wild
21.01.02, 12:51
psycholog
psycholog??
psycholoooog ( nic innego nie umie? )
czas lejmy wode...
PSYCHOLOG! chce...
:]
Psychologia jako profesja i jako dyscyplina naukowa należy do tych dziedzin
ludzkiej aktywności, w których centrum zainteresowania i oddziaływań jest
człowiek. Relacje interpersonalne nawiązywane przez psychologa występującego
zarówno w roli praktyka jak badacza czy nauczyciela podobnie jak wszelkie
relacje międzyludzkie posiadają zawsze wymiar etyczny. Relacje te mają jednak
szczególny, niesymetryczny charakter wynikający z przewagi kompetencji
interpersonalnych po stronie psychologa, który dysponuje specjalistyczną wiedzą
i technikami służącymi do poznawania innych ludzi i oddziaływania na nich. Rola
zawodowa psychologa obejmuje ingerencję w sposób istnienia drugiego człowieka
jako indywidualnej i niepowtarzalnej całości, ingerencję, której skutki mogą
być nieodwracalne. Te okoliczności decydują o znaczeniu przestrzegania zasad
etyki zawodowej w działalności psychologów i uzasadniają stawianie im wysokich
wymagań etycznych.
Naczelną wartością dla psychologa jest dobro drugiego człowieka. Celem jego
działalności profesjonalnej jest niesienie pomocy innej osobie w rozwiązywaniu
trudności życiowych i osiąganiu lepszej jakości życia na drodze rozwoju
indywidualnych możliwości oraz ulepszaniu kontaktów międzyludzkich.
W badaniach cel ten istnieje w dalszej perspektywie. Kontakt nawiązywany w
celach badawczych, jeśli w swoich założeniach nie ma być pomocny, to w każdym
razie nie powinien przynieść uszczerbku osobom uczestniczącym w badaniach.
Mimo różnych porządków moralnych i światopoglądowych istnieje zespół
podstawowych wartości humanistycznych, które znalazły wyraz w Powszechnej
Deklaracji Praw Człowieka ONZ. W swoich czynnościach zawodowych psycholog
zawsze powinien respektować te podstawowe wartości, zwłaszcza godność osoby
ludzkiej, podmiotowość i autonomię człowieka i jego prawo nieskrępowanego
rozwoju. Psycholog uznaje prawo każdego człowieka do kierowania się własnym
systemem wartości, dokonywania własnych wyborów, jak również prawo do
intymności. Jednocześnie psycholog świadomy jest skutków, jakie przynosi lub
przynieść może w przyszłości jego oddziaływanie - ostatecznie powinny to być
skutki pomyślne dla odbiorcy lub odbiorców czynności zawodowych psychologa. W
każdym przypadku na psychologu ciąży odpowiedzialność za następstwa kontaktu,
jaki w ramach swojej roli zawodowej nawiązuje z drugim człowiekiem. Granice
ingerencji psychologa wyznaczone są z jednej strony - jego kompetencjami
profesjonalnymi, z drugiej strony - celami i oczekiwaniami formułowanymi przez
osoby zgłaszające się po pomoc psychologiczną.
Współpracując z przedstawicielami innych zawodów, psycholog nie przekracza
granic swoich kompetencji i szanuje kompetencje innych specjalistów.
Jednocześnie dba o utrzymanie własnej tożsamości zawodowej, respektuje cele i
wartości właściwe własnej profesji i wystrzega się identyfikacji z postawami
innych specjalistów, jeśli te postawy są niezgodne z zasadami etycznymi zawodu
psychologa. Zasada ta obowiązuje zawsze, ilekroć psycholog występuje w swojej
roli zawodowej, bez względu na to, jakie specyficzne są cele i zadania
instytucji, w której jest on zatrudniony.
W przypadku rezygnacji z wykonywania zawodu psychologa na rzecz innych ról
zawodowych ( np. administracyjnych) osoba z wykształceniem psychologicznym nie
powinna celowo wykorzystywać związanej z kierunkiem wykształcenia wiedzy oraz
umiejętności poznawania ludzi i oddziaływania na nich w sposób niezgodny z
etyką zawodową psychologa. Psycholog angażujący się w działalność polityczną
nie powinien wykorzystywać prestiżu zawodu psychologa jako argumentu
popierającego prezentowane poglądy.
Zasady ogólne
Wykonując czynności zawodowe, psycholog zawsze dąży do tego, żeby kontakt z nim
był pomocny dla drugiego człowieka czy grupy osób. Psycholog z racji swojego
zawodu poczuwa się do udzielania pomocy psychologicznej w każdych
okolicznościach, gdy zachodzi taka potrzeba.
