wychodzę za mąż - kocham innego

[totalnieskolowana]

Z miłością mojego życia spędziłam 6 lat.Rozstaliśmy się, bo ja "światowa
kobieta" (ironia) szukałam czegoś więcej, on nie dawał mi stabilizacji, domu,
wciąż zabawy i imprezy. Kochał mnie nad życie. Ubóstwiał, rozpieszczał,
znosił każdy największy cios z mojej strony. Ja jego też. Nadal kocham - tego
jestem pewna.
Ciągłe wyjazdy oddaliły nas od siebie. Pokazały jak łatwo żyć z daleka.
Dlatego łatwo było odejść. Nie przewidziałam tylko, że tym razem droga
powrotu będzie zamknięta..
Już po kilku tyg poznałam kogoś nowego. SIlna fascynacja. Szybki rozwój
sytuacji, szczęście, euforia, zakochanie. Po kilku miesiącach zdecydowaliśmy
się na dziecko. Za miesiąc mam za niego wyjść..
Problem w tym, że fascynacja opadła odsłaniając bolesną rzeczywistość. To nie
on. To nie mój mężczyzna. To nie on miał stać u mego boku. To nie z nim
miałam dzielić cały świat i zakładać dom..
Jest już za późno. Z ciążą są problemy. Źle się czuję fizycznie, psychicznie
jeszcze gorzej. Przeżywam nagonkę z każdej strony. Szczególnie rodziny, która
kochała byłego. Przyszły mąż kocha mnie i dziecko za nas dwoje. Jest cudowny,
wytrwały, mądry, wspaniały. Ale nie jestem pewna, czy czuję miłość. On wyczuł
te obawy..
Czy ktokolwiek był w takiej sytuacji? Czuję się jak gówniara, której opadły
klapki z oczu. W którą stronę się zwrócić?

[amwaw]

A może po prostu hormonki? W ciąży jesteśmy poddenerwowane, nagle wszystko
zupełnie inaczej widzimy, wszystko nas irytuje i jesteśmy zmęczone. Zasadniczo-
chcemy chwilami uciekać i mieć jeszcze chwilę na zastanowienie( której to
chwili nie mamy:) ). Weź to pod uwagę i może po prostu przeczekaj- za miesiąc
ta sytuacja może wyglądać zupełnie inaczej. Do "pierwszych wielkich miłości"
będziemy zawsze wracać w ciężkich chwilach- to takie postacie na ołtarzykach.
Jak jest źle, zapalamy na tym ołtarzu kolejną świeczkę pt"gdybym z nim była
byłoby inaczej", "z nim byłabym szczęśliwa"...Po to, żeby jak jest dobrze śmiać
się z tego i mówić, że wcale tak nie myślałyśmy. Potrzebujemy tego ...
Może o to w tym wszystkim chodzi? Może nie jest tak źle?...
Pozdrawiam

[maya2006]

idealizujesz to co bylo..na zasadzie "wszedzie dobrze, gdzie nas nie ma"

[amwaw]

Maju2006-jak będziesz w ciąży-daj znać, chętnie się dowiem jak się czułaś i co
myślałaś. Na razie to Ty TEORETYZUJESZ. I zasadniczo tyle potrafisz
doradzić: "nie wiem, ale pewnie jest inaczej niż ktoś mówi".Brawo! Niezła
jesteś!
Pozdrawiam

[totalnieskolowana]

Muszę przyznać, że czasem zastanawiam się czy to nie hormonki. Ale jest mi
strasznie źle. Budzę i zasypiam myśląc tylko o nim...
Modle się, żeby to przeszło. Boję się, że on zadzwoni i powie, że kocha, że
przygarnie nas (mnie i dzidzię) i co wtedy?
Boję się i pragnę z całych sił..

[abneptis]

Moim zdaniem to raczej hormonki...
Przecież sama pisałaś jak bardzo bylo Ci dobrze z ojcem dziecka.
Nie odrzucaj go tylko dlatego że może Ci się wydawać że kochasz byłego, a czy
ten były Cię kocha?? I czy będzie lepszym ojcem i oparciem dla Ciebie? Przeciez
dlaczegoś się rozstaliście... może przeanalizuj na sucho poprzedni związek i
zobacz że nie było tak kolorowo.
Nie rań męża- przyszłego dopóki nie będziesz pewna że chcesz odejść. On widzi
Twoje zachowanie:)

Spokoju CI życzę i dobrych decyzji:)
--
eh...

[mam_to_w_nosie]

A moim zdaniem to nie żadne hormony (swoją drogą co to za mania jakaś z tymi
hormonami w ciąży, ja wiem, że organizm kobiety przeżywa wtedy burzę ale NIE
zwalajmy wszystkiego na hormony, tak najłatwiej, w ciąży hormony, bez ciąży
pms albo okres... to co, my jakieś takie niedorozwinięte jesteśmy i tylko hormony
nami rządzą a rozum na wakacje wyjechał???)
Uważam, że opcje są dwie:
1) "wszedzie dobrze, gdzie nas nie ma" cytując za Mają, idealizujesz po prostu i tyle
2) faktycznie trochę za późno zorientowałaś się, że kochasz tamtego, to się
zdarza, miłośc ma to do siebie, że nie jest oczywista i ludzie różne głupoty
popełniają, rozstają się, wracają do siebie...
Jeśli jesteś pewna, ze kochasz tamtego, nie wychodź za mąż, nie rań bogu ducha
winnego człowieka.
To tyle z mojej strony, choose your destiny...

[chiara76]

podpisuję się pod wypowiedzią.

[amwaw]

, miłośc ma to do siebie, że nie jest oczywista i ludzie różne głupoty
> popełniają, rozstają się, wracają do siebie...

