Długie,smutne,muszę tu napisać...nie o imionach

Madziu, co u Was?

[apolka]

Zaglądam uo ciągle i czekam na wieści od Ciebie. Mam nadzieję, że obserwujesz
dalsze postępy u Rafała. Napisz, proszę, parę słów, co z tą tomografią,
rechabilitacją, przenosinami na inną salę itd. Wiem, że jesteś teraz
szczególnie zabiegana, jednak my tu wszystkie czekamy na wieści od ciebie.
Często o Was myślę. Jesteście w moich modlitwach, nieustannie.
Pozdrawiam serdecznie, a.

[madziarek_edziecko]

Witam. Dzis byłam krótkow w pracy, wiec nie napisalam, ale piszę z domku, b
nadrobić zaległości. Wczoraj także mnie nie było w pracy , stąd to opóźnienie
w pisaniu.

W piątek rano wyjęli Rafałowi rurkę z tchawicy. Potem on sam wyciągnął sobie
rurkę (sondę) z nosa. Lekarze na obchodzie stwierdzili, że już nie będą mu
sondy zakładać, bo może jesc sam.
Dzieje się coraz więcej pozytywnych rzeczy, które nas tak niezmiernie
cieszą !
W sobotę jak byłam razem Rafała bratem i siostrą , Rafał powiedział dwa słowa
(nie będę cytować, bo były troszkę niecenzuralne hi hi ).
Jak oni wyszli powiedział mi do ucha : Madzia. To mnie tak baaardzo
ucieszyło .
W niedzielę nie był zbyt rozmowny, powiedział jedynie : "co".
Ale zaczyna mówić! Wprawdzie na razie mało, ale cieszy nas to. Pielęgniarki
mówią, że być może on ma jakąś blokadę, boi się mowić, może czuć jeszcze jakby
miał tę rurkę w tchawicy, a ona przeszkadza w mówieniu. Mam nadzieję, że z
dnia na dzień poprawi się stan mowy, że będzie chciał mówic coraz więcej i
lepiej. Czekam na to z utęsknieniem. Tak bardzo chciałabym usłyszeć dwa cudne
słowa z jego ust, tak bardzo chciałabym z nim nareszcie porozmawiac.
Wiecie, zastanawiam się, czy Rafał zdaje sobie sprawę z upływu czasu, czy on
wie ile czasu leży w szpitalu.
Pytałam go, czy wie , dlaczego jest w szpitalu. Skinął głową i oczy mu sie
zaszkliły.
Myślę, że wie, ale nie opowiadam mu póki co o tym wypadku,w ogóle nic na ten
temat nie mówię.
Święta Rafał spędzi niestety w szpitalu, ale będziemy do niego przyjeżdzac.
Dziewczyny, jak myślicie, czy wziąć w Wigilię Natanielka do tatusia ? Choćby
na dwie minutki... Tak bardzo chciałabym, by Rafał zobaczył synka. Boję sie
jednak cały czas reakcji małego. Nie mam pojęcia jak zareaguje.
Rafał wygląda naprawdę ładnie, jest szczuplejszy, co widać bardzo na twarzy.
Mysle, ze Natuś go pozna i chyba sie nie przestraszy, ale ciężko jest mi
przewidzieć reakcję dziecka.

Kochane, z tego co się orientuję być może w połowie stycznia Rafała wypiszą.
Wróci do domku... A potem pewnie załatwimy szpital rehabilitacyjny, bo na
pewno nie da sie od razu bezpośrednio ze szpitala przewieźć Rafcia do
uzdrowiska. Załatwienie tego też troszkę potrwa. A może dobrze, by Rafałek
pobył trochę w domu.
Ja wzięłabym wówczas troszkę urlopu, by z nim pobyć .
Zobaczymy.

Pielęgniarki mówią, że nareszcie Rafał jest taki uśmiechnięty jak był, kiedy
go przyjmowali w listopadzie, tylko, żeby jeszcze mówić chciał.
Siostry sugerowały, by Rafała dać na ogólną salę, gdzie jest więcej osób,
które mówią itp.
Od piątku Rafał bowiem był na sali dwuosobowej , gdzie razem z nim leżał pan,
który jest nieprzytomny.
Dzis miałam pytać lekarza o przenosiny na inną salę, ale jak już przyszłam, to
Rafał był na innej sali, gdzie leży jeszcze 3 panów, tak wiec ma towarzystwo.
Po za tym przywiozłam mu radio, wiec może sobie posłuchać.
Dziś rano powiedział do pielęgniarki: dziękuję.
A przy mnie tylko słowo: "tak".
Była dziś u niego logopeda, ale nie wiele mogła wybadać, gdyż zrobiło sie
zamieszanie z obiadem itp,a do takiego badania trzeba skupienia i spokoju.
Rafał trochę z nią współpracował, ale szybko sie dekoncentrował np wtedy jak
przywiezli obiad. Ja nawet wyszłam by mogli spokojnie ten wywiad
przeprowadzić. Przy mnie powiedział jej jak sie nazywa, ale bardziej szeptem.
Lekarka mówi, ze trzeba troche czasu, by mowa powróciła.

Acha, jeszcze chciałam dopisać, że Rafał zaczął już dużo jeść , banany, serki,
jogurty, pomarańcze... I zupkę już nie taką papkowatą. A dziś zjadł prawdziwe
drugie danie (szpitalne, ale zawsze!) i kanapki na śniadanie.

Jeszcze z takich rzeczy medycznych, to zaciskają mu cewnik, by przywrócić
tamte rzeczy do normalności, by mógł sam sie załatwiac.

Kochane, co do wyniku rezonansu magnetycznego, to nic nie wykazał .
Lekarka powiedziała mi, że są zmiany aksonalne (nie wiem dokładnie co ten
termin oznacza), takie , które są odwracalne, lecz nie wiadomo w jakim
stopniu. To po prostu zależy od danego człowieka, od jego mózgu.
Nie ma zmian, ktore wymagałyby interwencji chirurgicznej, a wiec jest dobrze.
I te wszystkie pozytywne rzeczy, które się dzieją są bardzo dobrze rokujące!

Kochane moje, mój wątek robi się coraz radośniejszy i mam nadzieje i wierzę w
to, że tak pozostanie.
Dziękuję Wam za wszystko, jesteście wspaniałe, cudowne i kochane. Dzięki Wam
stałam sie spokojniejsza, wszystkie Wasze słowa dodają mi otuchy , siły.
Dziękuję z całego serca !!!
Życzę Wam pięknych, rodzinnych, wspaniałych, radosnych Świąt Bożego
Narodzenia.
Proszę , przy wigilijnym stole pomyślcie o nas, tak jak ja będę myślała o Was.

