chce mi się płakać...

[ugly_bad]

Przepraszam, że mam doła. Muszę trochę pomarudzić... jest mi źle po prostu...
jestem w takim wieku, że wszyscy moi znajomi pozakładali rodziny. Ja tego
szczęścia nie miałam. Jestem sama. Tak wyszło. Tylko, że coraz gorzej mi z
tym... zaczynam czuć się żałośnie zakładając kolejny profil na kolejnym
portalu randkowym [chociaż wiem, że i tak nikogo tam nie poznam]. Na poznanie
kogoś w realu też raczej nie mam szansa - bo niby gdzie? Sama do lokalu nie
pójdę, na wakacje nigdzie nie pojadę... no właśnie, wakacje... nawet nie mam z
kim wyjechać i siedzę w domu, a jak zmuszę się do wyjścia z domu to wsiadam na
rower i gnam przed siebie... rany, jak mi źle...

[ane-tal]

Rozumiem Cie ugly_bad - nie przepraszaj. Uwierz mi jeśli nie
wyjdziesz do ludzi nikogo nie poznasz- ja miałam tak samo po
rozpadzie swojego związku - że nikog nie poznam itp. ( moji znajomi
albo wyjechali albo zalożyli rodziny- tak jak w Twoim przypadku )-
no może nie poznałam nikogo na poważnie ale zaczelam jezdzic pół
polski (do Warszawy) do mojej koleżanki żeby tylko nie siedzieć w
domu - bo to do niczego nie prowadzi i udalo mi sie poznać kilka
nowych ludzi.Tobie też tego życze - doły przeważnie trzymają jeden
dzień - jutro bedzie lepiej

[frip0]

Na poznanie
> kogoś w realu też raczej nie mam szansa - bo niby gdzie? Sama do
lokalu nie
> pójdę, na wakacje nigdzie nie pojadę... no właśnie, wakacje...
nawet nie mam z
> kim wyjechać i siedzę w domu, a jak zmuszę się do wyjścia z domu
to wsiadam na
> rower i gnam przed siebie... rany, jak mi źle...

Jak będziesz siedziec w domu i nigdzie nie będziesz wychodziła to na
bank zostaniesz sama

[ugly_bad]

ja wiem, że trzeba wychodzić z domu... ja to wszystko wiem... ale chwilowo [mam
nadzieję] opadłam z sił i nie widzę w tym sensu... najchętniej nie wychodziłabym
z łóżka... nawet mi się czytać książek nie chce, filmów oglądać też nie... kurde...

[frip0]

Przeczekaj kryzys, a jak nie pomoże zgłoś się do psychologa

[ane-tal]

FripO a Tobie juz przeszedł kryzys?

[frip0]

Mój kryzys nie do przejścia

[fran7]

wyjdź gdzieś, skocz ze spadochronu, zapisz sie na kurs tańca,
kup sobie chomika cokolwiek...

a jeśli masz aspołeczny nastrój to

najlepiej przeczekać, szczerze mówiąc jestem na identycznym etapie
co Ty i potwornie się męczę, no ale trzeba żyć, pracować i mieć
nadzieję... choć jej jakby coraz mniej ostatnio

tak czy inaczej powodzenia życzę

[ugly_bad]

chyba na psychologu się skończy...
albo nawet u psychiatry wyląduję...

[frip0]

Lepiej to zrobuic w czasie niż czekac az stan sie pogorszy

[ane-tal]

"Na poznanie kogoś w realu też raczej nie mam szansa - bo niby
gdzie?"

Moje pytanie brzmi- kogo masz na myśli- nowe koleżanki czy faceta?
ale chyba o faceta chodzi skoro o portalach randkowych wspomnialaś.
Nie warto iść z tym to psychologa- nie tylko na facetach świat się
kończy i zaczyna. Potrzebujesz dobrych nowych znajomych żeby móc
wyjść wreście z tego łóżka- proponuję od tego zacząć.

