Benek chce wybaczyc Lutrowi ;-)

[absztyfikant]

Warto wspomniec, ze Luter byl w pewny sensie prekursorem Jedwabnego,
bo nawolywal do palenia synagog wypelnionych uprzednio Zydami...
www.gazetawyborcza.pl/1,75477,5001547.html
A ja chcialbym wiedzie kiedy "kosciolek" zrehabilituje w koncu te
nieco zapomniana postac:
pl.wikipedia.org/wiki/Kazimierz_%C5%81yszczy%C5%84ski
Wiem, ze nie ma co na to liczyc, ale patrioci polscy powinni
powaznie przemyslec uhonorowanie tego bohatera o wolnosc.
Niekoniecznie pomnikiem, bo te w ostatnich latach sa zarezerwowane
dla wiadomo kogo, ale moze ulica w stolicy?

_________mgłę znowu walisz z Wodonetu?____________

[hasz0]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=76695377&a=76718516

_______________________odpowiedz mataczu na TO

[hasz0]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=76695377&a=76717853

Wiecej o Lyszczynskim

[absztyfikant]

wiadomosci.polska.pl/kalendarz/kalendarium/article.htm?id=35279

Odpowiadzasz mataczu czy nie?

[hasz0]

A w jakich krajach Ty jestes lubiany?
Tylko w Polsce?

Absztyfikant jest lubiany w wielu krajach:)

[marouder.eu]

Zazdroscisz Haszu?

[absztyfikant]

W Australii najbardziej

szubienica :)

[absztyfikant]

W książce Józefa Kisielewskiego „Ziemia gromadzi prochy” możemy
znaleźć taką oto ciekawostkę: Opodal Merseburga (tego samego
Merseburga, do którego Bolesław Chrobry przyjeżdżał jako gość
cesarzów rzymskich) znajduje się miasteczko, które nosi nazwę
Eisleben. Miasteczko posiada przedmieście Siebenhitze. Pamiętne jest
tym, że tu właśnie urodził się Marcin Luter. Siebenhitze, dosłownie
siedem upałów, zdawałoby się nie ma nic wspólnego ze
Słowiańszczyzną. Wszakże ma. Dawniej nazywała się ta miejscowość
Sebenica, czyli szubienica. Jest w tym szczególe osobliwy smak:
Marcin Luter urodził się w słowiańskiej wsi i akurat w Szubienicy!
Zresztą za czasów Lutra mówiono tu wszędzie po słowiańsku, co
zaznaczono wyraźnie w pismach mistrza Marcina.

Nie znam stosunku Lutra do Slowian..

[marouder.eu]

...pisal cos o nich?

[absztyfikant]

Poszukam, bo nie wiem.

Jan Kochanowski pisal tak:

MARCIN LUTER, DOKTOR


Pan z nieba za jeden dzień tysiąc lat szacuje,
A długo, niż możność swą, czeka, okazuje;
Aleć tu i cirpliwość długo święta była,
Iż się tak w szczyrych plotkach Jego chwała ćmiła.
Aż nie mogła wycirpieć możność święta Jego
I pobudził człowieka według zdania swego:
Marcina z Witemberku, doktora zacnego,
Który wyniósł na światło sławną chwałę Jego,

[absztyfikant]