Madzia

[abiela]

Madziu, pisze na predko, bo musze isc spac, bo jutro wyjezdzamy. Na szczescie
zajrzalam czy nie ma wiesci od Ciebie a tu same pozytywne! Ciesze sie, ze Rafal
zaczyna mowic i wszytsko rozwija sie w dobrym kierunku. Nie wiem co Ci poradzic
w sprawie wziecia Nataniela do szpitala, sama nie wiem... Moze poradz sie
lekarki? A moze to Rafalowi doda sil??? A dzieci potrafia niesamowicie dobrze
sie przystosowywac do sytuacji... Sama nie wiem.
Zycze Tobie tez i calej twojej rodzinie pogodnych, pelnych nadziei swiat!
Ania

[apolka]

Madziu, zabierz Natanielka do taty, jak najbardziej. Dzieci porściej pojmują
świat i wierzą rodzicom. Napierw opowiedz mu (jeśli jeszcze tego nie zrobiłaś)
co się tacie przydarzyło, że się potłukł, bolała go noga, głowa i dlatego jest
teraz w szpitalu, Że tata jest teraz śmiesznie ubrany, bo tak ubierają ludzi w
szpitalach, że jeszcze go trochę boli buzia i niewiele mówi, inymi słowy
wprowadź go w sytuację, co może zastać w szpitalu, oswoj opowiadając o zmianach
(i tłumacząc je) jakie zaszły w tacie. Takich okowieści musi być kilka, żeby
dziecko je sobie "poukładało w głowie". Wiem, że jest mały ale im więcej
będziesz opowiadać tym więcej zrozumie. Dla obydwu Twoich mężczyzn takie
spotkanie może być budujące i radosne. Musisz się jednak liczyć z tym, że taka
wizyta nie bedzie zbyt długa.
Pozdrawiam, życzę samych radosnych chwil i coraz jaśniejszych dni.

[isma]

Wszystkiego dobrego, radosci i pogody, i duzo, duzo nadziei na czas Bozego
Narodzenia, Madziu.
A syneczka do szpitala wez, koniecznie.

[mader1]

Kochani ! Dobrych, pelnych nadziei i milosci Swiat.Niech Boza Dziecina
strzeze Was i umacnia !!!

[titicaka]

Madziu cieszymy sie ,ze z dnia nadzien jest coraz lepiej !!!
Chcielibysmy zlozyc Wam zyczenia spokojnych Swiat Bozego
Narodzenia ,Blogoslawienstwa Bozego ,sily i przede wszystkim tego by Rafal
wracal jak najszybciej do zdrowia !!!
Beata David i 26 tyg. Aleks

Ps.Ja wzielabym synka do szpitala ,chociaz na 2 minutki ...

[madziarek_edziecko]

Witajcie.
Nie pisałam długo, bo mnie nie bylo w pracy, a wczoraj nie miałam czasu, ale
wklejam tu to co przygotowałam wczoraj.
*******
Dziś jestem i zaraz napiszę co i jak.
W Wigilię pół dnia spędziłam w szpitalu Rafałka przenieśli na salę, gdzie było
więcej osób, ale w końcu 2 panów wyszło i został w sali tylko z jednym -
przytomnym, który coś tam mówi od czasu do czasu.
Przyniosłam jednak Rafciowi radio , by miał jakies "towarzystwo" kiedy nikogo u
niego nie ma.
Kontakt z z moim mężem jest bardzo dobry! Tylko malutko mówi. Jak pytam sie,
czy potrafi mówic, to kiwa głową, że tak. Jak pytam czy będzie mówił, to także
kiwa, że tak. Wszystko rozumie, odpowiada w miarę możliwości, albo ściśnięciem
dłoni, albo kiwając głową. Naprawdę rozumie wszystko !!! Czyli chyba wychodzi
na to, że z głową jest wszysko w porządku, taką mam nadzieję
Wczoraj powiedział mi to na co tak długo czekałam Powiedział mi - KOCHAM CIĘ.
Wprawdzie szeptem, ale to było TO!

W Wigilię przywiozłam Rafałowi prezent, jaki dla niego kupiłam. Cieszył sie
Podzieliliśmy sie opłatkiem, zyczyłam mu dużo zdrowia i wytrwałości, siły,
miłości.
W pierwszy dzień świąt zabrałam Natanielka do tatusia. W szpitalu był spokój,
wiec nikt nawet nie widział, że dziecko przyszło.
Był chyba tylko z 10 - 15 minut, ale był grzeczny. Zareagował bardzo dobrze,
spokojnie. Mówił : "tata". Rafał bardzo sie wzruszył widokiem synka, popłakał
sie, głaskał Natusia po główce. Był bardzo szczęśliwy, że mógł go zobaczyć.
Natanielek teraz codziennie jak sie budzi to woła - "tata" i pokazuje na
zdjecie. Pytam sie , gdzie tata, a on mówi : "a a a a" - znaczy to , że tata
śpi.

Codziennie woziłam Rafałowi jakieś świąteczne smakołyki. Rafał już je wszystko.
Nawet kawkę pił , którą mu zaparzyłam

Rafał wygląda bardzo ładnie, nabiera sił. Jednak jeszcze nie siada. Jest bardzo
sztywny, słaby jeszcze. Podciąga sie troszke do pozycji siedzącej.
Codziennie ćwiczy z rehabilitantką. Chce z tego wyjść, chce chodzić.
On jest uparty, jak sie na cos uprze to tak będzie

Wiecie , wyciągnął sobie przedwczoraj cewnik Mówi, ze go tam boli. Pytałam
pielegniarek , co one na to. Mówią, ze moze bolec po takim czasie, ale może
sobie krzywde zrobić , jak będzie to wyciągał. Obiecał mi, że nie wyciągnie już
więcej. Ale boje sie, że jak go będzie bolało to zapomni o obietnicy i
wyciągnie. Nie jest jeszcze na tyle silny, by korzystac z kaczki samodzielnie.
W ogóle widze i wiem to, ze go strasznie męczy i denerwuje to, że nie może sam
się załatwiaĆ, że ma tego pampersa, że myją go obce osoby, że nie może sam
wykonać takich podstawowych czynnności. Uspokajam go mówiąc, że niedługo sam to
zrobi.
Choć trochę się boję, bo nie wiem,kiedy to nastąpi. Mam nadzieje, ze jak go
wypiszą to będzie mógł sam sie załatwiac, przynajmniej do kaczki czy basenu.
Męczy mnie to , ale nie pokazuję tego po sobie przy Rafałku. Jestem silna,
staram sie nie myslec negatywnie. Wierzę, że będzie wszystko dobrze. Już jest
lepiej i za to dziekuję Bogu. Proszę nadal w moich modlitwach o zdrowie dla
Rafałka.

