Ojej, co tu wybrać 2021 - 1 (vol. 123)

20:30 TVN7 "Śmiertelna wyliczanka" [2002]

[grek.grek]

"Kiedyś widziałam. Naprawdę dobry w swoim gatunku, ciekawa rola Bullock"

Siostra


Pytanie stare jak dinozaury : czy istnieje zbrodnia doskonała ? CZy można wysłać kogoś na łono Abrahama i ujśc karze ?

Dwóch licealistów próbuje sprawdzić się w boju. Jeden jest oczytanym intowertykiem, drugi jego przeciwieństwem charakterologicznym, ale też niegłupim. Świetnie się maskują ze swoją przyjaźnią, która momentami zakrawa na coś więcej, dzięki czemu film doznaje energetycznego wzmożenia i zdrowego zapętlenia motywacji emocjonalnych bohaterów. Wiadomo bowiem, co może popsuć najlepszą męską przyjaźń, a nawet coś więcej - dziewczyna :]

Policjantka, która rozgryza sprawę zabójstwa, też nie jest typowa, bo rywalizuje z młodzieżą o centralną pozycję w tej historii. Ma swoje traumy z przeszłości, ubiera się jak facet, podobnie traktuje łóżkowe epizod i w ogóle zachowuje się po męsku, co oczywiście jest parawanem za którym swoją nieprzepracowaną krzywdę ukrywa. Próbuje zajrzeć za kurtynę jej początkujący partner, kto wie : może jego pomoc znacząco się przyda w rozwiązaniu tajemnicy, którą my znamy od początku, krok po kroku dostając kolejne szczegóły techniczne, by w finale obserwować raczej psychologię relacji między postaciami niż jakoś wyjątkowo wyeksponowaną akcję sensacyjną.

Michael Pitt & Ryan Gosling, Sandra Bullock - dobra obsada, nieźle poprowadzone wątki, a odpowiedź na zadane pytanie... cóż, jesli nie oglądaliście - nie będę psuł Wam zabawy, Czcigodni :]

21:00 Zoom TV "Sztos" [1997]

[grek.grek]

No więc - raz jeszcze ;]

A nie będzie to raz ostatni, dwa kolejne, ale dużo późniejsze ramówkowo, seanse czekają w dalszej kolejności :]


Niezłe polskie kino, wystylizowane na retro, rzec by można z pewną dozą odpowiedzialności nawet ;] : mamy tutaj dobry powrót do czasów Polski Ludowej, z wątkiem sensacyjno-łotrzykowskim na dokładkę.

Jeden cwaniak zostaje oszukany w kartach przez innego cwaniaka, więc postanawia się na nim zemścić. Potrzebuje do tego odpowiedniej gotówki, więc pakuje manatki, bierze pod pachę młodszego kolegę, co dopiero wyszedł zza kratek i posiada silną motywację prędkiego wzbogacenia się, a potem wyruszają Fiatem 126 p. w Polskę ;]

Forsę zdobywają kantując ohydnie zachodnich, głównie niemieckich, turystów na wymianie waluty. Są cinkciarzami nie tyle obrotnymi, ile całkowicie amoralnymi ;] No, ale podobno skrzywdzonych przez historyczne zaszłości wolno więcej.

Tak czy owak, tournee wygląda na bardzo owocne, choć nie obywa się bez momentów zagrożenia i konieczności stawiania czoła niebezpieczeństwom, w końcu jak się nacina co i rusz jakiegoś "frajera", to potem po świecie chodzi ich coraz więcej i łatwiej się na któregoś wpaść, co jeden z bohaterów w filmie objaśnia w znacznie bardziej finezyjnym języku niż ten zastosowany tutaj ;].

W finale zaś mamy już decydujący "numer", nawiązujący do amerykańskich klasyków, przezornie jednak zrobiony na skalę i w dekoracjach peerelowskich.

Towarzyszą one akcji na każdym kroku i, wydaje mi się, niczego nie można im zarzucić : stroje, auta, miejsca, dansingi, a nawet restauracje, gdzie panowie wiecznie dostają do jedzenia zimną zupę, do picia ciepłą wódkę, a w karcie dań panoszy się przysłowiowy "jesiotr drugiej świeżości' - prezentuję się należycie i jak mówią znawcy tematu : z przykrą wiarygodnością ;]

Co ciekawe, opowieśc filmową panowie oszuści snują z perspektywy swojej współczesnej pozycji zawodowej, a okazuje się iż obaj prowadzą jakąś zamożną firmę. Czyżby zatem swój pierwszy milion zdobyli w kanonicznej formule 11. przykazania ? ';]

Soczysty język, swobodnie zagrywający Jan Nowicki, Polski Ludowej atmosfera, Niemcy goniący Polaków - cała fura[żerka] dobrej zabawy ;]

Reżyseruje : Olaf Lubaszenko.

0:00 Zoom TV "Sztos" [1997]

[grek.grek]

Nocny replay wczorajszego seansu, w ostatnich dniach często hulającego, a przed nim kolejne ujawnienia [w Stopklatce dwukrotnie] ;], więc tym razem krótki anons parafialny z ostrożną rekomendacją :]

21:30 TVN "Morderstwo doskonałe" [1998]

[grek.grek]

Stylowe kino mordercze, czyli remake filmu mistrza Hitchcocka :]


Mąż odkrywa, iż żona posiada kochanka, więc planuje pozbyć się jej. Ale jak ! : za godziwe pieniądze oraz wspomagając swoją ofertę szantażem, wynajmuje tegoż żony kochanka, by ją zabił ! Sam przygotowuje logistykę dla przyszłego sprawcy, a dla siebie niezawodne alibi na feralny wieczór.

Początkowo można by sądzić, że chodzi w tej makabrycznej intrydze o zranione uczucia, męską dumę, ale skąd tam : lekko tylko zadraśnięty na honorze mąż chce po prostu przejąć majątek swojej żony, a skoro właśnie nadarza mu się wyśmienita okazja - dlaczego miałby nie skorzystać ?, kiedyż i gdzież znajdzie wykonawcę swoich zamiarów takiego jak zdradziecki kochanek z bogatą kryminalną przeszłością, którego można kusić i szantażować jednocześnie ?

Rozgrywka jest pasjonująca, zwłaszcza gdy film ogląda się pierwszy raz, kolejne zwroty i zaskoczenia mogą przyprawić o zawrót głowy.

Przy kolejnych seansach większą uwagę można już zwrócić na świetną scenografię, trudno orzec, czy bardziej mogą się podobać wytworne apartamenta państwa czy cyganeryjny loft kochanka, który para się malarstwem artystycznym, trudno też nie docenić aktorów, choć - z całym uznaniem dla Gwyneth Paltrow w roli ofiary gry męskich ambicji i mrocznych inspiracji - zdecydowanie przodują tutaj panowie : Michael Douglas i Viggo Mortensen.

Reżyseria : Andrew Davis.

Kolejna dobra propozycja na oscarowy wieczór :]

21:50 TVP2 "Donbas" [2018]

[grek.grek]

Premiera.

Reżyseruje świetny Siergiej Łoźnica.

Niestety, premiera w Dwójce, więc nigdy nie wiadomo, co się zdarzy : film może wypaść z ramówki godzinę przed seansem, bez zapowiedzi zostać przeniesiony albo - kolejny, nowy numer żartownisiów z TVP - wyświetlony z godzinnym wyprzedzeniem w stosunku do zapowiedzi, jak to miało miejsce wczoraj z "The Square".

