Wspólna Polityka Rolna

[landknecht]

Drink fundowany przez EU w klubie bilardowym? Czemu nie?
Cytat
Subwencje rolne, przyznawane przez Unię Europejską, nie zasilają wyłącznie portfeli rolników. Wśród beneficjentów tych środków można znaleźć także szkoły surfingu, kluby sportowe, kościoły, więzienia, a nawet nieboszczyków.
Tekst linka

Grecy specjalizowali sie w sadach..

[marouder.eu]

..oliwnych
Grek, Grekowi uzyczal plastikowych drzewek, ktore tenze sadzil na okreslonym
areale, po czym inkasowal doplate po powietrznej inspekcji

[hymenos]

Dobrze by było, żeby nasi chłopi w tyle nie zostali.

[szanuj]

www.wprost.pl/ar/180893/Uciekinierzy-z-ZUS/

________reforma finansów Tuska przypomina Smoleńsk

[szanuj]

konserwa.blox.pl/2009/12/Prof-dr-hab-Artur-Sliwinski-Co-sie-dzieje-z.html
Cytat(..) Trzeba przypomnieć, że „prywatyzacja” ciągnie się ponad
dwadzieścia lat, z kolejnymi przesunięciami granicy tupetu i
bezczelności. Równolegle z tymi przesunięciami przeistacza się
ustrój polityczny od obrazu „słabo zaawansowanej demokracji” do
kompozycji lekceważenia interesu narodowego, sprzedajności oraz
cynizmu władzy. Przeistoczenie ustrojowe nie zaślepiło polskiego
społeczeństwa, które czuje się oszukane i ubezwłasnowolnione, lecz
stanowi jaskrawy przykład fiaska kolonizacji Polski. Po
kompromitacji neoliberalizmu torującego drogę eksploracji Polski
przez korporacje i grupy interesów wspierane przez USA i niektóre
zachodnie rządy europejskie, pojawia się niemożliwa do wypełnienia
próżnia ideologiczna. Żadne usprawiedliwienie ideowe („wspólne
wartości” ani zabiegi propagandowe nie są w stanie przeciwstawić
się dwudziestoletniemu doświadczeniu.
Koncepcje prywatyzacji w Polsce były rezultatem nacisku z zagranicy,
głównie Stanów Zjednoczonych i początkowo spotkały się z życzliwym
poparciem jako element pożądanych reform politycznych i
gospodarczych. Już w połowie lat dziewięćdziesiątych nastąpiła
istotna zmiana sytuacji. Krytyka i żądanie demokratyzacji życia
społecznego w Polsce było bezwzględnie tłumione, a w ślad za tym
stopniowo wyłaniał się obraz kraju podporządkowanego interesom
zagranicznym. Pożądane reformy sądownictwa, finansów, obronności czy
służby zdrowia zostały zahamowane. Wejście Polski do Unii
Europejskiej nie osłabiło tej tendencji. Przeciwnie, przywódcy
unijni postanowili „skorzystać z okazji”.

