hasz0
01.02.09, 14:05
twierdziłeś, ze nie mogę znaleźć pracy z powodu...eh..
-------------------------
Na jaką partię radzisz mi głosować?
-------------------------
Nie odpowiesz?
-
www.emetro.pl/emetro/1,85648,6217311,Wyslalam_dwiescie_CV__I_nic.html
Firmy nie zatrudniają, bo czekają, co przyniesie kryzys. Ich
niedoszłych pracowników kryzys dopadł już teraz. Oto wstrząsające
wyznanie podwójnej magister po SGH, z dwuletnim doświadczeniem
zawodowym, o tym, jak nie może znaleźć pracy w mieście o
dwuprocentowym bezrobociu
Fot. Wojciech Surdziel / AG
ZOBACZ TAKŻE
Faktury VAT będzie można przesyłać zwykłym e-mailem (30-01-09,
16:45)
Optymizm pokolenia wyżu sprawdzany w kryzysie (30-01-09, 00:43)
Trzeba zmienić oczekiwania albo branżę (30-01-09, 00:41)
Lipiec ubiegłego roku
Świat był u moich stóp. Miałam 26 lat, prawie skończone dwa kierunki
studiów w Szkole Głównej Handlowej, wynajęte mieszkanie na Mokotowie
i pracę w dobrej warszawskiej agencji reklamowej. Dwa lata
doświadczenia na samodzielnym stanowisku, dwa języki. Zarabiałam 3,5
tys. zł na rękę, ale po dwóch latach zaczęłam się nudzić - brakowało
mi wyzwań, niczego już się nie uczyłam.
W dodatku ciągle nie miałam czasu na napisanie drugiej pracy
dyplomowej (na pierwszym kierunku obroniłam się już wcześniej). I to
był pretekst rozstania z firmą. Wiedziałam, że bez trudu znajdę coś
ciekawszego - gazety były przecież pełne ogłoszeń. A tuż przed tym,
jak złożyłam wypowiedzenie, dwie konkurencyjne agencje reklamowe
próbowały mnie podkupić. Odmówiłam.
Sierpień
Byłam tak pewna siebie, że bezrobocie zaczęłam od urlopu. Tydzień w
Amsterdamie kosztował mnie prawie dwa tysiące złotych. Gdy wróciłam,
zapłaciłam za przedłużenie studiów - trzy tysiące. Oszczędności się
kurczyły, ale spokojnie pisałam magisterkę.
Wrzesień
Poszłam na rozmowy w dwóch agencjach PR, ale ostatecznie się nie
zdecydowałam - w jednej proponowali jedynie umowę o dzieło, w
drugiej nie interesowały mnie obowiązki - nie chciałam zostać panią
przesyłającą materiały prasowe do mediów.
Październik
Dopiero wtedy zaczęłam się rozglądać na poważnie za robotą. Dałam
sobie miesiąc. Prowadziłam ostrą selekcję, brałam pod uwagę agencje
eventowe, reklamowe i PR, ale tylko te najlepsze. Oczekiwałam 4 tys.
zł na rękę. Wysyłałam po kilka zgłoszeń w tygodniu i czekałam. Nic
się nie działo. Skąd mogłam wiedzieć, że kłopoty amerykańskich
banków wykoszą mnie z rynku? Nie wierzyłam w cały ten kryzys, ale
wtedy już się zaczęło.
Na moje CV nie dostałam ani jednej odpowiedzi.
Listopad
Zmniejszyłam wymagania - zaczęłam się zgłaszać do banków, rozmaitych
firm, wszędzie, gdzie podpowiedzieli znajomi. Każdy dzień zaczynałam
od kawy i sprawdzenia nowych ogłoszeń w internecie - przeglądałam
siedem portali z ofertami. Ale ogłoszeń było coraz mniej - w mojej
branży - jedno na dwa tygodnie. W każdy poniedziałek szłam
po "Gazetę Praca". Im bardziej stawała się cienka, tym bardziej ja
byłam zdołowana. Telefon milczał.
Zaczęłam oszczędzać. Najpierw zrezygnowałam z klubu fitness, nie
kupuję ubrań i drogich kosmetyków. Zmieniłam menu. Winogron czy
francuskich serów najem się, jak znajdę pracę. Teraz kupuję jak
emeryci - dwie bułki i serek topiony. Gotuję zupy. Psu też się
dostała tańsza karma. Oszczędzamy razem.
Na rachunki (mieszkanie, telefon, internet kosztują mnie 1200 zł
miesięcznie) musiałam pożyczyć pieniądze od współlokatorki.
Grudzień
Dobijałam się już wszędzie o pracę. Przekonałam siebie, że mogę
zostać przedstawicielką firmy kosmetycznej, asystentką prezesa,
konsultantką w telekomunikacji. Byłam na dwóch rozmowach - na
stanowisko recepcjonistki w kancelarii prawnej (najpierw dziwili
się, że z takim doświadczeniem i wykształceniem chcę u nich
pracować, ale potem się nie odezwali) i przedstawiciela handlowego w
firmie tytoniowej (po miesiącu dali znać, że wstrzymali
zatrudnienia).
Zdałam sobie sprawę, jak bardzo jest źle, gdy musiałam poprosić tatę
o pożyczkę. Moja duma bardzo na tym ucierpiała. Nie brałam od
rodziców pieniędzy od prawie czterech lat.
Dziś
Do tej pory wysłałam jakieś dwieście CV, niemal wszystkie z listami
motywacyjnymi przyrządzonymi pod konkretnego pracodawcę. Myślałam,
że to dużo, ale skoro nic nie znalazłam, to chyba niewystarczająco.
Którejś nocy obudziłam się z przerażeniem, że w CV wpisałam zły
numer telefonu. Nie, nie było błędu. Teraz wpadam w panikę, kiedy
rozładuje mi się komórka.
Trafiły się dwie okazje dorobienia. Wydawnictwo zleciło mi drobne
tłumaczenia (jakieś 700 zł za tydzień pracy w domu), a dla agencji
reklamowej opracowałam strategię PR. Zapewniali, że jak się
sprawdzę, zaproponują mi pracę przy eventach. Byli zadowoleni,
wypłacili mi nawet 2 tys. zł premii. Ale pracy nie dali, bo jest
kryzys i klienci zrezygnowali z eventów
