugosławii oraz partii SPS złożył prezydent
Serbii Boris Tadić.
Premier Vojislav Koštunica również przekazał wyrazy współczucia rodzinie
zmarłego z powodu śmierci oraz zapowiedział, że rząd Serbii będzie oczekiwał od
Hagi całkowitego i jawnego wyjaśnienia przyczyn śmierci Slobodana Miloševića.
Szef Narodoweego Komitetu ds. Współpracy z Hagą, Rasim Ljajić oczekuje, że
lekarze z Serbii i Czarnogóry zostaną dopuszczeni do sekcji zwłok.
Jeden z adwokatów Miloševića, Toma Fila stwierdził, że "spodziewał się, że jego
klient nie doczeka końca procesu".
Minister spraw zagranicznych Serbii i Czarnogóry Vuk Drašković, w latach 90.
lider opozycyjnego wobec Miloševića, konserwatywnego Serbskiego Ruchu Odnowy
(SPO), oświadczył, że ciężko jest mu osobiście mówić o śmierci byłego
prezydenta, jako że za czasów jego rządów zginęło w niewyjaśnionych
okolicznościach kilku członków jego ugrupowania, a prawdopodobnie planowano
też zamach na jego własne życie. Wyraził też żal z powodu faktu, że były
prezydent "nie zdążył być sądzony w Belgradzie". W czasie nalotów NATO w 1999
roku, Vuk Drašković był wicepremierem w rządzie jedności narodowej, tworzonym z
socjalistami Miloševića, Jugosłowiańską Zjednoczoną Lewicą (JUL) kierowaną
przez żonę prezydenta, Mirjanę Marković oraz Serbską Partią Radykalną Vojislava
Šešelja.
Inny członek serbskiego rządu, minister sprawiedliwości Zoran Stojković
stwierdził z kolei, że "śmierć Miloševića wstrząsnęła nim jako człowiekiem i
pokazuje, że oskarżeni w Hadze nie mają wymaganej opieki zdrowotnej". "To co
najbardziej uderza, to fakt, że chory człowiek prosił o opiekę zdrowotną i
odpowiedziano mu, że posiada ją w wystarczającym zakresie" - kontynuował
członek serbskiego gabinetu.
Vladislav Jovanović, szef dyplomacji Federalnej Republiki Jugosławii w latach
90. stwierdził, że "ta śmierć to moralny cios dla Trybunału w Hadze".
Mahmut Bakali, polityk albański, dawny członek Biura Politycznego Związku
Komunistów Jugosławii i jeden z pierwszych świadków na procesie Miloševića
wyraził swój żal z powodu śmierci człowieka i polityka, który "jak każdy
oskarżony o jakieś zło ma prawo do pełnej obrony."
Prawnicy kontaktujący się z Miloševićem w ostatnich dniach jego życia, wskazują
w serbskich mediach na poważne uchybienia w opiece medycznej oskarżonego
prezydenta. Zwraca się też uwagę, że kilka dni temu, w haskim areszcie w
niejasnych okolicznościach popełnił samobójstwo inny serbski oskarżony, były
prezydent Republiki Serbskiej Krajiny w Chorwacji w latach 90., Milan Babić.
Żal z powodu śmierci Slobodana Miloševića i odmowy jego wyjazdu na leczenie do
Moskwy wyraziło rosyjskie MSZ i liczni rosyjscy politycy. "Wielkim błędem
Trybunału w Hadze" określił decyzję uniemożliwiającą leczenie zmarłego
prezydenta Michaił Gorbaczow, były przywódca ZSRR.