[frip0]

Widac dla niej i sie kończy

[ugly_bad]

nie kończy się na facetach - wiem. i nie tylko o facetach pisałam. pisałam tak
ogólnie.

[czarny.onyks]

może i nie kończy
ale facet dodaje naszemu życiu tego smaczku

myslę, że potrzeba Ci paru dobrych znajomych, co i wyciągna z domu na piwko lub małe szaleństwo
albo wpadną do Ciebie, gdy nie masz ochoty nikogo oglądać...

[ane-tal]

czarny.onyks- jak sie znacie z autorka postu- to wyciągnij pomocną
dłoń.

[czarny.onyks]

nie znamy....
a pomocna dłoń...jest tutaj wszędzie...pod róznymi postaciami

[frip0]

Mężczyzna jak jest nieszczęśliwy to szuka kobiety, a jak jest
szczęśliwy to kobieta go szuka

[laverne]

Cudne

[zarovich]

Cóż mam mniej więcej tak samo. Ale przynajmniej znalazłem w sobie trochę odwagi
i chęci żeby pojechać na malutkie wakacje bez osoby towarzyszącej. Ale to raptem
kilka dni a potem nastąpił powrót do szarej rzeczywistości w której wszelkie
próby nawiązywania znajomości i owe słynne "wychodzenie do ludzi" kończą się
porażkami.

[czarny.onyks]

ale szara zreczywistośc można zmieniać...
umawiać się....mimo porażek....
próbować....

po latach chudych nadejdą lata tłuste......

[zarovich]

Umawiać się? Z kim niby? Z kolegami z pracy?
Ja raczej podejmuję różne działania dzięki którym teoretycznie można przy okazji
kogoś poznać np. zapisać się na jakiś kurs czy coś w tym typie

[czarny.onyks]

i z kolegami mozna...
z ich znajomymi
no i z osobami z forum....

[zarovich]

Ja chyba w jakimś innym świecie żyję. Akurat moi koledzy niespecjalnie mają
ochotę na spotkania po pracy więc nawet to odpada. Ich znajomi? Nie znam
żadnego, niby skąd?

Co do osób z forum.....na razie nie trafiło się.

[ugly_bad]

ja nawet nie mam odwagi żeby się wybrać na samotne wakacje... i porażek w szarej
rzeczywistości boję się najbardziej na świecie

[czarny.onyks]

trzeba miec dużo odwagi, by jechac na samotne wakacje...
ja też się nie odważyłam....

bo lubie ludzi...lubię wiedzieć, że bedzie ze mna ktoś...na kogo w pewien sposób moge liczyć...
ot chocby dla dzielenia sie wrażeniami...
czy by pomilczec...
ale wiedzieć, że jest obok...

nie jesteś jedyna....
i jesteś normalna w tym strachu....

[ugly_bad]

dziękuję...
bo już myślałam, że jakaś nienormalna jestem...

[czarny.onyks]

takich ,,nienormalnych'' jest o wiele więcej

[listopad02]

Nie wpadaj w dołki.
Może znajdź sobie cos takiego swojego, co sprawi Ci przyjemność, masz cos co chciałabyś robić?

[ugly_bad]

Listopad! ależ ja mam mnóstwo rzeczy, które chciałaBYM robić. Np. chciałabym
pojechać zaraz nad morze i spróbować kitesurfing'u. chciałabym rozpocząć
przygodę ze wspinaniem się na skałki. Marzę o skoku ze spadochronem. ALE... w
moim najbliższym otoczeniu nie mam osoby, która by chciała robić to ze mną. Ja
juz nawet nie mam w tej chwili na myśli faceta... Problem polega na tym, że 99%
moich znajomych to ludzie juz sparowani i dzieciaci. Mają swoje życie, szkoda im
pieniędzy na takie głupoty jak wypad nad morze czy skok ze spadochronem. A z
drugiej strony mój problem polega na tym, że po pierwsze - ja jestem towarzyskie
zwierze i lubię robić coś z kimś, a po drugie - ja jestem chorobliwie, wręcz
agresywnie nieśmiała i nie potrafię nawiązywać znajomości. I nie potrafiłabym
sama np. wyjechać nad morze i iść na ten głupi kurs kitesurfing'u...

