Obrażanie się męża...

[scarlett.o-hara]

Jesteśmy małżeństwem od sierpnia 2004r. Jest niby oki, bardzo się kochamy, po
wielu trudnościach jesteśmy razem... Ale mój mąż uważam z byle błahego powodu
się obraża. Mam niewyparzony język, to fakt, ale nigdy to nie są żadne takie
słowa czy powody, aby się obrażać. Mój mąż ostantacyjnie pokazuje, że
został "mocno" urażony i po prostu zabiera się i na noc idzie spac do innego
pokoju, a mnie szlag trafia, bo nie po to mam męża, aby w łóżku spać sama.
Poza tym mam wrażenie, że on się ożenił tylko "na dobre", bo "na złe" to on
ucieka. Przy nim stałam się chyba histeryczką, bo zaraz płacze, że mnie tak
traktuje. Żadne przeprosiny nie pomagają. Może mam dac sobie spokój i jak
chce spać gdzie indziej, to niech śpi? Co o tym myslicie. Albo on a lbo ja
mam problem, a może my... Specjalista? Pozdrawiam. Prosze o poważne rady....

[niusiak555]

Znam to z własnego podwórka, też tak miałam i co robiłam jak on szedł do innego
pokoju - wyciągałam rękę na zgodę, czasem on wracał czasem jeszcze mi
ostentacyjnie pokzaywał jak bardzo jest urażony. W efekcie doprowadziłam do
sytuacji, niejako na własne życzenie, że to on biedaczek czuje się urażone,
nieszanowany, niedoceniany, etc. A teraz po kłótni pakuje się i jedzie do
mamaui, tak jak wczoraj...
Moja rada, jak Twój jest taki biedny urażony to nie sobie "pocierpi" zostaw go,
jesli stosuje metody małego chłopczyka to nie utwierdzaj go w przekonaniu, że
nim jet jak tak zrobiłam i po 3 latach poważnie zastanawiam się nad rozwodem...

[bejrutek]

Dokładnie, ty mu pokaz ostentacyjnie, że nie reagujesz na takie gówniane
zachowanie, tez sobie gdzies pójdż albo od czasu do czasu z byle powodu obraz
sie i powiedz że śpisz sama, koles sie obnaży w swojej obłudzie, zobaczysz...
straci grunt pod nogami

[stefka77]

mam a w zasadzie miałam dokładnie to samo, to co napisałaś ja napisałam kiedyś
na forum tak samo, jesteśmy małżeństwem od roku i też obrażalstwo mężusia
poznałam dopiero po ślubie, wydawało mi się że nie mogę tego znieść, wpadałam w
histerię i płacz a on mi tylko przez to udowadniał że "miał pełne prawo" się na
mnie obrazić. Zawsze do niego szłam pierwsza wyciągałam rękę a on się jeszcze
utwierdzał w przekonaniu że ma rację. Zamknięte koło. Spotkałam kiedyś bardzo
mądrą osobę która powiedziała że najlepiej jest go wtedy zostawić, zignorować i
co najtrudniejsze, udawać że Cię to nie obchodzi. Z tym ostatnim miałam
największy problem bo jak się obrażał to ja nie mogłam spać, ale spróbowałam.
Raz nawet poszłam wytłumaczyć mu (spokojnie tym razem) że zachowuje się jak
małe dziecko i że małżeńśtwo to nie piaskownica i w ten sposób to ja go
wyciągnęłam z jakiegoś głupiego stanu. Zobaczył że jest śmieszniutki. I
przestał. Od kilku miesięcy nie obraził się na dobre ani razu, próbował czasami
ale znowu zaczynałam spokojnie tłumaczyć tak żeby sam siebie zobaczył jak
wygląda taki naburmuszony. Jak masz ochotę to napisz na priv albo gg, chętnie
pogadam z kimś podobnym, może Ty masz jeszcze lepsze środki? gg 1648813

[bejrutek]

Szczerze jest tylko jeden pewny sposób, najlepeij zostawic takiego faceta na
dobre, na zawsze, albo długi czas. Wiem to po sobie, tak mnie niektóre klientki
oduczyły właśnie w ten sposób. :)

[niusiak555]

To może wytłumaczysz nam co facet chce osiągnąć obrażając się i pakując się do
mamusi, zamast rozwiązać problem. Bo ja tego nie rozumię.
Po dzisiejszym przemyśleniach zadzwoniłam do swojego slubnego, żeby
zaproponować rozmowę przy kolacji i co usłyszałam, że ma dużo pracy. Do
jasnej .... czy to jest normalne podejście faceta z 30tką na karku. Tylko ode
mnie oczekuje się zmiany, chyba do kłótni trzeba więcej niż jednej osoby Ja
żałuję sowjego telefonu i jutro zamierzam zorganizować sobie sama dzień.