Psycholog jest świadomy szczególnej odpowiedzialności wynikającej ze specyfiki
wykonywanego zawodu. Powinien znać granice swoich kompetencji i nie podejmuje
się zadań przekraczających jego możliwości. Dokłada wszelkich starań, aby
zapewnić jak najwyższy poziom wykonywanej pracy.
Przyjmując określoną postawę wobec norm moralnych i obyczajowych w życiu
prywatnym psycholog zdaje sobie sprawę, że jego decyzje w sprawach osobistych
mogą wpływać na jakość jego czynności zawodowych a także rzutować na zaufanie
społeczne do psychologii i psychologów. W społecznych oczekiwaniach zawarte są
przy tym wysokie wymagania dotyczące przestrzegania zasad etycznych w życiu
prywatnym przez osoby, których rola zawodowa obejmuje oddziaływania na drugiego
człowieka.
Obowiązkiem psychologa jest stały rozwój zawodowy i dążenie do stałego rozwoju
osobistego. Kwalifikacje psychologa powinny odzwierciedlać aktualny poziom
wiedzy i technik psychologicznych. Psycholog korzysta z dorobku nauki
światowej. Przyjmowanie twierdzeń i metod wypracowanych w innych warunkach
społecznych i kulturowych powinna poprzedzać krytyczna analiza możliwości ich
wykorzystania w naszych warunkach.
Psycholog ustosunkowuje się twórczo do zastanego dorobku swojej dyscypliny.
Przyczynia się do rozwoju wiedzy, ulepszania metod badawczych, narzędzi
diagnostycznych i technik terapeutycznych. Jest krytyczny wobec własnych
dokonań, rozpowszechniając je ujawnia sposoby dotychczasowej weryfikacji. Dąży
do bezstronności i obiektywizmu w ocenie nowych technik oddziaływania
psychologicznego i nieprofesjonalnych form pomocy psychologicznej oraz
powstrzymuje się od działań utrudniających ich rozwój, nie mając po temu
merytorycznych powodów.
Psycholog udostępnia własny dorobek naukowy, przestrzegając zasad
odpowiedzialności zawodowej, dobra osoby i dobra społecznego.
Psycholog nie przedstawia niezgodnie z prawdą swojego wykształcenia ,
kompetencji profesjonalnych i doświadczenia zawodowego.
Psycholog powstrzymuje się od wykonywania czynności zawodowych, jeżeli
okoliczności zewnętrzne lub jego własny aktualny stan fizyczny czy psychiczny
są tego rodzaju, że mogą istotnie obniżyć poziom wykonywanej pracy lub zakłócić
bezstronność osądu zawodowego.
Relacje między psychologami opierają się na wzajemnym szacunku i koleżeństwie,
wynikającymi ze wspólnoty wartości i celów, świadomości rangi społecznej
wykonywanego zawodu oraz przyjętej na siebie odpowiedzialności zawodowej.
Psycholog nie jest obojętny na odstępstwa od zasad etyki zawodowej ze strony
innych psychologów. Stwierdzając nieetyczne postępowanie kolegi w sprawach
zawodowych lub dowiadując się o takim zachowaniu, psycholog stara się przekonać
go o niewłaściwości jego czynów, korzystając gdy trzeba, z pomocy innych
kolegów. Jeśli taka interwencja okazuje się nieskuteczna, psycholog zgłasza
sprawę do zarządu oddziału PTP, który określa dalszy sposób jej załatwienia.
Krytyczna ocena pracy i działalności innych psychologów nie powinna mieć
charakteru deprecjonującego osobę i w żadnym przypadku nie może służyć do
rozgrywek osobistych. Psycholog powstrzymuje się od wydawania takich ocen w
obecności osób postronnych, dbając o nie podważanie zaufania do psychologii i
psychologów.
Psycholog wykazuje stałą troskę o prestiż i poziom wykonywania zawodu. Nie
udostępnia specyficznych technik diagnozy psychologicznej osobom
nieprzygotowanym do ich kompetentnego stosowania. Psycholog przeciwstawia się
podejmowaniu działalności psychologicznej, a zwłaszcza stosowaniu specyficznych
technik diagnostycznych i terapeutycznych przez osoby nie posiadające
kwalifikacji psychologicznych.
Psycholog nie może akceptować warunków pracy, które ograniczają jego
niezależność zawodową, a zwłaszcza takich, które uniemożliwiają stosow