Wg mnie to jest dopiero idealizowanie.Skąd pomysł, że to jest sprawa dwustronna?
Że tamten też nadal kocha? Namiawianie- nie wiesz? Zostaw, tamten wróci bo
właśnie miłość taka jest. Jezuu!Jak z telenoweli.
Przecież autorka wyraźnie pisze, że NIE JEST pewna czy nie kocha przyszłego
męża, więc czemu piszesz "jeśli jesteś pewna, że kochasz tamtego"- zasadniczo z
tego co pisze autorka-niczego nie jest pewna.
Czytajcie, a nie dopowiedajcie..
I nie mówmy, że w ciąży myślimy, czujemy tak samo jak przed...Bo to jest bzdura-
totalna. Nie ma porównania do zmian hormonalnych PMS-u i ciąży. W przeciwnym
razie- ciąża byłaby znacznie łatwiejsza. Poza tym- szczególnie jeżeli jest
zagrożona -znosi się ją ciężej, więcej jest pytań, więcej wahań. Pojawienie się
dziecka zmienia o 180 st życie i czasem pojawiają się pytania "co by było
gdyby...może trzeba było poczekać...". I nie chrzańy, że tego nie ma- nieee,
jesteśmy silne, w ciąży nie ma żadnych wahań, żadnych zmian hormonalnych, nie
ma zmian nastroju- nieee, skądże, prawda-Supermama/Matka-Polka?Myślimy jasno,
chłodno, racjonalnie, wiemy co chcemy i mamy wszystko jasno sprecyzowane-
taaak...No, to ja zazdroszczę..
Pozdrawiam

[totalnieskolowana]

Amwaw mam wrażenie, że doskonale rozumiesz moje nierozumienie sytuacji..
Nie chcę ranić przyszłego męża, ale nie potrafię sobie z tym poradzić.
Napisałam do tamtego. Żadnych próśb, żali, lamentów, błagań...
Przeprosiłam go tylko za straconą miłość.
On jeszcze do końca maja do mnie pisał żebrząc o miłość. Był już za granicą gdy
dowiedział się, że jestem w ciąży. Nadal utrzymuje ze mną kontakt, ale teraz on
wie, że nie może stosować już żadnych form nacisku. Zna złą sytuację ciąży. Boi
się o mnie. Żyje mną. Chyba chciałabym, żeby po prostu powiedział: "daj mi już
odejść proszę. Nie rań więcej"
Wtedy bym odeszła...

[amwaw]

No, ale z drugiej strony- chyba potrzebujesz teraz takiego zainteresowania?
Potrzebujesz świadomości, że jest? Korzystaj z tego ile się da.
Jeżeli zadzwoni- myślę, że jesteś na tyle mądrą osobą i na tyle znajacą siebie
i swoje potrzeby, że podejmiesz właściwą decyzję- jeżeli zostaniesz przyparta
do muru.
A chwilowo- weź karteczke- po jednej stronie napisz dlaczego chciałabyś być z
obecnym facetem, jakie są jego plusy, co w nim lubisz,a na drugiej stronie- to
samo z poprzednim. Nie podejmuj na razie żadnych pochopnych decyzji i nie mów o
tym wszystkim facetowi z którym jesteś- czasami możemy kogoś bez sensu zranić.
Jak podejmiesz decyzję-wtedy powiesz, póki co lepsze są koleżanki.

Powiem Ci coś ciekawego-4.5 roku temu rozstałam się z facetem, którego
dosłownie uwielbiałam( toksyczny związek, odeszłam). Od tamtej pory ani razu
się nie widzieliśmy. 2 lata temu miałam cięższe chwile i oczywiście klasyka-
napisałam maila- takiego jak Ty teraz. Był odzew..nie spotkałam się, choć
wyobrażałam sobie jak by to z nim było.Potem wyszłam za mąż, zaszłam w ciąże
i...po 4 latach od odejścia-odezwał się.Do tej pory nikogo nie ma, do tej pory
ma ten sam nr telefonu...I tak myśle- to wszystko było miłe,ciepłe,
ale...dobrze zrobiłam wtedy, że odeszłam. Kocham mojego męża, jestem szczęśliwa
( choć miałam takie fazy jak Ty) i zdaje sobie sprawe, że to wszystko ( te
wzdychania) były mi potrzebne, po to, żebym czuła się lepiej, bezpiecznej, że w
razie czego...Ale tak naprawde-nie chciałabym wracać do tego co było, teraz
moja miłość do męża nie jest taka jak do poprzedniego..ale po prostu-ona jest
bardziej dojrzała, tamto to była chemia, ciągłe wzloty i upadki...zresztą sama
nie wiem co...Ale nie coś co na dobrą sprawę chciałaby mieć na dłużej...

Może u Ciebie jest inna sytuacja- Ty sama wiesz najlepiej, sama najlepiej wiesz
co czujesz:). Życzę mądrych pomysłów, polepszenia humoru i szczęścia:)

Uff, padam na twarz. Dzisiaj kończę szafkę do pokoju dziecięcego( oczywiście po
pracy...a w pracy- bez klimy), łapy mi już odpadają od szorowania papierem
ściernym. Jutro pomaluje lakierem i będzie git:D Jeszcze tylko sufit w pokoju,
coś wymyślę na ściany-albo statek piratów, albo zoo(jak już pewna będę płci- na
razie nóżki ściska i jeszcze pępowiną zasłania:) ) i będę miała z głowy... Ja
tylko do października:D
Pozdrawiam

[d.w41]

Doskonale Cie rozumiem.Ja już mam dziecko i kocham innego.Czuję sie potwornie
do dupy, rozbita i nie chce mi się żyć. męża mam wspaniałego, bardzo mnie kocha
(przed ślubem zdradziłam go z tamtym i mi wybaczył bez żadnych wyrzutów).Jednak
ja nadal utrzymuje z robertem kontakt, piszemy sms do siebie i spotykamy się
gdy tylko jest w Polsce.Robert też mnie kocha, myśle o tym aby odejść od męża z
dzieckiem, ale nie chce go też ranić bo on niczym nie zawinił.Gdyby spojrzeć na
to z boku, to mój mąż jest cudowny, zrobił by wszystko dla mnie, ale ja go po
prostu nie kocham. Nie będe opisywać dlaczego wyszłam za niego za mąż bo to
zupełnie inna historia.I jeśli mogę Ci coś doradzić to powiem NIE WYCHODŹ ZA
MĄŻ ZA TEGO CHŁOPAKA JEŻELI NAPRAWDE KOCHASZ BYŁEGO I ON CIEBIE.Doszło do tego
że ja nawet nie chce się z męzem kochać, bo czułabym się podle, ż ejestem taka
fałszywa.czasami jak o tej sytuacji myśle to czuję się jak bydle, jak zakłamana
szmata.