I nikt nie powie "przepraszam" za kolejny dowód braku kompetencji i szacunku dla widzów, płacących co roku dwa miliardy na ten interes.

Proszę zmienić zasady tzw. misji publicznej mediów i przejść na system grantów - dzięki niemu, ambitne kino będą [bez przerywania reklamami, w takiej konfiguracji] pokazywać stacje komercyjne, a TVP, swobodnie żonglując terminami i godzinami emisji, będzie mogła dzień cały nadawać coś co lubi wyłącznie : swojego Sylwestra i 20 odcinków portugalskich, białoruskich oraz rosyjskich telenowel i wszyscy będą zadowoleni. Po co się męczyć z czymś, czego się kompletnie nie ogarnia ?

Ale cóż, póki co - "Donbas", niestety w Dwójce, czyli : bez gwarancji żadnych i czegkolwiek.

Rzecz składa się z kilkunastu segmentów portretujących rzeczywistość tzw. Noworosji, proklamowanej przez Rosję po odseparowaniu części Ukrainy w ramach konfliktu zbrojnego, jaki wybuchł w Donbasie, między siłami rządowymi, a rosyjskimi separatystami.

W znaczeniu politycznym, skomplikowanie całej sytuacji, w moim odczuciu, wygląda znacznie bardziej okazale niż w przekazie obu zainteresowanych stron, lecz zapewne pan reżyser nie zajmuje się polityką, ale ludźmi, światem, obyczajami oraz codziennością w tej kuriozalnej pararepublice skleconej z urzędowej dykty i plasteliny.

Na RT :
90 % z 42 recenzji krytycznych - "brutalnie dotkliwy, błyskotliwie nakręcony" - oraz 79 % z 82 opinii widzów.

Voila :]

Cóż, z nadziejami na zajmujący seans i daleko posuniętym sceptycyzmem wobec tych, co odpowiadają za jego pokazanie.

TVP2 "Donbas" [2018]

[grek.grek]

Czy oglądaliście, Czcigodni ?
Jakie wrażenia ?

[Został pokazany, o czasie ! ;], może z powodu reklamy już w "Wiadomościach"]

Spróbuję kilka słów napisać w a'proposie :]

"Donbas" [2018] po filmie o filmie 1/2

[grek.grek]

Zatem : spróbuję skreślić kilka akapitów na temat filmu :]

Pan reżyser za pomocą inscenizacji wzorowanych na faktach oraz surrealistyczno-groteskowych interpretacji własnych, prezentuje i odtwarza realność równie brzydką, okropną i żałosną, jak będące jego siedliskiem kadłubkowe państwo, powstałe z oderwanego od Ukrainy przez rosyjskich separatystów Donbasu i nazwane Noworosją.

Akcja dzieje się zimą, więc stosowne śniegiem podsypane i chmurami szarymi zasunięte okoliczności przyrody dominują na zdjęciach świetnego Olega Mutu.

Kolejne scenki łączą ich bohaterowie, kamera wybiera sobie jednego z nich i przechodzi do następnej historyjki jego śladem, dzięki czemu powstaje spójna opowieść złożona z kilkunastu pomniejszych.

W prologu widzimy amatorskich aktorów siedzących przed lustrami w charakteryzatorni umieszczonej w przyczepie, gdzieś na podwórku pod blokami w "ukraińskim prowincjonalnym mieście", jak sprytnie reżyser Siergiej Łoźnica nazywa opisywane miejsce.

Po chwili kierowniczka planu wyprowadza ich w teren, gdzie trwa ostrzał, więc muszą się kryć między zabudowania, garażami, blokami. Jesteśmy w filmie czy wkraczamy w zupełnie namacalny realizm ? Interesująco zarysowana sytuacja.

Po chwili gdzieś na placu między domami wybucha samochód pułapka, a przy okazji obrywa się autobusowi. Wojskowi zabezpieczają teren. Ludzie struchlali patrzą na pobojowisko. Terror się panoszy.

Kamera przenosi się do sali plenarnej w urzędzie miejskim, gdzie trwają obrady urzędników. Wkracza tam dzielna pani i z zamachem wylewa na głowę przewodniczącego solidne wiadro pomyj. Powstaje momentalnie skandal, świadkowie filmują komórkami, a odziana w futro tęga jejmość krzykliwie tłumaczy : "Oskarżył mnie o łapówkę, oczernił, więc się zemściłam !". W obronie oblanego brązową cieczą mężczyzny staje jego żona i dochodzi do ostrej kłótni między kobietami. Interweniuje straż miejska.

Tropem dowódcy tej straży docieramy do szpitala miejskiego, gdzie tenże dżentelmen pokazuje tłumowi pielęgniarek, lekarzy i pacjentów odnalezione na terenie podupadającej placówki zapasy jedzenia, napojów, lekarstw, sprzętu medycznego. Oskarżenie pada na dyrektora.
Kiedy uspokojeni ludzie opuszczają pomieszczenie, gdzie zgromadzono te fanty, okazuje się, iż rozchichotany dyrektor siedzi wesoły w drugim pokoju i za chwilę ciepło wita się ze strażnikiem. Wręcza ma grubą kopertę z łapówką, a w suplemencie czeka pani lekkich obyczajów z pełnym pakietem usług w ramach swojego profesjonalizmu.
Zatem : przekręt i korupcja kwitną jak kwiatki na wiosnę.

Przenosimy się z panem strażnikiem i jego małomównym kolegą na punkt kontrolny ukraińskiej armii. Gdy są kontrolowani, a potem za odpowiednią opłatą ruszają dalej, mija ich autobus jadący w przeciwną stronę i kamera wskakuje do środka tego pojazdu.

W środku pani w sile wieku opowiada, jak bomby zniszczyły jej dom. Teraz, gdy walki na moment ustały, wraca na miejsce, by zobaczyć, czy da się jeszcze uratować.

Państwo zatrzymani zostają na posterunku separatystów. Wojak w papasze na głowie i w wielgachnym futrze, z kałachem na ramieniu, wchodzi do środka i rubasznie zagaduje : "Nie chcemy was przeszukiwać, dajcie no co do jedzenia, obywatele". Jakaś pani częstuje słoniną i już mogą dalej jechać.

Na następnym punkcie kontrolnym już stoją wojskowi, w mundurach, z kobietą na czele. Wypraszają z autobusu mężczyzn i robią wymówki : "A ty czemu nie walczysz z kijowskimi faszystami ? Ha ? Bo matka chora ? Wszyscy mamy chorą matką, bo jedną matkę mamy - ojczyznę !".
Na rozkaz muszą się rozebrać do pasa, by poddać się ocenie tężyzny fizycznej, a potem - jak im zapowiadają - pójdą w kamasze.

Nieopodal zatrzymani zostaję dwaj niemieccy dziennikarze, co przyjechali opisać wojnę. Separatyści zaczynają spowiadać ich z grzechów ojców i dziadków, autorów II wojny światowej. Ci tłumaczą : "My tylko dziennikarze !", ale nawet gdy już dostają pozwolenie, by jechać dalej, któryś z separatystów cedzi : "Może ty faszystą nie jesteś, ale pracujesz na rzecz faszystów [z Zachodu], a jak twój ojciec faszystą nie był, to dziadek był na pewno".

"Faszysta", tym epitetem noworosyjscy towarzysze poslugują się automatycznie, gdy mówią o swoich wrogach, a wzięli go prosto z propagandy medialnej.

