syndrom Piotrusia Pana

[afrooodyta]

Witam Was sedecznie...z mezem bylam 5 lat przed ślubem, w tym 3 lata
mieszkalismy razem... pół roku po ślubie (slub byl w lipcu 2009 r.) mój mąż
odszedł ode mnie tak z dnia na dzień... życie mi sie zawalilo... zaczelam
czytac psychologiczne artykułu i rozpoznałam u swego męża syndrom Piotrusia
Pana... teraz myślę, że odszedł bo naciskałam na dziecko (wieczór przed jego
odejściem pokłóciliśy sie o dziecko, on chce je miec dopiero za 5 lat, a ja
mam już 30 lat).
On teraz mieszka u ojca i nie chce sie ze mna kontaktowac co do zasady, ja i
teść zmusiliśmy go do wspolnej terapii malezenskiej... czy to się da
wyleczyć,czy warto zyć z nadzieją że maz w koncu wydorośleje i wróci... mówi i
robi mi teraz takie rzeczy, że nie tylko nie mam już uczuć ale i stracilam
szacunek do siebie... mimo wszystko chce być wierna przysiędze jaką złożyłam
memu mężowi wobec Boga..

[marena7]

Bardzo źle postąpił ojciec Pani męża. Nie powinien godzić się na to,
by syn z nim zamieszkał. A tak Pani mąż w sumie nie ponosi żadnych
konsekwencji swojej niedojrzałości. Wrócił chłopczyk do swojego
dziecinnego pokoju i już. Mam wątpliwości czy z tego małżeństwa coś
będzie?

[pelna_pytan123]

Zgodze sie z moją przedmówczynią.
Ojciec żle zrobił przyjmując syna.
Powinnas porozmawiac z teściem aby ten otwarcie porozmawiał ze swoim
synem, że u niego nie może mieszkać. Twój mąż jakby znalazł sie na
bruku może zastanowiłby sie nad swoim zyciem ale ty tez nie powinnas
przyjmowac go od razu. I wg mnie to małżeństwo nie ma szans
przetrwac no chyba, że całe życie chcesz być matką dla męza a nie
zona i partnerką.
Może warto abyś udała sie na terapię która pomogła by Ci zrozumiec
ten problem i spojrzeć na niego z boku.

[horpyna4]

Ty przysięgałaś uczciwie, a on prawdopodobnie nie.

Nie znam szczegółów, ale to małżeństwo może być nieważne.
Porozmawiaj z księdzem, opowiedz o wszystkim.

[avvg]

Terapia bez sensu. Nie chcę Cię martwić, ale
jeśli osoba z problemem jest ZMUSZANA do
terapii, to g... da ta terapia, z
przeproszeniem. Terapeuta Wam nie powiedział?
Psychoterapia musi być dobrowolna, bo inaczej
mąż po prostu odsiedzi swoje kilkadziesiąt
godzin i tyle. To tak samo jak z alkoholikiem -
to on musi chcieć przestać pić, a nie
otoczenie. Jeśli mąż nie chce terapii i trzeba
go zmuszać - to niech spada, olejcie go, ale
całym tego słowa znaczeniu. Tatuś niech go
oleje i niech mu nie zapewnia ciepłego
kurwidołka, niech się facet weźmie za siebie.

[afrooodyta]