Slobodan Milošević miał 64 lata. Od 1959 roku był członkiem Związku Komunistów
Jugosławii (SKJ). Ukończył prawo na uniwersytecie w Belgradzie w 1964 roku. Do
początków lat 80. ubiegłego wieku pracował na stanowiskach kierowniczych w
gospodarce i bankowości w Belgradzie. W 1986 roku został wybrany
przewodniczącym Centralnego Komitetu Związku Komunistów Serbii, a rok później,
przewodniczącym Prezydium Serbii. W 1990 roku połączył Związek Komunistów
Serbii oraz Socjalistyczny Związek Ludu Pracującego Serbii w jedną,
Socjalistyczną Partię Serbii, która w latach 90. była jedną z głównych
serbskich sił politycznych. W 1990 roku wygrał też pierwsze, wielopartyjne
wybory na prezydenta Serbii. Dwa lata później został ponownie wybrany
prezydentem na nadzwyczajnych wyborach, które rozpisano po utworzeniu nowej,
Federalnej Republiki Jugosławii. W 1997 został prezydentam całej federacji. W
2000 roku przegrał w drugiej turze wyborów prezydenckich z Vojislavem Koštunicą
i został odsunięty od władzy w wyniku demonstracji ulicznych 5 października
tego samego roku.
W czasie rozpadu Jugosławii w 1991 roku i secesji Słowenii oraz Chorwacji,
opowiadał się za utrzymaniem konferederacji krajów tworzących do tej pory
państwo południowych Słowian. W 1993 roku Millošević nakłaniał władze Republiki
Serbskiej w Bośni do zaakceptowania międzynarodowego planu pokojowego,
dzielącego kraj na część serbską oraz chorwacko-muzułmańską, a po odrzuceniu
przez nią jego założeń, formalnie zerwał kontakty z jej władzami. W 1995 roku
podpisał wraz z prezydentem Chorwacji Franjem Tuđmanem i Bośni Aliją
Izetbegovićem układ pokojowy w amerykańskim Dayton, kończącym kilkuletnią wojnę
w Bośni. W 1999 roku, po trwających 78 dni nalotach NATO, zgodził się na
wprowadzenie do Kosowa sił międzynarodowych. w Końcowej fazie wojny o Kosowo
został oskarżony przez Międzynarodowy Trybunał Ds. Zbrodni Wojennych w byłej
Jugosławii o "kierowanie zbrodniami przeciwko ludzkości". W 2001 roku władze
serbskie wydały go Hadze i od tego czasu znajdował się w areszcie w
Schweringen.
Slobodan Milošević wzbudzał skrajne opinie wśród samych Serbów i innych
bałkańskich narodów. Był zarówno uwielbiany, jak i nienawidzony. Jego rządy
przypadły w najtrudniejszym dla byłej Jugosławii okresie rozpadu dawnej
socjalistycznej federacji, krwawej wojny domowej, która pociągnęła za sobą
ponad 250 tysięcy istnień ludzkich oraz megakryzysu ekonomicznego. Obserwatorzy
podkreślają, że pełna i obiektywna ocena jego postaci może być dokonana dopiero
po wielu latach dystansu. Wraz z jego śmiercią kończy się pewna epoka w
dziejach Bałkanów. Odchodzą na zawsze politycy, za których rządów doszło do
rozpadu socjalistycznej Jugosławii (prezydent Chorwacji Franjo Tuđman, który
zmarł w 1999 roku i Alija Izetbegović, prezydent Bośni i Hercegowiny, nie
żyjący od 2003 roku).

