do mam małych dzieci o rzadkich imionach:)

[megi79]

Mam do Was pytanie-czy Wasze dzieci pozytywnie przyjmują swoje rzadkie imię?
Czy to,że są jedną/jednym X w przedszkolu/podstawówce jest dla nich źródłem
cierpienia czy wręcz przeciwnie-dumy?
Na forum pojawiają się opinie,że małe dzieci wolałyby być 1 z wielu,że nie
lubią swojego rzadkiego imienia.Ja dałam córce Lilianna,ale na 2-gie mocno
popularne w W-wie Maja;prawie wszyscy pozytywnie ragują na imię Lili,ale czy
w przyszłości nie będzie żałowała,że nie jest kolejną Oliwką czy Zuzką?
Mam nadzieję,że niePozdrawiam

[gaudencja]

megi79 napisała:

> Mam do Was pytanie-czy Wasze dzieci pozytywnie przyjmują swoje rzadkie imię?
> Czy to,że są jedną/jednym X w przedszkolu/podstawówce jest dla nich źródłem
> cierpienia czy wręcz przeciwnie-dumy?

Myślę, że dzieci w wieku przedszkolnym są jeszcze troszkę za małe, żeby
rozumieć szerszy kontekst imion, chyba że zostaną uświadomione przez inne
dzieci, które zostaną uswiadomione przez doroslych. W podstawówkowym mają silną
tendencję do identyfikacji z grupą. Dlatego najprawdopodobniej w tym wieku (nie
znam na ten temat żadnych badań, ale tak przypuszczam) albo odnoszą się do
swoich imion neutralnie, albo nie lubią ich (szczególnie w wieku
podstawówkowym). Myślę, że wazna jest postawa rodziców. Jeśli dadzą dziecku
jakąś opowiesc o ich imieniu, z którą dziecko może się identyfikować i może byc
dumne, to odczuwa pozytywne emocje. Obserwuje też, czy my jesteśmy dumni z ich
imienia, czy nie.

Stosunek do rzadkiego imienia najczęściej diametralnie się zmienia w liceum i
później, kiedy większość osób je noszacych staje sie z nich bardzo dumna, bo
jest to coś, co je wyróżnia spośród reszty osób. Są łatwiej zapamiętywane,
zwraca się na nie uwagę od razu, od chwili poznania itd. itp.

Oczywiście jest jakiś odsetek osób, które nie będa akceptować swojego imienia,
ale dotyczy to w co najmniej równej mierze osób noszących pospolite imiona.

Pisząc to, oparłam się na moich własnych doswiadczeniach z moim rzadkim
imieniem. Na początku odnosiłam się do niego neutralnie (w końcu dla dziecka to
normalne, że nosi dane imie, czy jest to Wieńczysław, czy Piotruś), ale
zdecydowanie byłam zadowolona już w przedszkolu, że nie jestem piąta Agnieszka
i z lekka współczułam tym biedaczkom. Później zaczęłam dostrzegać w posiadaniu
rzadkiego imienia mnóstwo dobrych stron. Tak naprawdę trzeba jeszcze odróżnić
imiona nieco rzadsze od bardzo rzadkich, bo to też jest co innego; przy czym
ocena rzadkości imienia jest bardzo subiektywna - co widać, kiedy się spojrzy
na zestawienia liczbowe, które są czasem zupełnie różne od naszego intuicyjnego
wrażenia.

A co do mojego synka, to ma teraz 6 lat i na razie nie skarżył się; chciał
tylko ostatnio poznać swojego imiennika, co moze być bardzo trudne, zważyszy że
w 2001 r. były 24 osoby o tym imieniu. Na razie poczęstowałam go historią o
praprapra... przodku, który nosił to imię, co mojego synka całkowicie
uspokoiło. To imię jest symbolem uczestnictwa w tradycji rodzinnej i w
rodzinie, więc myślę, że bedzie posiadał w zupełności wystarczającą na początek
grupę identyfikacyjną.

[aniadm]

A ja dorzucę doświadczenia posiadaczki bardzo popularnego imienia...

Pamiętam, że w przedszkolu i podstawówce wcale mi nie przeszkadzało, kiedy
spotykałam imienniczkę (osobiście albo w literaturze na przykład) - wręcz
przeciwnie, byłam nawet zadowolona, że spotkałam kogoś podobnego do mnie. Takie
wrażenie przestałam mieć pod koniec podstawówki, ale w dalszym ciągu
imienniczki mi nie przeszkadzały. Przed maturą zaczęłam używać we wszystkich
oficjalnych okazjach dwóch imion, głównie ze względu na popularne nazwisko
(nadal tak robię).
Moja cioteczna siostra wyznała niedawno dla odmiany, że mniej-więcej do liceum
miała do mamy żal, że dała jej imię, którego nie ma nikt inny (akurat tak się
złożyło, że nie natrafiła na żadną Marię w swoim wieku), potem jej przeszło.

