(*) 28.06.06r. (*)

[caprice83]

Mój Miś odszedł na zawsze :(
Walczył dzielnie z nowotworami i niewydolnością sercowo - płucną, ale w końcu
dodatkowo obciążony przez upały nie dał rady:(
Powiedzcie proszę co robić? Mam ohotę ryczeć cały czas:( Najchętniej nie
wracałabym do domu, bo gdziekolwiek spojrzę widzę mojego Misia:(

[iwa_ja]

Capri, jestem z Tobą. Rozumiem. Moj Rudi ma 11 lat. Nie wiem, co bedzie, jak on
odejdzie...

[ida37]

Ja też jestem z Tobą:) Mój Kacperek odszedł w wielkim cierpieniu po operacji
nowotworów, żył 14 lat.

[po.prostu.ona]

Bardzo mi przykro :-(((

[urania77]

caprice83 doskonale Cię rozumiem i jest bardzo przykro, ja po każdej suce też
ryczałam, zdawało mi się że wciąż są w domu,
potrzeba teraz czasu, nie myśl o tym próbuj sie zająć czymkolwiek, z początku
będzie trudno po jakimś czasie to przejdzie,

pozdrawiam Cię serdecznie, trzymaj się i życzę Ci dużo słońca na codzień, nie
poddawaj się

[misia007]

Bardzo Ci współczuje,pocieszyc nie potrafię.Musisz swoje wypłakac jak kazdy,
który stracił ukochanego zwierzaka.Za jakis czas będzie bolało troche
mniej.pozdrawiam

[caprice83]

Dziękuję wam... widzę że nie tylko mnie dotknęła taka tragedia, ja również
współczuję wszystkim którzy stracili najbliższych przyjaciół lub każdego dnia
drżą o ich los:(
Ja jak na razie postanowiłam paść w wir pracy, wychodze z domu wczesnie rano i
wracam późnym wieczorem, wtedy się o tym nie myśli, że już nikt na ciebie nie
czeka i nie 'atakuje' cię o jedzenie:( Ale najgorszy jest chyba weekend:( I
ludzie którzy mówią o nowym psie, a przecież to nie jest rzecz, która gdy się
zepsuła zastępujemy inną:/

[etta2]

Współczuję Ci serdecznie. Ja też przeżyłam rozstanie z suczką zaledwie 6-
letnią, gdy już nie można było nic poradzić na rozwój choroby nerek i nastąpiło
zatrucie organizmu. Ryczałam, wracałam do zdjęć w albumach, uciekałam z domu...
Najgorsze były powroty do domu i pusty kąt, w którym było legowisko...
Wytrzymałam 2 miesiące i pojawił się kolejny szczeniaczek, który wymagając
opieki (jak każdy szczeniak) wypełnił pustkę i dostarczył radości. Nie chcę
przez to powiedzieć, że tylko zakup/przygarnięcie kolejnego pieska jest dobrym
lekarstwem na zmniejszenie bólu po utracie tego, który odszedł i jest
opłakiwany. To chyba sprawa indywidualna. Decyzja o wzięciu następnego psiaka
wymaga trochę czasu. Jednak pamiętaj, że psy żyją krócej od ludzi i najczęściej
jest tak, że to TY musisz się rozstać ze swoim psiakiem...i chyba tak jest
lepiej, niż miałoby być odwrotnie. Rzucenie się w wir pracy, to bardzo dobra
metoda na choć częściowe zapomnienie, bo jeśli psiaka kochałaś, to nigdy o nim
tak naprawdę nie zapomnisz. A wzięcie pod swój dach następnego nie nazwałabym
zastąpieniem - jak zastępujemy zepsutą rzecz. Jeśli jesteś miłośniczką psów, to
po jakimś czasie możesz odczuć potrzebę posiadania kolejnego, bezgranicznie
oddanego, wpatrzonego w Ciebie - futrzaka. Istoty do kochania.
Trzymaj się! Pozdrawiam serdecznie.

[misia007]

Ci ktorzy radza Ci nowego psa,nie chcą zle.Najgorsza jest ta pustka, ktora
zostala,godziny spacerów, pory posilkow.Nowy zwierzak to zmienia, pustka znika a
potem wdziera sie sie do naszego serca i to nie jest zadna zdrada, bo pamietamy
o naszym utraconym przyjacielu ale wspominamy go juz bez rozpaczy i
bólu.Pozdrawiam z moja kocia trójką.

[billy.the.kid]

czy wy wszystkich macie w domu?