"O reslawizację Wschodnich Niemiec" - Karol Stojanowski, 1946

1. Wschodnie Niemcy cmentarzyskiem słowiańskim

Niemcy nie są narodem tak jednolitym, jak np. Polacy. Poza
zróżnicowaniem religijnym i językowym, odgrywa u nich bardzo poważną
rolę zróżnicowanie szczepowe, czyli jak to się obecnie utarło,
zróżnicowanie krwi. Narodowe terytorium niemieckie składa się z
trzech zasadniczych części: germańskiej, celtoromańskiej i
słowiańskiej. Germańskie terytorium w Niemczech obejmuje północno-
zachodnie tereny na północ od Menu oraz na zachód od Łaby i Sali.
Żywioł ściśle germański ekspandując ze swego terytorium zalał
dzisiejsze południowe Niemcy, etnicznie przed tym celtyckie, oraz
zgermanizował je. Terytorium południowych Niemiec uległo późniejszym
wpływom rzymskim. Oba te terytoria razem połączone, przeprowadziły w
średnich wiekach, znany ogólnie podbój zachodniej Słowiańszczyzny.
Na skutek tego podboju powstało trzecie terytorium, tj. terytorium
słowiańsko-niemieckie.Jeszcze w średnich wiekach Słowiańszczyzna
sięgała, jak wskazuje załączona mapa, bardzo daleko na zachód.
Przekraczała ona Łabę oraz dochodziła do Sali. Na zachód od
dzisiejszej polskiej granicy, tj. od dolnej Odry, Nysy Łużyckiej
oraz na zachód od górskiego masywu czeskiego rozprzestrzeniały swe
siedziby trzy wielkie ludy słowiańskie. Południe tego terytorium
zamieszkiwali Serbowie Łużyccy zwani Łużyczanami. Nizinę nadbałtycką
zajmowali na zachodzie po prawym i po lewym brzegu Łaby Obotryci
[Obodryci]. Dalej zaś na wschód od Obotrytów aż do Odry rozciągały
się siedziby Weletów, zwanych też Lutykami. Bardzo wyraziście
unaocznia zasięg słowiański w Niemczech mapka, wyjęta z tajnego
pisemka Wendischer Bote, wydawanego w czasie obecnej wojny [chodzi o
II wojnę światową] przez „Związek Niemców Pochodzenia Słowiańskiego”
(Verband der Deutschen slawischer Abstammung). Mapka ta wskazuje, że
takie miasta, jak Hamburg, Kilonia, Lubeka, Magdeburg, Lipsk, nie
mówiąc już o Berlinie, leżą na dawnych ziemiach słowiańskich, przy
czym niektóre wyrazy są pochodzenia słowiańskiego (Lubeka, Lipsk,
Berlin).Napór germańsko-niemiecki na Słowian zaczął się jeszcze w
VII w. po Chrystusie. Wtedy to Słowiańszczyźnie zagrażali germańscy
Frankowie. W związku bodaj z tym naporem powstało najstarsze państwo
Samona. Najpotężniejsze uderzenia spotkały Słowian w wieku X i XII.
Akcję przeciwsłowiańską prowadziło dwóch monarchów z dynastii
saskiej: Henryk I i Otton I w wieku X-tym oraz margrabia
brandenburski Albrecht Niedźwiedź i książę saski Henryk Lew w wieku
XII. Walki niemiecko–słowiańskie były bardzo krwawe i uporczywe.
Słowianie bronili się bardzo dzielnie w wojnach obronnych i w
powstaniach po podboju niezależnych państw słowiańskich. Na bohatera
tych walk wyrósł zwłaszcza lud Weletów. Dramat słowiański za Odrą
zakończył się w roku 1181, kiedy Pomorze Szczecińskie zdobyte dla
Polski ponownie przez Bolesława Krzywoustego podporządkowało się
Niemcom.Podbój niemiecki był robiony z właściwym temu narodowi
okrucieństwem. Ludność, zwłaszcza sfery zamożniejsze i kierownicze,
masowo wyrzynano. Ze względów natury gospodarczej nie wszystkich
Słowian wyniszczono fizycznie. Na skutek tego ludowa masa słowiańska
na ogół pozostała przez długi czas słowiańską. W niektórych
państewkach, które się Niemcom dobrowolnie podporządkowały,
pozostawiono też słowiańską szlachtę, a nawet dynastie panujące przy
życiu. Ziemie słowiańskie na zachód od Odry stały się po niemieckim
podboju świadkiem drugiego procesu, tj. niemieckiej kolonizacji i
germanizacji olbrzymich mas słowiańskich. Proces ten trwał
nieprzerwanie od podboju obecnego niemieckiego wschodu aż do chwili
dzisiejszej. Germanizacja posuwała się wprawdzie systematycznie, ale
bardzo powoli i opornie. Jeszcze do dzisiejszego czasu nie zdołano
zgermanizować Łużyczan, którzy przetrwali w ilości około 400 000
ludzi. Jeszcze w XVIII stuleciu resztki ludności słowiańskiej na
zachód od Odry mówiły swoim językiem, który zachował się w pisanych
zabytkach do dziś. Za czasów Lutra właściwie całe wschodnie Niemcy
mówiły po słowiańsku. Jeszcze przy końcu XVIII stulecia w czasie
rozbiorów Polski w tak zwanej kuźnicy kołłątajowskiej dyskutowano
projekt połączenia dynastycznego Polski ze Saksonią. W ówczesnej
bowiem Saksonii mieszkała wielka ilość Słowian, którą politycy
polscy mieli zamiar obronić przed germanizacją.Żywioł słowiański
wewnątrz niemieckiego organizmu walczył nawet po zgermanizowaniu go.
Był to typ walki zastępczej. Po prostu żywioł ten, któremu
zniszczono jego kulturę i jego organizację społeczną, czuł się w
niemieckich warunkach zbyt obco i starał się o zrzucenie jarzma
niemieckiej kultury, walcząc z jej centrami czy też
upostaciowaniami. Dziś uczeni badający historię Słowiańszczyzny
wysuwają hipotezę, że średniowieczne wojny chłopskie były właściwie
buntami chłopskiego elementu słowiańskiego przeciw niemieckim panom.
Jest też wysoce prawdopodobne, że słowiańska krew była tym podłożem,
które przyjęło niemiecki protestantyzm religijny. Trzeba bowiem
pamiętać, że Niemcy nawrócili pogan połabskich gwałtem i wbrew ich
woli na chrześcijaństwo. Skutek tego nawrócenia siłą na
chrześcijaństwo był taki, że zgermanizowane elementy słowiańskie
uważały chrześcijaństwo niejako instynktownie za wiarę obcą. Dawali
tedy zgermanizowani Słowianie materiał do wszystkich rewolucyj
religijnych, nie wyłączając ostatnich eksperymentów z niemieckim
neopoganizmem współczesnym.

