od rana kołacze mi myśl po głowie

[claire.ampres]

ale nie chciałam tak z rańca wam na bary takich treści wrzucać

otóż:
czy wierzycie w życie (w jakiejkolwiek formie) po śmierci? czy mamy jedno
życie tutaj na ziemi i koniec, czy może wierzycie, że jest coś jeszcze? i jaki
to ma wpływ na wasze życie obecne?

mam nadzieję, że nie powtarzam tematu np. sprzed miesiąca?

i właściwie to nie chodzi mi o to, że szukam jakiegoś sensu czy jedynej
właściwej odpowiedzi na to pytanie, bo dawno to sobie poukładałam. ale
zwyczajnie jestem ciekawa waszego patrzenia na świat, życie, ludzi, śmierć itd.

[petea1]

osobiście nie wierzę, ale jako osoba niekonsekwentna - boję
się "duchów". I jak to pogodzić?

[claire.ampres]

a propos niekonsekwencji to mam tez ochotę popytać was o zabobony i przesądy.
no ale może jeszcze nie teraz.

[b.wicia]

Ani w jedno,ani w drugie nie wierzę.

[claire.ampres]

Wierzę Ci, że nie wierzysz. Ale bawią mnie osoby, które twierdzą, że nie są
przesądne, ale "na wszelki wypadek" wykonują różne dziwne rytuały Niech sobie
będą przesądne, tylko po co się zarzekają, że nie są?

[b.wicia]

Nie wiem, dla mnie przesądy są śmieszne. Nie zawracam przed czarnym kotem, nie zwracam uwagi na liczbę 13a wiecie, ostatnio stłukłam lusterko...ciekawe jakie nieszczęścia mogą mi się jeszcze przydarzyć

[claire.ampres]

przesądy nam się kojarzą głównie z 13 i czarnym kotem. ale są ich w życiu
niektórych dziesiątki i setki. mnie kiedyś prawie zabiło na śmierć ( )
zapoznanie się z różnymi przesądami dotyczącego niemowląt. teraz wyrzuciłam
większość z pamięci, ale przyznam, że wtedy osłupiałam.

[b.wicia]

Tak napisałam przykładowo te najbardziej znaneale np ostatnio po weselu brata
mojego ukochanego, wzięłam kwiaty z Jego ślubu na grób. Nie miał nic przeciwko,
ale na wsi ludzie uważają, że to oznacza rychłą śmierć nowożeńców; ech,
normalnie nie wiem, jak można w takie rzeczy wierzyć

[ad.hd]

urodziłem się w piątek 13-tego i co mam powiedzieć......?

[frip0]

Słuchasz illusion? Byłes na koncercie??

[ad.hd]

niestety nigdy nie byłem na ich koncercie....

[frip0]

Ja byłem rok temu 13 grudnia Żałuj bo było świetnie

[ad.hd]

Chyba nie mówimy o tym samym illusion-ie...ten którego słuchałem ja zdechł dawno
temu

[frip0]

to był koncert reaktywacyjny, niestety jedyny nie słyszałeś??

[ad.hd]

Niestety nie śledzę na bieżąco wszystkiego...głownie słucham starych zapasów i
specjalnie nie zagłębiam się w wydarzenia.
znasz at domine?

[frip0]

Nie WArto? Co to za muzyka??

[ad.hd]

stary stary piwniczany polski death...kiedyś trafiłem na ich nagranie : "in
death's dark peace" to wszystko ale ciekawie zalatuje piwnicą, proponuje
odszukać ich stare kawałki

[claire.ampres]

> urodziłem się w piątek 13-tego i co mam powiedzieć......?

a co chciałbyś powiedzieć?