Dziennikarze zaczepiają żołnierzy siedzących na czołgu i jedzących słoninę z właśnie upolowanymi w jakims opuszczonym domu ogórkami ze słoika. Pozują do zdjęć, robią miny, każdy dzierży kałasznikowa, a pytanie : "Kto tutaj dowodzi ?", śmieją się i wskazują jeden na drugiego.

POjawia się wreszcie jakiś "rzecznik prasowy" i znów uderza w tonację "niemieckiego faszyzmu", aż nagle : buch ! Uderza w całe towarzystwo eksplodująca bomba i ciemność zapada.

Kamera znajduje sie teraz w schronie pod miastem, gdzie mieszkają obywatele. Przewodnikiem po tym piwnicznym świecie, niczym z "Underground", stają się : najpierw starszy mężczyzna, potem chłopiec, a ostatecznie okazuje się , iż mówią do eleganckiej młodej dziewczyny szukającej swojej matki.

Pełno tu ludzkości, młodszych, starszych, kobiet, mężczyzn, dzieci. Nie ma prądu, wody, toalet, ogrzewania, ale radzą sobie jak mogą : wszędzie piętrowe łóżka, stoły z jedzeniem, świeczki. "Żyjemy jak jaskiniowcy", skarży się przewodnik.

Schludnie ubrana i ufryzowana dziewczyna znajduje matkę, kładzie na stole pękatą torbę z zakupami i zaczyna jejmość namawiać, by poszła z nią, w końcu czeka bezpieczny, ciepły dom, po co siedzieć w takiej norze ? Dziewczyna zapewne należy do elit społecznych, ma pozycję i pieniądze. Matka zaś : może siedzi z innymi tutaj, bo czuje się związana bardziej z nimi ?

Kiedy pani matka odmawia córce, blond piękność dostaje szału. Kopie w drzwi, za którymi zamknęła się starsza pani, wrzeszczy, szaleje i w tym wygibasie zdradza, iż nie kieruje nią troska o matczyne zdrowie i bezpieczeństwo, lecz presja środowiska, oczekującego odpowiednich postaw nie tylko od niej, ale i od rodziny.
Cała drużyna piwniczników przygląda się atakowi jej nerwicy, aż wreszcie dziewczyna daje za wygraną i opuszcza podziemny azyl.

Wsiada do dużego samochodu i odjeżdza. W ślad za nią przenosimy się do urzędu miasta. Ona tam pracuje jako sekretarka.

Właśnie anonsuje burmistrzowi delegację jednej pani i dwóch panów, okazujących się wysłannikami fundacji o religijnej prowieniencji : państwo próbują nakłonić burmistrza do sfinansowania ich jubla, podczas którego wręczą "noworosyjskim bohaterom wojennym" święte ikony z wizerunkiem błogosławionego męczennika, patrona ich organizacji.
Burmistrz słucha ich z coraz wyraźniejszym zniecierpliwieniem, a w końcu w dyplomatycznym stylu odprawia, zaś przez telefon nakazuje swojemu człowiekowi pomóc im, owszem, ale bez wydatkowania choćby złamanego rubla na ich wygórowane żądania kwaterunkowe i transportowe ;]

Z okna gabinetu burmistrza widać plac, a tam zbierają się żołnierze : oficer oskarża ich o samowolne opuszczenie koszar i kradzież. Dostają mocną burę, a jeden z nich otrzymuje karę pięciu dni aresztu i musi przejść przez klasyczną ścieżkę zdrowia.

Oficer wsiada w jeepa i jedzie na komendę policji. Pod budynkiem czeka jegomość, z zawodu binzesmen, zawiadomiony o znalezieniu się jego zaginionego samochodu, tegoż właśnie świetnej klasy jeepa.
JUż się cieszy i ręce zaciera na odzyskanie auta.

O, nie tak prędko, nie tak prędko ! Pan biznesmen zaproszony do środka [okna zawalone workami z piaskiem, w środku papierzyska sie walają i graciarnia, słowem : warunki nader polowe] i ląduje na dywaniku u komendanta.

A ten serwuje mu wykład : "Z kim trzymasz ? Z nami czy z nimi ? My ciebie tutaj chronimy przed faszystami !", aż wreszcie staje się jasne : nie oddadzą mu samochodu, choć papiery się zgadzają i generalnie nikt z tym nie polemizuje ;]

Samochód rekwirują na potrzeby bohaterskiej armii : "Co, na rowerach mamy jeździć ?", obrusza się komendant. I żeby tylko ! Za moment zdumionemu i zdetonowanemu zarazem biznesmenowi nakazuje zapłatę okupu ! ;]

"Donbas" [2018] po filmie o filmie 2/2

[grek.grek]

Inaczej go nie wypuszczą. Zatem, łapie za telefon i zaczyna dzwonić po znajomych, aby pomogli mu zebrać żądaną kwotę dolarów.

W hallu krąży kilkunastu takich jak on, dobrze ubranych, z teczkami w jednej dłoni i komórką przy uchu, proszącym przyjaciół o wsparcie. Czysty absurd.

Na placu miejskim dwóch wojaków przywiązuje do słupa latarni ukraińskiego jeńca, z flagą na ramionach i przedstawieniem na kartce zawieszonej u szyi : "Pacyfikator, faszysta i ochotnik".

Jedna pani podchodzi do niego i zwierza się z konieczności wyjazdu do córki będącej w potrzebie, mówi zwyczajnie, jak do człowieka, ale po jej odejściu szybko zaczynają się zbierać wokół latarni innego rodzaju przechodnie : chuligańska młodzież oraz nienawistnie wykrzywienie : starsze kobiety i mężczyźni. Młodsi robią sobie fotki, dmuchają mu w twarz dymem papierosowym, starsi zaś atakują jeńca, najpierw słowami, wyliczają mu krzywdy swojej wspólnoty, skarżą się, na niego cedują całą winę za wojnę. Agresja narasta, zaczynają się poszturchiwania, kuksańce, a w końcu padają ciosy. Pięści idą w ruch, krew na twarzy mężczyzny. Prosi o wybaczenie, za co spotyka go jeszcze gorsza wściekłość, aż do powalenia na ziemię i zasypania kopniakami. Dopiero żołnierze ratują jeńca przed linczem. Odchodzą z nim w dal, gonieni przez wciąż nienasycony przemocy tłumek.

Ci sami wojskowi i kilkanaście postaci z poprzednich sekwencji, w rolach gości zjawiają się w Urzędzie Stanu Cywilnego, gdzie ślub bierze pierwsza w Noworosji młoda para. Absolutnie przedziwna, jak z horroru albo z krzywego zwierciadła, on chudy łysiejący, ona wielka i rozwrzeszczana. Straszni i śmieszni jednocześnie. Po odbębnieniu przysięgi, urzędniczka przedstawia ich jako państwo Jajeczniców, a gromada hałaśliwych gości rzuca się z wiwatami i aplauzem. Gratulacje składają wojskowi oraz przedstawicielka parlamentu.

Trzej wojskowi, tym zarekwirowanym jeepem, jadą w teren.

Oglądamy teraz szosę zza szyby auta prowadzonego przez kobietę rozmawiającą telefonicznie z matką. Jejmość wraca z zakupów. Zbliża się do stanowiska kontrolnego armii ukraińskiej. Stoi do niej niewielka kolejka aut.

I nagle : z obu stron szczerego pola spadają pociski bombowe. Część aut w panice zawraca i chodu. Pani z auta, wciąz nie widzimy jej twarzy, choć śledzimy sytuację z jej punktu widzenia, nie ucieka - wysiada i powoli idzie przed siebie. Jej oczyma widzimy zdruzgotany autobus z zabitymi pasażerami.