[mam_to_w_nosie]

amwaw napisała:

> Wg mnie to jest dopiero idealizowanie.Skąd pomysł, że to jest sprawa dwustronna?

Nie napisałam, że to jest sprawa dwustronna (tak apropo czytania ze zrozumieniem)
Czemu idealizowanie?? Ja znam takich sytuacji kilka, jedną z własnego doświadczenia...

> Że tamten też nadal kocha? Namiawianie- nie wiesz? Zostaw, tamten wróci bo
> właśnie miłość taka jest. Jezuu!Jak z telenoweli.

Ja nie wiem czy wróci ale jeśli nie kocha obecnego, to po co go ranić?? Lepiej
odejść i ułożyć sobie życie z kimś innym (może byłym) albo zostać samą.

> Przecież autorka wyraźnie pisze, że NIE JEST pewna czy nie kocha przyszłego
> męża, więc czemu piszesz "jeśli jesteś pewna, że kochasz tamtego"- zasadniczo

I kolejna kwestia czytania ze zrozumieniem: Nadal kocham - tego
jestem pewna. - to cytat z wątku autorki dotyczący byłego faceta.

> tego co pisze autorka-niczego nie jest pewna.
> Czytajcie, a nie dopowiedajcie..

To Ty czytaj, jeśli już, poza tym ja nie dopowiadam, wyraziłam moje zdanie na ten
temat i nie widzę w nim nic niestosownego, może poza tym, że jest ono inne niż
twoje i tak Cię to z jakichś przyczyn denerwuje...

> I nie mówmy, że w ciąży myślimy, czujemy tak samo jak przed...Bo to jest bzdura
> totalna.

Tego nie powiedziałam ale moim zdaniem totalnym nieporozumieniem jest zwalanie
wszystkich rozterek i niepowiedzeń na hormony. Każdy miewa lepsze i gorsze dni,
czasami problemy i wątpliwości ale po to mamy rozum i uczucia, zeby sobie jakoś
radzić. A najłatwiej powiedzieć - to hormony - poużalać się, siąść na tyłku i czekać aż sytuacja
sama się rozwiąże... No ja wolę jednak troszkę się wysilić i wziąć sprawy we
własne ręce. To JEST możliwe nawet w trakcie ciąży. Ludzie, to NIE jest choroba!

> Pojawienie się
> dziecka zmienia o 180 st życie i czasem pojawiają się pytania "co by było
> gdyby...może trzeba było poczekać...". I nie chrzańy, że tego nie ma- nieee,
> jesteśmy silne, w ciąży nie ma żadnych wahań, żadnych zmian hormonalnych, nie
> ma zmian nastroju- nieee, skądże, prawda-Supermama/Matka-Polka?

Ja tego NIE napisałam... Pojawienie się dziecka zmienia w życiu wiele ale to
nie znaczy, że powinno rzucać się na mózg i powodować totalne zidiocenie (bez
urazy dla autorki wątku, to jest moja refleksja ogólna)
Może autorka powinna dać sobie trochę więcej czasu, jeszcze raz wszystko przemyśleć,
nie wiem... wiem tylko, że jeśli nie kocha swego obecnego partnera, to powinna
odejść, nieważne do kogo.

Nie wychodź za niego

[katetoja]

Słuchaj, powiem ci tak, moim zdaniem nie powinnaś teraz za niego wychodzić.
Jeśli cie kocha to zrozumie i poczeka. Nie jesteście dziećmi, nie obrazi się.
Lepiej dziś poczekać niż potem żałować, rozwodzić sie itd. Naprawdę. Wiem co
mówię. A te rady o hormonach i idylli z cudownym mężczyznąwsadź do szafy. Na
razie. Musisz być pewna, a nie jesteś. Masz wątpliwości więc nie wychodź za
niego!Strasznie mnie denerwuje ten mentorski ton starych ciotek, ktore patrzą
na ciebie z góry z pobłażaniem i mówią: oj tak tak, my kobiety tak mamy.
Hormony ci szaleją, a przeciez jestes taka szczęśliwa. Dzieciątko sie urodzi i
będziecie żyli długo i szczęśliwie. Bzdura! Będzie żal i złamane życie. A jego
zaczniesz nienawidzieć za to, że nie jest tym drugim

[kleopatryx]

Nie licz na coś takiego. Faceci są wygodniccy i w ich naturze jest ucieczka
przed potomstwem konkurenta.
DZIECKO ZAMKĘŁO CI DROGE POWROTU.
Skup się na nim, na jego zdrowiu.
Nigdy nie jest idealnie. A z drugiej strony, skoro były nie dawał ci
stabilizacji to nie mogłoby być mowy o jego własnym dziecku, a co dopiero
cudzym...
Uganiasz się za cieniami.