[annb]

niusiak555 zalezy co jest normą
dla niegi uciekanie do mamusi jest normą a to świadczy ze 30letni gosc nie
dojrzał do małzenstwa
albo go wychowasz albo daj sobie spokój
znaczy się spakuj do końca i zadzwon aby zabrał wszystkie rzeczy

[niusiak555]

nie wiem czy to już norma czy jeszcze nie 3 lata małżeńtwa 2 wyprowadka puls
kilka nieudanych prób wyprowadzki - bo to ja prosiłam, żeby nie jechał
(wniosek: doskonale wie czym mnie zranić i rani bardo skutecznie). Nie starczy
mi jeszcze odwagi na ostateczny telefon ale myśl o nim jest mi coraz bardziej
bliższa...

[annb]

niusiak555 nastepnym razem jak powie ze się wyprowadzi to go spakuj
bo widzi ze moze cie w ten sposob szantazowac
małżeństwo to nie piaskownica

[niusiak555]

nie starczy mi odwagi z prostego powodu - jak tak zrobię to on będzie czuł się
ofiarą o wszystko mnie obwini i już nie wróci a chyba jeszcze go kocham. Ciekae
czy to już toksyczny związek...

[annb]

niusiak555 nie kochana
on bynajmniej nie jest ofiarą
ofiara jesteś ty bo musisz sioę godzic na takie traktowanie
rozmowa rozmowa i jeszcze raz rozmowa
obrażają to się dzieci w piaskownicy
a i jeszcze jedno..dobra matka i tesciowa wywaliłaby z domu takiego
obrażalskiego a nie przyjmowała pod skrzydełka
ale do bycia tesciową też trzeba dorosnąć

[niusiak555]

temat mojej teściowej to inny wątek, ale zgadzam się z Tobą i z pogładem
wyrażonym powyżej na temat teściowej (moja mi powiedziała, że ona stara się nas
pogodzić, wyciszyc i nie może podejmować radykalnych kroków, bo przecież to jej
rola dać mu jeść, spać i ciepła!) i tego kto jest ofiarą.
Ja wiem, że to poziom dzieci z pisakownicy, tylko nie wiem jak wytłumaczyć to
facetowi, ktory stawia siebie w roli ofiary...

[bejrutek]

wiesz dlaczego zdecydowana większość facetów to beznadziejni romantycy??
Ano dlatego że zakochuja sie często w klientkach, z którymi nawet nie potrafia
pogadać normalnie. Stad sie biora wypaczone troche związki. Koleś wie , że ani
nie może za bardzo złapac wspólny język, nie chce mu się podejmowac dyskusji,
dlatego bierze i wykorzystuje najbardziej prostacką i chamska formę. Bo jednak
serduszko mówi mu co innego... i potem różne problemy

[niusiak555]

No mój drogi, jesli chcesz mi powiedziec, że to moja wina bo mój mąż nie
potrafi ze mną normalnie pogadac to może przyznam Ci rację. Że nie chce
podejmować dyskusji - to już nie moja wina, że nie chce albo nie potrafi...
Przykro mi ale tutaj nie czuje się winna, a w dodatku usiłowałam mu pomóc,
zadzwoniłam, zaproponowałam kolację i rozmowę, potem tylko kolację I tu się
czuję winna, to prawda.
A czy twój męski punkt widzenenia ma pomysł na wyjście z pata, naprawdę
uważasz, że pozostawienie obrażonego faceta samemu sobie (no i rodzicom, of
course) ma sens?