Dziś chcę porozmawiac z lekarzem. Nie miałam takiej możliwości przez okres
Świąt, bo go nie było. Chcę sie dowiedziec, kiedy mniej wiecej go wypiszą,
zapytac o dalsze postępowanie. Nie rozmawiałam jeszcze z nowym lekarzem
prowadzącym. Mam nadzieje, ze odpowie mi na nurtujące mnie pytania.
No i zapytam o sprawę cewnika. Rafał bowiem twierdzi, że dałby sobie radę z
kaczką, ale ja nie jestem pewna... Jakby wołał siostrę , jakby mówił, to może
inaczej by było. No , nie wiem...
Mam nadzieje, ze jak dzis przyjade to dowiem sie , ze Rafcio był grzeczny
Kochane, na razie tyle na dziś. Jak mi sie coś przypomni to niezwłocznie
napiszę.

Całuję poświątecznie i przednoworocznie.

Madzia


Ps. To pisałam wczoraj, a dziś dopiszę jeszcze co działo sie wczoraj.pA

[isma]

Madziu, cudnie.
W sprawie cewnika, powiedzcie koniecznie o tym lekarzowi, moze bedzie potrzebny
posiew z moczu - odpukac - w razie podejrzenia jakiejs miejscowej infekcji.
Pozdrawiam serdecznie i noworocznie.

[gosia.mama.wojtusia]

witaj Madziu,wzruszylam się czytając Twój post,modlę się za Ciebie I Twojego
Rafała,tak cudnie piszesz o Nim,musisz go naprawde bardzo kochać,wiem,że na
pewno się martwisz i rozpaczasz ale musisz być silna,musisz jeść,gdy Twój mąż
wóci do domu bedziesz potrzebowala siły i dla Niego i dla synka,nie
płacz,musisz być dla Niego oparcie,on musi widzieć ze ty
wierzysz....pozdrawiam cieplutko,jestem z Tobą i będę się modlić o zdrowie dla
Twojego ukochanego,życzę Wam ,żeby Nowy Rok zaczął się samymi dobrymi
nowinami,zeby RAłał wrócil do zdrowia i zeby wszystko było jak
dawniej,pozdrawiam-Małgosia

[madziarek_edziecko]

Ach, dziękuję za Wasze wszystkie życzenia!
Madzia z rodzinką

[abiela]

Madziu, to so wspaniale wiesci! Bardzo sie ciesze i trzymam
kciuki za dalsze postepy!

Ania

[marcsi]

Madziu, dołączam się do koleżanek i też Was ściskam sylwestrowo i noworocznie.
Bardzo się cieszę, że wszystko zmierza ku lepszemu.
Marcsi

[itsola]

Madziu Kochana !
Ja tez dolaczam sie do Zyczen Noworocznych dla calej Twojej Rodzinki.I ciesze
sie ,ze wszystko tak dobrze sie uklada. Pa Ola

[szczekuszka]

Dolaczam sie do zyczen! Duzo zdrowia!!!! Dla Ciebie, Twojego Meza i
Natanielka!
szczekuszka

[mer12]

Madziu, modle sie za Was i wiem ze bedzie dobrze. Myslisz pozytywnie a to
pomaga i jestescie na dobrej drodze.Jesli masz chwilke czasu to polecam
ksiazke "Potega podswiadomosci" Joseph Murphy - mnie osobiscie bardzo pomogla
w ciezkich chwilach. Szczesliwego Nowego Roku i wierze ze nastepnego Sylwestra
przetanczysz z Rafalem . Pozdrawiam Mer

[madziarek_edziecko]

Kochane.
W poniedziałek rozmawiałam z lekarzem, ale bardzo krótko, bo już spieszył się
do domu .
Powiedział, że jest duża poprawa w stanie Rafała, no i , że w połowie stycznia
będą go szykować do domu. Stwierdził,że najlepiej zrobi Rafałowi opieka domowa.
Pielęgniarki mówią, że najczęściej pacjenci w takim stanie wychodzą z tego w
domu. A Rafałowi jest potrzebna miłość i opieka kogoś bliskiego. O szpitalu
rehabilitacyjnym myślimy jednak, bo rehabilitacja jest także potrzebna. Jednak
nie da się tego załatwić od ręki, a może to dobrze, bo pobyt w domu zrobi
Rafałowi naprawdę dobrze.
Jak tylko wspomnę o domu, to Rafał płacze i mówi, że chciałby być już w domu.
W poniedziałek bardzo chciał zobaczyć synka. Pytam się go – Rafcio, kogo
chciałbyś zobaczyć? A on na to: Małego. Tak więc jak rodzice z Natusiem po mnie
przyjechali to wzięłam go na chwile do taty. Rafcio znowu popłakał się ze
szczęścia.
Tak w ogóle to ponownie przenieśli Rafała na kolejną salę. Tym razem jest na
sali ogólnej, gdzie jest 8 łóżek, ale pacjentów w tej chwili jest pięciu. Tam
jest także telewizor. Pielęgniarki mówią, że to dla Rafała dobra, bo tam jest
większy kontakt z ludźmi i może Rafał zacznie więcej mówić. Rzeczywiście jest
tam lepiej. No, ale znowu zmienił się lekarz . Co inna sala to inny lekarz.
Nie kumam tego. Nie miałam jeszcze przyjemności rozmawiać i w ogóle poznać
nowego lekarz, który przejął opiekę nad Rafałkiem.

Jeśli zaś chodzi o mowę to coraz więcej Rafał mówi, wprawdzie szeptem, ale
próbuje. Z głosem czasem także coś mu się uda powiedzieć. Najwięcej mówi do
mnie. Z lekarzem nie chce rozmawiać. Ja go najbardziej mobilizuję do rozmowy.

