Samotny 43-latek z Torunia...

[niedzwiedz64]

Gdyby ktoś na początku roku powiedział mi,że tak się potoczy moje
życie wyśmiałbym go.
Byłem wesołym,przystojnym,pełnym humoru i życia facetem. Byłem
kochany i nic mi specjalnie do
szczęścia nie było potrzebne. A teraz...mnie już po prostu nie ma i
sam nie wiem, czy chcę być.
Chociaż mam dopiero 43 lata moje życie skończyło się w marcu gdy
wróciłem z Londynu w którym
spędziłem tylko 2 miesiące. Przedtem całe moje życie kręciło sie
wokół jednej osoby,którą kochałem
ponad wszystko z wzajemnością. To była największa, prawdziwa i
szczera miłość. Ponad 6 lat
spotykaliśmy sie co tydzień w moim mieszkaniu spędzając wspaniałe
chwile. Chociaż ona nie mieszkała
w Toruniu byliśmy jak prawdziwe małżeństwo.Dzieliliśmy wszystkie
troski,radości i żale. Bylismy dla siebie
niesamowitym wsparciem i łączyła nas niespotykana więź o seksie nie
wspominając,bo był po prostu wspaniały.
W styczniu było troche krucho z pieniędzmi,więc pojechałem do kumpla
w Anglii by troche zarobić. Gdy wróciłem,
mojej miłości juz nie było. Ona pojechała na jakis zjazd i poznała
tam bogatego faceta,który zawrócił jej w głowie.
Audi M6,prezenty,kolacje,wyjazdy nad morze itd. Usłyszałem tylko,że
teraz w życiu nie będzie się już kierować
miłością a rozsądkiem.Pierwszy miesiąc po rozstaniu jakoś przeżyłem
potem...załamałem się psychicznie i
wpadłem w potworną depresję,która trwa do dziś. Od 4-ch miesięcy nie
wychodzę praktycznie z domu siedząc
całkowicie sam.Miłość która kiedyś dodawała mi skrzydeł teraz mnie
zabija z dnia na dzień. Czasami nie mogę
wykonać nawet najmniejszego ruchu, jestem jak sparaliżowany. Nic
mnie nie cieszy, nic nie interesuje, z nikim
prawie nie rozmawiam - zamknąłem sie całkowicie w sobie i w tym
pustym mieszkaniu. Nie widzę w życiu żadnego
celu,zresztą często przychodzi mi myśl aby je zakończyć. Taki
całkowity brak wiary w siebie, brak wiary w to,że
ktoś mnie jeszcze kiedyś pokocha i zwyczajnie przytuli czy pocałuje
bez powodu, budzi we mnie strach. Z tym
strachem budzę sie codziennie, że to kolejny samotny dzień. Nigdy w
życiu nie byłem sam i nie cierpiałem tak
jak teraz. Ciągły ból głowy i bezsenność to juz moja norma. Jestem
tak skonstruowany, że miłość jest mi potrzebna
do życia....Bez niej nie potrafię żyć i sam nie wiem, ile czasu to
jeszcze wytrzymam i jak się to zakończy....
Czy jest taka druga osoba na świecie,która tak cierpi ??

[sedih]

Pewnie to wcale cię nie pocieszy, ale nie jesteś sam w nieszczęściu. Moja
historia... hmmm... nie wiem, wydaje mi się jeszcze smutniejsza, pewnie dlatego,
że jest moja i nie mogę patrzeć na nią obiektywnie.

Nikomu o tym nie mówię, nikt w mojej rodzinie ani nikt z przyjaciół nie wie, co
tak naprawdę się wydarzyło, ale tak sobie myślę, że może nadszedł czas, żeby
chociaż tutaj, gdzie nikt mnie nie zna, wyrzucić to z siebie? Przez przypadek
pierwszy raz zdarzyło mi się zajrzeć na to forum o od razu ten twój smutny
post... Przyszło mi do głowy, że jeśli nie tu i nie teraz, to pewnie nigdy.