Niedaleko od miejsca ostrzału, dwa wojskowe wozy bojowe z wyrzutniami rakiet wolno opuszczają zajęta posesję niedaleko zabudowań wiejskich i odjeżdżają w siną dal. Oni wykonali tę śmiertelną kanonadę w cywilów.

Nocą znajomy jeep wpada w zasadzkę, obrzucony granatami płonie, wojskowi giną ostrzelani przez nieznanych napastników. Krwawy odwet. Wojna partyzancka, modniej : hybrydowa. Brakuje tylko komponentu medialnego, jeśli mógłbym zauważyć.

W epilogu wracamy do przyczepy z aktorami.
Znów są malowani do odegrania kolejnego epizodu, gdy wkraczają wojskowi i seriami z karabinów zabijają wszystkich na pniu.

Opuszczają przyczepę, wsiadają w auto i odjeżdzają. Dookoła panuje cisza. Kamera pokazuje całą sytuację z bezpiecznej odległości i wysokości, powiedzmy, szóstego piętra.

Ciszę i spokój przerywa pojawienie się mężczyzny. Wchodzi do przyczepy i zaraz z niej wybiega, wszelako : unosząc jakąś torbę. Zobaczył trupy i wpadł w popłoch, ale i zdążył coś ukraść.

Bezruch - przyczepa stoi na skwerze między blokami mieszkalnymi - zaczynają zakłócać kolejne samochody. Najpierw policyjny, potem karetka na sygnale, później dziennikarze, w krótkim czasie kamienna cisza przeistacza się w rejwach i zgiełk.

Służby zabezpieczają teren, policja zbiera ślady, medycy robią swoje, gromadzą się gapie, a media ogłaszają "Zbrodniczy zamach na ekipę realizują film fabularny" i wywiadują kobietę z sąsiedztwa, zaklinającą się, iż nie słyszała i nie widziała absolutnie niczego.

Trwa ruch wokół przyczepy, czyli na filmowym planie i tak się kończy cała historia.

Zręcznie wymyślona, intrygująca, miejscami nieodparcie zabawna, choć humor ma kolor czarny jak smoła. Bezbłędnie nakręcona i poprowadzona wybornie, momentami, ba - na pełnym dystansie filmu trwania, łatwo zapomnieć o jego charakterze : ludzie, ich zachowania, uchwycone sceny, nawet te naszpikowane tragifarsą, wydają się mieć niemalże pozór dokumentalnej wierności faktom.

Znakomita robota !

www.youtube.com/watch?v=C1docS44f58

21:55 Kultura "Menina" [2017]

[grek.grek]

Pra-premiera.

Akcja rozpoczyna się w Portugalii, jak można wydedukować z wątłego opisu : w przeddzień wybuchu Rewolucji Goździków, obalającej rządy prawicowej dyktatury.

Bohaterami są rodzice i córka decydujący się na emigrację do Francji i przeżywający wszelakie związane z tym zawirowania. Narratorką zapewne będzie 10-latka znajdująca w nowym miejscu zarówno nadzieję na bezpieczną przyszłość, jak również charakterystyczne poczucie wyobcowania, na dodatek związane z obserwacją zmagań nieprzystosowanych do tej rzeczywistości rodziców.

Reżyseria : Cristina Pinheiro.

1:20 Kultura "Menina" [2017]

[grek.grek]

Czy oglądaliście wczoraj, Czcigodni ?

Tej nocy : powtórka.

23:00 ATM Rozrywka "Jeździec wielorybów" [2002]

[grek.grek]

Wciąż w ramówce, więc - gramy ! Ze zdaniem Barbasi : "Film piękny i magiczny", jako wymarzoną inwokacją :]

A'propos zaś fabuły : obserwujemy środowisko współczesnych Maorysów nowozelandzkich, żyjących zupełnie nowocześnie, lecz kultywujących stare zwyczaje i ceremoniały, pielęgnujących tradycje plemienne, z których naczelna brzmi : wodzem, liderem miejscowej społeczności musi być mężczyzna, gdyż założyciel wspólnoty, niejaki Paikei, postać mityczna, jak mówią podania i legendy był chłopem, a przemieszczał się na wysokości grzbietu wieloryba, na dodatek : wodzostwo przechodzi pomiędzy pierworodnymi z rodziny pokrewieństwem związanej z legendarnym przodkiem.

Aktualny lider plemiennej społeczności, pan w sile wieku, nie moze przekazać kompetencji starszemu synowi, bo jego w ogóle te rzeczy nie obchodzą, zajmuje się sztuką i jeździ z wystawami po Europie.
Z nadzieją czeka więc pan wódz na urodziny dziecka swojej niesfornej latorośli. I znów dopada go zawód, gdyż na świat przychodzi dziewczynka.

Pan dziadek spełnia wobec niej wszelkie powinności i troskliwie wozi rowerem do szkoły i ze szkoły, ale wodzowskiego stanowiska oczywiście powierzyć nie ma zamiaru. Tylko mężczyzna może dostąpić zaszczytu !

A mała Paikea nadaje się na wodza lepiej niż ktokolwiek inny ! Z całych sił stara się zasłużyć na uznanie dziadka, uczy się tańców, recytacji, pantomim, malunków, wszystkich wodzowskich technikaliów, a przy okazji, o czym nikt jeszcze nie wie, posiada zmysłową energię, dzięki której może kontaktować się z wielorybami.

Zacięty w swej niezłomności dziadek organizuje casting na lidera wśród chłopców, rówieśników wnuczki.Trenuje ich w specjalnej szkółce, pokazuje jak walczyć na kije i inne niezbędne rzeczy. Wnuczka z ukrycia ich podgląda i powtarza te same ruchy, wychodzą jej lepiej niż chłopakom, ale gdy dziadek demaskuje jej aktywność surowo zabrania dalszych takich bezeceństw, a jakość wykonania kompletnie go nie obchodzi.

Co najlepsze, raz za razem punktowana wnuczka nie przestaje się starać i wie dlaczego dziadek nie docenia jej starań, wie jaka logika za tym stoi.

Kiedy castingi wodzowskie kończą sie fiaskiem, bo żaden z uczestników nie wykonuje poprawnie decydującego zadania, pan dziadek popada w depresję, zamyka się w domu, a o niepowodzenie swej misji oskarża wnuczkę. Nie widzi jak ona się rozwija, jak wykonuje bez trudu owo zadanie, które przerosło jego uczniów, a wreszcie nie ma go na uroczystości plemiennej, gdzie mała perfekcyjnie śpiewa i poezję rytualną wygłasza, krzesło stoi puste, a ona płacze pod makijażem na scenie.

W końcu jednak dojść musi do przekonania dziadka, a cała scena ma wymiar iście mistyczny, magiczny, jak napisała Barbasia : na plażę ocean wyrzuca wieloryby, bynajmniej nie przypadkiem, one tu są dla małej Paikei, i ona właśnie może i musi je uratować, dowodząc przy okazji swojej niezwykłości i nazanaczenia na wodza wobec całego plemienia, a zwłaszcza nieprzejednanego dziadka :]

Znakomity film o tym, iż tradycja musi być stale poszerzana, odświeżana, ulepszana, inaczej zniknie, zgaśnie i pogrąży się w stuporze stuporze anachronizmu. Wątki feministyczne oczywiście również bardzo widoczne.

Mała Keisha Castle-Hughes, wzruszajaco naturalna, otrzymała nominację do Oscara, jako najmłodsza aktorka w historii, miała 12 lat.