Rafał wyciągnął sobie jednak ten cewnik w niedzielę wieczorem i już mu go nie
zakładali. Leży więc w pampersie. Ma wołać jak będzie chciał się załatwić. Ma
przycisk, którym ma wzywać pielęgniarki. Wczoraj i dziś (czyli we wtorek , bo
piszę to we wtorek) zdarzyła się taka sytuacja, że nie zdążył poprosić mnie
o „kaczkę” (on może jeszcze nie czuć kiedy mu się chce siusiu, a to przez to,że
miał tak długo ten cewnik). Powiedział dopiero, kiedy nasiusiał. Kazałam mu
wezwać pielęgniarkę, bo ma się nauczyć to robić. Jak weszła i zapytała, kto
wołał, to on podniósł rękę. Pielęgniarka go pyta co chce. On odpowiedział, ale
nie usłyszała, bo za daleko stała, więc powiedziałam jej, że ma podejść
bliżej,. Nachyliła się nad nim i wtedy jej powiedział, że ma pełno w pampersie.
Kazałam mu tak właśnie wołać pielęgniarki, ale wcześniej, jak mu się będzie
chciało załatwić, a nie po fakcie. Mam nadzieję, że zrozumiał i będzie je
wołał.

W poniedziałek robili mu ponownie badanie TK głowy. Nie wiem jeszcze jaki jest
wynik dokładnie, ale coś pielęgniarka mówiła, że nic niepokojącego nie ma. Jak
tylko jutro pójdę, to podpytam lekarza.

Rafał coraz chętniej i intensywniej ćwiczy z rehabilitantami. Oni go sadzają na
łóżku i sobie tak przez chwilę siedzi.
Widzę i wiem , że on chce wyzdrowieć i chce jak najszybciej wstać z łóżka.
Zdaję sobie sprawę, że to może potrwać i kilka miesięcy, ale w końcu będzie
chodził, bo nogi ma sprawne.
Powiedziałam Rafałkowi, że musi ćwiczyć, aby mi pomóc, bo ja sama sobie nie
dam rady, bo go podźwignąć przy przebieraniu pampersa czy podkładaniu basenu.
On powiedział, że wie i skinął głową, jak zapytałam., czy będzie dużo ćwiczył.
Z tym moim kręgosłupem to jest rzeczywiście coś nie tak. Zrobiłam zdjęcie RTG.
Okazało się ( o czym zapomniałam), że miałam już RTG robione 2 i pół roku temu
i wykazało jakieś niewielkie skrzywienie. Wczorajsze zdjęcie pokazało, że jest
gorzej niż wtedy. Zmiany są przeciążeniowe (na pewno od siedzącej pracy, bo od
czego innego?), rotacja kręgów (coś tam wiem co to znaczy, ale muszę pójść do
mojego lekarza po nowym roku z wynikiem), zwężenia między kręgami. Jeju, to tak
brzmi, że się boję. Biorę tabletki, które zapisał mi lekarz i mam nadzieję, że
nic mi nie będzie poważnego. Zdaję sobie sprawę, że nie mogę dźwigać i boję się
tego, że nie będę mogła sobie dać rady przy moim kochanym mężu. Mam jednak
nadzieję, że jakoś w rodzinie wspólnymi siłami sobie poradzimy.

Wiecie jak Rafał coś usłyszy o wypadku to zaraz płacze. Teraz każdy z
pacjentów, którzy tam leżą z nim na sali, pytają mnie , co się stało, jaki
wypadek itp. Jak odpowiadam, to Rafał słysząc to płacze. Ja mu mówię, że jest
wszystko dobrze, że ma się nie martwić, ze najważniejsze jest to, że zarówno on
jak i pani Basia żyją. On się strasznie o nią martwi. Mówię mu zawsze, że jej
nic nie jest, że jest zdrowa. Zresztą widział ją i wie o tym.
Pewnie stają mu przed oczami obrazy z dnia wypadku i dlatego się tak smuci.

Ach, lekarz kazał do Rafcia jak najwięcej cały czas mówić, mobilizować go do
rozmowy. Tak właśnie czynię.

Powiem Wam, że nie mogę się doczekać jak Rafał wróci już do domu. Będzie miał
tutaj naszą miłość, zaopiekujemy się nim, będziemy mogli pobyć nareszcie razem,
porozmawiać (mam nadzieję), będę mogła znowu więcej czasu spędzić także z
synkiem. Te codzienne jazdy do Akademii mnie też już bardzo męczą. Zwłaszcza,
że mam daleko (autobusem 45 minut i jeszcze 10 minut tramwajem ). Często
korzystam jednak z uprzejmości kogoś z pracy (np. szefa, jak dziś) albo mojego
taty, który najczęściej ze mną jeździ albo po mnie przyjeżdża.
Dobrze, że pracuję na ½ etatu, mogę i tak to sobie jakoś dobrze rozplanować.
Wiem, że za mało czasu poświęcam teraz synkowi i boję się także tego. Zbyt
często się denerwuję. Może teraz mniej, ale wcześniej nie potrafiłam skupić się
na zabawie z dzieckiem myśląc wciąż o mężu. A od kiedy z Rafałkiem jest lepiej
to i mi jest lepiej i naszemu synkowi, bo mniej się denerwuję , choć nie
powiem, że wcale.

Tak bardzo bym chciała, żeby Rafał wyszedł z tego wszystkiego naprawdę w dobrym
stanie. Mam taką nadzieję i modlę się o to z całego serca.
Kocham Rafała tak bardzo mocno, nigdy , przenigdy go nie opuszczę i zawsze będę
przy nim razem z Natanielkiem. Będziemy sobie wszyscy razem pomagać i chyba
jakoś damy radę.
Jak myślicie ?

Dziękuję Wam za to, że byłyście i jesteście z nami w tych ciężkich dla nas
chwilach. Jest to dla mnie ogromnie ważne i potrzebne. Dziękuję Wam za wszystko
co przeżyłam z Wami w tym roku, a na Nowy Rok życzę Wam i sobie – dużo, dużo
miłości, wytrwałości, ciepła rodzinnego, siły, nadziei, wiary, przyjaźni i
wsparcia jakie sobie nawzajem dajemy oraz dużo szczęścia, a także tego, abyśmy
nadal były dla siebie takie bliskie jak dotychczas.
Aby ten Nowy Rok przyniósł Wam same dobre wiadomości, same wspaniałe
wydarzenia, wiele radości, uśmiechu i cudności!!!

Z gorącymi uściskami i podziękowaniami.
Madzia z całą rodzinką

Ps. Pozwólcie, że nadal będę opisywała w tym wątku wszystkie wydarzenia.