Wiesz, co mi się przytrafiło? Znaliśmy się od dawna, najpierw to był ten rodzaj
romantycznej przyjaźni, pewnie wiesz, o co mi chodzi. Niby nic między nami nie
było, ale jakoś nie było mowy o tym, żeby był ktoś inny. A przynajmniej nie na
poważnie, bo owszem, raz wydawało mi się, że pojawił się ktoś interesujący, ale
nie mogłam nawet ścierpieć trzymania za rękę, więc padło z wielkim hukiem. I tak
to trwało, a my byliśmy sobie coraz bardziej bliscy. No i po ośmiu latach jakoś
tak znienacka zakochaliśmy się w sobie. Sam pamiętasz, jak to jest. Czułam się
jak w niebie. Kiedy pierwszy raz powiedział, że mnie kocha, przepłakałam z
radości cały wieczór. Nie mogłam się opanować. Potem było jak w bajce -
przynajmniej przez pewien czas. Potem z kolei nastały cięższe czasy, dwa bardzo
złe lata, kiedy nasz związek zamienił się w wyniszczający koszmar. O tym nie
chcę pisać, bo za wiele tu bolesnych miejsc...
Po dwóch latach wszystko się powoli wyprostowało, potem znowu było cudownie. I
nagle, po siedmiu latach bycia razem - zostawił mnie. Bez słowa. Bez listu. Bez
telefonu. Tak, jakby mnie nigdy nie było, jakbym nie istniała, jakby te
piętnaście lat nie miały żadnego znaczenia.

Byłam zdruzgotana - dlatego, że straciłam miłość mojego życia i dlatego, że po
tym wszystkim co razem przeżyliśmy nie byłam w jego oczach warta choćby słowa
pożegnania. To pierwsze uderzyło mnie wtedy od razu. To drugie to koszmar,
którego siła narasta z czasem.

Czasem słyszę albo czytam historie o tym, jak ktoś do kogoś napisał pożegnalny
list i czuję zazdrość - bo ja nie dostałam nawet tego. Od tego momentu minęło
sześć lat, a ja nie potrafię się z tym uporać. Nie, nie przesiaduję w domu
gapiąc się w jeden punkt, nie o to chodzi. Z tej najczarniejszej rozpaczy
wyrwały mnie narodziny mojej ukochanej siostrzenicy. Pamiętam jak dziś, poszłam
do szpitala czując się w środku martwa i potem zobaczyłam to maleństwo,
pokochałam je od pierwszej sekundy i poczułam, że mimo wszystko warto żyć.

Mówiąc, że nie potrafię się z tym uporać mam na myśli to, że nie potrafię
zapomnieć i że to nadal boli. No i że nawet nie potrafię sobie wyobrazić, że
mógłby być ktoś jeszcze. Czuję się samotna, ale nie potrafiłabym zrobić nic,
żeby to zmienić. Nie wiem, może to znaczy, że nie przestałam go kochać, a może
po prostu udało mu się sprawić, że jestem sparaliżowana poczuciem beznadziei -
głównie własnej (no bo skoro nie warto było zmarnować słowa, to wnioski nasuwają
się same).

Nie wiem, czy oglądałeś Przystanek Alaska. To mój ulubiony serial. W każdym
razie, jest tam odcinek, w którym główny bohater, doktor Fleischman, nie może
otrząsnąć się po stracie narzeczonej, która rzuciła go listownie. A najgorsze
dla niego jest to, że nie miał prawdziwego zakończenia, zamknięcia tej historii.
I ja to właśnie bardzo dobrze rozumiem. To tak, jak z pogrzebem - ludzie
potrzebują takiego zamknięcia, żeby żyć dalej. Ja go nie miałam, więc jestem jak
w zawieszeniu, ani nie ma jak wrócić, ani iść do przodu.

I w miarę upływu czasu czuję się coraz gorzej gdzieś tam w środku. Z jednej
strony cieszę się takim życiem, jakie mam, bo nie jest złe, ale z drugiej strony
tak bardzo mi czegoś brak. Uwielbiam kino i chodzę kiedy tylko mogę, ale czasem
tak mi smutno, że nie ma tej najważniejszej osoby, z którą można by
podyskutować. Uwielbiam podróże i jeżdżę kiedy tylko mam okazję, ale znowu tak
mi samotnie, kiedy jestem jedyną osobą, na którą nikt nie czeka na lotnisku.
Bezgranicznie kocham moją siostrzenicę, ale kiedy czasem nieświadomi sprzedawcy
mówią 'poproś mamusię, kupi ci lizaka', to aż mi łzy stają w oczach, że to nigdy
nie będzie prawdziwe zdanie...