Podstawowym krokiem do przejmowania kontroli zasobów naturalnych
przez kapitał obcy stało się celowe „rozmydlenie” pojęcia
przedsiębiorstw i zasobów o charakterze strategicznym.
Formalnie historia rozpoczyna się w 1997 roku, gdy „prywatyzacja”
wkracza w strategiczne sektory gospodarcze. Jednak należy uwzględnić
fakt, że wcześniej zostały skonsumowane przez kapitał zagraniczny
najefektywniejsze polskie przedsiębiorstwa państwowe (z „okruchami
ze stołu” przeznaczonymi dla przewertowanych służb specjalnych). W
ślad za tym międzynarodowa oligarchia finansowa, która walnie
przyczyniła się do obecnego kryzysu światowego, przejęła polski
sektor bankowy. Tak więc w 1997 roku nastąpił raczej kolejny
etap „prywatyzacji”, tym razem nie znajdujący uzasadnienia w
konieczności „transformacji ustrojowej” Polski. O ile bowiem przy
dobrej woli (lub raczej łatwowierności) można było przyjąć, iż
negatywne aspekty prywatyzacji i jej tendencyjność mogły wynikać ze
słabości lub niedoświadczenia rządu w Polsce, o tyle po tej dacie
rozpoczyna się nowy rozdział, nacechowany cynizmem i demoralizacją
funkcjonariuszy politycznych i administracyjnych. Jest całkowicie
jasne, że oddanie strategicznych dla Polski przedsiębiorstw i
zasobów gospodarczych zagranicznym korporacjom nie stanowi postępu
w „prywatyzacji”, lecz jest akcją wyjątkowo groźną dla egzystencji i
rozwoju. Nie mamy prawa przypuszczać, że było to działaniem
bezmyślnym lub nieudolnym, ponieważ inicjatorzy tej akcji już
znacznie wcześniej odkryli swe koneksje polityczne, a często także
antynarodowe. Wrogość wobec Polski towarzyszyła im od początku, nikt
nawet nie starał się jej ukrywać.

Przypomnijmy jak wyglądały ówczesne deklaracje i analizy polityczne.
Pisano, że „ obecnie gospodarka polska wkracza w kolejny, decydujący
etap prywatyzacji obejmujący duże strategiczne dla kraju sektory”.
Grunt pod owe „wkroczenie” przygotowały zmiany regulacji prawnych z
5 lutego 1995 roku o przekształceniach własnościowych niektórych
przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki
państwa. Istotą tej ustawy było upoważnienie Rady Ministrów do
określenia, które z przedsiębiorstw mają strategiczny charakter.
Innymi słowy, Sejm RP uznał, że strategiczne problemy rozwoju kraju
nie zasługują na szczególne zainteresowanie, ani nawet na kontrolę
parlamentarną. W ten sposób pole do nadużyć i manipulacji zostało
rozszerzone na najważniejsze, najbardziej żywotne dla Polski
zagadnienia.

Rząd … wykonał brudną robotę, przekazując we władanie zagranicy
krajową sieć telekomunikacyjną, co było największa i najbardziej
spektakularna prywatyzacją w dziejach Europy. Co z tego, że wielu
ekonomistów i polityków europejskich łapało się za głowę, jak można
lekką ręką było przekazać za granicę komplet danych adresowych
większości obywateli oraz wszystkich urzędów państwowych, co zostało
w końcu zrozumiane: Polska nie jest w stanie bronić swych
podstawowych interesów politycznych i gospodarczych. To oczywiście
przyciągnęło rzesze większych i mniejszych elementów kryminalno-
gospodarczych, zapaliło zielone światło dla Eureko i wielu innych.
Jak przed pół wiekiem pisał Joseph Schumpeter: „bezbronna twierdza
zachęca do agresji”.
Dalej, rozpoczęto „prywatyzację” pierwszych zakładów energetycznych.
Hutnictwo żelaza i stali także wykreślone z listy przedsiębiorstw
strategicznych. Nie przegapiono okazji do ostatecznego podważenia
strategicznego znaczenia przemysłu obronnego, który zaczęto ostro
rozparcelowywać.

[toronradio]

CytatTo oczywiście przyciągnęło rzesze większych i mniejszych
elementów kryminalno-gospodarczych, zapaliło zielone światło dla
Eureko i wielu innych. Jak przed pół wiekiem pisał Joseph
Schumpeter: „bezbronna twierdza zachęca do agresji”.
Dalej, rozpoczęto „prywatyzację” pierwszych zakładów energetycznych.
Hutnictwo żelaza i stali także wykreślone z listy przedsiębiorstw
strategicznych. Nie przegapiono okazji do ostatecznego podważenia
strategicznego znaczenia przemysłu obronnego, który zaczęto ostro
rozparcelowywać.