żenada, co...??

[gapuchna]

Ugly - już któregoś dnia miałam ci powiedzieć - masz doskonałe zdjęcie w
wizytówce! Doskonałe!

[ugly_bad]

gapuchna napisała:
> Ugly - już któregoś dnia miałam ci powiedzieć - masz doskonałe zdjęcie w
> wizytówce! Doskonałe!

a dziękować, dziękować...

[listopad02]

Skąd jesteś, wywieś post, miejsce, i zaproponuj spotkanie
Ja w ten sposób spotkałem wiele osób z sieci, mam kilku znajomych z
innego forum, więc pisz, może ktoś się skusi, myślę, że tu ludzie
myślą podobnie, tak więc powinni mieć ochotę.

[ugly_bad]

od dłuższego czasu się nad tym zastanawiam właśnie.
to jest strasznie nie w moim stylu, ale... trzeba w życiu wszystkiego próbować

[listopad02]

To pisz

[samotnica_poludniowa]

Masz dużo racji, często wiele "paczek" zaczyna się rozlatywać, kiedy część tworzy związki/rodziny i wówczas wszystko się rozpada, inne tematy, inne sytuacje.
Ale świadczy to czasem tylko o jakości relacji w tych paczkach.
Widzisz, ja wielokrotnie miałam wrażenie, że to wolni i bezdzietni wcale nie chcą kontaktu z drugą stroną. Pewnie te wrażenia są jednakowe u każdej grupy.

Jednak z wiekiem wiele się zmienia. I naprawdę sieć to dobry sposób na zawarcie znajomości nie tylko ciekawych, ale wartościowych. Z grupą bab, w której od lat jestem w sieci, nasze życia pokiereszowały się, porozsypywały, są (nie)szczęśliwe mężatki, (nie)szczęśliwe rozwódki, samotne, a okazuje się, że można razem funkcjonować i tworzyć grupę wzajemnego wsparcia : )

Jeśli ludzie się polubią, nie będzie im na nic szkoda czasu.

Także warto poszukać, przynajmniej wirtualnie: odważniej, a opłaci się.

A jakkolwiek chorobliwa nieśmiałość to stan mi obcy, to sama nad morze bym nie wyjechała też, lubię rozmawiać, więc byłoby mi nieswojo

[listopad02]

Tez polecam sieć do poznawania ludzi.
Ludzie z internetu to tak naprawdę jedyni, z którymi w realu mogę sobie pozwolic na szczerość i nie obawiac się czy dobrze zrozumieją.
Spotkałem dzięki temu kilka osób, które są znajomymi.
Pewnie najpierw się coś napisze, później łatwiej mówi, a może chodzi o tematyke, wiemy skąd pochodzimy i co nas sprowadziło.

re:

[samotnica_poludniowa]

W sieci przeskakuje się tak naprawdę sporo etapów, które utrudniają (choć nie uniemożliwiają) poznawania się realnie.

Zapewne są i minusy, ale...

Mnie się zdarzyło spotkać nawet więcej niż znajomych, choć porażek po drodze sporo, ale czy w życiu też tak nie jest...?

...

[aglajaaa]

Ja tak na marginesie (jak zwykle chyba..)
Potraficie w necie nawiązywać znajomości(?) poznawać ludzi(?)
Potraficie(?)
Poznajecie(?)

To chyba Wam zazdroszczę, bo ja nie jestem w stanie chyba opanować tej sztuki...