Reżyseria : Niki Caro.

23:10 TV4 "Sobibór" [2018]

[grek.grek]

Pasjonująca oraz inspirująca historia ucieczki z obozu koncentracyjnego w Sobiborze fabularnej wersji doczekała się w 1987 roku, w pełnej wersji film ten można śmiało złowić w YouTube :] Nie wypada linkować go przy okazji zapowiedzi najnowszej prezentacji, ale wspomnieć zawsze można, jak sądzę :]

Tutaj mamy nowalijkę, produkcję z 2018 roku, wspólną realizację litewsko-niemiecko-polsko-rosyjską.
Reżyseruje i główną rolę gra Konstantin Chabienski, a w obsadzie są m.in Christopher Lambert, Michalina Olszańska czy Maximillian Dirr.

Może przyda się przed filmem, w formie lektury, szeroka relacja z prawdziwych zdarzeń w Sobiborze :

http;//pl.wikipedia.org/wiki/Powstanie_w_Sobiborze

0:15 Polsat "Pod presją" [1996]

[grek.grek]

Tchnicznie i taktycznie : emblematyczne kino 90s : prosty pomysł, czytelne rozwinięcie, dobre wykonanie, spodziewany finał :]

Mamy tutaj panią, która na codzień zajmuje się wychowywaniem syna oraz artystyczną rzeźbą, ale w wolnej chwili zostaje sędzią przysięgłą w rozprawie sądowej przeciw mafiosowi włoskiego pochodzenia.

I jakoś tak w tym samym czasie poznaje sympatycznego kolekcjonera sztuki, który zainteresowany jest jej rzeźbami, a także nią samą.

Oczywiście, jak w filmach kryminalnych bywa nagminnie - ona domyśla się tego jako ostatnia, ale my wiemy od początku : ten kolekcjoner nieprzypadkowo zjawił się w jej życiu właśnie teraz, jest on człowiekiem mafii, desygnowanym przez swoich mocodawców, by wpłynąć na jejmośc [poprzez uwiedzenie, szantaż, wreszcie zastraszenie albo wszelkimi innymi dostępnymi środkami], by przekonała innych uczestników ławy przysięgłych, iż sądzony właśnie gangster jest niewinny i nie można go skazać. Pani znajduje się w potrzasku, a chronić musi nie tylko siebie, ale zwłaszcza swojego małoletniego syna.

Bardzo dobry scenariusz Teda Tally'ego, który napisał skrypt do "Milczenia owiec".

Demi Moore w głównej roli.

Kiedyś ten film leciał regularnie w wielu stacjach :]

1:30 Zoom "Drogówka" [2013]

[grek.grek]

"Mocne męskie kino policyjne, niepozbawione poczucia humoru, oczywiście dopasowanego do stylistyki, a zatem czarnegu i wulgarnego humoru. Z ekrany zwłaszcza w pierwszej części leją się przekleństwa, wulgarne sceny seksu rodem z filmów porno. Leje się wóda. Bohaterowie żyją w świecie przeżartym, korupcją, nieuczciwością, zdradą. Kombinują i oszukują wszyscy począwszy od ludzi na wysokich stanowiskach, poslów, urzędników państwowych, przez policjantów, lekarzy, prokuratorów, kombinatorstwem skażone są nawet małe dzieci z podstawówk (syn policjanta mówi, że dzieciaki z drużyny piłkarskiej chcą sprzedać mecz!)"

- tak pisała o filmie Barbasia, tuż po powrocie z kinowej premiery.

Mania i Pepsic poczuły się zachęcone do pójścia w ślady Barbasi, Siostra nieco mniej, ja pozostałem w dylemacie ;]

Reżyseria : Wojciech Smarzowski.

0:50 Zoom TV "Drogówka" [2013]

[grek.grek]

Raz jeszcze ;]

> "Mocne męskie kino policyjne, niepozbawione poczucia humoru, oczywiście dopasowanego do stylistyki, a zatem czarnegu i wulgarnego humoru. Z ekrany zwłaszcza w pierwszej części leją się przekleństwa, wulgarne sceny seksu rodem z filmów porno. Leje się wóda. Bohaterowie żyją w świecie przeżartym, korupcją, nieuczciwością, zdradą. Kombinują i oszukują wszyscy począwszy od ludzi na wysokich stanowiskach, poslów, urzędników państwowych, przez policjantów, lekarzy, prokuratorów, kombinatorstwem skażone są nawet małe dzieci z podstawówk (syn policjanta mówi, że dzieciaki z drużyny piłkarskiej chcą sprzedać mecz!)"

- tak pisała o filmie Barbasia, tuż po powrocie z kinowej premiery.

> Mania i Pepsic poczuły się zachęcone do pójścia w ślady Barbasi, Siostra nieco mniej, ja pozostałem w dylemacie ;]

Reżyseria : Wojciech Smarzowski.

1:40 ATM "Nastolatki" [2015]

[grek.grek]

Gramy wciąż :]

To co, że ze Szwecji ;]
Bardzo interesujący film dotykający problemu seksualnej identyfikacji młodzieży dorastającej.

Bohaterkami są trzy przyjaciółki, na skutek działania tajemniczej rośliny ze szklarni przydomowej jednej z nich, przeistaczające się w chłopaków. W tej postaci odkrywają zupełnie nową rzeczywistość, zdobywają pewność siebie pozwalającą przeciwstawić się zaczepiającym ich chuliganom, mogą również napić się piwka ;]
Podczas gdy dwie z koleżanek traktują tę przemianę jako interesujące, ale chwilowe, ulotne doświadczenie, dla trzeciej ma ono wymiar daleko ważniejszy : jako chłopak może się zbliżyć do kolegi, którego darzy skrywanym uczuciem, zostaje jego przyjacielem, poznaje bliżej i ułatwia mu coming out, jako że ten małoletni macho w istocie skrywa głęboko swój homoseksualizm, przy czym możliwe, że nasza bohaterka ujawnia w ten sposób również własną transseksualną tożsamość. W rzeczy samej wydarzenia te prowadzą do coraz rozleglejszego dramatu, bo dziewczyna - jako chłopak - popada w konflikt lojalności wobec przyjaciółek, demaskując ukochanego naraża się na jego ewentualną zemstę, a desperacko dążąc do zdobycia na własnośc cudownej rośliny sprowokować może radykalne reakcje właścicielki.

Dobre kino, jakiego u nas ni w ząb, ale czegóż oczekiwać w dzisiejszych czasach wstecznictwa i histerycznego wymachiwania 'seksualizacją dzieci" przez zdziecinniałych, sredniowiecznych polityków na pasku rozmaitych sekt katolickich, których głównym punktem zaciekawienia, prócz kasy oczywiście, są sprawy dotyczące obszarów powyżej kolan, a poniżej pępka :]

Reżyseria : Alexandra-Therese Keining

14:35 Zoom TV "Znachor" [1981]

[grek.grek]

Ekranizacja powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Jerzy Hoffman reżyseruje, w głównej roli Jerzy Bińczycki, któremu partnerują m.in Anna Dymna i Tomasz Stockinger

O dziwo, dzisiaj w stacji całkiem zaskakującej.

Absolutnie niepodważalna pozycja w zestawieniu czołowych żelaznych klasyków ramówki świątecznej :]

Film jest w YouTube, ale czy za pierwszym razem nie lepiej jednak w telewizorze widzieć ? :

www.youtube.com/watch?v=uhX35yV1HfY

14:35 Kultura "Artysta' [2011]

[grek.grek]

Również jeden z niezawodnych filmów świątecznych :]

Jutro o 9:10.