Ostatecznie, w 1997 roku na zweryfikowanej przez rząd „liście
przedsiębiorstw o znaczeniu strategicznym pozostało zaledwie 44
przedsiębiorstwa. Później zredukowano tę liczbę do 25. Aż w końcu,
za rządów Tuska w amoku rozzuchwalenia uznano, że można prywatyzować
… wszystko. To jest oczywiście wykrzywiony obraz sytuacji, gdyż
widoczne rozzuchwalenie jedynie maskuje przyczyny determinacji
decydentów w omawianej sprawie, a ściślej – ich dyspozycyjności
wobec kapitału i rządów zagranicznych. Nikt poważny nie będzie
przecież twierdził, że działo się to z przyczyn ideowych lub z
powodu złego rozpoznania sytuacji.

Przypomnijmy proste zasady. Interesy strategiczne kraju nie
są „obszarem decyzyjnym”, który można dowolnie definiować. To
parlament i rząd ma dbać o rzeczywiste interesy strategiczne Polski,
egzystencjalne i rozwojowe, ma je rozumieć i respektować. Naruszenie
tych interesów – wcale nie trudnych do identyfikacji - jest
wiarołomstwem i zdradą, niezależnie do okoliczności czy koniunktury
politycznej.

Po pierwsze, konieczna jest autentyczna oraz oparta na gruntownym i
realistycznym rozpoznaniu strategia rozwoju kraju. Jej istota
sprowadza się do przeciwdziałania ewentualnym zagrożeniom
politycznym, militarnym, społecznym i gospodarczym, co oznacza nie
tylko dalekowzroczną troskę o bezpieczeństwo zewnętrzne i
wewnętrzne, ale także o bezpieczeństwo w sferze finansowej. Oznacza
również troskę o własność prywatną i publiczną, w tym szczególnie o
najcenniejsze zasoby naturalne kraju. Z nieukrywanym zażenowaniem
musimy tutaj wypowiadać banalną prawdę, iż rząd nie ma żadnego
mandatu do wyzbywania się bogactw naturalnych, tak jak nie ma
mandatu do wprowadzenia niewolnictwa. Nie jest to porównanie
metaforyczne, ponieważ oddanie bogactw naturalnych w obce ręce równa
się oddaniu kraju w niewolę.

A jednak rozpoczęto wyzbywanie się bogactw naturalnych Polski na
wielką skalę, początkowo w sposób zakamuflowany, później z pełnym
tupetem i rozmachem.

Już w czerwcu 2005 roku uchwalono ustawę maskującą zamach na
strategiczne sektory gospodarki przez podstawienie w ich miejsce
określenia „ spółki kapitałowe o istotnym znaczeniu dla porządku
publicznego lub bezpieczeństwa publicznego”. Każdy wie, że dla
zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego nie jest potrzebne
żadne przedsiębiorstwo. Wystarczy policja. Toteż podmioty
zamieszczone na liście „przedsiębiorstw strategicznych” można łatwo
zakwestionować jako „nieistotne dla porządku publicznego lub
bezpieczeństwa publicznego”. Liczbę przedsiębiorstw o znaczeniu
strategicznym zredukowano do … trzynastu. Szybko więc w te buty
weszła Komisja Europejska. Uznała mianowicie umieszczenie na tej
liście „Polskiej miedzi” za niezgodne z ustawą. Przypadek, że
chodziło jej o kontrole nad polskimi zasobami miedzi? Nie bądźmy
naiwni. W stosunku do strategicznych sektorów gospodarczych Niemiec,
Francji czy Wielkiej Brytanii z pewnością podobne działania nie
miałby miejsca.

Rząd Donalda Tuska jakby na to czekał, rzucając się do prywatyzacji
nie tylko „Polskiej Miedzi”, ale również kopalni i zakładów
chemicznych siarki („Siarkopol” S.A.).
Prof. dr hab. Artur Śliwiński
konserwa.blox.pl/resource/Prof._Artur_Sliwinski_Co_sie_dzieje_z_polskimi_zasobami_naturalnymi.pdf

czwartek, 17 grudnia 2009, reakcja