„Prawa człowieka” nie dla więźniów haskiego trybun

[witomir]

11 marca br. zakończyła się pewna epoka tak w dziejach Bałkanów, jak i
„prawo-człowieczego” aparatu wymiaru sprawiedliwości. Oto bowiem w więziennej
celi haskiego Trybunału ONZ ds. Osądzenia Zbrodni w b. Jugosławii zmarł-w
tajemniczych okolicznościach-były prezydent Serbii i tzw. nowej Jugosławii
Slobodan Miloszevic.
Poniżany przez trybunał, którego jurysdykcji nigdy nie uznawał i przed którego
oblicze został doprowadzony siłą z pogwałceniem suwerenności państwa serbskiego,
pozostanie niewątpliwie tragicznym bohaterem znacznej części swojego narodu oraz
symbolem walki z bezdusznym systemem narzuconym z zewnątrz przez mocodawców z
Brukseli i z Waszyngtonu.
Jedyną jego ideą było właściwie tylko przeciwstawienie się możliwości powstania
tzw. Wielkiej Serbii poprzez odebranie Serbom na zawsze szansy na trwały powrót
do Kosowa-prowincji będącej „matecznikiem” tego narodu, a więc pełniącej taką
samą rolę, jak Wielkopolska w odniesieniu do Polaków (jeżeli wspomnimy sobie
państwo Polan i dynastię piastowską).
Na nic zdały się tutaj uwarunkowania historyczne: urzędnicy NATO i Unii
Europejskiej wiedzieli jedynie, że muszą bronić zagrożonych „praw człowieczych”
społeczności muzułmańskiej w Kosowie i w Bośni-Hercegowinie, ale starali się też
nie wiedzieć, skąd tam wzięli się owi wyznawcy Allaha.
Nie zadali więc sobie choć trochę trudu, aby stwierdzić, że tamtejsi muzułmanie
byli po prostu potomkami Serbów i Chorwatów, którzy po podboju tureckim tychże
ziem dopuszczali się zbrodni apostazji (a była to jednak zbrodnia z punktu
widzenia obowiązującego wówczas prawa!) i porzucali chrześcijańską wiarę swoich
ojców, dobrowolnie przechodząc na islam w nadziei na stołki i szczególne względy
u tureckich zdobywców.
Praktyki te wszędzie spotykały się z obrzydzeniem i z potępieniem ze strony tak
prawosławnych, jak i katolików-zwłaszcza, że apostazji dokonywano w większości
przypadków z własnej woli, a nie pod przymusem.
Trudno do dziś zapomnieć szyderczego uśmiechu byłego sekretarza generalnego NATO
Javiera Solany, który po odejściu z tego urzędu otrzymał ciepłą posadę
koordynatora polityki zagranicznej Unii Europejskiej i z lubością przyglądał się
bombardowaniom Belgradu w 1999 r. Lotnictwo amerykańskie dopuściło się zaś wtedy
całego szeregu kompromitujących „pomyłek”, jak choćby obrócenia w gruzy
Prisztiny (co interpretowano później jako dowód „ludobójstwa Miloszevicia” oraz
rozstrzelania konwoju kilkudziesięciu uchodźców albańskich przez bombowiec
wykonujący akcję.
Również wiele zdjęć, wykonanych z powietrza przez amerykańskich lotników, a
mających przedstawiać masowe groby muzułmanów zabitych przez Serbów, okazało się
później jedną, wielką mistyfikacją. Straty wśród cywilnej ludności serbskiej
byłyby zaś jeszcze większe, gdyby nie przytomność umysłu Miloszevicia, który w
czasie bombardowań kazał ludziom gromadzić się na ulicach miast, a w punktach
strategicznych nakazywał stawiać atrapy obiektów wojskowych i cywilnych-z
zaciekłością zresztą atakowane przez Amerykanów.
Dzisiaj, gdy Kosowo i Bośnia-Hercegowina stają się bazą wypadową dla islamskich
terrorystów organizujących zamachy bombowe w Europie i gdy nie ma już jakiegoś
szczególnego uzasadnienia dla faworyzowania muzułmanów po burdach ulicznych we
Francji, trybunał „prawo-człowieczy” stara się pozbyć niewygodnych oskarżonych
serbskich-ujętych wcześniej w wyniku bezprzykładnych „polowań” organizowanych
nawet na terenie suwerennej Serbii.
Przecież jeszcze 6 marca br. w celi trybunału znaleziono ciało byłego przywódcy
Serbów chorwackich Milana Babicia, zaś słynna prokuratorka tego sądu Carla del
Ponte rozgłasza obecnie tezę, jakoby i Babic, i Miloszevic mieli popełnić
samobójstwo. Równocześnie jednak przyznaje, że trybunał nie wydał zgody na
leczenie Miloszevicia w Moskwie, bo się obawiano jego ucieczki.
Jakby więc nie było, to na sędziach tego żałosnego zgromadzenia w Hadze spoczywa
pełna odpowiedzialność za zaistniałą sytuację, a ich „sprawiedliwość” oznacza
albo uniemożliwienie leczenia byłemu prezydentowi (co jest równoznaczne ze zgodą
na jego śmierć), albo stworzenie warunków w samym więzieniu do tego, aby już
dłużej nie męczyć się ze swoim „podopiecznym”.

Jakie to humanitarne, a zarazem prawdziwe!

Nawet radzieccy uczeni...

[ignorant11]

Sława!

Uznali,że kat Słowian Południowych zmarł smiercia naturalna...

Pozdrawiam i zapraszam na:
Forum Słowiańskie