Ależ się rozpisałam. Nie planowałam tego, ale jak już się zacznie, trudno
skończyć. Musisz uwierzyć, że nawet z pękniętym sercem da się dobrze żyć i można
cieszyć się życiem. Może nie w pełni, ale można. Trzeba wytrzymać te
najtrudniejsze chwile, potem też jest ciężko, ale warto. Moje serce jest nie
tylko złamane, ale też ma na sobie mnóstwo ran z tego 'złego' okresu, o którym
wspomniałam. Nie wiem, czy kiedykolwiek zabliźnią się na tyle, żeby przestało
boleć, a jednak nigdy nie przyszło mi do głowy, że życie nie ma sensu ani celu.
Bo ma. Naprawdę.

Trzymaj się. Pamiętaj, nie jesteś sam.
A.

Re to Sedih...

[niedzwiedz64]

Nie win sie za,to ze sie rozpisalas...To czasami jest bardzo
potrzebne. Ja nie mam teraz nawet nikogo komu móglbym sie wyzalic.
Pozostaly mi tylko lzy w samotnosci...w pustym domu. Lzy?? Ja juz
nie mam czym plakac.Chociaz chce,nawet tego pragne,nie potrafie w
sobie obudzic nawet iskierki optymizmu. Chetnie bym o tym z kims
porozmawial,z kims kto jest w podobnej sytuacji jak ja...Ale to tez
niemozliwe. Nie wychodze z domu,nikt nie dzwoni i nikt nie
przychodzi.A moze to ja odcialem sie od wszystkich? Wspominam,jakim
fajnym facetem bylem jeszcze w styczniu ale to juz przeszlosc...
Tak mnie to wszystko zmnienilo,ze chyba nie bylbym juz soba

[ooptymistka]

Ja jestem w podobnej sytuacji od roku, domyślam sie co przeżywasz.
Czasami jest strasznie, jak dzisiaj w nocy jak nie mogłam spać, na
szczęście mam satysfakcjonujacą prace, ale nie wiedziałam, że tak
bedzie mi brakowało ciepła, dotyku, zainteresowania, seksu,
intymnosci z druga kochającą osobą.
Do tego dochodzi horror rozwodu i wspaniały syn 4,5, którego
powołaliśmy na ten świat i oboje kochamy, ale nie kochamy siebie
nawzajem i próby uratowania tego dla tej małej istotki nie udały
się, a ja niestety załwazam, że najlepiej mi jest jak nie ma w
pobliżu osoby, która kiedys tak kochałam, a której widok aktualnie
tylko boli.

Optymistko!

[sedih]

Optymistko, myślę, że masz pełne prawo być optymistką. Masz wspaniałego syna. To
przecież prawdziwy cud. Nie grozi Ci to, że obudzisz się pewnego dnia nie widząc
powodu, dla którego masz wstać z łóżka. No i mówisz, że już nie kochasz byłego
męża - a więc to, co Cię tak boli, to wspomnienia. A to minie, z czasem. Życzę
Ci odwagi i cierpliwości. I ucałuj ode mnie dzieciaka)
A.

[misiaczka73]

Czas pomaga, przynajmniej mam taka nadzieje

Niedźwiedziu!

[sedih]

Niedźwiedziu, piszesz, że z nikim nie rozmawiasz i nie wychodzisz. No jak to, w
ogóle nie wychodzisz? A do pracy? No przecież na pewno w pracy spotykasz się z
ludźmi. Nie mówię, że masz się im wyżalać, bo ja, chociaż mam w pracy świetnych
ludzi i lubię się z nimi spotykać, nigdy o swoich problemach im nie opowiadałam.
Ale każde wyjście, każda rozmowa, chociażby o ich problemach, pomoże Ci wyrwać
się z tego zaklętego kręgu. Jeśli chcesz się wyżalić, pisz, mam tu adres
gazetowy. Ponieważ tak mało zawsze opowiadałam o sobie, nauczyłam się w ciągu
lat nieźle słuchać.