[isma]

Madzia,
jeszcze raz sylwestrowo sciskam i caluje. Milosc uzdrawia, naprawde.
A moze rehabilitant do domu? Bo wiesz, w tych szpitalach i sanatoriach to
przypada jeden personel na pare osob, z roznymi dysfunkcjami, i tak naprawde
moze to byc skteczne w jakiejs ulamkowej czesci (maz kolezanki byl w takim
specjalistycznym szpitalu w Krakowie - poniewaz byl "z protekcji", cwiczyl
tylko on, a szesciu pozostalych pacjentow patrzylo...).
Pzdr.

[gyokuro]

Madziu, życzę Wam wszelkiej pomyślności w Nowym Roku, wytrwałości i zdrowia,
zdrowia, zdrowia!!!

[abiela]

Madziu, dzieki za wszytskie wiadomosci, koniecznie kontynuuj Twoje opowiesci,
bo pewnie nie tylko ja czekam z niecierpliwoscia na opis postepow Rafala.
Mysle, ze pomysl ismy jest dobry. Moze sprobuj znalezc rehabilitanta, ktory by
przyhcodzil do domu - w ten sposob moglabys sie opiekwoac Rafalem a
rehabilitant poswiecalby cala uwage Rafalowi i moze jakis cwiczen bys sie
nauczyla.
Jesli chodzi o Twoj kregoslup to nie brzmi to tak tragicznie (ja sie lecze od
15 lat) ale sprobuj sie przerzucic z tabletek na cwiczenia. tabletki to
rozwiazanie krotkoterminowe, powodem takich zmian jest przewaznie slabe
umiesnienie. tylko, ze Ty pewnie teraz nie masz czasu na cwiczenia. No ale moze
w przyzslosci. Moze razem z Rafalem?
Madziu, zycze Tobie i calej Twojej rodzinie wytrwalosci, usmiechu, zdrowia i
wiary w siebie na Nowy Rok.
Bedzie dobrze!
Ania

[agamichal]

Witaj Madziu!!!!!!!!!!!!!!
Wszystkiego najlepszego dla Ciebie i calej Twojej Rodzinki w Nowym Roku, aby
byl lepszy niz ten poprzedni, zebyscie mogli dalej funkcjonowac jako kochajaca
sie rodzinka, z wiara i ufnoscia na kazdy dzien
A jesli o ten Twoj kregoslup, to polecam Ci doskonala metode leczenia bolow
kregoslupa. Otoz moj maz jest rehabilitantem specjalizujacym sie wlasnie w
bolach kregoslupa, wedlug niego metoda McKenziego to jedyna doglebna metoda
badania przyczyn i leczenia. do leczenia ta metoda uprawnia specjalistyczny
kurs i certyfikat, z erguly sa to rehabilitanci lub lekarze ortopedzi. Wiem ze
w LUXMEDzie na Raclawickiej sa wyspecjalizowni terapeuci. Dodatkowo polecam
strone
www.mckenzie.bzi.pl/pl/wprowadzenie.html

Pozdrawiam goraco
Aga

[madziarek_edziecko]

Witam gorąco w Nowym Roku !!!

Nie pisałam kilka dni, ale dziś już od razu biorę się do pisania.
U nas coraz lepiej. Rafał już bardzo dużo mówi. Mówi prawie normalnym głosem,
trochę przyciszonym, ale jeszcze troszkę i będzie dobrze. Tak bardzo brakowało
mi rozmowy z nim. Teraz te nasze rozmowy i tak są inne niż wcześniej, częściowo
dlatego, że on jest w szpitalu, a częściowo dlatego, że i Rafcio jest inny. Nie
jest to jeszcze zupełnie taki mój Rafcio jaki był przed tym wszystkim. Nie
wiem, czy będzie taki sam, tego nikt nie wie, ale jest prawie taki.

Jednego dnia miałam totalne załamanie. Tak zawsze dzielnie się trzymałam, ale
kilka dni temu nerwy mi puściły i zaczęłam wyć, że chcę mojego Rafała , że chcę
aby był taki jak przedtem. Moja mama nie potrafiła mi pomóc, bo ona jest słaba
psychicznie i to zwykle ja podnoszę ją na duchu, nie ona mnie (nawet w tej
sytuacji) . Jeszcze właściwie pognębiła mnie bardziej. W końcu jednak poszłam
do siebie i się uspokoiłam; skarciłam sama siebie. Bowiem pamiętam przecież jak
Rafałek leżał bez ruchu, jak był pod respiratorem i co ja wtedy przeżywałam.
Teraz jest taka poprawa, a ja wyję jak głupia! No i się uspokoiłam. Na następny
dzień jeszcze dostałam ochrzan od mojego taty, co mi bardzo było potrzebne.
Powiedział mi właśnie to, że wtedy ryczałam , niemal po ścianach chodziłam z
rozpaczy, a teraz kiedy Rafał tak z tego wyszedł ja wyję zamiast się cieszyć. I
mamę też ochrzanił, że mi jeszcze do głowy kładzie sprawy typu: „ co będzie, co
by było jakby .... „ itp.
Czuję potrzebę, by Wam o tym napisać, a więc napisałam.
I wiem, że po prostu taki miałam zły wtedy dzień, teraz znowu jestem nastawiona
optymistycznie i pełna nadziei i wiary.

Powiedziałam Rafałkowi, że teraz co niedzielę chodzimy z Wojtkiem (moim bratem)
do kościoła. Zapytał :”czemu?”. Odpowiedziałam, że czuję taką potrzebę, że mi
to bardzo pomaga, że chcę chodzić także z nim jak wyzdrowieje. Odpowiedział, że
dobrze, że będziemy chodzili także z synkiem jak troszkę podrośnie. Rafał
powiedział mi także , że modli się codziennie wieczorem. Pytam się, o co się
modli, a on na to :
- „O zdrowie”.
- czyje ? – zapytałam
- „Nasze” – odpowiedział.

Ucieszyłam się i zaproponowałam, żeby myślał zawsze o nas przy modlitwie, a ja
będę myślała o nim , to tak jakbyśmy się razem w domu modlili.