[bejrutek]

Wiesz co jest najgorsze, że jemu poprostu sie nie chce. Za takie zachowanie
musi byc przysłowiowy "bat". Zostawienie kogoś jest tylko ogólnie powiedziane,
chodzi mi bardziej o poczucie, że czegoś mu zaczyna brakować i musi sie starać.
Jakąś kare musisz mu wymyślić. Nie jest to łatwe bo jesteście w związku, ale
ogólnie idealnych rozwiązań nie ma. Ważne żeby w najważniejszych kwestiach był
dialog, reszta to bzdury. Poza tym nigdzie nie mówiłem o żadnej winie, ze
wskazaniem na ciebie. Obrażanie na dobra sprawę dotyczy tez kobiet, bo nie
wszystkie sa takie aktywne i w miare komunikatywne.

[niusiak555]

Wiesz, jeszcze do niedawna myślałam, że w powaznym związku nie powinno być
miejsca na "odgrywanie się" - bo w pewneym sensie tym jest ta kara o której
piszesz, o braku czegoś, żeby musiał się bardziej postarać... Ale zakładałam
też że związki ludzi koło 30 tk to związki dorsłe, poważne. No coż postępowanie
mojego ślubnego obaliło chyba już na dobre to przekonanie...
Raz zadzwoniłam, a dalej już nie robi co chce. Choć wiadome jest, że im dłużej
będzie u rodziców, tym trudniej będzie mu wrócić. i nie moge jeszcze pogodzić
się z tym, że on tego nie rozumie

[bejrutek]

Normalny przejaw zachowania i reagowania na takie coś nazywasz "odgrywaniem".
Jest takie przysłowie. "Mów łagodnie, ale noś przy sobie duży kij". Nastepnym
razem nie daj sie sprowokować, tylko zaznacz, że to jego wybór i nic nie możesz
zrobić, jak on sie tak obraża. Reaguj w miare racjonalnie i pokaż, że ty tez
masz godność.

[niusiak555]

Dzięki, bede się strała następnym razem nie dać sprowokować, masz rację tylko
czy będzie ostatni raz.
A co mam zrobić Twoim zdaniem gdy on zadzwoni i będzie chciał "negocjować"
warunki powrotu do domu a razej obwinić mnie o wszystko i narzucić swoje?
Podjęcie tematu pokaże, że mi zależy i pozwoli "umocnić się na pozycji", nie
podjęcie z koleji zostanie odebrane jakobrak chęci do porozumienia się a biedny
mężuś nadal będzie obrażony i nie będzie na siłach wrócić do tego 'domu, w
którym straszy" Masz może przepis na coś w rodzaju złotego środka albo
półśrodka?

[bejrutek]

"negocjować"?, jeżeli będzie jakaś pierwsza rozmowa, popierwsze ty mu każ się
wytłumaczyć na dzień dobry, im więcej będzie chciał klepać tym lepiej. Na końcu
ty powiedz co tym wszystkim sądzisz. Daj do zrozumienia, że to jest śmiechu
warte takie zachowanie, taki następny raz zdecydowanie już sie nie powtórzy
(wiesz co robić), łaski nie będziesz mu robić. To jest jednak facet powinien
sie o ciebie starac a nie ty o niego, zwłaszcza w takiej patowej sytuacji, to
jest naprawde śmiechu warte. Męczysz sie z nim jak matka z łobuzem. Myśl
alternatywnie, nawet jak on stwierdzi że jednak juz odchodzi( bo cos tam cos
tam ) i zrobi to naprawdę, to nawet wtedy sie nie dawaj, zaakceptuj jego wole...

[niusiak555]

Hmm, na tyle co go znam to na mnie będzie wymuszał przeprosin, bo to on czuje
sie poszkodowany i nie ma siły chyba nie jestem w stanie mu tego wytłumaczyć,
próbowałam poprzednio.
Pozostaje zatem następne rozwiązanie - zaakceptować jego wolę. problem tylko w
tym, że wcale jej nie akceptuję, kocham go (i wiem, że on mnie też, mimo, że
zachowanie pozostawia wiele do zyczenia...)

[annb]

niusiak555 a pytasz dlaczego?
ale dlaczego to ja mam cię przepraszac skoro to ty a nie ja wyszedls z domu?
dlaczego to ja mam cięprzepraszac skoro to ty a nie ja zostawiłeś mnie samą
dlaczego to ja mam przepraszac skoro to ty a nie ja zapomniałeś że ze mną
wziąłeś ślub

swoją drogą..nie obraż się...niezły dzieciuch z twojego męża...
ma jakieś zabawki? samochod, komputer? którymi nie daje ci sie bawic?