A przede wszystkim - wyjdź z domu. Idź do kina, najlepiej jeszcze dzisiaj. Ja na
początku nie wyobrażałam sobie, że można iść samemu do kina - wiele moich
koleżanek do dziś nie wierzy, że można. Dziwnie się czułam pierwszy raz, ale
przyzwyczaiłam się. Kino ma w sobie magię - przez dwie godziny zapominasz, że
jesteś sobą. I to już jest dobry początek. Zaraz sprawdzę, co tam w Toruniu
grają. O, proszę, Słaby punkt. Bardzo mi się podobał. W Cinema City, o 18:00 ,
20:15 , 22:30. Zobacz i pogadamy o wrażeniach.

Aha, wybacz pytanie, ale czy masz jakąś rodzinę, która mogłaby Cię wesprzeć?
Rodzina to prawdziwy balsam, chociaż też nie trzeba im wszystkiego mówić. Jak
już pisałam, ja nawet rodzicom ani siostrze nie opowiedziałam, co się stało, ale
sama ich obecność, to, że mogłam pomagać im w ich codziennych sprawach trzymało
mnie w pionie.

To na razie.
A.

[niedzwiedz64]

Owszem droga Sedih. Rozmawiam i wychodze,chociazby po zakupy aby nie
umrzec z glodu. W pracy tez rozmawiam z ludzmi ale jestem jakby
stale nieobecny...nie wiem czy mnie zrozumiesz,ale tak wlasnie jest.
Na rodzine z róznych przyczyn nie mam co liczyc,dla nich wszystko
jest proste - mam zapomniec i koniec.Tam na pewno mnie nie zrozumia.
Staram sie od czasu do czasu wyjsc z domu - wsiadam na rower,jade na
Bulwary,siadam na lawce i znów jest problem bo mam czas na myslenie
o swoim samotnym i zaprzepaszczonym zyciu. Tu nie chodzi o jakies
uzalanie sie nad soba,caly czas gra jeszcze we mnie ta muzyka
minionej milosci. To swego rodzaju zawezenie percepsji - moje serce
nie chce sluchac niczego innego i wiem,ze go nie wylecze

[sedih]

Rozumiem, rozumiem doskonale. Pamiętam te miesiące, kiedy każdą wolną od
codziennych obowiązków chwilę spędzałam siedząc w fotelu i gapiąc się tępo przed
siebie. I nic do mnie nie docierało, nic, bo liczyło się tylko to, że on mnie
nie kocha i że pewnie nigdy tak naprawdę mnie nie kochał, bo gdyby kochał, nie
postąpiłby tak, jak postąpił. Moje myśli były moim najgorszym wrogiem. Cóż,
dalej są. I teraz, po sześciu latach, choć udało mi się odzyskać jako taką
równowagę, często budzę się rano z poczuciem takiej bezsilnej wściekłości, że
mam ochotę walić głową w ścianę: że tak mi się ułożyło, że jestem emocjonalnie
okaleczona, że nikomu na mnie tak naprawdę nie zależy, że kiedy koleżanki w
dobrej wierze mówią mi: 'znajdziesz sobie kogoś' to tak, jakby komuś z
amputowaną nogą mówić, że może sobie znaleźć jakąś inną... Więc rozumiem ten
stan wszechogarniającego otępienia, lepiej niż myślisz.

Wierz mi, nie zawsze będzie tak bolało. To jest tak, jakbyśmy zderzyli się na
autostradzie z tirem. Kierowca tira odjeżdża z miejsca wypadku bez obrażeń, a my
zamieniamy się we wraki, które tylko cudem utrzymują się przy życiu. Ale żyjemy,
i to jest ważne. Leczenie będzie długie i bolesne, nikt nie oczekuje, że za
miesiąc wyjdzie ze szpitala cały i zdrowy. A po leczeniu równie uciążliwa
rehabilitacja. I w końcu najgorsze minie, znowu będziemy zdolni do dobrego
życia. Blizny zostaną i będą do końca życia dawały o sobie znać w różnych
momentach, ale chęć życia wróci.

Tak będzie, tylko wytrwaj.


---------------------------------
"All things by a law divine
In one spirit meet and mingle..."

Misiaczko!

[sedih]

Misiaczko, nie wiem, czy czas pomaga. Pewnie pomaga, bo żyję normalnie. W miarę
normalnie.
Ale mimo, że minęło sześć lat, nie ma dnia, żebym nie myślała i nie zadawała
sobie pytania: DLACZEGO??? Nie - dlaczego odszedł. To byłabym w stanie zrozumieć
- znalazł kogoś ładniejszego, młodszego itd itp, albo po prostu mu się znudziło.
Albo przestał mnie kochać. Zdarza się. Ale dlaczego zrobił to w taki sposób.
Nie wiem, czy czas tu pomoże.
Nie wiem.