2. Nieco o ruchu reslawizacyjnym po wojnie światowej

Dopóki naród niemiecki był w okresie powodzenia, ekspansji i
rozmachu, dopóty ta zgermanizowana masa słowiańska powiększała
niemiecką potęgę. Nie miała ona najzupełniej, lub też posiadała
bardzo rzadko świadomość swego słowiańskiego pochodzenia. Już
jednakże po pierwszej wojnie światowej masa ta zaczęła się ruszać.
Zaczęły się szerzyć nawet wewnątrz granic Rzeszy Niemieckiej bardzo
ciekawe, choć dość sporadyczne, powroty do słowiańskiego pnia.
(Oczywiście w Polsce i Czechosłowacji powroty te były bardzo
liczne.) Działały w budzeniu się tego procesu rozmaite przyczyny.
Przede wszystkim oddziaływała na wyobraźnię zniemczonych Słowian
klęska Niemców i renesans polityczny Słowiańszczyzny, która posunęła
była swe granice polityczne dość daleko na zachód. U wschodnich
granic Niemiec pojawiły się nowe państwa słowiańskie, tj. państwo
polskie i państwo czeskie, wydarte spod niemieckiego zaboru.
Pojawienie się to przypominało zgermanizowanym Słowianom ich
pochodzenie i zwracało uwagę na zmiany zaszłe w procesach
etnicznych.Bardzo ciekawym świadectwem literackim tych procesów jest
książka niemieckiego dyplomaty Rudolfa Nadolnego. Jest to odpowiedź
na książkę Masaryka, zatytułowaną „Nowa Europa”. Masaryk starał się
w niej przekonać zarówno czeską, jak i też pozaczeską opinię
publiczną, że Niemcy, podlegający doktrynie pangermańskiej,
realizują od wieków program Drang nach Osten. Książka ta powstała w
czasie pierwszej wojny światowej jako akt propagandy wewnętrznej i
zewnętrznej późniejszego prezydenta republiki czechosłowackiej, a
następnie po wojnie rozeszła się w kilku językach. Nadolny
postanowił dać odpowiedź Masarykowi i w ten sposób powstała jego
książka. Gruntowne jej streszczenie i omówienie znajdzie czytelnik w
mojej książce dotyczącej niemieckiego rasizmu. Tutaj ograniczymy się
jedynie do streszczenia końcowego rozdziału tej książki, zajmującego
się przyszłością mieszanego niemiecko-słowiańskiego obszaru,
położonego pomiędzy Wisłą a Karpatami, Łabą i Lasem Czeskim.
Wiecej tutaj, mam kolege ze Szwecji na forum Szczecin, ktory jest
dzialaczem roznych slowianskich stowarzyszen:
<a href="forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=70&w

Luter a Zydzi

[absztyfikant]

Luter nie darzył Żydów sympatią. Pozostał w tym względzie typowym
przedstawicielem XVI-wiecznego niemieckiego mieszczaństwa, dla
którego Żydzi byli przede wszystkim niepożądaną konkurencją
ekonomiczną. Pod tym względem miał poglądy identyczne, jak katolicy
(antysemityzm był w tamtej epoce cechą wszystkich wyznań
chrześcijańskich, z wyjątkiem niektórych arian, takich jak Szymon
Budny).

Początkowo Luter podkreślał, iż Jezus należał do żydowskiego "narodu
wybranego" (w piśmie Dass Jesus ein Geborner Jude sei (Jezus był z
urodzenia Żydem) 1523) i głosił, że odrzucanie Żydów przez
chrześcijan i zamykanie ich gettach uniemożliwia ich "poprawę",
czyli nawrócenie się na "prawdziwą wiarę" chrześcijańską. Wyrażał
też nadzieję, że Reformacja ułatwi ten proces nawracania.

Kiedy okazało się, że Żydzi nie zamierzają spełnić jego nadziei,
Luter stał się ich otwartym przeciwnikiem. W pismach: Brief wider
die Sabbather an einen guten Freund (Pismo przeciwko Sabatyjczykom
do dobrego przyjaciela) (1538), Von den Jüden und iren Lügen (O
Żydach i ich kłamstwach) (1543), Vom Schem Hamphoras und vom
Geschlechte Christi (O Szemie Hamforasie i o rodzie Chrystusa)
(1544) Luter wyraża się o Żydach wręcz agresywnie, porównując ich
do "diabła, zaprzysięgłego wroga chrześcijaństwa", "plagi"
i "zarazy". Powoływał się na krytyczne wobec Żydów fragmenty Nowego
Testamentu. W 7-punktowym planie (1543) wzywał do ich napiętnowania
i dyskryminacji; proponował między innymi, aby palić żydowskie
szkoły i synagogi oraz burzyć ich domy "dla chwały Boga". Co prawda,
swoje wezwania Luter kierował tylko do książąt, a nie do ludności,
tak, iż nie skutkowały one wezwaniem do pogromów. Oczekiwał, że
przekona niemieckich książąt do wypędzenia Żydów z ich państw.
Książęta okazali się jednak rozsądni (nie chcieli tracić poddanych i
podatników) i żaden z nich nie uległ namowom Lutra.