#

Ja nie wiem czy mam tyle siły w sobie, żeby to zmienić.. jak mnie zostawiał to
powiedział, że odchodzi bo od 10 dni poznał koleżankę w pracy w której się
zakochał i ona jest tego przyczyną bezpośrednią...potem po 2 tyg. przyszedł po
swoje rzeczy.. jak mnie zobaczył to przytulił mnie i zapytał co mamy zrobić,
żebyśmy znowu mogli być razem... przytuliłam się do niego i powiedziałam, że
terapia.. on na to że mnie szalenie kocha i że nie ma żadnej innej (tak tylko
powiedzial bo cos musiał).. potem powiedizal ze musimy duzo zmienić, że dziecko
będzie za rok.. zaczeliśmy się całować przytulać..muzyka, świece... namiętny
seks.. a potem głaz.. zimna osoba, stwierdził, że on nie wie czy mnie kocha i że
mimio, że jestem. b. atrakcyjną osobą to on nie pożąda mnie tak jakby tego
chciał i wyszedł.. następnego dnia napisałam mu smsa,że potraktował swoją żonę
jak prostytutkę i czy nie zasługuję chciaż na odrobinę szacunku...a on odpisał
czy moglibyśmy uznać,że jego wczoraj nie było u mnie, bo on totalnie pogubił się
w życiu.. od tego czasu zaczełam się o niego bać...już nie chodzi o nasze
małżeńtwo bo pewnie jest bez szans.. chce mu pomóc.. bo mimo wszystko kocham go.
Nie chcę stiwerdzać nieważność tego małżeństwa.. jestem prawnikiem znam prawne
możliwości rozwiąznia takiego małżeństwa.. póki co chciałabym je uratować.. nie
chcę prowadzić bezwzględnej walki procesowej tak jak moi klienci, to jest
dopiero porażka życiowa.

[kk345]

on odpisał
> czy moglibyśmy uznać,że jego wczoraj nie było u mnie, bo on totalnie pogubił
się w życiu..

Bardzo wygodne: jak na razie nie ponosi żadnych konsekwencji swojej
niedojrzałości, ma wygodne mieszkanie u ojca, seks z żoną, a nie musi brać za
nic odpowiedzialności. Dziwne jest tylko, że zachowuje się tak po 5 latach, więc
mam pytanie: z czyjej inicjatywy wzięliście ślub? Czy nie jest tak, że
"biedaczek" poczuł się osaczony, zmuszony do dorosłości i na myśl o dodatkowym
obciążeniu (najpierw ślub, a teraz dziecko) po prostu zwiał?
Niepokojące jest, że próbujesz go bronić, leczyć, pomagać mu w imię miłości-
niestety, moim zdaniem jedynym wyjściem, które pozwoli Ci zachować do siebie
szacunek jest żądanie, by wprost wyjaśnił Ci o co mu chodzi, przestał zachowywać
się jak pięciolatek i zdeklarował, jak widzi dalszą sytuację. Jego gadanie o
"pogubieniu się" jest - wybacz- zwykłą ściemą, coś musiało w nim pęknąć, skoro
się wyprowadził, wyduś tylko z niego, co to było. A może faktycznie pojawiła się
jakaś laska, tylko, że go teraz nie chce???

[afrooodyta]

Rozmawialm z nim i on powiedział mi, że ma już dosyć moich chorych emocji
(pozwalałam sobie na niego krzyknąć gdy całymi dniami siedzial przed kompem albo
spał do 14, on ogólnie bardzo źle znosi jak się na niego krzyczy. Chce rozwodu.
Do ślubu podobno go zmusiłam, tyle że przed ślubem był bardzo szczęsliwy że się
pobieramy.. w takcie ślubu cały czas mnie przytulał i zapewniał ze b. kocha..
zreszta zawsze mnie przytulał i mówił że kocha..dlatego jestem zaskoczona
sytuacją. co do kobiety to być może spotyka się z kimś, a mi tylko tak rzucił że
to nieprawda.. nie wierze obecnie w zadne jego słowo i szczerze nie wiem jak
wytrwam w tej terapii.

[avvg]

Ale przecież on nie chce ratować związku, więc po co terapia? Nie
marnuj czasu dla niego, idź na terapię indywidualną, rozwiedź się z
tym dzieciakiem i bądź szczęśliwa.

[afrooodyta]

Jak mam być szczęśliwa... mam 30 lat.. miałam mieć męża, rodzinę i urodzić
dziecko .. a teraz wszystko się rozpadło i nawet nie wiem dlaczego bo mój
ukochany mąż zmienia hipotezy.. moze jutro się dowiem... mamy terapię
małżeńską.. mam tylko nadzieję, że mnie to nie zabije... powoli oswajam się z
wizją rozwodu.. poproszę kolegę to będzie moim pełnomocnikiem bo mimo swojej
profesji nie będę sama siebie reprezentowac:).. jak mam teraz budować życie od
nowa? nigdy już nie zaufam facetowi... porażka...