[ol.a5]

Witaj , jestem ciekawa jak sytuacja wygląda u Ciebie dzisiaj.Trochę
czasu minęło.Pozdrawiam

[inka-1]

witaj ,Niedzwiedziu'niestety nie mam recepty na samotnosc,nie wierze
tez iz czas leczy rany...sama jestem samotna od pewnego,dlugiego'juz
czasu.Strach przed nowa porazka,wspomnienia z dawnych pieknych chwil
to codziennosc.Niestety ja podobnie jak Ty Dodsunelam sie od
ludzi...bo kto mogl zrozumiec moj bol-poswiecilam sie calkiem
corce,dzis 13 letniej.Powiesz ze to juz nie samotnosc bo mam kogos-
niestety dziecko nie wypelni pustki po ,milosci do drugiej,doroslej
osoby.Doszlo do tego ze prosze o jakies 6-8lat zycia by corka byla
juz samodzielna,a potem moge umierac .nic tak nie boli jak samotnosc-
moze blendem bylo zamkniecie sie w sobie.Praca dom,wycieczki-niby
super wypady z corka i samotne noce az do bolu...nie poddawaj
sie ,wyjsc z zamknietego kregu ktory sam sobie czlowiek stworzy jest
bardzo trudno...pozdrawiam

[niedzwiedz64]

Ja tez nie wierze,ze czas leczy rany...W moim przypadku na pewno tak
nie bedzie.Choc z drugiej strony,nie odczuwam takiego strachu przed
nowa porazka. Wyciagajac odpowiednie wnioski z popelnionych bledow,
musi sie w koncu udac

[inka-1]

napewno musi sie udac..inaczej podchodzi sie do wielu spraw gdy ma
sie bagaz w postaci dzieci,inaczej gdy jest sie singlem bez obciazen
rodzinnych.Ja sama zatrzasnelam za soba drzwi-wiem ze tym trudniej
wyjsc do ludzi im dluzej jest sie samemu dlatego radze -pielegnuj
stare znajomosci,szukaj nowych,nie daj sie, swoje smutki zwalczaj
puki nie jest za pozno,pozdrawiam i zycze sil do walki o siebie..

[samotnaiwona38]

Czesc chlopaku.
Ja juz tez sie przekonalam ze zycie jest okropne najwazniejsze w nim
sa teraz pieniadze i sex. Ty byles z dziewczyna przez 6 lat a ja
mialam meza przez 17 i teraz tez jestem sama.Waczylam o milosc
szczescie a teraz siedze sama w domu rycze do poduszki i wszystko
stracilo sens. Nie potrafie nikomu zaufac , jak mowie ze jestem
rozwodka to kazdy mysli ze chodzi mi o sex a tak niejest.Tak bardzo
bym chciala spotkac kogos z koim mozna pogadac kto doradzi, wyjdzie
na spacer kogos kto mnie jeszcze pokocha. Wiem ze to niemozliwe i
jest mi strasznie zle ze przegralam swoje zycie. Ale zyje bo nawet
odebrac go sobie nie potrafie.

Mam nadzieje ze nie jestes juz smutny i samotny i szczescie sie do
ciebie usmiechnelo.

[niedzwiedz64]

Nie usmiechnęlo...ciągle jest bez zmian.Mnie też przeraża to
zycie,mam o nim takie same odczucia. Tylko kasa,tylko..Czasem wydaje
mi sie smieszne te moje 1400,-zł/mies.Kogo zainteresuje taki facet
bez bryki i dużego konta?
Jesli naprawdę czujesz się tak źle napisz do mnie:
[e-mail] Nie rób żadnych głupstw Iwono,te stany z czasem
miną,ale łatwo nie będzie.
Pozdrawiam

[izolka1978]

Witam Cię! Niestety mnie też życie nie oszczędziło i dało mi wielkiego kopniaka.
Po 6 latach rozpadło się moje małżeństwo... Byliśmy razem od 11 lat. To była
pierwsza i jedyna miłość mojego życia! Myślałam, że już zawsze będziemy
razem...Całkowicie zawalił mi się świat i życie straciło jakikolwiek sens...Nie
wiem co robić i jak żyć dalej...
Jeśli chodzi o Twoją ostatnią wypowiedź to uwierz mi że nie wszystkie laski
takie są, które lecą na kasę! Dla mnie np miłość jest najważniejsza, kwestie
materialne schodzą na dalszy plan...Przepraszam za stwierdzenie, ale uważam że
"Twoja była" to głupie dziewcze jeśli taką wspaniałą miłość zamieniła na kasę.
Zycie ją nauczy!