[ad.hd]

a że pomimo wyroku na pecha i wieczne potępienie mam to gdzieś...i lubię głaskać
czarne koty:]

[claire.ampres]

i fajno

[b.wicia]

Byłam wychowana w wierze katolickiej, więc zawsze byłam mocno przekonana, że czekają tam na Nas już Nasi bliscy. Co prawda od wypadku już nie jestem wierząca (a może mocno wątpiąca?), ale nadal wierzę, że po śmierci spotkam tam mojego ukochanego i proszę mi nie odbierać tej maleńkiej iskierki nadziei, że jeszcze się z Nim spotkam Czy zmienia życie? chyba po prostu daje nadzieję. I się popłakałam Przecież nie mogłoby się tak skończyć raz na zawsze bez pożegnania, prawda?

[petea1]

Wiciu, nawet jeśli ktoś nie wierzy w życie po śmierci to wcale nie
oznacza że Ci zabiera nadzieję! Przecież ja np nie wierze ale nie
stwierdzam faktu że takowe nie istnieje - tylko nie wierzę...

[b.wicia]

to stwierdzenie napisałam akurat w formie żartobliwejwiadomo, ile ludzi, tyle
opinii.

[claire.ampres]

wiciu, nikt Ci niczego nie odbiera, spokojnie... każdy wierzy, w co uważa za
słuszne. i tak przed śmiercią nie jesteśmy w stanie zweryfikować swoich poglądów
na ten temat.

nie płacz, proszę... trzymaj się swojej nadziei.

[siamese67]

Sama nie wiem do końca.
Nasi rodzice moją i siostry edukację religijną zakończyli na tym, że nas ochrzcili. I tyle. Różne ciotki, kuzynki, dziadek - próbowali jakoś mnie skłonić do przyjęcia wiary, ale nie mam pojęcia w co wierzę, a w co nie.
Wiem jedno - nie ciągnie mnie ani trochę do kościoła, nie mam potrzeby modlitwy, nie mam pojęcia jak to właściwie jest. Oczywiście znam treść modlitw, ale nijak to do mnie nie trafia, nie czuję tego. Pewnie tak, jak niewidomy od urodzenia nie zrozumie co to znaczy biały, a co czarny kolor.
Więc nie zastanawiałam się, jak to jest po śmierci, czy jest jakieś życie "po".

Ale w ciągu ostatnich kilku lat odeszło parę osób z mojego otoczenia - teść, który żył kilkanaście lat po udarze i był coraz bardziej tylko ciałem, wymagającym stałej opieki jak niemowlę, mój 45-letni przyjaciel, świetny facet, który tak nagle odszedł, ze 4 osoby z rodziny - wszyscy po ciężkiej chorobie, rak zabrał ich szybko.
Uczestniczyłam w pogrzebach, byłam przy wystawieniu ciała, klepałam z resztą rodziny różańce itp. Wtedy czułam, że to jakoś tej zmarłej osobie może i jest potrzebne. A jeszcze bardziej - dla tych, którzy po nich zostali, żeby czuli, że im bardzo współczuję straty, żalu po bliskim, który odszedł.
Zresztą - ta strata była też moja. Odchodziły osoby, która także coś dla mnie znaczyły.
Nie mówiąc o ukochanym zwierzaku, którego nie tak dawno straciłam...

I chyba wiem - chciałabym wierzyć, że jednak coś tam jest, że istnieje jakieś miejsce, w którym mogłabym się z nimi spotkać, kiedy i ja odejdę.
Ale czy przypadkiem to miejsce nie jest tylko w mojej wyobraźni? Nie wiem...

A może to, co po nas zostaje, to tylko nasze działania tu, na tym świecie, to cośmy zrobili, to jak nas ludzie pamiętają? Nasze dzieci - jeśli ktoś je ma? A może to wszystko? Trwamy tak długo jak ludzka pamięć o nas...

Jest taka świetna książka - powieść Connie Willis, zdaje się, że ma tytuł "Przejście". O pani psycholog, która bada zjawiska graniczne, przeżycia ludzi, którzy przeżyli śmierć kliniczną. Ja wiem, że to tylko bajka. Ale warto do niej zajrzeć. Refleksje na temat śmierci, odchodzenia bliskich są w niej bardzo ciekawie opisane.