[gizmo-to-ja]

afrooodyta napisała:

> Jak mam być szczęśliwa... mam 30 lat.. miałam mieć męża, rodzinę i urodzić
> dziecko .. a teraz wszystko się rozpadło i nawet nie wiem dlaczego bo mój
Kochana masz dopiero 30 lat,życie przed tobą !!!To,że plany były inne(dziecko
itd.)i na razie nie możesz ich zrealizować to jeszcze nie tragedia.To wszystko
możesz mieć ale z dorosłym,odpowiedzialnym mężczyzną a nie z "dzieciakiem"który
miewa humory.
> powoli oswajam się z wizją rozwodu..

Myślę,że to najlepsze wyjście,chcesz całe życie mieć taką huśtawkę...
> jak mam teraz budować życie od nowa? nigdy już nie zaufam facetowi... porażka...

To nie jest porażka,w życiu różnie się układa,świat Ci się zawalił i brak Ci
wiary w siebie i mężczyzn.Na pewno jak dasz sobie szansę spotkasz mężczyznę i
będziesz szczęśliwa tylko musisz w to uwierzyć.
Życzę powodzenia.

[afrooodyta]

Dzięki za wsparcie...jutro czeka mnie ciężki poranek ...problem polega na tym,
że ja sama wybieram zawsze niewłaściwych facetów - ten miał być idealny..
najbardziej szkoda mi naszych rodziców bo oni dali nam wszystko, żebyśmy mieli
spokojne wspólne życie, a teraz musza na to patrzeć.. szkoda, że mój mąż sobie
tego nie uświadamia... napiszę jutro jak wypadła wspólna wizyta u psychologa.

[avvg]

Rodzicami się nie przejmuj, myśl o sobie. Jak
okrutnie by to nie zabrzmiało, oni młodość =
najaktywniejszą fazę życia mają już za sobą.
Możesz być im wdzięczna, ale to nie może się
przekładać na współczucie dla nich, że związek
się rozpadł. Wasze małżeństwo to nie ich
inwestycja.

[afrooodyta]

Bylismy u psychologa.. okazało się że nie ma czego ratowac... każde z nas
zmierza w innym kierunku... ja chce pracować, uczyć się i mieć rodzinę,
dziecko.... on zaś chce przeżyć swoje życie kawalerskie, kótrego podobno nie
miał... był ze mną bo nie interesowały się nim żadne kobiety.. teraz w pracy
cieszy sięzaintersowaniem i chce spotykać się z kobietami bawić i pić..zresztą z
jedną już jest (to dla niej min. mnie zostawił...on nie chce żadnych zobowiązan
i odpowiedzialności... do tego tak naprawde zylismy obok siebie.. on spedzal
czas przed komputerem a ja nad praca.. nie poswiecalismy w ogole sobie czasu...
ja faktycznie mam problem z emocjami (czeste wahania nastroju) a on z ich
okazywaniem.. zylismy przez 5 lat obok siebie.. a nasz zwiazek cementowala jakas
więź, która w sumie istniej i dotej pory (jak sie widzimy to chcemy się od razu
przytulić)..a le to nie wystarcza.. rozstanie spowodowalo że każde z nas zmiania
sowje życie.. kązde z nasm ma jakiś swoj wlasny problem ... i żadne z nas nie
chce zebysmy byli znowu razem bo przypomniałby się nam życie z tym problemem...
mysle w sumie,że jest między nami jakas wież emocjonalna, ale nie potrafimy
zupelnie ze sobą zyc... dam sobie rade..tylko ta myśl że moje małżeństwo się
rozpadło i że on ma teraz inną....:(ciekawe czy z nią bedzie szczęsliwy...

[gizmo-to-ja]

Więc tak jak poprzednio napisałam,uwierz w siebie,że jesteś wartościową kobietą
i masz przed sobą całe życie i będziesz pomimo tego pechowego początku szczęśliwa!!!
Moja droga on na Ciebie nie zasługiwał,a to czy będzie szczęśliwy niech Cię już
nie obchodzi(myślę,ze on jak się nie zmieni to z żadną nie będzie
szczęśliwy)Liczy się Twoje szczęście.Życzę powodzenia.

[caysee]

Przemysl sobie, czy naprawde chcesz miec dziecko z kims, kto tego dzieccka nie
chce oraz kto moze znowu odejsc z dnia na dzien.