[dudas65]

Witaj samotny,
strata ukochanej osoby zawsze boli, ale czy to była naprawde miłość? Czas ma to do siebie, że leczy wszystkie rany i zaciera wyrazistość uczuć wszelkich. Jestem sama od lat .. kilku, bywa różnie, ale i tak moge powiedzieć, że kocham życie po mimo wszystko!
Gdybyś chciał "pogadać" napisz. Pozdrawiam Beata

[jaka-ja]

Witaj niedżwiadku...bardzo smutny list. Dopóki nie pogodzisz sie z
tym,że ona n i g d y nie wróci,bedziesz cierpiał o wiele bardziej.To
koniec tej miłości,ale nie koniec życia ...
napisałeś:
Jestem
> tak skonstruowany, że miłość jest mi potrzebna
> do życia....Bez niej nie potrafię żyć i sam nie wiem, ile czasu to
> jeszcze wytrzymam i jak się to zakończy....
nie tylko Ty jestes tak skonstruowany,wiele osob usycha bez
miłości,bo ona nadaje sens i bieg naszemu życiu..ale musisz uwierzyc
(na przekor wszystkiemu),że tę miłość jeszcze znajdziesz
(otrzymasz,dostaniesz,odwzajemnisz...)Teraz jest Ci cholernie ciężko
i te wszystkie dobre rady wydają sie bez sensu...ale uwierz w to,że
to Ty sam możesz wszystko zmienić,zacząć od nowa,bez pośpiechu..tak
po prostu
Pozdrawiam.

[majka035]

Witaj.
Wiem o czym piszesz, znam to uczucie.Odczułam na sobie wszystko to,
o czym wszystkie tu osoby pisały. Mam 35 lat i żyję dla córki, za
chwilę ona pójdzie z domu własna drogą, a ja....
Jestem z Torunia, tu mieszkam i pracuję. Chcesz porozmawiać, daj
znać.

[sami32]

witaj. jestem na tym forum nowa. nawet nie wiem dlaczego twoj opis
rzucil mi sie w oczy jako pierwszy. w odpowiedzi na twoje pytanie -
tak można cierpiec jeszcze bardziej...ale nie mozna takich sytuacji
porównywać gdyż każdy człowiek jest inny i inaczej podchodzi do
wielu spraw. Jeśli chcesz poznać moją historię daj znać. powiem ci
na początek że mam 32 lata i oczywiście jestem porzuconą kobietą(od
prawie 2 lat- po 12 latach związku), ale mam i tak wiele szczęścia
bo mam dla kogo żyć - 3,5 letniego synka!!!!rozumiem twój stan, ale
nie możesz się poddawać, widocznie nie była ciebie warta. wiem, że
łatwo się mówi... trudniej wykonać!wszyscy mi mówią, że jestem
dzielna i niesamowita, że poradziłam sobie sama z tym wszystkim, ale
jest to tylko zewnętrzna postawa, w środku jestem nadal wrakiem i w
całkowitej rozsypce. męczą mnie słowa, że będzie lepiej, że i dla
mnie zaświeci jeszcze słońce itd. ale chcę wierzyć, że tak będzie!
Pozdrawiam R. z Bydgoszczy.