Opisane poglądy Lutra zostały cynicznie wykorzystane przez nazistów
jako uzasadnienie zbrodni przeciwko narodowi żydowskiemu, (m.in.
ideolodzy nazizmu: Alfred Rosenberg i Julius Streicher cytowali
Lutra).

Serboluzyczanie, heretycy i czarownice

[absztyfikant]

Serbołużyczanie [edytuj]
W czasach Lutra w okolicach Wittenbergi mieszkali jeszcze słowiańscy
Serbołużyczanie. Luter podzielał pogardę większości ówczesnych
Niemców dla tej autochtonicznej ludności i nazywał ich w swoich
Rozmowach przy stole (Tischreden) "najgorszym ze wszystkich narodów"
(niem. die schlechste aller Nationen). Tej opinii Lutra nie
podzielał jego najbliższy współpracownik Filip Melanchton, którego
zięć Kaspar Peuker był Serbołużyczaninem i znał język górnołużycki.


Heretycy [edytuj]
Początkowo Luter był bardzo tolerancyjny i pokojowo nastawiony do
większości ludzi. Twierdził, że "wiara jest wolnym wyborem, którego
nie można narzucać"[11], zaś palenie heretyków jest sprzeczne z wolą
Ducha Świętego[12]. Jednakże z biegiem czasu zaczął przyzwalać nie
tylko na banicję innowierców, ale nawet na karę śmierci w przypadku
agresywnego odłamu anabaptystów (1529).


Czarownice [edytuj]
Luter, tak jak prawie wszyscy ludzie tamtej epoki, wierzył w magię,
czarownice i ich społeczną szkodliwość. Swoje poglądy opierał na
wersecie z Księgi Wyjścia (22,17), który wzywał do zabijania
czarownic. 6 maja 1526 wygłosił płomienne kazanie przeciwko
czarownicom i ich występkom; wzywał w nim do zabijania czarownic
(mówił przy tym wyłącznie o kobietach, nie o czarownikach), tak jak
zabija się morderców i rabusiów.

[oleg3]

absztyfikant napisał:

> A ja chcialbym wiedzie kiedy "kosciolek" zrehabilituje w koncu te
> nieco zapomniana postac:

Właściwie powinienem podkablować Cię do administracji ("kosciolek"), ale zadam
Ci pytanie. Za co rehabilitować? Znaczy się Łyszczyński był dobrym katolikiem?

Dobrze by wyło gdybyś zwrócił uwagę na ten fragment "Na tej podstawie, z
oskarżenia publicznego, odbył się proces przed Komisją Sejmową."


Oleg

[absztyfikant]

A co zleho w pisaniu "kosciolek"? To slowo jest uzywane np. w
rozglosni ojca dyrektora z Torunia czy na katechezach

[oleg3]

To ty na katechezy chodzisz? RM oczywiście słuchasz bo monitorujesz. Katechezy
też monitorujesz?



absztyfikant napisał:

> A co zleho w pisaniu "kosciolek"? To slowo jest uzywane np. w
> rozglosni ojca dyrektora z Torunia czy na katechezach
>
>

[absztyfikant]

A moze jestem arcybiskupem?

[oleg3]

To wynieś Łyszczyńskiego na ołtarze. Tylko "wolnomyśliciele polscy" będą
protestować.


absztyfikant napisał:

> A moze jestem arcybiskupem?
>

Oleg

[absztyfikant]

Przeciez napisalem, ze czarni nie kiwna palcem. Nie umiesz czytac miedzy wierszami?

[oleg3]

Jestem gojem. Czytanie między wierszami to żydowska specjalność.
A na pytanie odpowiesz?

Oleg

[absztyfikant]

Po namysle: nie odpowiem.

[oleg3]

Rozśmieszyłeś mnie. Nie znasz odpowiedzi czy nie istnieje dobra (dla Ciebie)
odpowiedź?

absztyfikant napisał:

> Po namysle: nie odpowiem.
>

[absztyfikant]

Nie moge odpowiedziec. Lekarz mi zabronil.

[oleg3]

Współczuję. Zdrowie jest najważniejsze. Musisz odpocząć od forum.

absztyfikant napisał:

> Nie moge odpowiedziec. Lekarz mi zabronil.
>

Oleg

[absztyfikant]

Lekarz kazal mi sie odzywiac regularnie, a nie chcialem odpowiadac bez namyslu.
Jestem juz po obiedzie, wiec moge dac odpowiedz: monituruje wszystko.

[oleg3]

Nie chodzi o to pytanie. Idzie o pytanie zadane w pierwszym moim poście tego
wątku. Na czym miałaby polegać kościelna rehabilitacja Łyszczyńskiego?

Oleg

[absztyfikant]

To tylko dla padierzenia razgawora zaproponowalem. Tak naprawde chodzi mi o
przypomnienie tej postaci

Nie wyczytałeś co oleg ci grzecznie zaproponował?

[sz0k]

Spie..j już stąd.

[absztyfikant]

Drzyj laczki frajerze

[oleg3]

I przy okazji by dołożyć "kościółkowi".