Rafał nie kojarzy niektórych faktów, nie wie jaki mieliśmy samochód, od kogo go
kupiliśmy.
Nie wie, jaki samochód ma mój tata, twierdzi, że SKODĘ (którą to właśnie
kupiliśmy od mojego taty, i którą Rafałek miał wypadek), nie pamięta tego, że
kupował z tatą inny samochód, a np. za chwilę mówi, jakie tata ma auto.
Niby wie, że miał wypadek i dlatego jest w szpitalu, ale nie zawsze to kojarzy.
Czasami mylą mu się niektóre rzeczy, czasami czegoś nie pamięta, a za chwilę
już wie o co chodzi.
Słucha wszystkich dookoła i potem powtarza jakieś zdania z rozmowy kogoś
innego.
Pamięta , gdzie pracuje i z kim, gdzie mieszka, poda cały adres , numer
telefonu, pamięta imiona wszystkich z rodziny. Dużo pamięta, bardzo dużo, ale
czasami coś mu się myli.
Wie, że byliśmy we wrześniu w Zakopanym, wie z kim itp.
Nie pamięta tego, że dojeżdżał do pracy samochodem. On się jakoś zablokował
psychicznie jeśli chodzi o rozmowę o wypadku i samochodzie. Ja go tak
dyskretnie podpytuję, ale nie za dużo, żeby go nie męczyć tym i nie wystraszyć.
Czasami mam wrażenie , że on o wszystkim pamięta, a czasem nie.
Nie pamięta tego co się wokoło działo kiedy leżał nieprzytomny, ale wie , jaką
piosenkę mu puszczałam z walkamana.
I ciągle mówi, że chce do domu. A ja mu wciąż powtarzam, że musi być cierpliwy,
że jeszcze trochę i będzie w domu.

Wiecie, znów mu założyli cewnik, bo nie wołał...
On na następny dzień mówi do mnie – „Powiedz im, że ja już będę wołał, niech to
zabiorą”.

Dziś razem ze znajomą rehabilitantką – Asią byłyśmy umówione na rozmowę z
lekarzem.
Bardzo miły ten pan doktor, a wydawał mi się na początku taki niezbyt
sympatyczny.
Mimo, iż oglądał skoki narciarskie, to porozmawiał z nami (acha, ja to piszę w
niedzielę 4 stycznia, ale wkleję na forum dopiero jutro 5.01.).

Pan doktor bardzo pozytywnie wyrażał się o postępach Rafała, o poprawie jego
stanu zdrowia. Mówił, że w tym tygodniu wykonają mu jeszcze jedno badanie mózgu
(spektrogram, jeśli dobrze zapamiętałam, ale nie wiem, czy dokładnie tak to się
nazywa, przepraszam, jeśli coś pomieszałam), chodzi w nim o zbadanie ukrwienia
mózgu.
Tak, jak już kiedyś Wam pisałam , oni nadal nie wiedzą, dlaczego miała miejsce
utrata świadomości u Rafała, dlaczego on stracił tę przytomność. Lekarz mi to
właśnie dziś powiedział. Oni jeszcze tego do końca nie wiedzą...

Zastanawiają się także nad włożeniem tej złamanej i poskładanej nogi w gips.
Wyjmą mu cewnik, a potem pewnie niedługo wypiszą. Z tego co sobie poukładałam
wychodzi mi, że być może w przyszłym tygodniu, a najwyżej za 2 tygodnie.

Pytałam, jakie są dalsze plany i co on proponuje. Lekarz powiedział: „dom, dom
i jeszcze raz dom”. Mówi, że pacjenci tacy jak Rafał najlepiej dochodzą do
siebie w domu. Oczywiście rehabilitację mamy kontynuować , nawet na poziomie
domowym, ale w domu będzie mu dużo, dużo lepiej i dojdzie do siebie.
A szpital rehabilitacyjny może poczekać, tak powiedział lekarz. Pewnie, że tam
jest fachowa opieka, ale rehabilitacje nie trwają cały dzień, lecz 2 –3
godziny, a potem pacjent się nudzi i przez większość czasu jest sam, a w domu
zawsze jest ktoś bliski. To wszystko słowa lekarza.

Mówiłam lekarzowi, co zaobserwowałam u Rafała, tzn to, że czegoś nie pamięta, a
za chwilę wie o co chodzi, albo czasem mówi od rzeczy. Lekarz powiedział, że
tak może być, że potrzeba czasu i , że Rafał ma dużą szansę, by to się
unormowało. Mamy się uzbroić w cierpliwość i dużo do niego mówić. Rozmawiać z
nim. To akurat dla mnie nie problem, bo mogę z nim godzinami rozmawiać, tak jak
to czyniłam nawet wtedy gdy nie mógł mi jeszcze odpowiedzieć.
Rafał bardzo chętnie ćwiczy z Asią, wykonuje ćwiczenia. Jego lewa ręka jest
mniej sprawna, nie podniesie jej do góry, ale pomaga sobie wtedy prawą ręką.
Sadzamy Rafała, ale ponieważ on sam jest za słaby, by utrzymać się w pozycji
siedzącej to ktoś musi podtrzymywać mu plecy. Jak leży to utrzymując się takich
trójkątów wiszących nad łóżkiem, podciąga się do pozycji siedzącej. Coraz
więcej potrafi , jest coraz silniejszy, ale jeszcze mimo wszystko bardzo słaby.

Jestem dobrej myśli. Dziś jak byłam w kościele to w ogóle coś we mnie tak
buzowało, tak chciało skakać, śpiewać i cieszyć się z tego, jak Rafał z tego
wyszedł. Z całego serca dziękuję Bogu w moich modlitwach.
Dziewczyny, jak myślicie, czy to Bóg i nasza miłość sprawiła, że jest coraz
lepiej? Ja myślę , że tak. Myślę także, że pomogła w tym ogromna wola Rafała,
jego i moja siła, wiara, nadzieja i właśnie miłość!
Naprawdę w to wierzę. Zmieniłam się... , na pewno to wszystko miało na mnie
jakiś wpływ i najważniejsze to chyba wyciągnąć z tego coś bardzo dobrego,
wniosek na całe życie.

Boję się tego , jak sobie poradzę jak Rafałek będzie już w domu, bo przecież on
sam nie da rady pójść do łazienki itp., ale mam rodzinę, oni mi pomogą, jakoś
chyba wspólnie damy sobie radę. Rafał mówi, że także mi pomoże, aby mnie
kręgosłup nie bolał.
Chyba jakoś damy sobie radę, jak sądzicie? Może być ciężko, na pewno, ale
będziemy wszyscy razem, w domu... już niedługo..... , jeszcze trochę......
Będzie dobrze, musi tak być – tak mi powtarzałyście i to chyba jakaś moja
mantra, bo powtarzam to sobie często. I trzymam się. Nie mam wyjścia. Nie ma
innej możliwości.
Modlę się, dziękuję Bogu za tę poprawę i nadal proszę o zdrowie dla Rafała w
moich modlitwach.