[17lipiec1976]

no pewnie, ze tak

[aglajaaa]

zdolniachy

[samotnica_poludniowa]

Eee tam

A Ty nie poznajesz?
A tu?
Sprawiasz wrażenie kogoś, kto przynajmniej sieciowo ma talent do znajomości

[17lipiec1976]

praktyka czyni mistrza, zobacz od ilu lat jestem na forum

[aglajaaa]

"Sprawiasz wrażenie kogoś, kto przynajmniej sieciowo ma talent do znajomości"
Nie wiem skąd to wrażenie... ale nic bardziej mylnego...

Lipiec, praktyka mówisz... czy ja wiem... może... wprawdzie to Ty tym "mistrzem" jesteś więc pozostaje mi uwierzyć.

[samotnica_poludniowa]

To tylko wrażenie i tylko z małego wycinka rzeczywistości, jakim jest to forum, może być mylne, zdaję sobie sprawę, ale przynajmniej negatywne nie jest, a to już coś

[17lipiec1976]

poznalam wielu ludzi, naprawde. w ciagu tych 6 lat. mam wielu znajomych i kilka
naprawde zaufanych osob, z ktorymi mam kontakt od poczatku. jest kilka osob,
ktore byly ze mna od chwili napisania przeze mnie pierwszego posta na gazecie i
nie mam na mysli "samotnych", przeżywaly ze mna radosci i smutki, wpieraly mnie.
poznałam wielu ludzi w realu. bylam na wielu spotkaniach forumowych

[listopad02]

Powoli to się wypala, takie realacje i tylko wirtualne, bo ile można o sobie ciągle to samo pisać, każdej nowo poznanej osobie, to męczy.

[17lipiec1976]

no bo tak jest: z jednymi utrzymuje sie kontakt z innymi nie. tak jak w realnym
zyciu.

[frip0]

A mi Agla wydaje sie nieśmiała.

[aglajaaa]

I baardzo dobrze Ci się wydaje...

[samotnica_poludniowa]

Ja tu jestem chwilę, więc mogę tylko mówić o wrażeniu kogoś, kto przychodzi z zewnątrz

[frip0]

ma sie tego nosa Ale chyba przedramina masz ładne ???

[aglajaaa]

Wyłączając nadgarstki i łokcie... taaaak.. są absolutnie bez zarzutu
Echhh... Fripek, Ty to zawsze fizyczność wpleciesz...

[frip0]

A dlaczego nadgarstki nie?

[aglajaaa]

Bo jakieś takie...
kompleks nadgarstkowy(?)

[frip0]

Agla może Ty z cyplenkovem się porównywałas

[aglajaaa]

ja się z nikim nie porównywałam
kości mi wystają w okolicach nadgarstka i to mi przeszkadza(!) baaaaardzo
I to jest takie nie przystające do ideału
Dlatego mówię - od nadgarstka po łokieć jestem idealna

[frip0]

Oj Agla Agla Tak spojrzałem na swój przegub i gdzie tam kości
moga wystawac???

[aglajaaa]

Mogą... i ludzie tak mają (niektórzy)
nie widziałeś(?)
To wyślę Ci zdjęcie

[frip0]

> To wyślę Ci zdjęcie
Nietaktem byłoby odmówić

[aglajaaa]

... nadgarstków

[frip0]

No jasne,że nadgarstków

[aglajaaa]

Nie wiem czy się nie pospieszyłam... bo ja największy kompleks ujawnię tak za
friko(?) hmmm...

[frip0]

aaaaaaaaaa chcesz cos w zamian Agla proś o co chcesz

[aglajaaa]

żartujesz(?)
i jak poproszę to dostanę(?)
to co będę chciała(?)
naaaaaprawdę???

[frip0]

Poproś a zobacze co da sie zrobic

[aglajaaa]

ujrzeć choć mały procencik z Twoich kompleksów... a jeśli nie to.. pochwal się
tym co idealne (jak u mnie odcinek od nadgarstka po łokieć)
proszę...