[maya2006]

amwaw napisała:

> Maju2006-jak będziesz w ciąży-daj znać, chętnie się dowiem jak się czułaś i co
> myślałaś. Na razie to Ty TEORETYZUJESZ. I zasadniczo tyle potrafisz
> doradzić: "nie wiem, ale pewnie jest inaczej niż ktoś mówi".Brawo! Niezła
> jesteś!
> Pozdrawiam

dziekuje kochanie, wiem ze jestem niezla. a dlaczego ty tak wszystko negatywnie
widzisz? ja calkowicie kolezanke rozumiem, ze zamiast kochac meza , mysli o kims
innym. to przeciez u ciezarnych normalne, tak jak czeste sikanie. ja chcialam ja
pocieszyc, ze tysiace ciezarnych kobiet, zamisat zajmowac sie mezem i ciaza,
mysli o swoich bylych, i zealuje ze nie zaszlo z tamtym hehehe pozdrawiam:-)))))

[katetoja]

Oczywiście, popatrz na nia jak na niegroźną wariatkę, bo przecież te ciężarne
są takie głupiutkie. Naprawdę...Idź do diabła z takimi wskazówkami na życie.

[magda010]

Moim zdaniem, absolutnie nie wychodz teraz za maz! Nie wolno brac slubu jesli ma
sie watpliwosci, slub niczego nie rozwiaze, wierz mi, to glupie myslec, ze jak
wezmiesz slub, to nie bedziesz miala watpliwosci...bedziesz je miala, a slub
tylko sprawi, ze bedziesz jeszcze bardziej cierpiala, bo poczujesz, ze juz nie
masz wolnego wyboru, ze jestes zmuszona zyc z kims, z kim wcale nie wiesz, czy
chcesz. Po prostu daj sobie czas...odloz decyzje o slubie, badzcie razem, a Ty
przemysl sprawe dokladnie, bez przymusu, bo juz wyznaczona data slubu.

[crazy_blond]

Uwazam rowniez, ze powinnas przelozyc ten slub. Czas jest najlepszym doradca.
Juz nawet nie mowie pod katem Twojego przyszlego meza, ze nie powinnas go
ranic - to jak najbradziej. Ale pod katem samej siebie i dziecka.

Skoncentruj sie na ciazy, nie rob sobie i dziecku dodatkowych stresow.

Ja rok temu tez odskoczylam od slubu. Wszystko bylo przygotowane, sala, menu,
orkiestra i suknia. WSZYSTKO! Dwa miesiace przed terminem powiedzialam mojemu,
ze nie potrafie, nei jestem pewna. Nie chodzilo o zadnego innego faceta, tylko
o niego. Chociaz dzis nadal mam z nim kontakt, wiem ze byla to dobra decyzja w
moim zyciu. A balam sie jak cholera odmowic ten slub.

[totalnieskolowana]

Dziękuję za dużo mądrych i często ciepłych słów. Jak potoczy się mój los - mnie
samej trudno przewidzieć. Jak dotąd za swój główny atut uważałam zdolność
podejmowania racjonalych decyzji. Teraz weryfikuję siebie na tyle obiektywnie
na ile jestem w stanie. Staram się..nie uciekać.
Amwaw trzymam kciuki za październik i dzidziusia. Jego mamusia to prawdziwa
cieplutka duszyczka :) Dziękuję Ci za wszystko, a szczególnie za ten akcent na
końcu. Skupianie mojej uwagi na szczęściu, jakie w sobie noszę jest dla mnie
jedyną teraz pociechą. Bo już kocham to maleństwo bez względu na całą resztę. I
jego tatuś też go kocha.
PS. ON się nie odezwał i to daje mi ulgę. On też ma ciągle ten sam tel, te same
priorytety, te same obawy...i nie wiem kiedy założyłabym z nim rodzinę. Może
niegdy. Więc już chyba nie zadzwoni. Oby! Choć może lepiej teraz stawić temu
czoła i spokojnie zacząć od nowa.
Pozdrawiam gorąco

kurcze,przeżyłam to samo! nie jestem sama!

[sdluga25]

wierzę co czujesz kochana i bardzo Ci współczuję.Wiem,że to zadne
pocieszenie,ale w takich sytuacjach człowiek ma w głowie totalny mętlik.
Ja wyszłam za mąż rok temu,dokładnie 14 sierpnia bedzie rocznica ślubu.Jestem
bardzo szczęśliwa,mąż jest opiekuńczy i bardzo o mnie dba:, ale gdzies w głowie
i w sercu jest ta osoba która była pierwszą miłością mojego życia!byliśmy razem
ponad 5 lat,rozstalismy się tzn.ja go zostawiłam.Podobno strasznie cierpiał i
bardzo plakał,bylam niedojrzała bo powiedziałam mu to przez telefon,jeżdził do
mnie 100 km i prosił.Nasze drogi sie rozeszły bo ja chciałam czegos
innego,chcialam mieszkac w miescie(pochodze ze wsi)miec dobra prace,zdobyc
wykształcenie,a on...chcial zbudowac dom,mieszkac na wsi,chodzic na polowania
bo jest mysliwym.Wymarzył sobie totalnie inne życie niz ja!Obiecał mi jednak ze
przyjedzie do mnie,znajdzie prace,czekalam na niego a on mnie oszukał!!!
poprostu nie mogł sie zdecydowac na takie zycie.Podjelam decyzję ze rozstaje
sie definitywnie i po 2 miesiacach poznałam mojego męża ktory tez mial problemy
milosne(rozstal sie z dziewczyną)to nas do siebie b.zblizylo!Zostalam w miescie
mam fajną pracę wyszlam za mąż,zdobylam wyksztalcenie a on...siedzi na wsi
buduje dom juz 2 lata i nie może go skończyc bo nie ma kasy.Czasami tesknie za
nim,mysle i chcialabym z nim porozmawiac,ale z drugiej strony...Nigdy nie
zapomina sie o pierwszej prawdziwej milosci zawsze zostaja wspomnienia i mile
chwile,dreszcze,namiętność jaka była podczas pierwszego razu,ale trzeba zyc
dalej,zostawic to gdzies w sercu,ale naprawde głęboko.Zycze ci abys byla silna
i myslala o dziecku,bo takie rozsterki i nerwy zle wplywaja na
dzidziusia.kochaj i bądz kochana,tego zycze Tobie z całego serca!!