Kocham..... , tak bardzo mocn

[madziarek_edziecko]

Kocham..... , tak bardzo mocno go kocham....., ich..... -męża i synka. Są dla
mnie całym światem.


Dziękuję Wam moje kochane , dziękuję za wszystko, za to, że jesteście ze mną,
że po prostu jesteście......


Madzia z rodziną.

Ps. Nie wiem czemu urwało mi część postu powyżej.
Całuski!

[apolka]

Jak miło się teraz czyta Twoje listy. Każdy następny zawiera dobre wieści o
postępach, o spełnionych nadziejach. Dziękuj Bogu za to wszystko, bo to no Wam
pomaga. On wie, co dla Was jest dobre. I proś Go nadal, z całej siły.
Nie martw się przyszłymi przeciwnościami, trzeba się z nimi liczyć, że będą,
ale to będą przeszkody do pokonania, zresztą, jak do tej pory, poradziliście
sobie ze znacznie większymi. Pamiętaj, że to, czego doświadcza Twoja rodzina,
jakkolwiek byłoby tragiczne, ciężkie i bolesne, jeśli tylko się nie poddacie,
wzmocni Was. Zastanów się, co się zmieniło, co przewidujesz, że się zmieni po
wypadku. Możesz to sobie spisać na kartce. Staraj się niczego nie pominąć. A
potem, przejrzyj swoją listę i oceń, czy poszczególne zmiany są w rezultacie
pozytywne czy negatywne. Taka analiza pozwoli Ci się uporać ze smutkiem,
wynikającym ze świadomości nieuchronności zmian. Swietnie rozumiem, że martwisz
się Rafałem, że jest (będzie) "nie taki jak był". Ale, tak na dobrą sprawę, nie
masz gwarancji, jak by to było, gdyby wypadek nie miał miejsca. Ludzie
zmieniają się pod wpływem różnych przeżyć, utraty pracy, problemów ze zdrowiem,
komplikacji uczuciowych... . Znieniają się nie zawsze na "lepsze", niestety. W
Waszym przypadku gorąco wierzę, że dzięki wytrwałości, modlitwie i miłości
wyjdziecie z tego silniejsi i lepsi. Zawierzajcie swoje życie Bogu, zarówno w
tych złych jak i w tych dobrych chwilach. Proście i dziękujcie. Nikt nie kocha
Was tak, jak on.
Pozdrawiam serdecznie, a.

[syla33]

Witaj,
dzisiaj dopiero przeczytalam ten watek, wiem co czujesz i czulas w pierwszych
dniach po wypadku. Dwa lata temu mielismy z mezem wypadek, jego stan byl bardzo
powazny, mial powazne obrazenia wewnetrzne, w sylwestra byl operowany, potem
bylo juz lepiej. Mial polamana miednice i musial lezez przez dwa miesiace z
noga na wyciagu. Do tego uraz szyjny i lezal caly czas plasko. Moje zycie
wowczas wygladalo tak: rano odprowadzalam syna do przedszkola, potem jechalam
do meza do szpitala aby go karmic, myc i pomoc zmienic pampersa. Wracalam
wieczorem i tak codziennie. Duzo pomogli mi rodzice. Tak samo jak ty mialam
czasem wszystkiego dosyc. Moj maz czesto plakal, ze jest taki bezradny, ze nie
moze nawet sam sie umyc... Milosc pomogla nam przezwyciezyc to wszystko i wam
tez pomoze (juz pomogla, najgorsze macie juz za soba). Dzis jest juz wszystko
dobrze i powoli zapominamy o tym. Trzymajcie sie cieplutko i daj znac co u was
slychac.
Aha, moj maz tez ma na imie Rafal i przed wypadkiem zaczelismy starac sie o
drugie dzieciatko. W tej chwili tulimy razem w ramionach 10 tygodniowa corcie i
wam tes sie to uda.
Pa

[cysia.b]

Madziu, bardzo się cieszę, że u Was już lepiej.
Pozdrawiam gorąco
Cysia i córeczka w brzuchu (37 tydzień)

[pati_pati]

Madziu,
Jestem cały czas z Tobą w modlitwach co wieczór i wierzę że już teraz może być
tylko lepiej. Ucałowania dla całej rodzinki. Silna z Ciebie Babka - dasz sobie
radę. Ja też wierzę, że wiara i miłość czyni cuda!!
Pozdrowionka
Pati

[madziarek_edziecko]

Kochane.
Wczoraj sie dowiedziałam, ze Rafał dziś (9.01.) wychodzi ze szpitala.
Powiedzieli mi dopiero wczoraj.
Lekarz mówi, ze Rafal teraz wymaga tylko rehabilitacji i to w domu, bo w domu
dojdzie do siebie, a dalszy pobyt w szpitalu moze zle na niego działac. Badania
mu nie zrobili, bo nie mają materiałów (czyt. pieniędzy), ale lekarz mowi, ze
to badanie nie jest konieczne, ze i tak nic nie zmieni.

Byl neurolog u niego, zbadał go, rozmawial z lekarzem i stwierdzili, ze go
wypisują. Dziś o 14:00 karetka przywiezie nas razem do domu. Jade do Rafala go
ubrac i spakowac i przyjedziemy.
Wczoraj do pozna szykowalam w domu łóżko i wszystko co potrzebne na jego
powrót.
Z jednej strony sie bardzo ciesze, bo jak mówiłam, mam dosyć tego szpitala ( i
Rafcio także), a zdrugiej mam pełno obaw - jak to będzie, jak sobie poradzę.
Nie mogę wziąc teraz wolnego, mam pełno roboty z PITami, jakos musimy sobie
radzić.