[frip0]

pochwal się
> tym co idealne (jak u mnie odcinek od nadgarstka po łokieć)

chcesz zobaczyć tego pana longera

[aglajaaa]

A ten Longer to jakiś następca Cyplenkova(?)
bo mi google nie dziłaja i nie mogę sprawdzić

[frip0]

hehe Agla Może byc dłoń???

[aglajaaa]

wyślij co uważasz...
tylko zaznacz czy to kompleks czy ideał.. bo mogę się nie zorientować
Dobranoc

[samotnica_poludniowa]

Ja chyba "umiem" - albo tak się zdarza...?
Głównie fora, dawniej listy dyskusyjne (tak zanalazłam - niechcący, w niezamierzony sposób, męża bliskiej mi osoby ), a daaaaaawno temu IRC.

[listopad02]

Da się poznac kogoś, mozna tylko sie spotkac i porozmawiać, mozna spotykać często. Jak się kogoś polubi w pisaniu, to mozna później w realu. Mi sie zdarzyło z kimś z dwa lata przez tel rozmawiac zanim spotkałem tą osobę Zazwyczaj jak czujesz, że ktoś rozumie Twoje słowa, to myslisz że w realu tez powinien zrzumieć.
Ludzie z sieci w realu są tacy sami jak inni, saleni i nie, nerwowi i nie. Fajne jest to że zawsze coś łączy jakies wspomnienie, poznane osoby itd.
Wyjdź do ludzi, to słuszna rada
Tutaj sobie moge napisac jest mi źle, bo tak, i jak kogos z siecie spotkam to on zrozumie, a jak powiem innym to niespecjalnie wiedzą o co chodzi.

[aglajaaa]

A można polubić w pisaniu(?)

Z tego co napisałeś wnoszę, że łatwiej o zrozumienie...

Właściwie jak to jest? Jesteśmy bardziej dostępni.. bardziej otwieramy się na
forum... i dlatego zrozumienie jest łatwiejsze czy innym łatwiej nas zrozumieć
bo... no właśnie.. bo co(?)
Wszak ci "inni" poza siecią także znają... może nawet "lepiej", dłużej...

[samotnica_poludniowa]

Oj, w pisaniu można nawet pokochać...

Chyba łatwiej zacząć wirtualnie, bo znika ta cała społeczna, fizyczna, kulturowa (i mnostwo innych) otoczka, pozostają, przynajmniej na pewien czas, tylko dwie rozmawiające rozmowy. To chyba dlatego jest prościej.

Oczywiście później mogą zacząć się "schody", bo słowo słowu nierówne, ale... ja w pisaniu widzę dużą wartość i mam realne powody

[frip0]

Łatwiej zacząc w neciku,ale wcześniej czy póxniej wysyła sie zdjęcie
czy spotyka w realu iczar czasami pryska bo sie okazuje, że
fizycznośc nie odpowiada wygląd danej osoby

[samotnica_poludniowa]

Nie zawsze.

Ale w sumie, realnie jest tak samo, różnica może taka, że czar pryśnie ewentualnie szybciej.

Ale to zawsze 50/50, nieprawdaż?

[frip0]

> Ale w sumie, realnie jest tak samo, różnica może taka, że czar
pryśnie ewentual
> nie szybciej.
no właśnie

[samotnica_poludniowa]

Czyli lepiej, czy gorzej ?

Pomijam, że mam wrażenie, że wg Ciebie szanse to jakieś 5 na 95 (oczywiście przewaga dla "czar prysł" )

[frip0]

dokładnie tak jak piszesz

[samotnica_poludniowa]

Przepraszam Cię, pomyliłam się, raczej 2 na 98

Eh

[frip0]

Ja bym napisaóła 0 na 100%

[17lipiec1976]

frip!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!11

[frip0]

słucham!!!!!!!!!!!!!!!!!!!11

[17lipiec1976]

wlasnie zauwazylam Twoje ulubione watki

[frip0]

Jaka diagnoza?