W każdym kraju w ówczesnym świecie dałby głowę. W Rzeczypospolitej karano
szlachcica gardłem rzadko i za nieliczne przestępstwa. Z tych "religijnych" za
ateizm, znieważanie symboli wiary katolickiej i hostii.

W czasie tumultów przed Trybunałem można było prawie bezkarnie dołożyć
konkurentom, ale uszkodzenie (zniewaga) krzyża karane było karą główną.


Oleg

[absztyfikant]

Nie lubie Kosciola katolickiego, delikatnie mowiac. Uwazam, ze ta organizacja
szkodzi Polsce od wiekow.

[oleg3]

To Ty polskim nacjonalista jesteś? A to niespodzianka.

Oleg

[absztyfikant]

Jestem polonocentryczny, nie mylic z nacjonalista. Nacjonalista kojarzy mi sie z
wasatym idiota wymachujacym flaga, pluciem na sasiadow i rozancem.

[oleg3]

Co to znaczy "polonocentryczny" ?

By nie być nieuprzejmym wyjaśnię Ci moje stanowisko. Jestem Polakiem i jest mi z
tym dobrze. Nie chcę być nikim innym. A Polacy są normalnym narodem w
cywilizacji łacińskiej. Ani lepszym, ani gorszym. Historia Polaków toczyła się
też zupełnie"normalnie"; są tak samo zdolni, pracowici, leniwi i zapobiegliwi
jak inni Europejczycy. Tylko nieszczęsna "polska inteligencja" jest chora,
śmiertelnie chora.

Oleg

[absztyfikant]

Uwazam, ze Polaks stracila sporo inteligencji na zakretach historii, a sarmackie
rozpasanie wciaz jest widoczne. To wszystko mozna i trzeba nadrobic, ale
wiadomo, ze frak lezy dobrze dopiero w trzecim pokoleniu... Pomimo trudnosci
idzie coraz lepiej. Polska ma teraz najlepszy okres w swojej historii. A jesli
tak nie uwazasz, to napisz dlaczego tak myslisz i pokaz mi kiedy bylo lepiej.

Bedzie dobrze. Byle tylko Arabow w Polsce nie bylo.

[oleg3]

Polska ma się nieźle. Ja pisałem o "polskiej inteligencji". Jest niewykształcona
choć posiada dyplomy; jest zagubiona jak pijane dziecko we mgle. A w ogóle jest
po prostu zbędna. Nie dziedzictwo sarmatyzmu jest problemem, ale wiara
"inteligentów", że oni wiedzą lepiej i będą uczyć naród. I uczą. A to
politycznej poprawności, a to wstrętu do "antysemityzmu", a nawet głoszą, że
"patriotyzm jest jak rasizm".
"Inteligencja" to typowo polski wynalazek. Zdeklasowana szlachta.Podpora
biurokracji.


> Bedzie dobrze. Byle tylko Arabow w Polsce nie bylo.
To jest sprzeczne z "wartościami europejskimi", kanonem "polskiego inteligenta".


Oleg

[absztyfikant]

Inaczej to widzimy. Najwiekszym problemem jest sytuacja ekonomiczna i poziom
wyksztalcenia w bazie, a w nadbudowie dyktatura kleru.

[oleg3]

Inaczej ale obaj po żydowsku.
Ty za Marksem ja za Misesem.


Oleg

[absztyfikant]

fakty.interia.pl/newsroom/news/ministerstwo-chce-spowiadac-celnikow,957191

[oleg3]

Ten przykład potwierdza moją tezę. Biurokracja w natarciu. Taka operacja ma na celu pozyskanie "akceptacji społecznej" dla biurokratów. Zauważ, że oburza mnie to, choć jest "prokatolickie".

A protestowałbyś gdyby było Ci miłe ideologicznie? Sądzę, że nie, bo interesuje Cię tylko "klerykalizacja". A "feminizacja" już jest w porządku.

Oleg

I po co te etykietki?

[absztyfikant]

Odkad pamietam jestem wrogiem etatyzmu i rozdetej administracji.

[oleg3]

Ten przykład potwierdza moją tezę. Biurokracja w natarciu. Taka operacja ma na
celu pozyskanie "akceptacji społecznej" dla biurokratów. Zauważ, że oburza mnie
to, choć jest "prokatolickie".

A protestowałbyś gdyby było Ci miłe ideologicznie? Sądzę, że nie, bo interesuje
Cię tylko "klerykalizacja". A "feminizacja" już jest w porządku.

Oleg

Wyjątkowymi szkodnikami są takie persony jak

[sz0k]

Absztyfikant czy marudny... Szabesgoje pochodzenia polskiego wysługujące się
syjonistom... trudno mi wyobrazić sobie coś bardziej obrzydliwego...

Troskę tych szkodników o Polskę można więc sobie śmiało włożyć między bajki,
gdzie ich miejsce. No chyba, że przez "troskę" mamy rozumieć oddanie Polski we
władanie syjonistów i tworzenie tutaj Żydolandu...

Luter - sancto subito

[rycho7]

absztyfikant napisał:

> powaznie przemyslec uhonorowanie tego bohatera o wolnosc.