[afrooodyta]

teraz to nie mam juz co myslec... on juz odszedł i do mnie nie
wroci,bo jest szczesliwy z inna..ktora podobno jest moim
przeciwienstwem tj.spokojna osoba ... kocham go..ale milosc to
wolnosc wiec skoro jest szczesliwy z inna to chyba dobrze... ja
musze teraz poniesc konsekwencje za swoje zachowanie.. gdybym nie
byla dla niego wredna to by nie odszedł pewnie, z drugiej strony
swojego dynamicznego charakteru nie zmienie bo nie bylabym
soba ...ponadto on tez ma problem z soba ... dopiero teraz chce sie
bawic, spotykac z dziewczynami ..ja ten okres mam juz za
soba...bawilo mnie to 10 lat temu... najgorsze jest jednak to
poczucie winy,jesli facet odchodzi od pieknej i madrej kobiety bo
podobno taka jestem tzn,ze cos nie tak jest z ta kobieta...:((((

[avvg]

Bawić, spotykać z dziewczynami, haha. On chce sobie po prostu żyć
bez zobowiązań i tyle. Dlaczego mówi "spotykać z dziewczynami", w
liczbie mnogiej, skoro ma DZIEWCZYNĘ? Jedną? Bo chce się z nią
pobzykać i szukać następnej, jak mu się znudzą jej sztuczki w łóżku
i kolor włosów. Ciesz się, że to wszystko się okazało teraz, a nie
wtedy, kiedy z oszalała z radości machałabyś mu przed nosem
pozytywnym testem iążowym. Składaj papiery rozwodowe i szukaj sobie
jakiegoś fajnego, odpowiedzialnego faceta, a o tym staraj się jak
najszybciej zapomnieć!

> musze teraz poniesc konsekwencje za swoje zachowanie.. gdybym nie
> byla dla niego wredna to by nie odszedł pewnie,

Nie wiem, czy byłaś wredna czy nie, nie mnie to rozstrzygać, ale
odszedłby tak czy siak - i zawsze znalałzby jakiś powód: albo
byłabyś za nudna, albo za dynamiczna. Nie obwiniaj się, bo to
najgłupsza rzecz, jaką możesz zrobić.

[afrooodyta]

Dzieki Kochane za wsparcie.. Avvg czy bylas w podobnej sytuacji?...
piszesz z taka życiowa madroscia.. wiem ze masz racje i mam zamiar
skupic sie teraz nad soba i dalej ukladac sobie zycie... tyle ze
jest jedno ale.... kocham go i to uczucie nie minie ..zawasze gdzies
bedzie we mnie...przeciez jest moim swiadomie wybranym
mezem...narazie postanowilam odciac sie od niego... urwac calkowicie
kontakt.. jak juz bede silna to spotkam sie i pogadamy o
rozwodzie... wiem, że nie bylam bez winy... ale on nawet nie dal nam
szansy..:(

[afrooodyta]

Dziś znowu był mój mąż ukochany i niewierny... przylazł po jakies
dokumenty... stiwerdziłam ze po tym co mi zrobił to go oleje ...
pokręcił się i stwierdził że idzie.. więc odpwrowadziłam go do
dzrzwi.. w przedpokoju staliśmy długo i patrzyliśmy się na siebie..
on powiedzial, że ślicznie wyglądam i potem znowu patrzy się na
mnie...zasugerowałam drzwi.. a on daje się patrzy.. stwierdził,że
nie moze mnie widywać .. powiedział to w takim znaczeniu, że wiem że
jak mnie widzi to chciałby siędo mnie przytulić .. wiem że on dalej
do mnie coś czuje... więc nie wiem dlaczego odszedł .... czy nie
można było porozmaiwac jak "ludzie" i próbować jakoś naprawiać nasze
relacje...on jednak woli ucieczkę...