[17lipiec1976]

wielbiciel kawy w lipcu

[frip0]

Raczej miłośnik cyplenkova

[17lipiec1976]

ale jestes ide sie upic z rozpaczy

[frip0]

Lipcowa ja wertuje sttronki co by wejściówke na nemirofa zdobyć.
Chciałbym w realu zobaczyć zjawisko zwane cyplenkov

[17lipiec1976]

no niech Ci bedzie, łamiesz mi serce

[frip0]

Lipcowa wcześniej w pudzianie gustowałem, ale jak cyplenkova
ukryłem to dopuściłem się zdrady

[17lipiec1976]

no ładnie

[frip0]

widzisz jaki padalec ze mnie

[listopad02]

Mnie znaja tak naprawdę tylko ludzie poznani w sieci, z innymi nie potrafię tak szczerze rozmawiać, albo dochodzę do tego bardzo długo.
Zrozumienie też jest łatwiejsze, ale w to to chyba coraz mniej się wierzy.

[samotnica_poludniowa]

listopad02 napisał:

> Zrozumienie też jest łatwiejsze, ale w to to chyba coraz mniej się wierzy.

bo...?

[listopad02]

Bo trochę meczy mówienie czegoś co juz się mówiło, a może mówiło się i nie odniosło to dużego efektu. Możliwe, że już tyle się powiedziało, że nie oczekuje wielkiej rewolucji w zrozumieniu.
Choć przyznam, że bardzo duzo mi dały niektóre znajomości, i bardzo miło wspominam, nawet te które się juz skończyły.
Może własnie te osoby, które wspomina się najlepiej dobrze rozumiały.
Od razu mozna spostrzec z kim wymienia się mysli latwiej, a z kim trudniej.

[samotnica_poludniowa]

Do każdego mówi się trochę inaczej, nie jesteś przecież nagraną płytą, która do zdarcia nadaje swoją treść, bez względu na słuchacza, więc może w czym innym "problem"?

[listopad02]

Możliwe ze masz rację, problem w przekazaniu tego co chciałoby się powiedzieć, albo trochę nieśmiało i nieufnie o niektórych rzeczach mówimy, ja mówię.
Dobrej nocy.
Muszę zmykać, późno.

[samotnica_poludniowa]

No właśnie... Nie wydaje mi się bowiem, żebyś mówił ciągle to samo do wszystkich, nie wierzę. Może masz takie wrażenie, a może to "nieśmiało" przekłada się na całe Twoje podejście do drugiej osoby i w efekcie nawet nie zauważasz, że masz jakiś "zestaw" informacji czy tematów, które nieudolnie, niechcący przekazujesz i potem wobec braku porozumienia (wynikającego może też z tych przyjętych nieświadomie założeń) masz przekonanie, że już coś mówiłeś, już próbowałeś, a tu znowu, i znowu... A realnie stoisz w miejscu.

Przepraszam, to teorie takie po zmęczonych dniach
DObrej nocy : )

[aglajaaa]

Dlaczego potrafisz szczerze rozmawiać tylko z ludźmi poznanymi w sieci? Skąd
te... ograniczenia(?) zahamowania(?) czy co właściwie(?)

Mam jakieś "teorie" ale ciekawi mnie jak uważają inni...