Jak zostanie swietym to sie wylamie z zasad swego kosciola. Totez
takie dzialanie V kolumny uwazam za zgodne z obluda KK.

Ateisci orgazmu znowu dostaja

[andrew2008]

Nie ma zyczliwszych, uwazniejszych,obsesyjnych podgladaczy kosciola
i Radia Maryja niz ateisci wsciekli.
No i nie dziwie sie. Zycie ateisty wscieklego jest puste i nudne:
tylko zarcie, sr*anie i zdychanie bez sensu i celu.
Biedne sk*ur*wi*le ci ateisci wsciekli sa.

________Rozpacz sprzeczności ujawnia się agresją

[hasz0]

Profesor Fool eksperymentował w swoim laboratorium. Pochłonięty
pracą, upuścił niechcący kolbę z chemikaliami o wartości około
dwudziestu dolarów. Nim zdołał ją złapać, rozbiła się o podłogę. „A
niech to!” - westchnął. „Pal licho, dozorca to posprząta. Pora pójść
do domu, do mojej Kasi”. Zgasił więc światło, zamknął drzwi i
zostawił cały bałagan dozorcy.

Po krótkiej jeździe profesor Fool dotarł do domu i zaparkował
samochód. Stając w drzwiach zawołał: „Kasia! Kasia! Kochanie, już
jestem! Kochanie!” Wszedł do salonu, wołając: „Kochanie, gdzie
jesteś?” Potem zajrzał do kuchni i tam znalazł żonę leżącą na
podłodze. Trudno właściwie powiedzieć, że leżała - ciało spoczywało
bezwładnie w nienaturalnej pozycji. – „Kasia?” - Rzucił się na
podłogę i uniósł jej głowę. Oczy miała zamknięte. Nie było żadnej
reakcji. Nie było oddechu. Przyłożył głowę do jej serca - „Kasia!
Kasia! Co się stało? Kasia!” - Usiadł. Wzrok miał pusty. Wiedział,
że Kasia odeszła. Profesor Fool zaczął płakać: „Kasia odeszła! Kasia
nie żyje!” Profesor Fool płakał i płakał nad ciałem Kasi. Był to
smutny widok.

Wtedy właśnie przyjechałem do niego, żeby kontynuować dyskusję,
rozpoczętą dwa dni wcześniej. Zapukałem do drzwi, ale nikt nie
odpowiedział. Wszedłem więc, rozglądając się za profesorem i w końcu
znalazłem go w kuchni klęczącego nad ciałem żony i płaczącego. „O,
jak się pan ma, profesorze Fool? Pan płacze? A jak się ma pana żona?
Dzień dobry pani Fool. Jak się pani miewa? Odpoczywa pani w kuchni?”

Profesor Fool spojrzał na mnie, jakbym był szalony i pozbawiony
wszelkiego współczucia. „Ona nie żyje! Ona nie żyje! Nie wiem co się
stało. Ona odeszła. Jej serce nie bije. Ona nie żyje! Ona umarła!”
Siedział na podłodze i płakał.

Przypomniałem profesorowi jego własną argumentację: „Nie, profesorze
Fool, ona nie odeszła. Pana żona - to jej ciało, czyż nie? To
właśnie mi pan poprzednio powiedział. A więc ona jest właśnie tutaj.
Nie brak żadnych związków chemicznych, nieprawdaż? Jest tu jej krew,
jest jej DNA, są komórki nerwowe. Ona - to jej mózg, prawda? Kiedy,
podczas naszej dyskusji, doszliśmy do tej kwestii, powiedział
pan: „No cóż, komórki mózgu nie umierają!” Mówił pan, że ona jest
mózgiem. Oto więc ona. Niech ją pan kocha. Niech ją pan tu zatrzyma.
A, jeżeli, jak pan twierdził, ona - to tylko mózg (nie zależy panu
przecież na reszcie ciała), może pan po prostu uderzyć ją w głowę
młotkiem i wydobyć mózg. Może pan go sobie zatrzymać. Mieć go obok
siebie w łóżku i czuć się dobrze, wiedząc, że żona jest u pana boku.
Można ją trzymać na poduszce i co wieczór całować na dobranoc. Jeśli
nie podoba się panu pomysł zachowania samego tylko mózgu, może pan
przecież trzymać w łóżku całe ciało. Mógłby ją pan widywać co
wieczór, po powrocie do domu. Czemu nie? W końcu człowiek - to tylko
ciało, a jej ciało jest tutaj. To właśnie powiedział pan
przedwczoraj, podczas naszej dyskusji. Dlaczego więc pan płacze?”