[totalnieskolowana]

Teraz chcę zapomnieć
STaram się..
Dziś zrozumiałam, że sprawiłam sobie ogromną przysługę faktem, że do niego
napisałam. Jego reakcja (lub sugestywny jej brak) najlepiej uzmysłowi mi braki
tamtych relacji. Bo przecież to ja odeszłam, wcale nie pochopnie.
Przygotowywałam się na tą decyzję 3 lata. Ból przy zerwaniu więzi był
koszmarny, palący...a jednocześnie oczyszczający. Tak szybko poznałam męża z
którym motylki były jak świeża bryza po ucieczce ze stęchniałej klatki.
A może to właśnie chemia, intensywne sinusoidalne stany emocjonalne były istotą
tamtego związku..Jeżeli tak, to będę cierpieć, ale rozumnie. I to pozwoli mi
budować kolejny dzień z całą tą spuścizną młodości, którą noszę w sobie. I
tylko żal, że trzeba to już zamknąć w odrębnej szufladzie. Bo może to
cierpienie teraz to ból dorastania. Dziecko, mąż, dom. Może najwyższy czas
przestać uciekać przed czasem..

[kochanka7]

Witaj
Chcę Ci tylko napisać ,że wiem po części co masz na myśli.
Ja dziś jestem mężatką z kikuletnim stażem.
Poznałam obecnego męża po rozstaniu się z chłopakiem.
Na początku też byłam w skowronkach ,że to ten.
Dziś wiem ,że trzeba było iść za głosem serca . Nie patrzeć co ludzie powiedzą.
Bo tak naprawdę - kocham swoją 1 miłość.
I wiem ,że życie moje by innaczej dziś wyglądało.
Tak tkwię w tym związku bo mamy dziecko.
W związku w przyjaźni a moje życie ucieka .............
Pozdr i życzę dobrej decyzji

[nemoque]

napisałaś..." I wiem ,że życie moje by innaczej dziś wyglądało"
Jestem strasznie ciekawy skąd Ty to wiesz???
Możesz tylko gdybać... tylko i wyłącznie! Może lepiej zajmij się
uporządkowaniem teraźniejszości, nie patrz jak CI życie ucieka, na spoglądaniu
za siebie...

[sdluga25]

cieszą mnie Twoje mądre slowa,zobaczysz wszystko się uloży.Nie chcę Tobie nic
podpowiadać,bo to Twoje życie,Twoje uczucia i decyzje,ale pamiętaj,że teraz
jestes dojrzałą kobietą,czekasz na maleństwo,oczekujesz ślubu.Nie rezygnuj z
tego!!!Nawet jeżeli podejmiesz inną decyzję to pomyśl, czy wszystko bedzie
takie jak kiedyś?Ja też cierpiałam po rozstaniu,chociaz częsciowo winię tez
siebie,ale ON w sercu moim pozostanie i zawsze bedzie moją pierwszą i
niezapomnianą miłością.Teraz zaczełam nowe zycie i jestem bardzo
szczesliwa.Kocham mojego męża i mam nadzieję ze bedzie tak przez cały czas...

Napisał do mnie

[totalnieskolowana]

Dostałam w twarz tak trywialnym kawałkiem tekstu, że poczułam się jakby mi ktoś
podpalił Nibylandię. Na końcu niczego był podpis: pozdrów wszystkich w ...
Jakby do Urzędu Miasta pisał.
Chyba mnie tam już nie ma. W tej historii mojego Małego Księcia..

[cinnoir]

Wybacz szczerośc, ale bardzo dobrze, że tak się stało. Jesteś za duża na
Nibylandię. Wkrótce zostaniesz mamą i bedziesz wzorem dla swojego dziecka. Czas
skończyć z marzeniami podlotka. A poza tym, masz wspaniałego, kochającego
mężczyznę u boku, niechże będzie też mężczyzną szczęśliwym.
Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[sdluga25]

nic dodac,nic ująć. Teraz masz jasno postawioną sprawę-żyj terazniejszoscią a
przeszłość schowaj do szuflady,jednak nie zamykaj jej na klucz,bo napewno
czesto tam bedziesz zagladac. powodzenia!

infantylizm i egoizm

[maya2006]

normalnie staram sie zrozumiec , ze ktos ma watpilowsci i problemy. i wkurzaja
mnie ostre, moralizujace wypowiedzi na tym forum. ale tym razem juz nie moge.
chyba nikt ci jeszcze nie powiedzial, ze zachowujesz sie jak smarkula. bedac w
ciazy wypisujesz smsy do bylego, oszukujesz swego obecnego placzac za tamtym. a
kiedy byly jako rozsadny czlowiek pisze do ciebie normalnego smsa, to sie
wkurzasz, ze nie napisal "bede cie kochal na zawsze, przyjezdzaj z dzieckiem do
mnie" czego ty oczekiwalas? !
nie tlumacz tego infantylizmu i egoizmu ciaza, bo tysiace kobiet sa w ciazy a
takich nieucziwych cyrkow nie robia. dorosnij i nie rozczulaj sie nad soba w ten
sposob. rozczul sie nad twoim przyszlym dzieckiem i twoim partnerem. bo tego to
mi naprawde zal.

[maya2006]

"dostalam w twarz kawalkiem tekstu" , a co kwiaty mial przywiezc? zalosne to
jak nie wiem!

POWTURZYŁAŚ TEN SAM POST :-((((((((((((((((((((

[citri]

[mam_to_w_nosie]

i kto "powturzyl " (powtorzyl) ?

