20 lat temu zakończyły się obrady Okrągłego Stołu
20 lat temu, 5 kwietnia 1989 roku przedstawiciele komunistycznej władzy i solidarnościowej opozycji zakończyli obrady Okrągłego Stołu. Zapoczątkowały one upadek komunizmu i przemiany polityczne nie tylko w Polsce, ale również w całej Europie Środkowo-Wschodniej.
Wynikiem obrad Okrągłego Stołu była między innymi, legalizacja "Solidarności", wprowadzenie pluralizmu politycznego, wolności słowa oraz niezawisłości sądów. Ustalono też termin częściowo wolnych wyborów do Sejmu, w których opozycji zagwarantowano 35 procent mandatów oraz wolnych wyborów do Senatu.
Okrągły Stół były rezultatem negocjacji podjętych przez władze komunistyczne z częścią opozycji w połowie sierpnia 1988 roku, w sytuacji narastającej fali strajków i protestów społecznych.
Obrady Okrągłego Stołu rozpoczęły się 6 lutego. Prowadzili je: minister spraw wewnętrznych generał Czesław Kiszczak i przewodniczący Komisji Krajowej, nielegalnej wówczas, "Solidarności" Lech Wałęsa.
Pierwszego dnia obrad przy Okrągłym Stole zasiadło 57 osób reprezentujących partie polityczne, związki zawodowe i duchowieństwo. Rozmawiano w trzech głównych zespołach: do spraw gospodarki i polityki społecznej, reform politycznych i pluralizmu związkowego. Przez blisko 4 tygodnie w obradach uczestniczyły 452 osoby.
Warto przypomnieć, że w siedzibie Urzędu Rady Ministrów w Warszawie przy słynnym już stole z Henrykowa uczestnicy rozmów spotkali się tylko dwukrotnie, na inaugurację i zakończenie obrad. Rozmowy w zespołach prowadzone były w kilku innych miejscach.
www.polskieradio.pl
Jacek Kaczmarski
Rycerze Okrągłego Stołu
Noc bez gwiazd nad Camelotem.
Żywi modlą się lub drwią.
Wampir ziemi zlany potem
Śpi, opity ludzką krwią.
Przeszły - wojna, głód i dżuma.
Sama nędza w nędzy łka.
Ruchu ust niewarta - duma,
- Dogmat - woła się na psa.
Ale przyszłość w ślepych gwiazdach;
Spokój - trumna tylko da.
Więc możliwość jeszcze - każda
Prawo do istnienia ma.
Siedzą przy Okrągłym Stole
Ramię w ramię i bok w bok.
Na ich tarczach lśnią symbole:
Orzeł, Krzyż, Czerwony Smok.
Ukarani, czy bezkarni -
Ciemność im na nerwach gra.
Bezimienni, legendarni -
Omawiają przyjście dnia.
Milczy z dala - winowajca
Merlin: mag człowieczych wad;
Z Lancelotem Mordred zdrajca
Grać zmuszeni za pan brat.
A namiestnik maga - Artur
Wie, że z niego tu się drwi,
Ale woli żądło żartów
Od widoku własnej krwi.
Jak ruinę się ocala -
Wierzy każdy z nich, że wie,
Może oprócz Percevala,
Który znaleźć Graala chce.
Ciąży na nich ciemny zaciek:
Wierność cieniom zgubnych złud,
A tu - ze sztandarów - gacie
Szyje umęczony lud.
Więc uzgodnią, że najwyższe
Dobro, co prowadzi w dal,
To ojczyzna. Symbolicznie
Przyjmą nazwę - Święty Graal.
Ruszą szukać głębin, mielizn,
Szczytów, ziaren, grot i plew,
Żeby dać ludowi Kielich,
W którym schła męczeńska krew.
Śmiać się będą z nich współcześni,
A potomni może - kląć.
Lecz przetrwają w mrocznej pieśni,
Warto po to w wieczność brnąć.
Może nawet i pociecze
Płyn, na który ceny brak;
Może wieczne średniowiecze
Wreszcie kiedyś trafi szlag.
Przyszłość w niewidomych gwiazdach,
Spokój - niech się w każdym tli,
Kto nie raz na sobie zaznał
Co kosztują cudze sny.