Oczywiście, profesor Fool nie podjął wówczas dyskusji. Zapytajmy go
więc teraz: „Profesorze Fool, dlaczego jest pan taki przygnębiony?
Przecież wyniki badań mówią, że związki chemiczne w ludzkim ciele są
warte tylko dziewięć dolarów. Wziąwszy pod uwagę inflację mamy
kolejne dziewięć dolarów. Dlaczego wylewa pan nad tym łzy? Płacze
pan i płacze, gotów popełnić samobójstwo, ale kiedy wychodził pan z
laboratorium, gdzie przepadła substancja warta dwadzieścia dolarów,
powiedział pan tylko „Pal licho!” i poszedł. Dlaczego tak się
dzieje? Dlatego, że osoba nie jest ciałem. Osoba, z którą był pan
związany i którą pan kochał, nie była w rzeczywistości ciałem, lecz
jaźnią wewnątrz ciała. Pańska filozofia kłóci się z tym, czego pan
teraz doświadcza. Stoi w sprzeczności z tym, co pan wie. Dowodził
pan, że osoba jest materialnym ciałem, teraz jednak widzi pan (i
doświadcza), że to nieprawda. Jaźń, do której odnosił się pan jako
do swojej żony, opuściła ciało; czuje pan, że osoba, z którą pan żył
odeszła. Podpowiada to panu wyższy zmysł, może intuicja. Niech pan
spróbuje zrozumieć, że osoby nie można sprowadzić do połączenia
związków chemicznych. Dlaczego ma pan tak niskie mniemanie o sobie
oraz innych, mówiąc, że są oni tylko chemikaliami, albo że pan sam
składa się tylko ze związków chemicznych? Związki chemiczne mają
ograniczoną wartość, pan zaś nie jest tylko ich połączeniem. Pan
jest bezcenny. Osoba, która była pana żoną, również była bezcenna,
pan jednak nigdy naprawdę nie dostrzegł, jak się rzeczy mają. Myślał
pan, że ona jest ciałem, a teraz błądzi pan, bo nie potrafi pan
jasno ocenić sytuacji. Myśli pan, że ukochana osoba umarła,
przestała istnieć. Nie musi pan tak myśleć ani cierpieć z tego
powodu. Ona tylko opuściła swoje ciało, ale nie przestała istnieć”.

Kiedy profesor Fool zobaczył ciało żony leżące bezwładnie na
podłodze w kuchni, poczuł, że zdarzyło się coś złego. Ponieważ nie
odpowiadała, kiedy wołał, zrozumiał, że jej świadomość była
nieobecna. Szybko przyłożył głowę do jej klatki piersiowej, aby
poczuć bicie serca czy oznaki oddechu. Serce jednak nie biło, nie
znalazł oddechu ani pulsu. Zauważył też, że członki były zupełnie
sztywne, a ciało zimne. I to dopiero wówczas - a nie wtedy, kiedy
zobaczył ciało na podłodze - wpadł w histerię. Nie ma wątpliwości,
że początkowo przeżył tylko szok - w histerię wpadł dopiero, kiedy
odkrył znane symptomy.

Mimo aroganckiej propagandy rzeczników skrajnego materializmu dobrze
wiadomo, że jest wielka różnica między zachowaniem się materii
ożywionej i nieożywionej. Kiedy profesor Fool badał ciało żony,
szukał w nim oznak życia. Chciał wiedzieć, czy w ciele jego żony
jest jeszcze życie.

Materia ożywiona - materia bez życia

Od niepamiętnych czasów ludzie potrafili odróżnić żywe ciało od
martwego. Wiemy, że różnią się one radykalnie. Ciało żywe jest
zwykle świadome - ciało martwe - nigdy. Wiemy, że żywe ciało porusza
się, mówi i je, wydala mocz i kał, śpi, oddycha i tak dalej, podczas
kiedy martwe nie je, nie trawi, nie oddycha, nie mówi, nie uśmiecha
się, nie rozwija się, nie ma dzieci ani się nie śmieje. Martwe ciało
jest sztywne, a żywe - giętkie. Martwe ciała - w odróżnieniu od
żywych - gniją i cuchną.

Martwe ciało - to tylko materia bez życia. Żywe ciało - to materia
ożywiona. Dla Ciebie ocena różnicy między zwłokami a żywym ciałem
sprowadza się do oceny różnicy między zachowaniem się materii
pozostawionej samej sobie, a zachowaniem się materii ożywionej.

Współcześni naukowcy wskazali i zbadali zasadnicze różnice między
materią ożywioną, a nieożywioną - martwą.

1. Pierwsza różnica polega na tym, że materię ożywioną cechuje
metabolizm, którego nie wykazuje materia nieożywiona. Metabolizm
obejmuje stałą przemianę materii w żywym organizmie oraz jej wymianę
między nim a otoczeniem. Kiedy żywe organizmy pobierają materię z
otoczenia zachodzą w nich skomplikowane chemiczne przekształcenia
materii - organizm zatrzymuje to, czego potrzebuje by przetrwać,
rozwijać się itd., a wydala to, co bezużyteczne. Metabolizm zachodzi
we wszystkich żywych organizmach, choć, oczywiście, poszczególne
gatunki mogą się znacznie różnić pod tym względem.