[maya2006]

[mam_to_w_nosie]

Autorka wątku na innym forum powtórzyła
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16&w=27286593

[angelka4]

poczekaj aż urodzisz dzidziusia, instynkt macierzyński może zdziałać
cuda,miłość do dziecko sprawia że patrzymy na świat innymi oczyma,to wtedy
takie wartości jak odpowiedzialność, poczucie bezpieczeństwa stają się cenne.
Trudne sytuacje ( a takie przy dziecku będą)sprawią, że docenisz człowieka
którego masz przy boku. Moja historia ma dużo wspólnego z Twoją,ale teraz
kocham mojego męża całym sercem, i wiem że poprzedni partner był dobry na okres
beztroski, ale życie z nim byłoby trudne, byłabym zdana na siebie i jeszcze
jego musiałabym niańczyć. Trzymaj się, głowa do góry, tęsknota za byłym z
czasem będzie słabnąć. odezwij się po porodzie i napisz czy coś się zmieniło!
wszystkiego dobrego

[tabula2]

wiesz, nie zazdroszczę Ci sytuacji, chociaż niedawno przechodziłam podobne
rozterki. MOże jednak nie do końca...Po 7 latach związku rozstałam się ze swoim
facetem. Niby dlatego, że po wspólnym zamieszkaniu okazało się, że to jednak
nie to. W sumie sama tego chciałam. od jakiegoś czasu cos mi nie pasowało.
Póxniej okazało się, że on juz wtedy myslal o kims innym. Byłam zdruzgotana,
myslalam o samobojstwie, przeszlam depresję, do tej pory się leczę. Schudłam
ponad 10 kilo, zrobil się ze mnie wrak. Nie wiem co by było gdyby wtedy nie
opiekowali sie mna rodzice, a bylam sama 500 kilometrow od rodziny. Niby
daleko, ale jak sie kogos kocha to mozna pomoc nawet na odleglosc. Wtedy
przekonalam sie, ze tak naprawde jedynymi przyjaciolmi sa moi rodzice. Ale
wracajac do tematu. Kiedy odszedl, wyprowadzil sie zdalam sobie sprawe ze go
kocham i nie chce byc bez niego. Na dodatek przyjechalismy razem do warszawy,
ja dostalam tu prace, on przyjechal ze mna. Dlugo nie mogl znalezc pracy. Udalo
mi sie zalatwic mu prace w swojej firmie. Sama na siebie ukrecilam bacik. Potem
wielokrotnie widywalam ich razem, za raczke(bo ona tez pracuej w tej samej
firmie). Potem przeniesli nas do nowego budynku i o zgrozo bylismy wszyscy w 3
na jednym pietrze. Koszmar!!! nie zyczę najgorszemu wrogowi!!! I nagle zaczelam
sobei zdawac sprawe, ze ten facet to gowniarz, ze ja go nie kocham, nie jest
wart mojej milosci. Zawsze mowil ze jestem jego najwiekszym przyjacielem, a
potem tak mnie potraktowal. Pamietam jak wysmiewal moje uczucia i radzil mi
czytac poradnik "Jak unikac zyciowych porazek". A ja myslalam ze mi serce
peknie.
No i zakochalam sie. Zrobilam po drodze kilka glupstw, ktore beda dla mnie
nauczka na cale zycie. Troche stracilam ze swojej pozycji w pracy, bo bylam
nieprzytomna nie moglam sie na niczym skupic, ciagle plakalam. Duzo mnie ta
lekcja kosztowala, ale wyciagnelam z niej wiele nauki. Poznalam kogos,
wlasciciwe to znalam wczesniej, ale jakos tak zaprzyjaznilismy sie po moim
rozstaniu. Pokochalam tego faceta z calego serca, jest cudowny, opiekunczy,
dobry. Wiem, ze mam na kim polegac. jest dla mnie wsparciem w kazdej kwestii,
juz nie jestem sama z problemami codziennego zycia. Wiem, ze mnie kocha. Sa i
gorsze chwile, ale wiem ze jesli sie kogos kocha to wszystkko mozna zwalczyc.
NO i wychodze za niego za maz juz neiglugo bo 17 wrzesnia. wiem, ze jest to
mezczyna mojego zycia. A tamten - nekal mnie, obarczal swoimi problemami, ze
ona jest w ciazy a on nie chce tego dziecka, ze poronila. Ze tylko mnie kocha i
jestem miloscia jego zycia, ze potrzebowal czasu, ale zrozumial. Nie wiedzialam
juz co robic zeby mi dal spokoj. W koncu musial moj tato wziac sprawy w swoje
rece i nareszcie mam spokoj. Choc nie wem czy nie odwali mi jakiegos numeru w
dzien slubu. Ale zobaczymy.
Nie umiem Ci doradzic, ale czesto jest tak ze zyjemy wspomnieniem i tak
naprawde idealizujemy to co bylo, a to co mamy jest przez nas niedoceniane.
Mysle, ze powinnas teraz przede wszystkim myslec o sobie i dziecku, wycisz sie
uspokoj a zobaczysz wszystko sie jakos ulozy.
trzymam za Ciebie i Twoje maleństwo kciuki

[nikka00]

Tabula czytając twojego posta miałam wrażenie, że czytam o swoim życiu, chociaż
z facetem byłam 3 lata a nie 7, potem nękał mnie kolejne pięć... Tak jak ty
miałam depresje, załamania było bardzo źle... Kochałam go strasznie to była
moja pierwsza miłość, nie potrafiłam zbudować żadnego związku z kimś innym,
chociaż ten mój pierwszy wielki związek był najbardziej toksyczny z
toksycznych. Jak sie okazało po rozstaniu byłam zdradzana regularnie, potem
nękana emocjonalnie i psychicznie.. w tej chwili jestem wyleczona z tego faceta
i gotowa na nowy związek, tylko przykro mi bardzo, że ten człowiek ograbił mnie
z możliwości wspominania ciepło o wielu moich pierwszych razach... pierwszym
takim biciu serca, pierwszym takim pocałunku, pierwszej nocy itp. Wszystko mi
zbrzydził i do dziś nie mam ochoty o tym myśleć bo to było oszustwo i tyle.
Niestety moja pierwsza miłość była tombakiem...