[gaudencja]

aniadm napisała:

> A ja dorzucę doświadczenia posiadaczki bardzo popularnego imienia...

Aniu, ja wiem, ze popierasz popularne imiona, ale megi79 zapewne orientuje się
w tym, jak to jest mieć popularne imię. Pytała, żeby wiedzieć, jak to jest mieć
niepopularne imię
Pozdrówka
Gaudencja

[aniadm]

Wiem - chciałam tylko dorzucić "drugą stronę"
Nie powiedziałabym, że aż popieram popularne imiona. Po prostu nie wierzę, że
sa one najgorszą krzywdą, jaka może spotkać dziecko.
Natomiast Lilianna wydaje mi się "w sam raz" - nie będzie się wszędzie natykać
na imienniczki, ale też ludzie nie będą otwierać szeroko oczu ze zdziwienia.

[gaudencja]

aniadm napisała:

> Nie powiedziałabym, że aż popieram popularne imiona. Po prostu nie wierzę, że
> sa one najgorszą krzywdą, jaka może spotkać dziecko.

Ja też nie
Ale cieszę się, że mam rzadkie imię

Pozdrówka

[megi79]

Gaudencjo-dzięki za wyczerpującą odpowiedź))Pocieszyłaś mnie tym,że już w
przedszkolu byłaś zadowolona,że nie jesteś jedną z kilku.Myślę,że masz rację z
podstawówkową
tendencją do identyfikacji z grupą.Ale to też jest tak,że u jednych ta
potrzeba "wtopienia się w grupę" jest silniejsza,u innych słabsza.Pamiętam z
podstawówki np.jedyną Aldonę i jedyną Dobromiłę(Miłkę),którym nie
przeszkadzało,że są jedne(neutralne podejście),Kaję,która b.lubiła swoje imię i
Nadzieję,która nie znosiła swojego imienia.A tak w ogóle-to jestem ciekawa jak
Ty masz na imię?Pozdrawiam

[gaudencja]

gaudencja napisała:

> Stosunek do rzadkiego imienia najczęściej diametralnie się zmienia w liceum i
> później, kiedy większość osób je noszacych staje sie z nich bardzo dumna, bo
> jest to coś, co je wyróżnia spośród reszty osób. Są łatwiej zapamiętywane,
> zwraca się na nie uwagę od razu,

Dopiszę pewien przykład dot. zapamiętywania. Jestem w dosć wąskim środowisku
zawodowym, raczej babskim. Z Krakowem były jakieś kontakty, ale dawno temu i
mało. Jest tam kilkanaście babek; przy czym pamiętam z nich wszystkich tylko
dwie: jedną o imieniu Honorata i jedną o wyjątkowej karnacji (Marta, ale przez
długi czas nie pamiętałam, jak ma na imię, tylko kojarzyłam twarz). Cała reszta
mi się zamazała w pamięci i zginęła w tłumku (małym, bo małym, ale zawsze).
Aha, jeszcze jedna się wyróżniła zachowaniem, ale czy miała na imię Marzena,
czy Małgorzata, czy Mariola, tego teraz juz nie mogę odtworzyć. Honoratę
zapamiętałam od razu, kojarzę ją z wygądem i pamiętam do dziś.

[megi79]

Aniadm-ja też mam popularne imię,Małgosia,a na drugie jeszcze bardziej(Kasia).
Zawsze w klasie trafiały się jeszcze ze dwie,a poza tym-każdy zna kilka
Goś.Przeszkadzało mi to trochę,bo b.nie lubię jak np.ktoś mówi "Gosia
Kowalska",a inny pyta,która to-i zaczyna się opisywanie-to ta
gruba,chuda,wysoka,blondynka itp.A jak ktoś powie np.Noemi(była 1 u mnie na
studiach-to każdy od razu wie o kogo chodzi.Może więc lepiej ewentualnie
trochę pocierpieć w dzieciństwie a potem przez resztę życia być zadowolonym z
imienia-tak myślę.
pozdrawiam

[megi79]

Aniadm-cieszę się,że uważasz Liliannę za 'w sam raz'))))))Właśnie takie imię
chciałam wybrać(bo np.na jedną z propozycji męża-Idalia-wszyscy się b.dziwili).