[claire.ampres]

Przypomniałaś mi Siamese jedną z trudniejszych chwil w moim życiu.
To a propos "klepania różańców", jak napisałaś w celu wsparcia osób, którym zmarli bliscy.
Ja tak nie potrafię, ale jednego dnia bardzo żałowałam, że tego nie potrafię. Rozmawiałam z ojcem zmarłego dziecka. Żeby nie zdradzać za dużo - to było dziecko, które wcześniej było jakby pod moją opieką, a umarło nagle, stojąc z ojcem w kolejce przed rutynową wizytą u lekarza. W jednej chwili chłopiec zgasł i nikt go nie odratował. I potem, po paru miesiącach spotkałam ojca tego chłopca na grobie dziecka. Nie zapomnę nigdy chwili, gdy patrzył mi w oczy szukając jakiejś mądrej odpowiedzi, co się stanie z jego synem. Nie wiem, czemu mnie o to pytał, żadnym autorytetem nie jestem. Ale ta jego desperacja, jego niewyobrażalny ból sprawiły, że bardzo chciałam mu powiedzieć, że spotka go kiedyś gdzieś tam w niebie albo coś, co by mu dodało otuchy. I cholera nie mogłam tego zrobić. Czułam się podle, bo przecież nieistotne było w tym momencie, w co ja wierzę, a w co nie. Uścisnęłam mu rękę i powiedziałam, że nie znam odpowiedzi, chociaż bym chciała. Nie wiem, czemu nie umiałam go pocieszyć. On tylko potrzebował jednego zdania, jedynie potwierdzenia jego ledwo tlącej się nadziei, a ja nie umiałam... Jestem czasami strasznie głupią babą.

[siamese67]

A to klepanie różańców ma swoje zalety - włączasz się w taki swoisty rytm, co pozwala Ci myśleć o tym, co się stało, uspokaja, masz poczucie, że jesteś w jakiejś społeczności, z którą czujesz coś wspólnego. Inaczej bym ryczała bez przerwy, bo oczy w takich chwilach mam na wyjątkowo mokrym miejscu - a tak można się jakoś wziąć w garść.

Nie wiem, jak ja bym się zachowała w sytuacji opisanej przez Ciebie.
Prawdopodobnie teraz już wiedziałabym co i jak mówić.

Z racji swojego zawodu i ja nie raz stykałam się ze śmiercią ludzi, czasem w naprawdę tragicznych okolicznościach, i bywała cholerna złość, że się nie udało, że nie mogłam nic zrobić. I najgorsze było to tłumaczenie rodzinie...

[claire.ampres]

> A to klepanie różańców ma swoje zalety - włączasz się w taki
> swoisty rytm, co pozwala Ci myśleć o tym, co się stało, uspokaja,
> masz poczucie, że jesteś w jakiejś społeczności, z którą czujesz
> coś wspólnego

Rozumiem, o co w tym chodzi, tylko mi po prostu to przez gardło nie przejdzie...

A bezsilność i złość, którą opisujesz w tej chwili bardziej odczuwam, gdy nie
mogę pomóc osobie, na której mi jakoś zależy i widzę, jak się męczy. To taka
dygresja pozapogrzebowa...

[mrg79]

parę godzin temu zmarła moja "przyszywana" ciotka..

i.. no właśnie..

właściwie nie wierzę, ale jednak (podobnie jak siamese), chciałbym, żeby była jakaś "druga przestrzeń"..

więc jak to napisać..? - nie wierzę, ale.. mam nadzieję..?

parę miesięcy temu, na pogrzebie ojca mojej przyjaciółki, ksiądz powiedział: "on już teraz nie może sobie w żaden sposób pomóc". jakoś mi się wryły w pamięć te słowa i dziś.. no, modlitwa to to nie była, ale myśl jakaś taka mi się w "tamtą stronę" wyrwała.. mimo wszystko..