[niusiak555]

Dzieciuch, dziciuch nie obrażam się bo już to wiem. A w dodatku rozpieszczony
przez mamusię, z rodzicami mieszkał przez całe zycie (28 lat) aż do slubu i w
tym zapewne tkwi duża część problemu.

Po oststanie wyprowadzce, na wszystkie puytanie dlaczego słyszałam jedną
odpowiedż - bo on była taki biedny w tym domu i musiał ta zrobic a w dodatku w
jego przekonaniu wyprowadzka do rodziców nie była niczym wielkim, zadnej
krzywdy mi nie zrobil i nie rozumiał mojego rozgorycznia

Myslę, że nie pozostanie mi nic innego jak nastepnym razem samej się
wyprowadzić, tylko mio rodzice mieszkają 300 km od nas a nie 17.

[bejrutek]

Nie znam ciebie dokładnie, więc podałem taką a nie inna metodę(proste rzeczy są
ponoć najskuteczniejsze). Mimo wszystko nie zapominaj jaka jest prawda i co
piwnnaś w niektórcyh momentach począć, nikt nie zaczaruje towjego męza, nie
zmieni sie od zaraz.

[niusiak555]

Oczywiście, że wykorzystm twoje rady, troszeczke je zmodyfikuję do sytuacji ale
na pewno powrot mężusia zapowiedziany na dzisiaj wieczór, tak tak (zadzwonił z
samochodu, którym z kolaga jechal w delegację i zapowiedział powrót. Skoro był
obok niego obcy facet to musiałam niestety wykazać się klasą i nie mogłam
zapytać dlaczego) wyprowadzi mnie troszeczkę z równowagi i teraz ja trochę się
poboczę. Może w ten sposób pokażę mu jak to jest, jak on się obraża

[moretta1]

Powiem Ci szczeze ze w moim małżeństwie to ja zawsze jestem stroną konfliktową.
I kiedyś często mówiłam że mam dość i jadę do mamy (choć nigdy tego nie robiłam)
moja rada to przy następnej takiej sytuacji możesz powiedzieć mniej więcej
tak "ślub brałeż ze mną czy z mamą i jeśli każdy najmniejszy problem tak cię
przeraża że się wyprowadzasz to się wyprowadz ale na stałe, bo i tak wszystkie
problemy rozwiązuję sama" A prawda też taka że to facet ma być jakąś opoką, i
jeśli on się obraża zamiast coś zrobić to nie ma sensu tak się męczyć
pozdrawiam i życzę rozwiązania problemu po Twojej myśli

[yamadam2]

Też mam męża,który się obrażał na początku naszego małżeństwa, ale się nie
wyprowadzał.Raczej to ja go wyżuciłam do mamusi powiedziałam "żeby się
wyobrażał a jak mu przejdzie to może wrócić".Tak walka trwał pierwsze 1,5 roku
naszego małżeństwa,też wyciągałam pierwsza rękę, przepraszałam, nadskakiwałam,
czułam się winna,płakałam choć wcale nie należę do cichych myszek.Krzyczałam,
prosiłam, tłumaczyłam - i nic.Aż pewnego razu kiedy mój mąż się kolejny raz
obraził(a nie odzywał się wtedy kompletnie)ja nie zwracając na niego uwagi
wykrzyczałam mu wszystko co mnie boli - darłam się tak długo jak on się
obrażał - przez 3 dni od rana do póżnej nocy.(JA POPROSTU BYŁAM ZMĘCZONA
CIĄGŁYMI FOCHAMI O NIC).Trzeciego wieczora mój mąż się odezwał,
powiedział,żebym przestała, bo ON już nie może.Przestałam a on się nigdy więcej
nie obraził.Zdarza się, że się zdenerwuje jak każdy, ale się nie obraża.W tym
roku mamy 8 rocznice ślubu i nadal bardzo się kochamy.Wierzę, że się
pogodzicie, bo jeśli się kochacie to nie ma siły, żebyście się nie dogadali.
Trzymam za was kciuki.