[fati8]

Szczerze współczuje tych sercowych rozterek. mam nadzieje ze są wynikiem tej
problematycznej ciąży. Zreszta to na szczescie mija. Co do miłości. Czujesz ją
mocniej bo nie możesz jej posiąść. I jednoczenie w kazdej chwili uciec i
sprawdzic jakby było gdybyś tamtego wybrała.
Prawda jest taka - ze żadana sytuacja nie jest bez wyjscia - również i ta.
1. Możesz odejsć od ojca dziecka i zostać z ukochanym ( jezeli on również
iebie kocha i przygarnie dziecko)
2.Wazne jest to czy ty w tym starym-nowym zwiżku nie znajdzieśz też luk jak
wejdzieśz na ścieżkę zycia dom -dziecko - praca - mąż - dziecko i tak dalej

[zdenekbrambor]

Ja trochę z innej beczki - jestem facetem, który ma żonę i 3letnią córeczkę -
jestem w sytuacji, kórą możesz wywołać, czego Ci nie życzę.

Z ludzkiego ( męskiego ) tchórzostwa zdecydowałem się ożenić z kobieta, z która
wcześniej się rozstałem dla innej. Potem ta inna rozstała się ze mną a moja
obecna żona była wciąż w pobliżu, wciąz zapewniała, że kocha i wybacza, etc.
Chcąc zagłuszyć wyrzuty sumienia, zdecydowałem, że się pobierzemy. Efekt
dzisiaj jest taki, że mamy letni związek, z którym nie wiadomo co zrobić, bo
nikt już nie ma siły dojść prawd jak to jest - jest też z nami Maja, aniołek
rozświetlający ten mrok codzienności i wnoszący optymizm i wiarę w sens życia.

The message is - bez interakcji z Twojej strony Twój obecny facet nie da rady
za Was dwoje - zwłaszcza, że gdzieś tam majaczy wciąż ten drugi. Nie powinnaś
się czuć jak gówniara, w ogóle nie powinnaś się czuć źle - Twój wybór zawsze
będzie najlepszy, bo Twój - tylko musisz go dokonać świadomie i suwerennie...

[adam.dazim]

glupota nie poplaca
glupie baby jestescie
same nie wiecie czego chcecie

[kamaoka]

wiesz, doskonale cie rozumiem, choc dzieki bogu moja sytuacja mimo wszytsko
wydaje sie lepsza niz twoja, bo ani nie jestem w ciazy no i jestem jeszcze
bardzo mloda:)
niemniej jednak bylo rozstanie z pierwsza, dlugoletni amiloscia, na moje
zyczenie zreszta, blagania zebym wrocila i moje ciagle zastanawianie sie czy
dobrze robie, ze moze moj obecny chlopak nie ejst taki doskonaly, bo tamten to i
tamto....strasznie ciezko mi bylo, mysle ze pewnie mialam depresje, ale kto mial
to sprawdzic/ bylam sama w duzym miescie, zaczelam studia (hehe, to jest tak
dluga historia, poszlam na studia do zupelnie innego miasta niz mialam isc,
presja rodziny, w zwiazku z czym bylam oddzielona od chlopaka o 300km... nie
dalam rady, zwiazalam sie z chlopakiem ktorego znalam juz dlugo, a ktory poszedl
na studia tam gdzie ja)
generalnie, wiem swietnie o czym mowisz,
wiem ze ejst ciezko, ale wiem tez ze to co psiza dziewczyny wyzej jest prawda -
zaczynami idealizowac poprzedni zwiazek, podobnie jak to czynia l;udzie z
prlem:P, nie pamietamy o zlych sparwach, kojarzymy tylko te dobre chwile, a
przeciez dlacezgos sie rozstalismy...i wiesz, naparwde to cudownie ze twoj byly
najpierw sie nie odzywal a potem napisal taki list, im szybciej dojdziesz do
wniosku ze to koniec tym lepiej, i nie wracaj do tego co bylo, ja wiem ze ejst
ciezko, do tej pory gdy np. jade droga ktora czesto jezdzialm ze swoim
chlopakiem, mijam restaruacje w ktorych bywalismy, to chce mi sie plakac, doszlo
w pewnym momencie do tego ze bylam zla na "obecnego" ze nie zachowje sie tak jak
zachowalby sie "byly" w pewnyc sytuacjach, smieszne, prawda? mialam pretensje z
enie jest takim samym czlowiekiem:) gliupota:)
mysle ze po prostu nalezy jak najszybciej przestac o tym myslec, przeanalizowac
na chlodno cala sytuacje, choc wiem ze ebdac w ciazy (hehe, wiem ze nie mozna
zwalac na hormony, ale np. ja przed okresem mam taka faze ze bym najchteniej
rzucila wszytsko i wrocila do bylego:P wiem ze wtedy nie moge rozmawiac o
zadnych uczuciowych sprawach bo wszystko moja macica przeinacza:P) moze bc
ciezko, niemniej jednak, zycze ci zebys wreszcie stala sie szczesliwa, bo na
dobra sparwe przeciez co bys nie zrobila byloby zle, prawda? wiec moze jednak
skup sie na tym co teraz masz, a masz naparwde wiele - kochajacego faceta,
wspaniale dziecko, ktore jest w tobie, i w miare bezpieczna przyszlosc, a gdybys
byla z bylym? faceci nie garna sie do wychowywania nieswoich dzieci, niestety...
sama wiesz ze tametn zwiazek byl toksyczny, moze to okrutne ale skup sie na tym,
pomysl czy bys chciaal miec male dziecko w takim toksycznym zwiazku? biegu
zdarzen ktore juz byly nie zmienisz, skup sie na swojej pzryszlosci, wiem ze
bedzie lepiej, jestem tego pewna:) urodzisz cudowne dziecko, nie musisz przeciez
od razu wychodzic za maz, mozecie to zrobic juz po urodzeniu malenstwa, a to da
ci zcas do namyslu,
moze idz do psychologa? nawet jak ci nie pomoze to chociaz cie ktos wyslucha, a
to napwred duzo:) problem "przegadany" ejst o wiele lzejszy:)
zatem, spusc zelezna kurtyne za tym co bylo, liczy sie tu i teraz, masz
kochajacego faceta, tylko pamietaj, jesli nadal bedziesz czuc sie zle, to nic na
sile, dziecko nie jest juz teraz dzieki bogu "czynnikiem" zmsuzajacym do slubu
i co tu duzo mowic, dziecko pomoze ci wydoroslec, ja jescze swoje glupie
zachowanie tlumacze wiekiem, ale mysle ze tu duuuzo rzeczy ma wplyw na to jak
sie zachowujemy, mysle ze po prostu brdzo kochasz zycie i strasznie boisz sie je
zmarnowac, bo wiesz ze sie juz nie powtorzy i z calych sil starasz sie je
przezyc najlepiej, ale to niestety sprawia ze wciaz marzymy do tych miejsc w
ktorych nas nie ma (niew iem to taka w sumie moja teoria, dotcyzace mojej sytuacji)
heh nie bede sie rozpisywac bo itak duz napisalam, w sumie bez ladu i skladu,
ale po prostu chcialam cie pocieszyc ze nie ejstes sama, zreszta widzisz
przeciez ze wiele kobiet bylo w takiej sytuacji i jakos z tego wybrnely, po
prostu nie rozczulaj sie, tylko na chlodno postaraj sie to przemyslec, ale tez
bez zbyt dlugiego rozmyslania o tym
bedzie dobrze, juz pol forum w to wierzy:) a jak tyle ludzi zyczy ci dobrze... :)
trzymaj sie
kama

