Czym sie kierujecie ??????

[aniamr]

No właśnie czym się kierujecie lub się kierowaliście przy wyborze imion dla
swoich pociech? Ja jak miałam wybierać imię dla swojej córki to zawsze za
jakimś stała osobą o tym imieniu, którą spotkałam w swoim życiu i nie mogłam
się tej świadomości pozbyć. Dlatego wiele imion odpadło na samym początku
mimo, że są same w sobie ładne. Nie mogłam brać pod uwagę imienia osoby,
której np nie dażyłam sympatią, bądź była mi obojętna. To trochę
nienormalne, ale może nie jestem odosobniona??

Pozdrawiam
Ania

[itsola]

Czesc !
Ja tez tym sie kierowalam ,ale nie tylko . Imie dla mojego dziecka musialo
pasowac jak jest maly ,dorosly a takze dziadka.Mysle ,ze Mario takie jest
zawsze kojarzylo mi sie z takim przystojnym gentelmenem.Dla Dennisa imienia nie
wybieralam ,ale to juz inna historia. Pa Ola

[nieta]

Zazwyczaj imiona kojarzą się z konkretnymi osobami - nie zawsze są to dobre
skojarzenia, dlatego na mojej liście znalazły się imiona, które mi się podobały
z brzmienia lub "należały" do osób które kojarzyły się pozytywnie. W rezultacie
wybrałam imię po moim bracie, który nie mógł być chrzestnym, a bardzo go cenię.

Nieta

[madziarek_edziecko]

Witam.
Ja imię dla mojego synka wzięłam z książki pt "Saga o Ludziach Lodu". Nataniel
był tam wybranym, osobą bardzo szlachetną, dobrą; bardzo go polubiłam, wręcz
zakochałam sie w tym bohaterze sagi . I wiedziałam już wtedy, że jeśli będę
miała synka dam mu na imię Nataniel.
Gdyby nie chcieli w tej postaci zarejestrowac imienia miał być Natan, ale na
szczęście z rejestracją imienia w gdańskim urzędzie nie było problemu.

Zgadzam się jednak z Wami w tym,że nie nadałabym dziecku imienia, które
kojarzyłoby mi sie z jakąś nielubianą osobą, a byłoby samo w sobie ładne.

Pozdrawiam
Madzia mama Natanielka

[wlekliczka]

Śliczne maluchy!!

My do momentu narodzin nie wybieraliśmy jednego imienia. Mieliśmy 2 w zapasie i
dopiero jak się urodzili, patrzyliśmy im w oczka i imię samo się "wybierało".
Nie wiem jak to działa, ale chłopcy sami wybrali sobie imiona.


Wybór imion dla synów zostawiałam swojemu mężowi. Chciałam, żeby to on wybrał.
Ale okazało się, że i tak ja miałam na to największy wpływ. I nie chciałam
nawet słyszeć o jego Korneliuszu ))

[ariana1]

Ja od "zawsze" byłam zafascynowana "Anią z Zielonego Wzgórza" i nie mogłam
darować moim rodzicom ,że nie dali mi na imię Anna.W związku z tym przyrzekłam
sobie ,że jak będę miała kiedyś córkę , to sama ją tak nazwę. I mam

[danka39]

Cóż, w mojej rodzinie od lat stosuje się dwie, dość drastyczne metody:
1) egoistyczna, czyli od lat podoba mi się takie właśnie imię i tak nazywam
dziecko bez względu na krzyki i protesty (Ja tak nazwałam Patrycję a mąż Karinę)
2) kalendarzową, czyli dziecko się nazywa tak, jak samo sobie przyniosło. Mój
syn Łukasz urodził się 22.04 a wtedy jest Łukasza. Swoją drogą, imię jest
bardzo ładne.
Pozdrawiam
Danuta (moja mama się uparła, hihi)

[judytak]

Ja jestem Węgierką, a mąż Polakiem.
Chciałam, żeby imię dziecka brzmiało tak samo po polsku, jak po węgiersku
(dzieci z założenia dwujęzyczne)
i do tego, żeby w obu językach było to imię brzmiące naturalnie, bo w takiej
sytuacji wszelkie "obcobrzmiącości" byłyby przypisywane pochodzeniu dziecka.
Tak więc zainwestowałam czas i przewertowałam kalendarze, zrobiłam listę takich
imion. Nie było wcale dużo!!
Potem był etap "siadamy razem z mężem i wykreślamy, co się komuś z nas nie
podoba".
Pozostało: dla dziewczynki Julia i Weronika, dla chłopaka Wiktor.
W razie, jak się urodzi dziewczynka, mąż miał prawo wybrać z tych dwóch imion,
niejako w nagrodę, że był ze mną przy porodzie.
Po obejrzeniu córki oświadczył, że to jest Weronika (jak później się
dowiedziałam, miała być Julia, jakby miała rude włosy (a była taka szansa, bo
ja jestem ruda).
Kilka lat później urodził nam się Wiktor.
A potem miał się urodzić jeszcze jeden chłopaczek, a tu problem - nie ma więcej
nadających się imion!!! Powtórzyliśmy powyższy algorytm i nic!!!
W końcu wymyśliłam Marcel.
A mały, jak na niego spojrzeć, typowy Marcyś. Okrągły, wesoły, łobuzkowaty.
Judyta

[franticho]

my szukaliśmy ciepłego w brzmieniu imienia, które ma też swoje osobne znaczenia
i jednoczesnie pewien kontekst. ponieważ oboje z mężem uwielbiamy zwierzęta, a
mnie moze nieco powiecie infantylnie zależy na tym, by moje dziecko czuło się
całe życie wolne w każdym tego słowa znaczeniau wybarliśmy franciszka ( bo ten
z Asyżu, a jednoczesnie to starogermańskie imię oznacza właśnie kogoś wolnego).
potem okazało się, ze imię jest odrobinę modne, ale nie żałujemy, bo w
zestawieniu z naszym nazwiskiem pięknie brzmi, a i sam młody człowiek bardzo do
niego pasuje. drugie imie syn ma za to po moim tacie, ale to już ze względów
wyłącznie sentymentalnych.

[aronka1]

Oczywiście, że odpadają wszelkie imiona, które nam się z kimś negatywnie
kojarzą.
Poza tym imię musi pasować do nazwiska. Przy długim nazwisku nie powinno być
długiego imienia.
I jeszcze jedno. Zawsze staram się wyobrazić sobie, jak będzie "wyglądać"
osóbka z takim imieniem w wieku późniejszym. Pewne imiona po prostu jakoś mi
nie pasują do starszych osób. A niektóre z kolei są za dorosłe, za "ciężkie"
dla dziecka. Chociaż jest oczywiste, że wszystkie te starsze osoby, z
poważnymi imionami kiedyś były dziećmi... Jednak ja nie obarczyłabym swojego
dziecka takim ciężkim, poważnym imieniem.
Ważne też, żeby można było utworzyć ładne zdrobnienia.