[niusiak555]

Hmm, a gardlo Ci nie wysiadło, ja bym straciła glos już pierwszeg dnia :-(( Tak
więc ten wariant w moim przypadku odpada.
Ale dzięki waszym wszystkim postom uświadomiłam sobie i bede trwała już w tym
przekonaniu, że w małżeństwie nie mozna pokazywać ciągłej gotowości do
wyciągania dłoni na pojednanie, bo bardzo szybko będzie to wykorzystywane
przeciwko.
Co z koleji zrobić aby 30latek dorosnął, nie wiem. Na pewno muszę byc
konsekwentna i wszelkie konsekewncje gówniarskiego zachowania ukazywać

[dzindzibou]

niusiak555 napisała:
> Co z koleji zrobić aby 30latek dorosnął, nie wiem. Na pewno muszę byc
> konsekwentna i wszelkie konsekewncje gówniarskiego zachowania ukazywać

A na jakim tle sie obraza? Czy aby nie chodzi o meskie ambicje? "Lepiej wiem jak
wbic gowzidzia/wyprzedac auta/malowac framugi/zarzadzac firma/organizowac
przetargi!"? Osobiscie spotykalem sie z podobnymi reakcjami na sytuacje w
ktorych oboje malzonkowie maja probne ambicje (poparte dobrym wyksztalceniem,
doswiadczeniami zyciowymi i zawodowymi). A ze facet zawsze wszystko odbiera jako
atak na siebie a nie konstruktywna krytyke ktorej celem jest taki czy inny
konsensus to zawsze bedzie sie czul osaczony. Zwlaszcza gdy brakuje mu
argumentow albo nie ma racji. "Tak robil moj dziadek, ojciec i ja tez tak bede
robil" - to jest jedyny jego argument w takich sytuacjach. Sam jestem facetem,
mam zone i sam sie obrazam. Tyle ze nauczylem sie rozmawiac o problemach bez
emocji - oddzielajac opinie od faktow. Najbardziej bolalo przyznawanie sie do
swoich porazek ale gdy juz sie do tego dorosnie to zycie jest latwiejsze dla
wszystkich. Moja rada - nie mozesz tolerowac takiego zachowania. Dialog jest
konieczny. Beznamietny, odary z emocji, placzow i krzykow. Jak rozmowa o
zachowaniu sasiadow. Moze podziala juz 1 taka rozmowa, moze dopiero 101.

--
Suknie ślubne i inne dzindzibouy

[spragnienie]

Zachowanie Twojego partnera przypomina mi męża mojej koleżanki, z tym, że oni
mieli ślub we wrześniu, o ile dobrze pamiętam ;-) Nadąsany, zakomplaksioeny,
winę zwala zawsze na moja znajomą. A ona dźwiga krzyż. I jest z tym szczęścliwa.

Współczuje takiego partnera. Dla mnie facet nadąsany, humorzasty nie ejst
mężczzyną. Ale może daltego tak sądzę, bo takie zachowanie jest przypisane nam,
kobietom???? W takim momencie uświadamiaam sobie jak sama zachwouje sie
beznadziejnie. Jestem właśnie czasami nadąsaną księzniczką. A z taką miną nikt
nie wygląda dobrze, niezależnie od płci...

do scarlett

[niusiak555]

Zdominowałam wątek załozony przez Ciebie ale mam nadzieję, ze zauważysz
podobieństwa i możliy dalszy rozwój sytuacji w Twoim małżeństwie.

Mój mąż wrócił w sobotę z pretensjami i usiłował wymusić tylko na mnie
ustępstwa, pół niedzieli się złościł bo mu się nieudało. Dopiero późnym
popołudniem wytłumaczyłam, że w związku dwie osoby muszą się starać...

przykro tylko, że takimi metodami, rodem z piaskownicy jak pisali niektórzy

[gatta5]

:-) czy wszyscy faceci są tacy sami? moj też tak robił, ale go jednak
oduczyłam. tłumaczyłaa, tłumaczyłam i zrozumiał...ale ile to nerwow kosztuje:-)

Mam twarde postanowienie...

[scarlett.o-hara]

że dostosuję się do Waszych rad, drogie (i już w tym względzie doświadczone)
Forumowiczki, i po prostu przestanę się tym przejmować. Mam nadzieję, że
dotrzymam słowa. Ciężko będzie, ale tak trzeba.Zobaczę jaka będzie reakcja
mojego Mężusia. Po prostu szkoda moich nerwów. Jak widzę, nie jestem
osamotniona w moim problemie. "Wszyscy faceci są tacy sami"?! Pozdrawiam
serdecznie.