[avvg]

Kobito, oszalałaś, już ustaliłyśmy,z kim masz do czynienia, i on też
głośno to potwierdził. Nie dawaj się nabrać na czułe słówka i
spojrzejnia pełne zachwytu, bo jestem w stanie się założyć, że
obrzuca nimi każdą laskkę, którą uważa za atrakcyjną. To na pewno
przykre dla Ciebie, skoro miałaś być tą jedyną, ale już się okazało,
że ten pan nie jest z tych, którzy by się przejmowali jakimikolwiek
deklaracjami - więc Ty też nie masz podstaw, żeby traktować poważnie
jego westchnienia. Czuje do Ciebie to, co czuje do każdej kobiety, z
którą się spotyka, skoro tak lekko sobie od Ciebie odszedł.
Idź na terapię i nie daj się temu gnojkowi. To, że Ty chciałabyś
przytulić się do niego, nie znaczy, że on chce się przytulić do
Ciebie - gdyby naprawdę chciał, zrobiłby to, bo jest przyzwyczajony
do spełniania swoich zachcianek. Uciekaj.

[sie_nie_gole]

Tym razem męski punkt widzenia..
Hmm.. dobrze to nazwałaś: on ucieka. Ja go chyba rozumiem. Mam
bardzo podobnie.. Z kobietą najbliższą mi na świecie byłem kilka
lat. Choć nie doszło do małżeństwa. Wiem, że mnie bardzo kochała,
pewnie kocha nadal. Dla mnie jest najlepszą, najwspanialszą
dziewczyną pod słońcem. I nie jestem w stanie z nią być. Bo się
boję. Koszmarnie się boję. Akurat w moim wypadku: że się nie
sprawdzę jako mąż i ojciec. W wypadku Twojego męża może być jakaś
inna przyczyna. Ja też uciekłem. Znaczy uciekałem wiele razy, czasem
do innych kobiet. Ona zawsze mnie przyjmowała z powrotem. teraz nie
mamy kontaktu. Ja wiem, że mam masę rzeczy do przerobienia.(już nie
kobiety chyba, ale innych pól kilka będzie) Jestem sam. Mam 35 lat.
I jesem przerażony, że jak już przerobię te swoje rzeczy to Jej już
nie będzie. Ale muszę to zrobić.
Ja... tak naprawdę nie wyobrażam sobie, że ktoś inny może być na
serio. Być może Twój mąż też tak ma. Uciekł od obowiązków, do
szukania po omacku siebie. I pewnie musi siebie znaleźć. Czy
znajdzie to w ramionach tej nowej: szczerze wątpię. Raczej chce
znaleźć proste rozwiązanie i "lekkość". On musi dojrzeć sam. Muszę
ja też dojrzeć sam...

[afrooodyta]

Jestem w stanie to zrozumieć.. tylko jak ja mam się zachowac w
takiej sytuacji... czekac ..czy wniesc pozew o rozwod ... kiedy do
mnie przychodzi to chce mnie przytulac ... czuje ze nie jestem mu
obojetna... nie wiem jak mam sie zachowac... boje sie z nim
rozmawiac to raz a dwa i tak juz mu nie ufam...

[sie_nie_gole]

Afroodyto,
tak szczerze to nie wiem jak się masz zachować.Przychodzi mi do
głowy jedna rada, własnie ją dałbym swojej kobiecie: zadbaj o
siebie. Myśl o sobie. Bądź egosityczna. To, wbrew pozorom jemu też
pomoże - pokaże Twoje granice, pozowli mu się zdefiniować, dzięki
tym granicom - a jest na pewno zagubiony. Z tego co robi tak
wychodzi. Nie bądź na każde zaufanie. Może powiedz mu, że go
kochasz, (bo przecież kochasz) ale że nie możesz być z nim (no bo
piszesz, że nie ufasz, więc nie możesz. Z resztą, on sam mówi, że
chce być z inną. Dbaj o siebie. Podejmij decyzję w trosce o siebie.
Tak będzie też dobrze dla niego.

No i zdaj się na los.

I idź na Avatara:)

Tak samo bym radził mojej...

