samotność w małżeństwie

[darla30]

Minęło 13 lat, a my jesteśmy sobie coraz bardziej obcy. Coraz
dłuższe ciche dni, niedopowiedzenia, rozczarowania.... Nie mogę
zaakceptować jego sposobu bycia, myślenia, postępowania ( on chyba
też mojego). Przeżywam bardzo trudny okres i tak naprawdę to nie mam
z kim o tym wszystkim porozmawiać. Wkurza mnie stwierdzenie "nie
użalaj się nad sobą" To gdzie do jasnej cholery mam się użalać? Mam
dość. 40 na karku a czuję się tak jakbym miała 60. nie mam siły
motywacji i ochoty do rozmów, których on nie chce prowadzić. A jesli
już dojdzie do takiej rozmowy, to obarcza mnie całkowitą winą za ten
rozpad.Co się z nim stało? A miało być tak pięknie...

[de-bi]

Wiesz darla30 chyba większość małżeństw gdzie partnerzy mają koło 40 przechodzi podobny kryzys, mnie niestety też to nie omineło.Nie mam pojęcia jak to się skończy ,albo rozwodem albo to przetrwamy.

[lalala33]

Znam to uczucie...strasznie przygnębiające. A później pustka i
bezsilnośc, bo czasami mimo szczerych chęci, nic już nie można
zrobic.

Pozdrawiam, może uda się wam przez to przejsc.

[de-bi]

Właśnie mąż mi oświadczył, że na początku września się wyprowadza, chyba jednak zakończy się rozwodem.

[nienormalna_chyba]

Witam. Kilka dni temu załoyłam podobny temat na jednym z forów. Ja
mam 28 lat i też mnie to niestety dopadło. Bardzo wam współczuję
dziewczyny. Wiem jak to jest, też nie mam się komu wyżalić. Nie
mieszkamy w Polsce, nie mam tu rodziny, przyjaciół. Mąż powinien być
najbliższą mi osobą, a nie jest. Jestem załamana, on ciągle mnie
obwinia o wszystkie niepowodzenia i uważa, że sam jest nieomylny.
Wiecznie niezadowolony. Mamy małe dziecko, w sumie praktycznie w 90%
ja się nim zajmuję. Prowadzimy z mężem małą firmę, gdzie na dobrą
sprawę pracuje się 2 dni w tygodniu (w pozostałe dni jest pracownik)
a pozostałe 5 dni mąż zawsze jest w domu. Siedzi przy komputerze,
ogląda filmy, czyta coś itp. Czasem musi popracować w domu, ale nie
obciąża go to chyba za bardzo. Poza tym nie robi nic. Firma nie
prosperuje tak dobrze jak na początku, ale da się wyżyć. Ostatnio
było trochę problemów, więc ja za to oberwałam. Mąż jest bardzo
wybuchowy, łatwo traci panowanie nad sobą. Wcześniej miał mi za złe,
że kompletnie nie interesuję się firmą (zajmowałam się niemowlakiem,
nie mamy od nikogo żadnej pomocy, nawet przy dziecku). Teraz, kiedy
coś załatwiam, zawsze znajdzie coś co on zrobiłby lepiej. Mówi, że
nie mozna na mnie polegać. Ja na początku związku próbowałam mu
zwracać uwagę na niektóre rzeczy, ale tylko obrażał się na mnie,
więc przestałam. Naprawdę w ogóle się go nie czepiam, a on na każdym
kroku sprawia, że w siebie nie wierzę, że trace poczucie własnej
wartości i godności. Nie jestem ideałem, nigdy nie mogę przewidzieć
jego reakcji. Od jakiegoś czasu po kłótniach nie mam ochoty z nikim
rozmawiać, a on po 10 minutach przychodzi i mnie przeprasza. kiedy
go odrzucam, odchodzi wściekły i rzuca mi jeszcze parę iłych słów.
nie poweim, często nie pozostaję mu dłużna. Mija trochę czasu, i gdy
znów zaczynamy rozmawiać, on wraca do sytuacji i mówi: "przecież ja
do ciebie przyszedłem,to ty mnie nie chciałaś". Więc znowu ja jestem
niedobra, bo ja go nie chciałam, a to co on zrobił chwilę wcześniej
nie ma znaczenia. Byłam już raz wcześniej mężatką (mąż pił, brał
narkotyki, zdradzał mnie, poniżał i był typem rozrywkowicza). Mój
mąż ostatnio bardzo często mówi: "a nie pomyślałaś, że to z tobą
jest coś nie tak?! Pierwszy mąż niedobry, ja niedobry, zastanowiłaś
się nad sobą?" On ciągle stara się wzbudzić we mnie poczucie winy.
Już kilka razy chciałam odejść, zawsze mnie zatrzymywał. Żal mi
dziecka, ale ja już nie wyrabiam. Ciągłe wypominania, kłótnie
wyprowadzają mnie z równowagi. Kiedyś byłam pełnym radości, dobrym
człowiekiem, a teraz siebie nie znoszę. Nie znoszę wstawać rano i
widzieć kolejnego dnia, który się zaczął. Nie znoszę słyszeć: "boże,
co się z tobą stało?"

[de-bi]

Jeżeli masz ochotę porozmawiać z kimś nienormalna_chyba to napisz go mnie na adres [e-mail], podam ci póżniej numer skype, ale już poza forum.