Ale... Panie Listopadzie... czy Pan nie powinien już... spać(?)
/wysypianie się i usmiechanie.../

[listopad02]

Wiesz rozmawalem szczerze z ludzmi z sieci, ale w realu, przez listy.
Spróbowałem ostatnio mały eksperyment, porozmawiac z kimś kogo znam tak normalnie i wydaje mi się, że to osoba która powinna czuc wszystko, no i mówiłem sporo, ale cos nie grało, nie było porozumienia, zrozumienia.
Zahamowania, myślalem że to ograniczenie, tak, pewnie chodzi o to z kim i o czym rozmawiałem. Jak wspominałem o rzeczach dla mnie ważnych komus nie z sieci, to nad tym tak szybko przemykał, bez większej refleksji.
Dobrze zbieram sie, bo musze cos porobic i spać.
Jaka to teoria, ja mam jedną, że wszyscy którzy forumuja są samotni, i nie chodzi mi tylko o to forum, ale inne też.
Opowiedz o swojej teorii

[aglajaaa]

W pewnym sensie wszyscy forumowicze są samotni... inaczej by się nie dzielili myslami z obcymi (mniej lub bardziej) nickami... nie wypuszczaliby tych ubranych już w słowa myśli w otchłań internetu... są samotni, bo brakuje im właśnie zrozumienia... a brakuje go nawet wówczas, gdy obok są ludzie...
I dlatego właśnie inaczej postrzegamy znajomości z sieci... bo szukamy tu zrozumienia, ucieczki od powierzchowności a głębszego spojrzenia w człowieka... w duszę(?) Może to naiwne... ale szukamy Prawdy...
I łatwiej Tu się dzielimy sobą...
Ja wiem, że są wśród mnie w realu ludzie (bliscy?) którzy nie zrozumieją... może zbagatelizują... może nie będą mieli czasu na refleksję... dlatego często odpuszczam...
a w necie... czasami podobnie, nikt na literki nie zwróci uwagi.. ale czasami słowa zrozumienia są porażające... czuję jakby ktoś faktycznie siedział w środku i widział to wszystko od wewnątrz... nawet lepiej niż ja sama...
Bo tu zatrzymujemy się na tym, co i dla nas jest bliskie i zrozumiałe... nad tym co znamy... albo właśnie próbujemy zrozumieć...
Czasami myśle, że narażam się na śmieszność... Bo mówię o sprawach dla mnie istotnych, które dla innych nie mają znaczenia... jeśli okazuje się, że ci 'bliscy' ludzie tak to odbierają... jest mi z tym źle...
A tu... moje literki bywają śmieszne, niezrozumiane, ale to nie boli... bo jesteśmy obcy...

[samotnica_poludniowa]

Masz dużo racji...
Tylko, że:

A tu... moje literki bywają śmieszne, niezrozumiane, ale to nie boli...

Dopóki nie przestaną być te internetowe "nicki" prawdziwymi, czasem bliskimi ludźmi

[aglajaaa]

Masz rację...
Do tego momentu są obcy...
A czy nimi przestaną być... różnie to wygląda...
Wiesz, ja tylko tak piszę i dopytuję o "polubienie literek" bo tak naprawdę...
to mnie takie takie słowa potrafią (potrafiły) zauroczyć...
ale walczę z tym poddawaniem sie urokowi "literek"

[aglajaaa]

"Dopóki nie przestaną..."
czy "dopóki nie zaczną być tymi prawdziwymi.." ?
późno już... i nie wiem czy to ja gubię sens czy niewłaściwie rozumiem...
a zrozumieniu od kilku godzin mowa

[samotnica_poludniowa]

Może lepiej walczyć o kontrolę nad zauroczeniem literkami niż walczyć z samym zakochiwaniem się w nich jako takich
Dystans przede wszystkim.

A dobrze rozumujesz

Nie boli do momentu, w którym wszyscy wokół na sieci są obcy, kiedy przestaną nimi być i staną się bliscy, to bólu czasem nie da się znieść i bynajmniej wirtualny nie jest