[deczko]

Niesamowite jest to, jak kobiety daja sie ponizac?? Odkrylas, ze
zylas obok niego przez piec lat, zamiast razem z nim, a mimo to
chcesz dalej ciagnac zwiazek, ktory od poczatku byl skazany na
porazke. Przyszloby dziecko, NIC by sie w Waszym zwiazku nie
zmienilo, wtedy bys pisala na Forum, a myslalam, ze dziecko go
zmieni. Jednak facet nie chce sie zmienic, kobieta ma sie do niego
dostosowac. Wlasnie taka znalazl, tamta pewnie akceptuje jego
siedzenie przed kompem (pewnie na tym etapie mniej siedzi przed
kompem), jest spokojna, na razie nie moze mu robic zadnych wyrzytw,
malo go zna. Znam jednak takie kobiety, ktore aby byc z chlopem,
ktorego sobie wybraly sa zdolne do poswiecen. Tylko, tak sobie
mysle, czy dla nich to sa poswiecenia, moze dla nich to cos
naturalnego, ze maz duzo czasu spedza poza domem, lubi wypic i
siedziec przed kompem?! Moze one wlasnie lubia zyc obok niego, a nie
razem.

Ty i maz nie chcecie sie dla siebie zmienic, moim zdaniem nie ma po
co... W tym wieku powinnas zrozumiec, ze nie powinnas sie wiazac z
kims, kto Ciebie nie kocha, kto Ciebie jawnie wykorzystal, bardzo
szybko znalazl druga kobiete i po slubie nagle odkryl, ze chce byc
singlem.
Dla kogos takiego nie warto marnowac sobie zycia, a tym bardziej
brac sie za robienie dziecka, ktore pozniej bedzie musialo zyc w
takiej, a nie innej patologicznej rodzinie.

[afrooodyta]

nie zgadzam sie z Toba deczko... w zyciu trzeba przebaczac,ale nie
zapominac...wychodzac za maz w przeciwienstwie do mojego meza
zrobilam to swiadomie...malzenstwo zobowiazuje... moj maz
prawdopodobnie musi przewartosciowac swoje cale zycie.. bedac ze mna
tego nigdy nie uczyni, bo za rok bedziemy w tym samym punkcie, a
wiec nic sie nie zmieni.. kazde z nas ma problem, ktory musi
rozwiazac sam .. jesli uda nam sie to uczynic to moze kiedys
bedziemy razem....wiem, ze miedzy nami dalej jest uczucie (choc moge
sie mylic, bo mu nie ufam i nie wiem czy to nie kolejna gra,)w
kazdym badz razie... licze sie teraz tylko ja, zakreslilam sobie
konkretne cele, ktore zamierzam realizowac w zyciu, a nasze
malzenstwo zostawiam uplywowi czasu.. jesli byla to milosc to
bedziemy ze soba razem pomimo wszystko.... ale prawdziwa milosc
przetrwa... taki test wstawilam jako podpis na zdjeciach z czolowki
na plycie slubnej.. tak bo mi sie podobaly... teraz juz wiem,jaki
jest ich sens...

[deczko]

afrooodyta napisała:

> nie zgadzam sie z Toba deczko... w zyciu trzeba przebaczac,ale nie
> zapominac...wychodzac za maz w przeciwienstwie do mojego meza
> zrobilam to swiadomie...malzenstwo zobowiazuje...

Do czego, do alimentow? Zwiazek to zwiazek, bez wzgledu na waznosc
papierka.

moj maz
> prawdopodobnie musi przewartosciowac swoje cale zycie.. bedac ze
mna
> tego nigdy nie uczyni, bo za rok bedziemy w tym samym punkcie, a
> wiec nic sie nie zmieni.. kazde z nas ma problem, ktory musi
> rozwiazac sam .. jesli uda nam sie to uczynic to moze kiedys
> bedziemy razem....wiem, ze miedzy nami dalej jest uczucie (choc
moge
> sie mylic, bo mu nie ufam i nie wiem czy to nie kolejna gra,)w
> kazdym badz razie... licze sie teraz tylko ja, zakreslilam sobie
> konkretne cele, ktore zamierzam realizowac w zyciu, a nasze
> malzenstwo zostawiam uplywowi czasu.. jesli byla to milosc to
> bedziemy ze soba razem pomimo wszystko....