[rena7007]

Witaj,to co napisałeś o swoim życiu zaintrygowało mnie bardzo nie
dlatego ,że spotkał Cie dramat,/bo to wielu już spotkało/lecz ujmuje
Twoja miłość i oddanie tamtemu uczuciu.Uwierz wszytko przed
Tobą...skoro tamta kobieta Cie odrzuciła to oznacza ,że nie dojrzała
do prawdziwego uczucia...może warto wziąć sprawy w swoje recr i
uwierzyć w siebie....?Rena

[kornelia13.13.13]

Jesteś super facetem.Zdolność do wielkich uczuć nie zdarza się tak często jak by
się mogło wydawać(choć "wyświechtane"słowo miłość otacza nas zewsząd)Przeżywam
podobne frustracje do Twoich.Też nie dawno straciłam najbliższą i najukochańszą
osobę(w pażdzierniku moj mąż zginął w wypadku samochodowym)Znam Twoje rozterki
doskonale.Bezsens każdego następnego dnia przytłacza.Jeżeli masz ochotę
podzielić się tym ze mną- napisz.Na pewno zrozumiem Cię jak
nikt.Czekam.Kornelia13.13.13

[ewelka40]

ten strach i pustka otacza mnie również,ja też zostalam sama ,boję
się przyszłości ,podnoszę się i upadam ,a czasem chcę
odejść............

[kwiaaatek1]

Cześć dziewczyny!

Ostatnia wypowiedź niedźwiedzia jest z września. Może już znalazł miłość swojego
życia i nie zagląda na to forum? Może któraś do niego napisze i zapyta, co
słychać?

Torunianka (też porzucona)

[bellyda]

Witaj
Nie mogę powiedzieć, ze teraz jestem w takim stanie jak TY, ale pół
roku temu byłam. Przez rok mieszkałam z Facetem (nie lubie tego
okrślenia, ale o nim inaczej nie mogę), kochałam go, ufałam,
zawierzałam, Któregoś dnia zostawił mnie bo okazało się, że sypia z
koleżanką z pracy, ale to nic bo ludzie sie rozstają i tak to już
w zyciu jest, zostawił mnie bo tamta miała mu załatwić awans.
Poczułam się jak szmata i w dodatku ta pustka i niezroumienie co
się stało.
Poczekaj, za parę miesięcy będzie bolało, ale mniej
Trzymaj się

[medy-2008]

Jeżeli nie pomagają częste kontakty z ludzmi i mordercza praca,
trzeba sięgnąć po Deprim in tab.Tylko pamiętać, że przyjmowanie tych
tabletek i opalanie się może wywołać uczulenie. To lek ziołowy,
sprzedawany bez recepty

[stokro-tka32]

hej hej wiem,ze pozno sie odzywam,ale od niedawna jestem na
forum.Chciala bym z toba porozmawiac.Pewnie juz wyszles z
dolka.Odezwij sie

[kalozek]

Bardzo dobrze cię rozumiem wiem co to znaczy gdy doskwiera samotność,jest takie
powiedzenie że bez miłości życie jest bez sensu i to jest prawda.Nie wiem czemu
jesteśmy tacy słabi ,bezradni gdy zostajemy sami ale wież mi że jeszcze
zaczniesz żyć na nowo bo miłość taką prawdziwą na pewno znajdziesz nie teraz to
troszkę póżniej.Jak to się mówi tego kwiatu jest pół światu i choć teraz wydaje
ci się że to wszystko nie ma sensu to przyjdzie dla ciebie ciepły słoneczny
dzień.A skoro ta dziewczyna tak zrobiła to znaczy że na ciebie nie zasługiwała
.Zacznij teraz żyć dla siebie tylko dla siebie,pokochaj siebie samego i zacznij
się szanować i wierzyć że i dla ciebie zacznie świecić słońce.Wiem że to się
łatwo mówi bo sama często popadam w dołki ale wiem że to co dobre jeszcze przedemną

[mysterious.girl]