Z pietyzmem wystylizowany na epokę kina niemego, pięciokrotny triumfator oscarowy : film roku, muzyka, kostiumy, aktor pierwszoplanowy [Jean Dujardin], reżyseria [Michel Hazanavicius], a jeśli nie za aktorstwo [dlaczego ?], to za najpiękniejszy uśmiech nagrodę należałoby również przyznać Berenice Bejo :]

Historia prosta : wielkimi krokami nadchodzi fundamentalna zmiana w sztuce filmowej, pojawia się dźwięk, na skutek czego dawni idole tracą swój status, w górę idą zaś akcje nowych, młodszych gwiazd kina. Zdegradowany, niepogodzony z obcą mu rzeczywistością, idol próbuje pozostać wiernym swojemu ideałowi, ale nikt już nie chce oglądać filmów w dawnej formule, więc załamany kolejnymi klęskami dżentelmen stacza się powoli na dno, a nawet ociera o śmierć, natomiast jego dawna protegowana, z łatwością odnajdująca się w zmienionych realiach, pnie się po szczeblach hollywoodzkiej hierarchii.
Kiedy tylko jejmość dowiaduje się o idola niedoli natychmiast spieszy mu z pomocą i w wielkim finale wykonują w duecie kapitalny taniec na planie filmu, w którym oboje biorą udział.
Mamy więc jednoznaczny, wspaniały happy end, jeden z podstawowych elementów dawnego kina.

Oczywiście, największym wydarzeniem pozostaje forma, czyli odtworzenie metody i zasady filmu niemego dla współczesnego widza, rzecz ujmująca, wzbudzająca nostalgię za romantyczną erą kina, w istocie swej, esencji, będącego wszak sztuką obrazkową, niekoniecznie wymagającą głosów i odgłosów, choć, co by nie mówić, dzięki nim kino wiele zyskało i wzbogaciło przekaz, choć są i tacy, co podtrzymują opinię zgoła przeciwną.

Wiele wzruszeń [w roku pańskim bohaterem gali oscarowej by psiak, grający w filmie jedną z istotnych ról, aczkolwiek również postać szofera, lojalnego do końca, w tej roli ceniony James Cromwell, zasługuje na uwagę szczególną], rewelacyjne zdjęcia, cudownie naturalna stylizacja !

Pepsic trochę była krytyczna, sugerując iż reżyser nie miał ostatecznego konceptu : dramat czy komedia ?, a kiedy "Artysta" pojawił się w ramach Kocham Kino, mieliśmy rozmowę tematyczną :]

10 od góry :

forum.gazeta.pl/forum/w,14,149897557,149897557,Ojej_co_tu_wybrac_2014_3_vol_41_.html?s=1#p150228848

9:10 Kultura "Artysta' [2011]

[grek.grek]

Motoryczna i błyskawiczna powtórka wczorajszego seansu :]

20:00 Stopklatka "Miasto aniołów" [1988]

[grek.grek]

Melodramat.

Anioł ulega porywom romantycznego uczucia do pani doktor i gotów jest porzucić przywileje anielskiego stanu, by zostać człowiekiem, ze wszelkimi niedogodnościami tego położenia.

Remake "NIeba nad Berlinem", ponoć znacząco mniej intrygujący, z metafizyki obrany, słowem : hollywoodzki nad wyraz ;] ?

Reżyseruje : Brad Sillberling.

Główne role : Nicolas Cage & Meg Ryan.

20:00 Kultura "Noe. Wybrany przez Boga" [2014]

[grek.grek]

Biblijna epopeja komputerowa ? ;]

Widowiska nakręcone dla kina raczej średnio wyglądają w telewizji, ale : zawsze można spróbować, zwłaszcza gdy dla widza tematyka ma odpowiednio wyższe znaczenie niż forma, choć dla twórców forma zwykle ma rangę najwyższą i sens pierwszy :]

W obsadzie : Russell Crowe, Anthony Hopkins, Jennifer Connelly, Emma Watson.

Reżyseruje : Darren Aronofsky.

na RT :
76 % z 271 recenzji krytycznych, z pełnym docenieniem wizji reżysera oraz wysiłków zespołu aktorskiego, oraz 41 % z 122 tys. opinii ludzkości.

Swoją drogą, ileż detali składa się dzisiaj na te superprodukcje, lista płac po filmie ciągnie się całymi kolumnami, a każdy z wymienionych jakąś rolę niezbędnie konieczną odegrał w całym przedsięwzięciu. Istna machina !
Aż onieśmielająca. Filmowcem, zwłaszcza producentem, nie mógł bym zostać, stale bym się bał zawalenia całego projektu z powodu jakiegoś jednego, drobnego błędu któregoś z zatrudnionych, niby - specjalistów, ale errare humanum est, jak wiadomo ;]

20:00 Zoom TV "Dzień świra" [2002]

[grek.grek]

Też w sumie świątecznie, wybitne kino świętować należy codziennie :]


Dla bardzo młodych : zestaw kapitalnych monologów, odzywek i scen rodzajowych, z bohaterem pomstującym na cały świat, rzucającym mięsem, a vista komentującym i ripostującym bezbłędnie otaczającą go rzeczywistość.

Dla nieco starszych : coraz bardziej dotkliwy portret człowieka, uważającego siebie samego za przegranego, oskarżającego siebie i świat za swój rzekomo zmarnowany los, wyliczającego porażki na polu zawodowym, towarzyskim, rodzinnym, nadwrażliwego, opętanego nerwicą natręctw, mimo ledwie 50-tki na karku gotowego do złożenia broni, pełnego słomianego zapału, czego symbolem jest pisany od lat wiersz, w którym utknął na pierwszym wersie, zamiast tego ciągle wdający się w wojny z mniej lub bardziej zasługującym na takie potraktowanie otoczeniem, jak membrana reagujący na najdelikatniejsze drgnienie, hałas, nieścisłość, dokuczliwość najdrobniejszą, poturbowany i wyczerpany dniem bez zdarzeń oraz detalicznych choćby postępów w jakiekolwiek materii - do niemożliwości, ukojenie znajdujący dopiero w wieczornym papierosie i skakaniu pilotem po kanałach telewizji.

Fraza Koterskiego, mistrzowska ekspresja rewelacyjnego Marka Kondrata, film wyglądający na improwizację, w istocie niezwykle precyzyjnie zaplanowany i z pietyzmem przeprowadzony, ponoć pan reżyser nie pozwala zmieniać nawet jednej głoski w napisanych tekstach, a biorąc pod uwagę ile tam przeskoków i drobiazgów, aktorzy stoją zawsze przed niebagatelnym wyzwaniem :]

1:45 Zoom TV "Dzień świra" [2002]

[grek.grek]

Tym razem późną nocą :]

I może, wyjątkowo, tylko krótki anons, "Dzień" wraca na tyle często, by okazji do pełniejszych zapowiedzi parafialnych nie zabrakło w przyszłości :]

22:15 Stoplatka "Pachnidło" [2006]

[grek.grek]

Raz jeszcze oraz ponownie :]


Niezła ekranizacja powieści Patricka Suskinda, za zgodę na którą pan autor literackiego oryginału zainkasował okrągłe 10 mln euro ;]
Na ekranie nie da się odtworzyć zapachów perfum, jakie produkuje bohater główny, choć w finałowej scenie reżyser podejmuje próbę oddania ich siły poprzez ukazanie reakcji zbiorowej, w postaci wybuchu namiętności wśród mieszkańców Paryża, przekształcającym się w erotyczną orgię ciał i zmysłów.