Kiedyś ciało pani Fool przyjmowało pożywienie, napoje, powietrze,
promienie słoneczne, i tak dalej. Ciało bezpośrednio pobierało
materię z otoczenia lub przekształcało ją tak, by poszczególne
organy mogły ją łatwo przyswoić. Następnie, ciało wydaliło zbędną
materię (bezużyteczne produkty przemiany) z powietrzem, potem,
moczem, kałem i tak dalej. Zwłoki, które profesor Fool tulił w
ramionach, nie oddychały, nie jadły, nie trawiły ani nie wydalały
resztek. Wszystkie procesy metabolizmu ustają bowiem wraz z
odejściem siły

To sie nazywa refleks :O))

[benek231]

"Według londyńskiego dziennika Benedykt XVI uznał, że Luter nie miał zamiaru
dzielić Kościoła; sprzeciwiał się tylko korupcji, która go zżerała, i chciał ją
wyplenić."

No prosze, pol wieku temu uczono mnie tego w szkole, od przynajmniej pol wieku
ucza tego samego w szkolach Zachodu, a kk, w osobie Benka16, juz to zauwazyl...

co to jest szabes-goj?

[andrew2008]

Co to jest szabes goj? Nie ma takich. Sa tylko dobrze znani
kolaboranci. Pseudopolskie kameleony , ktory przedwczoraj sluzyly
gestapo, wczoraj UB, dzisiaj zydom-ateistom. Kolaboranci-glizdy,
pasozyty podczepiajace sie pod kazdego kto wydaje sie silny.

absztyfikant o prekursorach pisze

[perla]

absztyfikant napisał:

> Warto wspomniec, ze Luter byl w pewny sensie prekursorem
Jedwabnego,
> bo nawolywal do palenia synagog wypelnionych uprzednio Zydami...

no ale ci z Jedwabnego to nie byli protestanci. Czemu więc spalili
bezbronnych, niczego niewinnych, patriotycznych, pełnych miłości i
braterstwa tamtejszych Żydów właśnie?

[absztyfikant]

Dla pozydowskich lupow.

ejże...

[perla]

absztyfikant napisał:

> Dla pozydowskich lupow.

pożydowskich? Chyba dla odzyskania własnego mienia. Przecież blisko
2 lata tamtejsi Żydzi łupili miejscową ludność pod patronatem armii
czerwonej właśnie.

[absztyfikant]

Udowodnij. Najlepiej daj link do odpowiedniego opracowania IPN-u.
Nowaka sobie daruj.

[perla]

absztyfikant napisał:

> Udowodnij.

to Ty udowodnij, że dla pożydowskich łupów.
Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się czemu po kilkuset latach
sąsiedztwa nagle tubylcy polscy spalili Żydów? Mieli wcześniej
tysiąc okazji aby to zrobić. Czemu akurat to zdarzyło się
bezpośrednio po 2 latach przebywania Sowietów tam?

[oleg3]

Może być dowód z prezesa?
docs.google.com/a/gazeta.pl/Doc?id=ddm67dtm_0hpz6qb6x
Pragniemy podkreślić, że poszerzenie wiedzy o wydarzeniach w Jedwabnem wymaga osadzenia tych wydarzeń w ówczesnej sytuacji militarnej, politycznej i demograficznej całych okolic tej miejscowości. Wybuch wojny niemiecko-sowieckiej oraz wejście na ów tern armii hitlerowskiej poza "normalnym" wojennym chaosem i nasileniem przestępstw uaktywniły antykomunistyczne podziemie polskie, zdziesiątkowane przez radzieckie organa bezpieczeństwa. Dla wielu członków podziemia wejście Niemców oznaczało uwolnienie z sowieckich więzień, możność rozprawienia się z rzeczywistymi lub wyimaginowanymi współpracownikami władz sowieckich oraz pomszczenia własnych krzywd, przede wszystkim wywózki bliskich w głąb Związku Radzieckiego. Ludność żydowską oskarżano o sprzyjanie władzy sowieckiej, a zatem o nielojalność wobec państwa polskiego.
Oskarżenia te czasem znajdowały potwierdzenie w faktach, ale po części były bezpodstawne. Wynikały one stąd, iż Żydzi - jak zaobserwowano - byli zadowoleni z tego, że znaleźli się pod władzą sowiecką, która obroni ich przed hitlerowcami głoszącym skrajnie antysemickie hasła. Dowodów na współpracę z Sowietami jednak brakowało. Mimo to w świadomości miejscowych ludzi Żydzi, jedyna duża mniejszość narodowa w tym regionie, zostali utożsamieni ze zwolennikami komunizmu, a nienawiść do kolaborantów sowieckich łatwo przeniosła się na lokalną społeczność żydowską.

[tekst z Trudne pytania w dialogu ... , Leon Kieres]

Oleg

[rattler]

Benka sprawa, nie twoja...

Ateistyczne hieny podczepiaja sie pod martytologie

[andrew2008]

Co mnie zdumiewa to wiazanie Lutra z jakims tam Jedwabnem.
Co ma piernik do wiatraka. Co za znaczenie ma jakas tam zaklamana ,
jedwabna bajeczka z czasow wojny z problemami o historycznym
znaczeniu jak pojednanie Katolikow i Protestantow?
Tak zwani szabes goje to w gruncie rzeczy wsciekli ateisci starajacy
sie podczepiac tematycznie pod zydowska martyrologie.
Zostawcie Zydow w spokoju cyniczne ateistyczne hieny.