Samotność... znam ten ból, znam To cierpienie... w końcu prawie wszyscy tutaj
rozumiemy co to znaczy nie mieć kogoś, bądź utracić Go... Ja zaliczam się akurat
do Tej ostatniej grupy. Miałam również kogoś, kogo kochałam ponad życie,
chciałam z Nim być i wiązać przyszłość, ale jednak nie to było Mi pisane... po
utracie Go również zamykałam się w pokoju, płakałam w poduszkę, w nocy miałam
koszmary, a nawet czasem sen przynosił Mi nadzieję, że odnajduję Go, przytulamy
się i wszystko zaczynamy od nowa... ale to tylko sen, który prawdopodobnie nigdy
się nie spełni. Gdziekolwiek nie wyszłam widziałam Jego... można powiedzieć, że
był wszędzie... teraz mija już prawie 5 miesięcy jak Go nie ma... nadal pamiętam
piękne wspólne chwile... było Ich tak wiele, że nie można Ich zliczyć na palcach
... nie mówiąc już nic o seksie, który był dosłownie Naszym żywiołem i cudownym,
a wręcz namiętnym dopełnieniem związku, rozumieliśmy się wspaniale we wszystkim,
panowała w Nas niesamowita więź psychiczna, fizyczna a także ... duchowna ...
również wydawało Mi się, że jesteśmy sobie przeznaczeni, że nie możliwe, żebyśmy
się rozeszli... a jednak. Bardzo dobrze Cię rozumiem i wiem co czujesz
naprawdę... tylko tak patrząc na to z innej perspektywy.. nie ma sensu zamykać
się w pokoju, płakać, itd. Może jest jeszcze szansa, żeby Twoja miłość wróciła ?
Może spróbuj ostatni raz podjąć Tę próbę... a może los się odmieni ? Jeżeli
nawet tak nie będzie, to nie zamartwiaj się tym, na świecie jest wiele samotnych
kobiet, które pragną miłości i czułości. Trochę nie dobrze postąpiła Ta
kobieta, bo mając Takiego mężczyznę jak Ty, który kochał Ją bardzo mocno, który
chciał mieć tylko Ją i być tylko z Nią, to uważam, że nie powinna tak zrobić...
a w szczególności zszokowało Mnie to, co Ona powiedziała, że w życiu będzie
kierować się tylko rozsądkiem.. nie potępiam Jej, ale ... to jest oczywiście
Moje zdanie, że jak człowiek kieruje się sercem, czyli miłością jest naprawdę
szczęśliwy, natomiast Ten, który kieruje się rozsądkiem jest szczęśliwy, ale
tylko na sposób materialny i mało tego, do pewnego czasu... bo powiem
szczerze... nawet jeśli jest się z kimś z rozsądku, ma się piękny dom, samochód,
pieniądze i nawet jeśli panuje w tym związku miłość, to jest Ona i tak sztuczna.
Nic nie zastąpi miłości z prawdziwego serca... smutno to mówić, ale wiele kobiet
i dziewczyn robi Ten błąd, że pokieruje się rozsądkiem i uważa, że tak jest
dobrze, ale to tylko błędne myślenie ! W takich związkach z rozsądku dochodzi
często do zdrad i jeszcze gorszych rzeczy. Skutki Tego marnego czynu wychodzą na
jaw po jakimś czasie. Okazuje się wtedy, że mężczyzna już się znudził Tą kobietą
i szuka jakiejś innej, lepszej... a Ta kobieta wpada w depresję i czuje się bez
wartościowa.
Tak to wszystko wygląda... nie jest to może scenariusz jak z bajki pisany, ale
niestety to jest prawda. Jesteś na pewno wartościowym człowiekiem, który umie
kochać całym sercem i który jest w stanie oddać ukochanej osobie wszystko.
Zachowaj w Swoim sercu Te piękne chwile, które były między Wami i rusz na przód.
Mogę Ci tylko doradzić, bo współczuć Ci nie będę, bo to jest w zasadzie
najgorsze i wiem co to, znaczy. Zacznij od nowa być tym samym człowiekiem co
kiedyś, czyli wesołym, pełnym humoru i życia. Zacznij cieszyć się życiem,
pomyśl, jakie masz zainteresowania, plany, zacznij Je realizować, czy hobby..
przecież to wszystko czeka . Uśmiechnij się i pomyśl, że życie ma się jedno...
i powiedz, czy warto tak cierpieć przez całe swoje życie ? Ciężko jest się
pogodzić z utratą, bardzo dobrze to rozumiem, ale chyba lepiej... że odeszła
teraz, niż miała by to zrobić później, bo im dłużej się jest z człowiekiem, tym
bardziej się do Niego przywiązuje, a gdy on odchodzi to jeszcze bardziej się
cierpi. Także głowa do góry, trzymam za Ciebie kciuki, bo wiem że dasz radę...
pozdrawiam Cię i jak będziesz chciał to odezwij się na e-maila :
[e-mail].

Beata

[21onka]

pisałeś to przed rokiem i może nie jesteś już samotny jeśli jednak
doskwieran Ci nadal samotność to życzę Ci szczęścia - mnie jeszcze
nigdy nikt nie pokochał i to też nie należy do przyjemności ale
tłumaczę sobie że nie wszystkim się w życiu udaje...