[rommel]

Hey
Jestem facetem i coś ci powiem na temat obrażaltwa i tzw. fochów;) Powiedzmy że
miałem kiedyś dziewczynę co o byle gówno się obrażała i mi mówiła wprost "mam
focha" i wielce nadąsana udawąła księżniczkę......choć często widziłałem że robi
to specjalnie i czeka aż będę ją przepraszał a ona wielce wspaniałomyślie moze
mi przebaczy;).......poprostu jesteście żałosne dziewczynki bo to wasza wspólna
cecha;) Na początku przepraszałem bo widziałem w niej kogoś wyjątkowego i
zależało mi na niej. Po pewnym czasie zadziałał we mnie wewnętrzny mechanizm
bezpieczeństwa i przestaliśmy być parą bo poprostu się na nią i jej zachowanie
wkurzyłem i przeszła mi ochota na amory bo ileż do jasnej ciasnej można. Czułem
się tak jakbym zamiast dziewczyny miał rozkapryszonego bachora. Zresztą
zauważyłem że to że dziewczyna (dotyczy to też facetów)jest obrażalska to
kwestia wychowania przez rodziców i się tego już raczej nie wykorzeni. Moja rada
jest następująca: życie jest i tak krótkie więc szkoda nawet 5 minut na kogoś
kto ma wszystko w dupie i się obraża za byle co. Wiem już że są osoby które są
spoko i umią cieszyć się życiem a obrażalstwo to dla nich dziecinada. Tobie też
życzę aby ten twój fagas się zmienił w tę stronę na dobre:) Pozdrawiam:)

[gczern]

> Żadne przeprosiny nie pomagają. Może mam dac sobie spokój

A może raz tak nie ulec pokusie i nie wypowiadać parzących słów na głos? nie
trzeba wtedy przepraszać, wieczór uratowany i chłop w łóżku. Nie rozumiem po co
ludzie teoretycznie sobie bliscy zamiast dawać sobie nawzajem spokój, to
jeszcze w domu, we własnym azylu muszą sobie dopalać?

odnosnie obrazania i wyprowadzki

[zabkamonika3]

Moj mężulek (obecnie nie do konca) zawsze był naburmuszony i szybko wpadał w
szał. Zwykle jakies scenki mniejsze czy wieksze i ostentacyjne pakowanie sie. I
oczywiście moje słowa: "porozmawiajmy, uspokój sie...damy rade, itp". No i sie
rozpakowywał. Az któregos dnia zebrał najwazniejsze zrzeczy do iwklinowego
kosza, kosz postawił na srodku pokoju. Ja sobie tak przechodziłam spokojnie
obok tego, nie reagowałam, on wciaż cos dokładał, ja nadal nic az wreszcie
wpadł w szał i pyta: "I co, nic cie to nie obchodzi ze sie wyprowadzam?" a ja
na to: "Dorosły człowiek zwykle sam podejmuje tak poważne decyzje, skoro juz ją
podjąłeś to ją zrealizuj!". Usiadł, posiedział, rozpakował sie. I było tak
kilka razy az wreszcie ...sie wyprowadził "na amen" (no prawie):):):)

[niusiak555]

pesymizmem powiało..........

[zabkamonika3]

gdzie tak powiało? :):):):):):):):):):):):):):)

[niusiak555]

wyprowadzką na amen (nie do końca) - chyba tylko część rzeczy zostawił.
Oczywiście o ile wyprowadzka nie jest wyzwoleniem.
Ja nadal traktuję wyprowadzki mojego męża jako porażkę związku,na ktorym mi
zależy

[zabkamonika3]

Tak serio to oczywiście ze to tragedia. Jednak "nie ma tego złego co by na
dobre nie wyszło" - niestety zawsze sie to sprawdza, do wszystkiego mozna sie
przyzwyczaić, wszystko zaakceptować i nawet cieszyc sie ze jest tak jak jest
choć chcialoby sie zeby było inaczej. Ale czasem juz wiecej nic nie mozna
zrobić. A wyprowadzka mojego meza to była taka raczej do konca - została mi
kanapa :):):) i tv stary! nowy sobie zabrał :):. Nawet meble mi zabrał! Oj nie
moge tego wspominać bo mi sie słabo robi na myśl ze zylam sobie z dzieckiem
przez 3 miesiące z ciuchami zapakowanymi w worki na śmieci. Ale juz sobie
kupiłam mebelki, fajniejsze :):):) zawsze chciałam miec jasne :):):) i wreszcie
mam :):)