[smieszek]

Szczerze powiedziawszy nie wiem jak w przyszłości reagować będzie na swoje imię
moja córka. Niby jest rzadkie, ale na szczęście nie jest za bardzo wymyslne.
Przyznaję się zresztą, że razem z mężem chcieliśmy, żeby nasze dziecko miało
oryginalne imię. Nie przepadamy za falą Julek, Wiktorii itp. (nie chcę nikogo
urazić). Mąż również nosi rzadkie imię. Nigdy dotąd nie spotkał osoby noszącej
takie samo imię. Twierdzi, że zawsze dobrze się z tym czuł. Fakt, raz poznany
pozostawał w pamięci dzięki imieniu. Ja miałam już gorzej - Katarzyn w moim
wieku trochę chodzi po tej ziemi.
Poza tym myslę, że ludzie którzy noszą rzadkie imiona są bardzo specyficzni -
bardzo tajemniczy i są jedyni w swoim rodzaju. Oni doskonale dają sobie radę ze
swoim imieniem.

Pozdrawiam

Moja córcia Oktawia
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=14472887

[smieszek]

Ach! Najważniejsze - Twoja córcia ma prześliczne imię! Było na liscie tych z
których wybieralismy imię dla nszego dziecka.

Pozdrwiam

[smieszek]

Ach! Najważniejsze - Twoja córcia ma prześliczne imię!
Pozdrwiam

[maja77]

Pozwólcie że dołączę się do dyskusji. Co prawda moje pierwsze dziecko dopiero w
drodze ale ja sama mam doświadczenie w tym temacie ponieważ mam na imię Sandra
Maja. Wiem że teraz nie są wyjątkowo oryginalne imiona ale 27 lat temu budziły
różne reakcje. Ja sama zawsze byłam z nich dumna, czy to w wieku przedszkolnym,
czy na studiach.Otrzymywałam wiele komplementów i wystarczyło że raz się
przedstawiłam i od razu wszyscy zapamiętywali, po prostu czułam sie wyjątkowa
co myślę że miało duży wpływ na moją pewność siebie.Dlatego też od zawsze byłam
zwolenniczką nietuzinkowych imion i takowe mam zamiar nadać mojemu synkowi-ale
jakie?Z tym sie właśnie borykam.Jednakże zdaję sobie sprawe że podejście do
własnego imienia to sprawa bardzo indywidualna i ryzykuję bo nie wiem czy mój
synek również będzie miał w przyszłości moje podejście.Niemniej jednak, podejmę
je.....Gorąco pozdrawiam wszystkie forumowiczki

[kubuspuchatek18]

Sama jestem "nosicielką" rzadkich imion. Pierwsze w dzisiejszych czasach
rzadkim już nie jest ale drugie, o tak. Pierwsze imię mam po ukochanej babci
mojej mamy a drugie po ukochanej babci taty. W rodzinie nikogo taki wybór nie
dziwił, aale juz poza, hmmm. "Julia Anastazja?? Widać, że bardzo lubicie
Szekspira. A drugie to co?? Jakieś ciągoty do Rosji??"Rodzice nie tłumaczyli
się znajomym z wybory. W koncu to ich sprawa byłą jak nazwali dziecko. Do dziś
jestem jedyną Julką w liceum. W podstawówce i przedszkolu było podobnie.
Jedynie w gimnazjum spotkałam swoją imienniczkę. Rok młodszą. Jestem bardzo
wdzięczna rodzicom, że nadali mi takie a nie inne imiona. Nie dość, że tradycja
rodzinna to jeszcze dosyć oryginalne jak na osobę osiemnastoletnią, ot co

[zaino]

Nie martw się na zapas. Jeśli najbliższe środowisko, w którym przebywa dziecko
np. rodzina zwraca się do malucha o rzadkim imieniu z szacunkem to dziecko jest
zadowolone ze swojego imienia. I nawet jeśli w szkole czy gdziekolwiek indziej
ktoś zwróci uwagę na "rzadkie" imię dziecka to teraz dochodzi do głosu to o
czym pisałam wcześniej. Jeśli rodzice lubią imię dziecka ono też je lubi. A
nawet jeśli maluch przeżyje kiedyś "kryzys imieniowy" to będzie krótkotrwałe.
Podam przykład:
Córka znajomych ma na imię Dobrochna. Na małąą mówi się Dosia. Pierwszy dzień w
szkole, pani sprawdza obecność i wyczytuje Dobrochna X. A mała wstała i
powiedziała "poprostu Dosia". Nauczycielka była pod wrażeniem Dosi. I wszyscy w
szkole znają Dosię, nauczyciele, koledzy i ich rodzice. Dziecko ma siłę, którą
dał mu dom rodzinny na odpieranie atków "ale masz imię" i radzi sobie
doskonale.

[gusianka]

Może moje dzieci Iga i Maks sa jeszcze za małe ,zeby się wypowiadać ale z
właśnych obserwacji mogę powiedzieć że sa bardzo dumne ze swoich imion i Igula
przedstawia sie " Jestem Igusia ale dla znajomych po prostu Iga "

[zaino]

to jest właśnie super

[gagarin3]

Ale Iga i Maks wcale nie są oryginalnymi imionami... Znam co najmniej kilkoro
dzieci, które je noszą )