wtracalski
07.01.09, 13:54
Czym jest psychopata?
Psychopatów nie można pojmować w kategoriach antyspołecznego
wychowania czy rozwoju. Są to po prostu moralnie zdeprawowane
jednostki, będące „potworami” w naszym społeczeństwie. Są
niepohamowanymi i nieuleczalnymi drapieżnikami, których przemoc jest
zaplanowana, celowa i pozbawiona emocji. Używanie przemocy trwa, aż
osiągnie poziom szczytowy w wieku około 50 lat, poczym zaczyna
zanikać.
Ich bezuczuciowość odzwierciedla oderwany, pozbawiony strachu stan i
prawdopodobnie stan dysocjacji, ujawniając niski poziom
autonomicznego systemu nerwowego oraz brak lęku. Trudno powiedzieć,
co ich motywuje – może potrzeba kontrolowania i dominacji – ponieważ
historia ich życia zawiera zazwyczaj jedynie krótkotrwałe i
chaotyczne związki z innymi ludźmi (przeważnie związane z
zaplanowanym użyciem przemocy).
Mają oni skłonność do imponowania, wywyższania się i nienasyconego
apetytu, a także do sadyzmu. Nieustraszoność jest prawdopodobnie
archetypową (rdzenną) cechą (hipoteza niskiego poziomu lęku). Można
myśleć o nich jak o wyścigowych samochodach z nie działającym
hamulcem.
Stan umysłu psychopaty mogą imitować pewne zaburzenia organiczne
(mózg) i brak równowagi hormonalnej.
Istnieją cztery (4) różne podtypy psychopatów. Najstarszy podział na
typ pierwotny i wtórny dokonany został przez Cleckleya w 1941 roku.
PIERWOTNI PSYCHOPACI nie są wrażliwi na karę, lęk, stres czy
dezaprobatę. Wydaje się, że przez większość czasu są w stanie
powstrzymywać swoje antyspołeczne odruchy, lecz nie z powodu
sumienia, ale dlatego, że akurat służy to ich celom. Słowa nie mają
dla nich takiego samego znaczenia jak dla nas. Tak naprawdę to nie
jest jasne, czy rozumieją oni sens choćby swoich własnych słów, co
Cleckley nazwał „semantyczną afazją”. Nie kierują się w życiu żadnym
planem i wygląda na to, że nie są w stanie doświadczać żadnych
prawdziwych uczuć.
WTÓRNI PSYCHOPACI są ryzykantami, ale są również bardziej podatni na
stres, więcej się martwią i mają skłonność do poczucia winy.
Narażają się na większą dawkę stresu niż zwykli ludzie, ale są na
stres tak samo wrażliwi, jak zwykły człowiek. (Sugeruje to, że nie
są „w pełni psychopatyczni“. Być może z powodu specyficznej,
odmiennej genetyki.)
Są odważnymi, śmiałymi, niekonwencjonalnymi ludźmi, którzy wcześnie
zaczynają grać według własnych reguł. W dużym stopniu kieruje nimi
pragnienie ucieczki czy uniknięcia bólu, ale nie są w stanie oprzeć
się pokusom. Rośnie ich pożądanie czegoś, co jest zakazane i coraz
bardziej ich do tego ciągnie. Żyją czarem pokus. Oba typy
psychopatów – pierwotny i wtórny – można podzielić na podtypy:
NIEZRÓWNOWAŻENI PSYCHOPACI to ci, którzy wpadają w furię czy dostają
szału łatwiej i częściej niż inne podtypy. Ich furia przypomina
napad padaczki. Są też na ogół ludźmi z niewiarygodnie silnym
popędem seksualnym, zdolnymi do zadziwiających wyczynów seksualnych
i przez większość świadomego życia wyraźnie owładniętymi przez
seksualne żądze. Charakteryzują ich również potężne, niepohamowane
pragnienia: narkomania, kleptomania, pedofilia oraz wszystkie
niedozwolone i nielegalne nałogi. Lubią endorfinowy „haj”
czy „szczyt” podniecenia oraz podejmowanie ryzyka. Seryjny
gwałciciel-morderca znany jako Dusiciel z Bostonu był takim właśnie
psychopatą.
CHARYZMATYCZNI PSYCHOPACI są czarującymi, pociągającymi kłamcami.
Zazwyczaj są obdarzeni takim czy innym talentem i wykorzystują go do
osiągania korzyści manipulując innymi ludźmi. Przeważnie szybko
mówią i posiadają prawie demoniczną zdolność przekonywania innych,
by wyzbyli się wszystkiego, co posiadają, nawet własnego życia. Na
przykład przywódcy sekt religijnych i kultów mogą być psychopatami,
jeśli doprowadzają swoich wyznawców do śmierci. Ten podtyp często
zaczyna sam wierzyć w swoje fikcje. Nie sposób się tym ludziom
oprzeć.