[claire.ampres]

> więc jak to napisać..? - nie wierzę, ale.. mam nadzieję..?
tak, chyba dobrze to ująłeś.

trzymaj się Morguś. w razie czego - wiesz co...

[listopad02]

Bede umierał bede wierzył, chyba że na przkór nie
Pytanie bez odpowiedzi.

[claire.ampres]

na przekór? a chciałbyś kogoś / coś przechytrzyć?

[listopad02]

Tak.

[claire.ampres]

małe rozwinięcie...?

[listopad02]

Poczytam na przekór

[listopad02]

... albo po prostu kogoś.

[listopad02]

Wszystko się zmienia, będe żył ile dam rady, a zawsze twierdziłem że jestem neśmiertelny.
Umiera się i już, a co jest, coś może być, nie rozmawiałem z duchami, ani nie widziałem żadnego.
Nie lubie tematu śmierci.

[claire.ampres]

A jednak napisałeś

Temat śmierci jest paskudny. Nie wiem, czy ktokolwiek go lubi.

[listopad02]

W pewnym sensie lubiłem, ale wolałbym nie myśleć o takich rzeczach.
Napewno nie myśle co dalej po...
Raczej kiedy, jak, czy bedę mógł pomyśleć że coś dobrego było.

[frip0]

Jeśli bym nie wierzył w życie po życiu to dawno bym ze sobą
skończył. Po jaką cholere miałbym się męćzyc na tym durnym swiecie.
Co by mi dała codziennea walka ze soba samym?? Ja czekam tylko na
zmiane swojego wizerunku zewnętrzenego Po to zyje tylko
chciałbym kiedyś zobaczyć przystojnego usmiechniętego faceta w
lustrtze, a nie to coś co widze teraz I chciałbym jak najmniej
przykrości sprawic innym w tym życiu, ale niestety opornie mi to
idzie

[petea1]

nie mam zamiaru Cię pocieszać tym bardziej że jesteś na to
odporny... ale Frip - Ty nie grzesz! Ciekawe co mają powiedzieć
ludzie którzy w mlodym wieku tarfiają na wózek inwalidzki, albo
tracą nogi, wzrok, zostają kalekami... nie zdajesz sobie sprawy z
morza ludzkich nieszczęść - a jednak oni chcą żyć i nie poddają się.
To tyle

[frip0]

Mam sie pocieszać, że ktoś ma gorzej??? Ja współczuje ludziom na
wózkach bez rąk czy nóg to chyba logiczne i nie mam zamiaru się z
nimi porównywać bo to by było prymitywne Ja też musze jechac az do
anglii żeby m\ój problem rozwiązać.

[b.wicia]

Jak Petea napisała- grzeszysz tym, co piszesz, ale szkoda tłumaczyć, ech

[frip0]

Ale ja nawet nie chce sie porównywac z ludźmi , którzy są kalekami.
Przecież musiałbym byc debilem żeby to robic. Powiedzmy , że nie
chce obniżać poprzeczki - o to mi chodzi.

[petea1]

Wiciu - ja się poddalam...

[petea1]

to byla moja reakcja na Twoj poprzedni post a nie lekceważenie
Twojego problemu! proszę -przeczytaj jeszcze raz co napisaleś kilka
minut temu!!! I mam nadzieję że nie dziwi Cię moja spontaniczna
reakcja! do cholery to jest takie pisanie w próznię, bez sensu, bo
Ty ciągle piszesz o sobie jak o potworze a tego nie mozna
zweryfikować! sorki, już więcej nie bedę komentować Twoich postów
dot Twej urody

[frip0]

Nie jestem w stanie Ci udowodnic mojej brzydoty. Ale wiem co musze
poprawić i wiem gdzie