[chopper11]

Czytam sobie te wszystkie odpowiedzi i resztki włosów stają mi na głowie.
Jestem już starym facetem z dużym, nie zawsze pozytywnym doświadczeniem
życiowym i przerażeniem napawa mnie fakt banalności spojrzenia na życie przez
większość z Pań i totalną przedmiotowością z jaką traktowani są w końcu równie
zainteresowani czyli obaj mężczyźni w życiu Autorki. Dla wszystkich z Pań życie
kończy się na urodzeniu dziecka i na ślubie. Nieprawda życie dopiero wtedy się
zaczyna i po wielu nieprzespanych nocach po urodzeniu dziecka nastroje będą
jeszcze gorsze niż w najtrudniejszej ciąży, wtedy mężczyzna z którym Autorka
ma być a nie jest przekonana że chce, będzie osłem ofiarnym a w końcu po
którejś awanturze "mogłam być szczęśliwa z tamtym" trzaśnie drzwiami i pójdzie
w jasną cholerę, obojętnie jak zakochanym i dobrym człowiekiem jest dzisiaj.
Oczywiście cudownie jest jeżeli dzieci wychowują się w pełniej szczęśliwej i
kochajacej się rodzinie, ale w sytuacji gdy po slubie ten pierwszy objawi się w
takiej czy innej sytuacji, a Twoje uczucia pozostaną dla niego, to albo
pójdziesz za nim (bliżej lub dalej) i będziesz nieszczęśliwa że zdradzasz męża,
albo powstrzymasz się od tego i bedziesz nieszczęśliwa że nie zdradziłaś. Co
więcej pomyśl czy Twój aktualny partner nie był Ci potrzebny przede wszystkim
dlatego że zaakceptował Twoje pragnienie posiadania dziecka.
Wbrew sugestiom autorek wielu postów małżenstwo nie jest już dzisiaj czymś
stałym i nienaruszalnym, czasami w tym cholernycm świecie staje się tylko
kawałkiem gównianego i wszystkim przeszkadzającego papierka, a życie toczy się
dalej własnym torem.
Nie jest prawdą również że facet nie może zaakceptować dziecka którego nie jest
biologicznym ojcem. Jeżeli jest zakochany to kocha wszystko w swojej partnerce
łacznie z krzywymi nogami i rozciagnięta nocną koszulą. Tym bardziej będzie
kochał JEJ dziecko.
W konkluzji proszę nie traktuj małżeństwa jako celu bo takie małzeństwo NIGDY
nie jest szczęśliwe potraktuj je jako narzędzie które pomaga w pewnych sytuacja
życiowych, a czasem przeszkadza. Najważniejsze byś szczęśliwie urodziła swojego
dzidziusia, a swoje partnerowi mogła popatrzeć w oczy o każdej porze dnia i
nocy i powiedzieć dobrze że jesteś przy mnie, a nie całować go i kochać się z
nim mając przed oczami Tamtego wymarzonego.
Całe zycie przed Tobą i nic nie zamknęłaś jeszcze tym że bedziesz Mamą, pomyśl
tylko żeby nie krzywdzić innych w imię "stabilizacji rodziny", "szczęśliwego
małżeństwa" czy "nie krzywdzenia obecnego Partnera który przecież nic nie jest
winien bo jest dla mnie taki dobry to ja się poświęcę" to są głupie slogany bo
jeżeli Ty nie będziesz szczęśliwa i pewna dokonanych wyborów to nikt wokół
Ciebie tego szczęścia również nie zazna. Życzę powodzenia i mądrych decyzji.

[kasica28]

Witaj, wiem co czujesz....Jestem mezatka od roku. Maz kocha mnie niesamowicie
jednakze milosc w naszym malzenstwie jest tylko jednostronna....Teraz wiem ze
wychodzac za niego czulam tylko fascynacje to nie byla milosc. Kocham innego i
on mnie rowniez. Nie potrafie jednak odejsc od meza....:(
Pozdrawiam...