[Wëjimk z Pierszi Knédżi – Domôctwò]
Lëtwò! Tatczëzno mòja! të jes jak to zdrowié
Kùli cã trzeba trzëmac, nen leno sã dowié,
Chto cã stracył. Dzys snôżosc twòjã w całi zdobie
Widzã i òpisëjã, bò teskniã pò tobie.
Swiãtô Panno, co jasny barnisz Czãstochòwë
I w Òstri swiécysz Brómie! Të, co gard zómkòwë
Nowògródzczi zastôwiôsz z jegò wiérnym lëdã!
Jak mie dzeckò do zdrowiô tej jes wróca cëdã
(Czej òd płaczący matczi pòd Twòjã òpiékã
Òfiarowóny, martwą jô podniósł pòwiékã
I zarô jô mógł piechti do Twëch swiątnic progù
Jic za wrócóné żëcé pòdzãkòwac Bògù
,
Tak nas pòwrócysz cëdã na stronã tatczóną.
Timczasã niesże mòjã dëszã ùtesknióną
Do tëch ùrzemków lesnëch, do łąków zelonëch,
Wej szerok nad mòdrawim Niemnã rozcygnionëch;
Do pòlów malowónëch zbòżã wszelczim wnetka,
Òzłocónëch pszenicą, pòstrzébrzonëch żëtkã;
Gdze je raps bùrsztinowi, bùkwita bielëchnô,
Gdze czerwòni sã kléwer jak brutka calëchnô,
A wszëtkò je zrzeszóné, nibë sznurã, miedzą,
Zeloną, na ni tamsam cëché krëszczi sedzą.