Wybitnie utalentowany mistrz sztuki perfumiarskiej, dążący do wytworzenia pachnidła mistrzowskiego, ponad wszystkie inne, sięgając po elementy ciała najpiękniejszych kobiet, uśmiercając je skrytobójczo, pozostaje figurą artysty : owładniętego pasją tworzenia dzieła, w drodze do ideału swojej sztuki nie wahającego się deptać norm społecznych i moralnych, napędzanego również własną odmiennością, w tym przypadku : chodzi o fakt, iż doskonały twórca zapachów - sam nie wydziela jakiegokolwiek, przez co ludzie traktują go z niechęcią i wrogością.
Książka i film mają więc charakter metafory, miejscami niebezpiecznie zbliżając się do pytania : czy można usprawiedliwić morderstwo popełnione w imię artyzmu ?
Pytania o zdobywanie władzy za pomocą panowania nad zmysłami wspólnoty, są jakby mnie czytelne, w końcu bohaterowi chodzi raczej o triumf okazjonalny, potwierdzający sens własnych wysiłków i wizji, mniej o panowanie nad światem :"]

Paryż z XVIII wieku bardzo wiarygodny w całym swym brudzie i brzydocie, pociągnięty zamaszystym ruchem scenograficzno-charakteryzatorskiego pędzla, malowniczo kontrastujący z anielskimi woniami tworzonymi przez mistrza, przy czym te drugie mają solidny handicap, gdyż nie można ich wyczuć, oczywiście : nie posiadając takiego nosa jaki miał Grenouille :"]

W obsadzie : Ben Whishaw, Dustin Hoffman, Alan Rickman, Rachel Hurd-Wood.
Reżyseria : Tom Tykwer.

Europejskie Nagrody Filmowe dla autora zdjęć Franka Griebe oraz dla Uli Hanisch za scenografię.
Najzupełniej zasłużone :]

20:00 Stoplatka "Pachnidło" [2006]

[grek.grek]

Powtórkowo :]


> Niezła ekranizacja powieści Patricka Suskinda, za zgodę na którą pan autor literackiego oryginału zainkasował okrągłe 10 mln euro ;]
Na ekranie nie da się odtworzyć zapachów perfum, jakie produkuje bohater główny, choć w finałowej scenie reżyser podejmuje próbę oddania ich siły poprzez ukazanie reakcji zbiorowej, w postaci wybuchu namiętności wśród mieszkańców Paryża, przekształcającym się w erotyczną orgię ciał i zmysłów.

Wybitnie utalentowany mistrz sztuki perfumiarskiej, dążący do wytworzenia pachnidła mistrzowskiego, ponad wszystkie inne, sięgając po elementy ciała najpiękniejszych kobiet, uśmiercając je skrytobójczo, pozostaje figurą artysty : owładniętego pasją tworzenia dzieła, w drodze do ideału swojej sztuki nie wahającego się deptać norm społecznych i moralnych, napędzanego również własną odmiennością, w tym przypadku : chodzi o fakt, iż doskonały twórca zapachów - sam nie wydziela jakiegokolwiek, przez co ludzie traktują go z niechęcią i wrogością.
Książka i film mają więc charakter metafory, miejscami niebezpiecznie zbliżając się do pytania : czy można usprawiedliwić morderstwo popełnione w imię artyzmu ?
Pytania o zdobywanie władzy za pomocą panowania nad zmysłami wspólnoty, są jakby mnie czytelne, w końcu bohaterowi chodzi raczej o triumf okazjonalny, potwierdzający sens własnych wysiłków i wizji, mniej o panowanie nad światem :"]

Paryż z XVIII wieku bardzo wiarygodny w całym swym brudzie i brzydocie, pociągnięty zamaszystym ruchem scenograficzno-charakteryzatorskiego pędzla, malowniczo kontrastujący z anielskimi woniami tworzonymi przez mistrza, przy czym te drugie mają solidny handicap, gdyż nie można ich wyczuć, oczywiście : nie posiadając takiego nosa jaki miał Grenouille :"]

W obsadzie : Ben Whishaw, Dustin Hoffman, Alan Rickman, Rachel Hurd-Wood.
Reżyseria : Tom Tykwer.

> Europejskie Nagrody Filmowe dla autora zdjęć Franka Griebe oraz dla Uli Hanisch za scenografię.
Najzupełniej zasłużone :]

22:15 TVP1 "Przyjaźń czy kochanie ?" [2016]

[grek.grek]

Prapremiera, gdyż był już w październiku :]


W oryginale jedno z drugim idzie pod rękę : "Love & Friendship" ;]

Kino kostiumowe, na podstawie powieści Jane Austen.
Rzecz dzieje się na angielskich salonach w XVIII wieku, główna bohaterka snuje intrygi towarzyskie mające doprowadzić do szczęśliwego zamążpójścia : swojego własnego i córki. Najlepiej za dwóch różnych kawalerów ;]
Liczyć może na pomoc lojalnej przyjaciółki.

W obsadzie : Kate Beckinsale, Chloe Sevigny, Morfydd Clark, Stephen Fry
reżyseria : Whit Stillman.

Na RT :
uwaga - 97 % z 208 recenzji krytycznych - "zachwycający !" - oraz 60 % z 20 tys. opinii widzów.

22:30 TVN "Pieniądze to nie wszystko" [2001]

[grek.grek]

Grają nonstop, skąd taka popularność ? ;]


Zabawna historyka z morałem na temat polskiego, przaśnego kapitalizmu i takowej przedsiębiorczości zorganizowanej, ale przywracającej ludzkości nadzieję i godność osobistą :]

Oto niedawny zdobywca nagrody dla biznesmena roku stoi na szczycie wieżowca i chce skakać. Zagaduje go kominiarz : panie, co się stało ?
Biznesmen opowiada mu smutne koleje swego losu w ostatnich miesiącach : tuż po zdobyciu nagrody miał zagrażający zdrowotności wypadek drogowy, z którego wyszedł jedynie ze złamaną nogą. Uratowali go mieszkańcy małej wioski, kiedyś dumni pracownicy PGR, dzisiaj wegetujący na granicy zupełnego zmarginalizowania, utrzymujący się ze zbieractwa, bo socjalna pomoc temu przestała im przysługiwać.

Dowiedziawszy się o tożsamości kontuzjowanego dżentelmena, państwo skłaniają go do współpracy. Szantażem i poniekąd terrorem, lecz są takie okazje w życiu, gdy nie należy się wahać przed użyciem każdej dostępnej metody wywarcia nacisku na bliźniego swego jedynego ;]

Pan biznesmen, cały w strachu, propozycję nie do odrzucenia przyjmuje, ale tylko patrzy, jak by tu prysnąć, byle dalej od tego barbarzyńskiego przedpiekla ;] Robi więc swoje, służy radą doświadczonego przedsiębiorcy, lecz gdy tylko sytuacja staje się dogodna, skacząc na jednej nodze, a z drugiej osobiście odbijając i krusząc gips, dopada swojego samochodu, o dziwo - całego, zaparkowanego w szopie i chodu ! Ani się nie ogląda, pomijając wymownym milczeniem prośby o pozostanie ze strony sympatycznej pani z opieki społecznej, trwającej niezmiennie przy nieszczęśnikach, których wszyscy już opuścili, a Bóg zdaje się pierwszy wziął nogi za pas ;]

Kiedy biznesmen wraca do Warszawy ręce mu opadają, bo dowiaduje się, iż jego najlepszy kolega wraz z wiarołomną żoną przejęli całą jego firmę oraz biznesy. Został więc na lodzie. Dlatego właśnie stoi na szczycie wieżowca i zaraz będzie leciał.