[fedorczyk4]

I ja, srdecznie Ci współczuję. Pochownay przed 8 laty PON, śni mi się do
dzisiaj. Pierwsza rzecza którą zrobiłam po jego odejściu było odmalowanie
wsazystkich scian o które się wycierał. Od tego czasu mamy dwa koty i psicę, a
mój mąż, pozeracz jabłek, ciągle czeka żeby on przyszedł po ogryzek. To jest
cena ktora się płaci za traktowanie zwierząt jak członków rodziny. Ale nie
umiemy inaczej.

[wiesia.and.company]

Bardzo Ci współczuję. To okropne pożegnać swojego przyjaciela, po prawdziwym
przyjacielu rany goją się długo.
Mam nadzieję tylko, że Twój Miś nie pozwoli długo marnować się Twoim pokładom
miłości i przyprowadzi po sobie inną potrzebującą miłości psią istotkę (a może
kocią).
Pozdrawiam

[weisefrau]

Moja kochana Pestka odeszła w październiku zeszłego roku, po rok trwającej
niewydolności wątroby ( po babeszjozie). Miała 14 lat, wychowała mi dziecko,
stworzyła rodzinę i zasług miała więcej niż niejeden terapeuta i doradca
finansowy. Płaczę po niej do dziś. Teraz też.
Ale w dwa dni po jej śmierci w domu pojawiła się Kretka. Składała się z łba i
łap, była nieśmiała, zagubiona, za to siły miała niespożyte. Musiałam zająć się
wychowaniem dzieciaka, który z wdzięczności pożarł wszystkie złe sny. Nie
pokochałam jej od razu, musiałyśmy się poznać, polubić, zrozumieć. Ale złe sny
pożarła od razu.
Bardzo Ci współczuję. Straszne jest pożegnać kogoś, kto w rodzinie jest na
etacie dziecka.

[caprice83]

Jeszcze raz dziękuje za wpisy... trochę pomogły... jest trochę lepiej... to
znaczy nie płacze już przez cały czas, tylko czasami...
W domu jest strasznie pusto i cicho. Psa w przeciwieństwie do kota zawsze
słychać, jak psika, pije wodę czy po prostu chodzi po domu. Ale nie mam na
razie odwagi zaopiekowac się nowym przyjacielem, denerwuje mnie kot, który juz
zajął miejsce Misia na dywaniku pod oknem, a co dopiero jakby to robił nowy
pies? Zresztą jakiego wziąźć? Mika (zawsze wołaliśmy na nią Miś) była
kundelkiem, ktoś ją podrzucił zimą pod nasz płot gdy była mała (na marginesie
powinno się napietnowac i zakazać takim ludziom opiekowania się jakimkolwiek
zwierzeciem). Czy wasz drugi przyjaciel jest podobny do tego pierwszego? Czy
specjalnie staracie się znaleźć zupełnie innego? Ja boję sie że będę tego
nowego ciągle porównywać i może mniej kochac? A przecież on nie byłby niczemu
winien że jest inny... Myślę że minie jeszcze dużo czasu, zanim odważę się
pomysleć o innym przyjacielu, boję się że znów będe cierpieć:( wiem że jestem
samolubna, bo przecież może gdzies tam jest coś małego co wymaga opieki, co
czeka na mnie, a ja tchórzę:( Mam nadzieje że to coś mi wybaczy bo na razie nie
jestem na to gotowa... choć bardzo mocno brakuje mi tego miękkiego futerka do
którego mogłam się przytulic, gonienia za piłką, poszukiwania przed kapielą
(nie wiem jak ona to wyczuwała)... nie, sama nie umiem i mimo iż bardzo
potępiam takie traktowanie zwierząt, chyba najprościej byłoby mi zaopiekowac
się takim podrzutkiem, bo nie miałabym innego wyjścia...

Jeszcze raz dziękuje za wpisy... trochę pomogły... jest trochę lepiej... to
znaczy nie płacze już przez cały czas, tylko czasami... na pewno więc będę do
was zaglądac i czytać was...
pozdrawiam

[po.prostu.ona]

Mój drugi pies był pod każdym względem odmienny od pierwszego, a trzeci w
najmniejszym stopniu nie przypomina dwóch swoich poprzedników. Drugiego psa
kupiłam w hodowli (pierwszy był kundelkiem) dosyć szybko po śmierci pierwszego –
ale trzeci pojawił się w moim domu po prawie 20 latach od przedwczesnego
odejścia drugiego. Nie ma reguły i nie ma recepty. Sama będziesz wiedziała,
kiedy nadejdzie czas na następcę Misia. Pozdrawiam serdecznie.