[petea1]

wydaje mi się że rozmowa zaczęla dążyć w jednym kierunku - życie po
życiu lączy się nierozerwalnie z wiarą w Boga,a ja odnioslam
wrażenie że Claire zakladając watek zadala pytanie czy wierzymy
TYLKO w owo pozagrobowe życie co wcale nie musi lączyc się z wiarą a
tym bardziej w odmawianie różanca ( chyba ze sie mylę)

[frip0]

Ja po smierci chciałbym zwiedzać ten lepszy świat bo lubie
podróżowac

[siamese67]

Wiesz, fajnie byłoby wierzyć, że coś jest. Ja po prostu nie wykluczam tej możliwości. Ale - tak z racjonalnego punktu widzenia - małe są szanse, żeby cokolwiek było.

Dlatego ja chciałabym na przykład, żeby mnie po śmierci poddano kremacji, rozsypano gdzieś w ładnym miejscu moje prochy i tyle. Żadnych nagrobków, konieczności odwiedzania, pamiętania rocznic ani nic takiego.

Raczej zostanę już na stałe sama, dzieci nie mam i mieć już nie będę, nie chciałabym nikogo obarczać koniecznością pamiętania o mnie, nie sądzę, żeby po mnie został ktoś, kto mógłby się tym wszystkim zająć - więc tak byłoby najprościej.

A jeśli coś po mnie zostanie z rzeczy materialnych, to pewnie na starość zdziwaczeję na tyle, że zapiszę to w spadku jakiejś organizacji charytatywnej, np. opiekującej się bezdomnymi kotami...

Siamese:)

[frip0]

możesz mi przepisac
A ja sie nie dam skremowac. Zrobie sobie wypas chatke na cmentarzu
oooooo(!)

[ad.hd]

Nie chciałbym się mądrzyć ale po kremacji zostaje słoik/kartonik etc. z
resztkami nieszczęśnika(zwany urną przez cywilizowane narody)i takowy pojemnik
jest umieszczany najczęściej (przy braku krewnych) na cmentarzu komunalniku w
dziurze ściennej rozmiarowo zbliżonej do mikrofalówki, zostaje opatrzony on
danymi delikwenta w celu oddawania czci przez odwiedzających.... ale kremacja to
najfajniejsza forma "przejścia" w inny stan skupienia, zero robali, smrodu,
skażenia gleby i świadomości że jakiś głupi pies za 200lat może wykopać twój
kawałek i ślinić go przy swej budzie.... .
najlepiej byłoby odparować w wysokiej temperaturze minutę przed zejściem aby
uniknąć rozczarowania z widoku wszechogarniającej ciemności i uczucia
luzujących się mięśni....wszystkich.

[siamese67]

Ślicznie żeś to, panie kolego, ujął...

Mój kumpel chce być po śmierci rozsypany gdzieś wysoko w górach - najlepiej przy muzyce Wagnera, czy jakoś tak.
Ja nie chciałabym zmuszać nikogo do aż takiego poświęcenia...

[ad.hd]

A po drugiej stronie jest wielkie...NIC, relacje ludzi którzy powrócili z
drugiej strony i przeszli "tunelem w stronę światła" można miedzy bajki włożyć-
jeden z typowych objawów niedotlenienia mózgu chwilę po zatrzymaniu
krążenia....to straszne ale standard....spada stężenie tlenu we krwi a twój mózg
zaczyna zdychać, można najprościej określić ten stan jako FAZĘ, szkoda że jedną
z ostatnich

[zawsze_soledad]

Wierzę w Boga, a tym samym w życie po śmierci. Nie wyobrażam sobie, że mogłoby być inaczej. Zbyt wiele doznałam dowodów na istnienie "NIEBA" by teraz powiewać jak chorągiewka.

[ad.hd]

żałuje " zawsze_soledad" że nigdy nie potrafiłem tak jak Ty zapatrzyć się w
jedną stronę i nie dostrzegać reszty wokoło...

[petea1]

ja też....