Dalaj Lama o zmarłym JP II.

[palnick]

www.buddyzm.com.pl/swiat/teksty/jpii.html
Zwraca uwagę akapit o przedkładaniu polityki wobec Chin ponad solidaryzowanie
się z uciskanymi Tybetańczykami.

[wikul]

palnick napisał:

> www.buddyzm.com.pl/swiat/teksty/jpii.html
> Zwraca uwagę akapit o przedkładaniu polityki wobec Chin ponad solidaryzowanie
> się z uciskanymi Tybetańczykami.


"Papież solidaryzował się także z Tybetańczykami. Oczywiście jako głowa
instytucji próbującej utrzymać dobre stosunki z Chinami i będąc zainteresowany
położeniem milionów chrześcijan tam żyjących, nie mógł wyrazić swojej
solidarności publicznie czy oficjalnie. Ale już na samym początku naszej
znajomości, prywatnie powiedział mi, że dzięki swoim własnym doświadczeniom z
komunistami w Polsce dobrze rozumie problem Tybetu. Udzielił mi wielkiego
osobistego wsparcia."


Czy ty czytasz to co wklejasz ? Czy czytasz przez czerwone okulary.

NYT o zmarłym JP II.

[palnick]

Jaki jest sens takiej krytyki?


Tłum. dp 11-04-2005 , ostatnia aktualizacja 11-04-2005 10:47

Drukujemy obszerne fragmenty tekstu Thomasa Cahilla "Cena nieomylności", który
w minionym tygodniu wywołał ogromne kontrowersje w Polsce. Został on
opublikowany 6 kwietnia w dzienniku "New York Times" na stronach, które są
udostępniane przez redakcję autorom spoza gazety

Paweł VI, choć był wyjątkowo ostrożny, pozwalał na mianowanie biskupów (a
szczególnie arcybiskupów i kardynałów), którzy byli odwrotnością potakiwaczy.
Byli głośno mówiącymi obrońcami biednych i uciśnionych i prawdziwymi
reprezentantami części świata, z których pochodzili. Przykładem może być
kardynał Joseph Bernardin z Chicago, który pod koniec swego życia tak bardzo
starał się znaleźć wspólny grunt w podzielonym Kościele. Przeciwieństwem był
kardynał Bernard Law z Bostonu, który krytykował umierającego kardynała
Bernardina za jego wysiłki, ponieważ, jak twierdził, Kościół zna prawdę i nie
musi się zniżać do czegokolwiek tak niegodnego jak dialog. Kardynał Law musiał
zrezygnować, gdy okazało się, że wielokrotnie pozostawiał na stanowiskach
księży oskarżonych o nadużycia seksualne. Nie informował też stróżów prawa ani
parafian. Ten kardynał jest charakterystycznym reprezentantem Jana Pawła II.
Chroni Kościół, lecz często nie przywiązuje wagi do moralnego wymogu, by
chronić i bronić istoty ludzkie.

Jan Paweł II był prawie dokładnym przeciwieństwem Jana XXIII, który zmusił
Kościół, by stawił czoło rzeczywistości XX wieku po okresie wstecznych rządów
Piusa IX i Piusa X. Pierwszy narzucił Soborowi Watykańskiemu I w 1870 r.
szczególną doktrynę papieskiej nieomylności. Drugi w pierwszych dekadach XX
wieku sprawował rządy terroru nad katolickimi teologami. Niestety, Jan Paweł II
był o wiele bliższy tradycji Piusa IX i X niż swojemu imiennikowi. Zamiast
ograniczyć absurdalne stwierdzenie Soboru Watykańskiego I o nieomylności
papieża (które to oświadczenie wynikło prawie w całości z paranoi Piusa IX
przekonanego, że we współczesnym świecie czyha na niego całe zło), jeszcze je
promował. Próbował narzucić jedność myślenia. Wzywał znanych teologów, m.in.
Hansa Kunga, Edwarda Schillebeeckx i Leonarda Boffa na przesłuchania, na
których jego wielki inkwizytor kardynał Joseph Ratzinger potępiał ich prace.

Najtrwalsze dziedzictwo Jana Pawła II dla katolicyzmu wynikać będzie z
dokonanych przez niego nominacji. Ksiądz, który chciał zostać biskupem, musiał
być całkowicie przeciwny masturbacji, seksowi przedmałżeńskiemu, kontroli
urodzeń (w tym używaniu prezerwatyw, by zapobiegać rozprzestrzenianiu się
AIDS), aborcji, rozwodom, relacjom homoseksualnym, ślubom księży, kobietom
księżom oraz jakimkolwiek śladom marksizmu. Prawie niemożliwe jest znalezienie
mężczyzn, którzy z całym przekonaniem wyznają te wszystkie prawdy. Skutek jest
taki, że episkopat pełen jest bezmyślnych pochlebców i ludzi intelektualnie
niekompetentnych. Dobrych księży pominięto. Niejeden z frustracji wobec
pontyfikatu Jana Pawła II zrzucił habit, by szukać samorealizacji gdzie
indziej.

Sytuacja jest bardzo zła. Każdy może wejść w niedzielę do kościoła katolickiego
i przekonać się, że w ławkach, które kiedyś pękały w szwach, dziś siedzi tylko
kilka siwych głów. Kościół nie ma wyboru i musi zacząć od początku, tak jakby
był Kościołem z katakumb, dziwną mniejszościową sektą, która przyciągnęła
zwolenników, ponieważ była tak niepodobna do otaczającego świata, świata
codziennej brutalności i nieugiętego imperium. (...)

Niestety, Jan Paweł II reprezentował tradycję agresywnego papiestwa. Jan XXIII
próbował jedynie pokazywać wartość nauk Kościoła. Jan Paweł II entuzjastycznie
natomiast potępiał. Owszem, z całą pewnością będzie on pamiętany jako jedna z
niewielu wielkich politycznych postaci naszych czasów, człowiek fizycznej i
moralnej odwagi, który bardziej niż ktokolwiek inny przyczynił się do upadku
antyludzkiego reżimu komunistycznego uciskającego Europę Wschodnią. Nie był
jednak wielką postacią religijną. Bo jak mógł być? Z czasem może się okazać, że
doprowadził do upadku swojego kościoła.