Ale Wy nigdy nie byliscie razem. Przeczytaj co napisalas powyzej,
zyliscie obok, a nie razem. On sie teraz poczul soba, Ty go
gnebilas. Moze go pociagalas, ale zycie z Toba okazalo sie za
trudne, zmudne? Pytam sie gdzie tu milosc?? Jesli jestem w zwiazku i
jest w nim problem, to WSPÓLNIE rozwiazujemy problem. Problem
dotyczy Was, a nie jego i Ciebie. A jemu sie odwidzialo i znalazl
sobie tak szybko jakas kobite? Co to ma byc??

ale prawdziwa milosc
> przetrwa... taki test wstawilam jako podpis na zdjeciach z
czolowki
> na plycie slubnej.. tak bo mi sie podobaly... teraz juz wiem,jaki
> jest ich sens...

Prawdziwa milosc dotyka ludzi dojrzalych emocjonalnie, ktorzy nie
zrania partnera tego typu ekscesami. Prawdziwa milosc powoduje, ze
kiedy pojawia sie powazny problem, maz nie ucieka do kawalerskiego
zycia, a zona nie upaja sie slubna szopka, wmawiajac sobie cos czego
nie bylo. Bedziesz czekac, az mu sie znudzi, powinie noga i z
podkulonym ogonem wroci do Ciebie, bo wlasnie zrozumial? Co, ze
zycie z inna, to tez nie fraszka? Przyjac takiego pod dach i gacie
mu prac, bo to prawdziwa milosc i trzeba wybaczac. :D

[afrooodyta]

Masz rację Deczko.... niestety masz pieprzon... rację...:(:(
zabaloło to co napisałeś, że zycie ze mną okazało się zbyt trudne
dla niego .. ale to prawda... zabiłam ten związek swoimi chorymi
emocjami, niestabilnością emocjonaną... a teraz sobie piszę jakieś
farmazony o wierności i małżeństtwie..:(:(

[aneta-skarpeta]

jakbys była zrównoważona to on by nie chciał pic i siedziec non stop
przy komputerze? nie zwracałby uwago na koleznaki, bo ty nie
krzyczysz?

z tego co wyczytałam to maz jest niedojrzały emocjonalnie- stąd te
wahania, nie wie co robic itd,

nie było mu trudno zyc z Tobą. Jemu trudno zyc jak dorosły
odpowiedzialny facet

jego stac na zycie bez zobowiązań i nie jest to Twoja wina. Dlatego
tylko na to go stac, bo taie życie niczego nie wymaga, żadnej
aktywnosci. Chce to spi, chce to gra, chce to baluje, chce to sie
spotka z koleżanką, ale bezprzesady bo on nie chce zobowiązań

[deczko]

afrooodyta napisała:

> Masz rację Deczko.... niestety masz pieprzon... rację...:(:(
> zabaloło to co napisałeś, że zycie ze mną okazało się zbyt trudne
> dla niego .. ale to prawda... zabiłam ten związek swoimi chorymi
> emocjami, niestabilnością emocjonaną...

Ty???? Czemu wciaz opisujac swoje rozstanie obwiniasz albo siebie,
albo usprawiedliwasz jego. Zwiazek tworza dwie osoby i dwie osoby
pracuja na koniec/dalszy staz.
Ja napisalam tylko, ze nie powinnas sie ponizac dla takiego leszcza
i dobrze, ze zmyl sie tak szybko z Twojego zycia, oby nie wracal!
Gdzie lezy wina Waszego rozstania? Nie wiem, moim zdaniem on w
pracy poczul sie zupelnie inaczej niz w domu, jest niedojrzaly
emocjonalnie, Ty pewnie od niego oczekiwalas zbyt duzo niz on by
Tobie chcial dac. To co Cie spotkalo, na pewno jest bardzo bolesne,
teraz wszystko jest zbyt swieze by to omawiac. Jednak ja na Twoim
miejscu nie dawalabym szans takiemu czlowiekowi, ktory ze wspolnego
zycia potrafi zrobic miazge w pol roku po slubie!

[bezzznaczenia]

i jak?

[agamyszor]

no powiem ci że jest trochę śmieszny jak dla mnie...terapia na pewno pomoże...widać że go kochasz...a on no cóż...może przemyśli...bardzo dobrego psychologa mają w poradni Psychologiczno-Psychiatrycznej Magdaleny Senderowskiej...chodziłam tam z córką...bardzo dużo osób ich chwali....jeśli mieszkasz gdzieś w okolicy to warto