[ugly_bad]

a ja Wam powiem jak to jest ze mną i dlaczego wolę się uzewnętrznić na forum niż
pogadać ze znajomymi/ rodziną. ostatnio od tych wspomnianych wcześniej, podczas
rozmów, słyszę tylko: "oj Monia, daj już spokój; Monika nie przesadzaj; jakoś to
będzie; jakoś się ułoży". Czy dobre odnoszę wrażenie, że to wszystko tak jak by
"na odczepnego"?? a by powiedzieć coś by mnie tak po prostu zbyć i mieć święty
spokój? wydaje mi się, że ci ludzie, z którymi przebywam w realu nie chcą i nie
mają czasu na rozmowę. Nie chcą, bo może nie wiedzą jak rozmawiać, boją się? nie
potrafią pocieszyć? ale to czasem też nie o pocieszenie chodzi, tylko np. o
wylanie kubła zimnej wody na głowę... ale nie, do tego potrzeba zaangażowania...
a teraz nikt na nic nie ma czasu, nikomu nic się nie chce... dlatego ja lubię
wyżalić się w necie, bo WIEM, że znajdzie się chociaż jedna osoba, która
przeczyta mój post i coś mi odpowie... a czasami jak jest człowiekowi naprawdę
źle i nie ma do kogo gęby otworzyć to tak właśnie wylewa z siebie żale w necie -
bo lepsze takie coś niż nic. Lepiej wyrzucić z siebie ból niż trzymać go w
sobie. A jak człowiek się wypisze i po jakimś czasie przeczyta to co napisał, to
trochę inaczej podchodzi do problemu. Tak było ze mną jak tu napisałam
pierwszego posta... dzisiaj jestem już w nieco lepszej formie
poniekąd dzięki Wam, nieznajomym z forum

...

[samotnica_poludniowa]

.Ludzie boją się pocieszać, masz rację. Nic tak nie obezwładnia, jak cudze nieszczęścia, problemy, smuti - a nabardziej, w miarę bliskich ludzi. Wtedy najlepiej odsunąć to od siebie, nie przyjmować odpowiedzialności.
Ewentualnie rzucić jakimś tekstem w stylu "weź się w garść".
To czasem wynika z bezsilności też...

Mało kto zniesie np.: samo WYSŁUCHANIE lub POMILCZENIA (! o to już wyższa szkoła jazdy!) a już autentycznie rozmawiających jest jak na lekarstwo.
Dlatego jeśli się znajdzie ktoś taki, na sieci czy nie - nie dać mu uciec !

I podoba mi się ten wniosek o analizie naszego stanu poprzez poczytanie czegoś z choćby nieodległej przeszłości
--

[ugly_bad]

samotnica_poludniowa napisała:

> .Ludzie boją się pocieszać, masz rację. [...]
> Ewentualnie rzucić jakimś tekstem w stylu "weź się w garść".
> To czasem wynika z bezsilności też...
> Mało kto zniesie np.: samo WYSŁUCHANIE lub POMILCZENIA (! o to już wyższa szkoł
> a jazdy!) a już autentycznie rozmawiających jest jak na lekarstwo.
> Dlatego jeśli się znajdzie ktoś taki, na sieci czy nie - nie dać mu uciec !

właśnie to mnie strasznie boi, że ludzie nie chcą pocieszać, a nawet jak się
boją - to wystarczy samo wysłuchanie i pomilczenie, ale tak jak piszesz - to już
wyższa szkoła jazdy. Mnie to strasznie dobija, bo jak ja jestem potrzebna do
czegokolwiek - to na mnie można liczyć. W zeszłym roku jak mojej koleżance umarł
ojciec, to potrafiłam z nią siedzieć kilka godzin i wspólnie płakałyśmy i jej
bardzo pomogło, o czym mi później powiedziała. Ale jak ja jej kilka miesięcy
temu potrzebowałam... nie było czasu... a jak już był, to usłyszałam tylko: "nie
możesz się facetem przejmować. znajdziesz sobie innego"...

> I podoba mi się ten wniosek o analizie naszego stanu poprzez poczytanie czegoś
> z choćby nieodległej przeszłości

oj tak - to bardzo działa. człowiek jakoś inaczej wtedy spogląda na siebie na na
swoje problemy - jakieś takie mniejsze się wydają...