Odezwe sie jak juz będziemy razem w domku.
Pozdrawiam
Madzia[/list]
_________________

[abiela]

Glowa do gory! Ne pewno bedzie dobrze.
Wspominalas, ze mieszkacie z rodzicami, wiec
na pewno ci pomoga. A Rafal pewnie w domu odzyje,
Trzymam kciuki!
Ania

[itsola]

Czesc !
Jak bardzo sie ciesze,ze Rafal wraca do domu.Na pewno wszystko bedzie z dnia na
dzien lepiej. Uwierz dom jest dom.Ale teraz musisz byc jeszcze silniejsza i
uzbroic sie w cierpliwosc.Zycze wam wszystkiego naj. Pa Ola

[titicaka]

Swietnie , ze Rafal bedzie w domu , na pewno sobie poradzicie ...
TRZYMAMY KCIUKI i czekamy na wiesci
Beata z rozinka

[szczekuszka]

madziarek_edziecko napisała:

> Z jednej strony sie bardzo ciesze, bo jak mówiłam, mam dosyć tego szpitala (
i
> Rafcio także), a zdrugiej mam pełno obaw - jak to będzie, jak sobie poradzę.
> Nie mogę wziąc teraz wolnego, mam pełno roboty z PITami, jakos musimy sobie
> radzić.

Madzia Ty jestes jak stal poradzicie sobie!!!!

[madziarek_edziecko]

Szczekuszko kochana,nie jestem jak stal. W piątek rozryczałam sie i to przy
Rafale, czego nie powinnam robić. Nie mogłam nerwow powstrzymac. Nie wiedzialm
co mam robić, jak przyjechalam z Rafciem karetką. Niepotrzebnie przy nim
płakałam i sie denerwowałam. On powiedzial, ze czuje sie niepotrzebny, ze
przeszkadza...
Boże, po co ja przy nim ryczałam. Głupia jestem i tyle. Nerwów nie mogłam
powstrzymać, idiotka ze mnie. Powinnam sie domyslec, ze on tak zareaguje.On
jest teraz inny niz kiedys.
Potem wszystko sie uspokoilo, przeprosiłam go i juz chyba jest w porządku.
Przyjechali goscie i Rafałowi poprawil sie humor.
Dzis i wczoraj tez mial dobry humor.
Pomaga nam Asia - znajoma pielegniarka. Bez niej nie dalabym sobie rady.
Ona u nas nocuje, ma jeszcze 6 dyżurów, a potem bedzie miala urlop i bedzie u
nas.
Prosze nakrzyczcie na mnie, ze mam sie nie denerwowac, potrzebuje z kims
pogadac....

Madzia

[andzia001]

Magduś!!!
No i krzyczę na Ciebie!!! Weź się w garść dziewczyno bo wygrałaś los na loterii.
Jeszcze niedawno pocieszałam Cię, że Rafał wyjdzie z tego, że nie będzie źle.
No i jest super moim zdaniem.
Twoja połówka jest już z Tobą, w domu....
Ty potrzebowałaś go (i potrzebujesz), on potrzebuje Ciebie.
To całe zdarzenie zmieniło was wszystkich i to jest nieuniknione. I tylko od
Was zależy jak wykorzystacie cały ten bagaż doświadczeń.
Ja na Twoim miejscu zaczynałabym dzień od śpiewania na przykład i dziękowania
wszem i wobec, że masz Rafałka przy sobie, że żyje, że mówi, że Was pamięta....
Nigdy nie powinnaś się zamartwiać w stylu "co by było gdyby..." bo to i tak nie
zmieni faktów a niepotrzebnie zaprząta Twoją głowę.
Teraz musisz być silna duchem i ciałem bo czeka Cię długa droga rehabilitacji
Twojego męża.
A on najbardziej potrzebuje rehabilitacji tej duchowej.
Kochaj go Madziu, okazuj mu to na każdym kroku, a jeżeli zdarzy Ci się nawet
popłakać przy Rafałku to powiedz, że to ze szczęścia że żyje, że jest znów z
Tobą....
I z radości powinnaś czerpać siły do walki.
Jestem cały czas z Tobą!!!!

pozdrawiam cieplutko
Anka, mama Marcinka

PS. Niedawno sama przeżyłam wypadek, cudem uszłam śmierci, choć aż tak bardzo
nie byłam pokiereszowana jak Twój Rafałek. I wiesz co? Cieszę się jak dziecko z
każdej chwili tu na ziemi, bo ciągle mam tę świadomość, że mogłoby mnie to
wszystko już bezpośrednio nie dotyczyć.....

[pati_pati]

Madziu,
Właśnie - teraz jedynym lekarstwem dla Twojego kochanego jest Twój uśmiech i
Twoja radość. Im częściej mu ją będziesz okazywała, tym bardziej nabierze wiary
w siebie i zrozumie że jest dla Ciebie wszystkim. Przestanie zamartwiać się
tym, że jest dla Ciebie ciężarem.
RADOŚĆ jest największym lekarstwem, taka płynąca z głębi serca, wbrew
przeciwnosciom losu, taka zakorzeniona w Waszej miłości.
Rafcio musi ją czuć na każdym kroku.
Chwile załamania towarzyszą nam w naszym codziennym życiu - stało się i nie ma
co do tego wracać. Trzeba patrzeć w przyszłość, nie zagłębiać się w to co było.
Dzielna z Ciebie Babka, dasz sobie radę, wierzę w Ciebie. Poza tym pamietaj, że
nie jesteś sama,jesteśmy z Tobą

[madziarek_edziecko]

Ja mu codziennie mówie, ze go kocham,ze jest nam bardzo potrzebny, ze bez niego
nic nie bylo takie jak dawniej, ze jest moim calym swiatem i jest dla mnie i
Natanielka wszystkim.
I tak bede mówic zawsze. I nie bede przy nim płakała.
Tak bedzie, obiecuje.

Madzia

[szczekuszka]

madziarek_edziecko napisała:

> Szczekuszko kochana,nie jestem jak stal. W piątek rozryczałam sie i to przy
> Rafale, czego nie powinnam robić. Nie mogłam nerwow powstrzymac.

A dla mnie jestes. Caly czas czytam ten watek i jestem pelna podziwu dla Twojej
wytrwalosci i wiary. Kazdy ma prawo w takich sytuacjach do zalamania. Moim
zdaniem, to naturalne, ze nagle Ci nerwy puscily.
Trzymaj sie cieplo!!!

[itsola]

Czesc Madziu !
Ciesze ,sie ze juz jestescie w domu.Ja sie wcale nie dziwie,ze sie rozryczalas-
caly czas bylas mocna i wkoncu ten supel sie rozerwal. Trzymaj sie -
pamietaj ,ze masz synka ktory tez cie bardzo potrzebuje,a dzieci w takich
sytuacja sa bardzo pobudliwe.Cieszcie sie wszyscy razem ,ze tatus jest w
domu.Pa Ola.
Ach,Madziu pomyslalam,ze moze zalozysz nowy watek,o pobycie w domu ?Bo tu juz
jest tak pelno. Trzymaj sie.