Kominiarz odwodzi go od zamiaru, wszak istnieje wyjście z tej fatalnej sytuacji : trzeba wrócić na wieś, rozkręcić interes z byłymi pegeerowcami, a potem rzucić wyzwanie zdrajcom ! :]

I tak też się dzieje, przy muzyce Golców i w zielonych plenerach Polski naszej, pięknej całej :]

Komiczne, niegłupie, a zwłaszcza z udziałem aktorów mających do siebie godny podziwu dystans i poczucie humoru :]

Rezyseria : Juliusz Machulski.

Grają : Marek KOndrat, Stanisława Celińska, Hanna Mikuć, Cezary Kosiński, Andrzej Chyra, Sylwester Maciejewski.

23:00,jutro 20:00, Sup-Polsat "Fatalne zauroczenie

[grek.grek]

Jutro seans o 20:00.

Najzupełniej klasyczny dreszczowiec z bogatej konfekcji lat 80-tych :"] [1987 r.]

Żonaty pan wdaje się w romans z panią, potem próbuje się z niego wycofać, sądząc, że oboje mieli na myśli tylko przygodę. Pani miała jednak zupełnie inne wyobrażenie, więc próbuje wymusić na nim kontynuację związku, a kiedy pan ucieka gubiąc meszty, zaczyna postępować niczym psychopatka, aby zemścić się na nim i jego rodzinie.

Fabuła dośc jednoznaczna, przebieg zdarzeń całkiem przewidywalny, ale reżyseria i aktorstwo trzymają fason, poza tym, w thrillerze lat 80-tych można dostrzec aspiracje opisywania społeczeństwa i jego obyczajowości, więc tutaj mamy obraz kobiety wyzwolonej, robiącej karierę, która wszelako w momencie zaangażowania emocjonalnego okazuje się być jednak tradycjonalistką, nie potrafi zachowywać się tzw. swobodnie, czyli korzystać ze zdobyczy emancypacji, swojej pozycji finansowej i zawodowej, romansując z mężczyznami wg zasad "męskich". Przy całej swojej nowoczesnej sprawności na rynku pracy i w profesji - w zakresie uczuć preferuje model "kobiecy", czyli seks traktuje w charakterze zobowiązania obu stron.

Zatem, napięcie dramaturgiczne idzie tutaj w parze z obserwacją społeczną.

Glenn Close i Michael Douglas w głównych rolach.
Reżyseria : Adrian Lyne.

20:00 SuperPolsat "Fatalne zauroczenie"

[grek.grek]

Po wczorajszym, wieczornym locie przedskoczka - dziś pofrunie skoczek właściwy :]

23:15 TV4 "Drive" [2011]

[grek.grek]

Pani ma problemy z mafiosami, z racji źle prowadzonych interesów interesów przez męża, który wziął i się u gangsterów zadłużył.

Pan jest kierowcą pracującym dla tegoż gangu. Samotnym, małomównym profesjonalistą pozbawionym prywatnej niszy : niczym bohater klasków noir Jean-Pierre'a Melville'a, ale z romantyczną naturą, która się objawia w uczuciu do Niej, a potem w likwidacji całego gangu, aby zapewnić jej bezpieczeństwo.

Prawdziwa opowieść o współczesnym rycerzu, bo znajdzie się i kodeks honorowy, i herb [na plecach kurtki wyszyty] i dama serca, dla której gotów oddać życie, oraz straszny smok, zasługujący, by skrócić go o trzy głowy w celach nadrzędnych :]

A średniowieczne gościńce i zamki zastępują bary, kawiarnie, penthousy i uliczki Los Angeles.

Ryan Gosling i Carey Mulligan w głównych rolach.
Rezyseria : Nicolas Winding Refn, nagrodzony za swoją aktywność w Cannes.

23:15 TVN7 "Brudny Harry" [1971]

[grek.grek]

Któż wraca ! Sam Harry Callahan :]

Na świąteczny wieczór ;]

Prototyp gliniarza jakim zaroiło się kino dekad kolejnych, czyli bezwzględnie działającego metodami stosowanymi przez kryminalistów, wychodzącego z założenia, że przepisy krępują ruchy policji, a przestepcy nie zasługują na to, by traktować ich w ramach jakichś sportowych zasad. Najpierw strzelaj z Magnum kaliber 45, a potem bierz w krzyżowy ogień pytań, brzmi zasada "Brudnego", wszelako pan wykonawca zawsze imponuje czystym kołnierzykiem koszuli oraz starannym uczesaniem ;] Jego przełożeni oczywiście mają z nim ból głowy i starają się utemperować, bo dla nich liczy się reputacja instytucji równie bardzo, a może bardziej, niż skuteczność, choć na każdym kroku rzeczywistość przyznaje rację ich krnąbrnemu podwładnemu.

Poetyka kina lat 70-tych, Clint Eastwood w roli ikonicznej, San Francisco jako miasto słońca i otwartości, przeciwko której zasadza się odrażający kiler o ksywie "Skorpion", zamachami na dzieci się zajmujący, chętnie strzelający do ludzi o innym kolorze skóry czy odmiennych preferencjach seksualnych.
Callahan, nie wdając się w rozważania na tematy światopoglądowe, chce go po prostu dopaść i skręcić w trąbkę :]

Reżyseria : Don Siegel.

1:10 TVP1 "Millennium.Mężczyźni,którzy nienawidzą"

[grek.grek]

Również był w grudniu. Dwukrotnie ;]


"Millenium. Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", tytuł pełny.

Tym razem szwedzki oryginał z 2009 roku.

Amerykański remake leciał/leci okazjonalnie w TVN, a TVP wykupiła szwedzką wersję, proszę bardzo, jaka szlachetna "rywalizacja" ;]

Oryginał ma tę zaletę, że robili go Szwedzi, teoretycznie lepiej czujący rzeczywistośc społeczną, o której opowiedział Stieg Larsson, aczkolwiek w pewnym momencie, chyba, ta historia zyskała charakter uniwersalny, tak jak jej główni bohaterowie.

Nie da się jednak ukryć, że zanim stali się uniwersalnie bliscy konsumentom popkultury, Mikael i Lisbeth legitymowali się paszportami szwedzkimi ;] Mam wrażenie zatem, że grający ich Michael Nyqvist i Naoomi Rapace są jakby bardziej realni i należący do porządku, który opisuje i piętnuje autor oryginału, ale to tylko taka nieudolna próba znalezienia wyjaśnienia faktu, że ten duet przekonuje mnie minimalnie bardziej niż aktorzy w remake'u ;]

Jak również, o ile w remake'u widać stylizację pod masową widownię, o tyle oryginał jest zupełnie saute i nawet taki trochę chropowaty nieco, szorstki.

Czesi dwukrotnie już wyświetlali całą trylogię "Millenium", i trzeba przyznać, choć nie widziałem ostatniego z filmów, że jest to niezly wyczyn, estetyka i charakter oryginału utrzymywane są na całym dystansie, wydarzenia o charakterze kryminalnym sugestywnie wiarygodne, ale nie uderzające w zbędny naturalizm, a LIsbeth i Mikael są w tym wcieleniu bardziej genderowi niż w remake'u, tutaj oboje są męscy i kobiecy zarazem, u FInchera jednak Lisbeth rzadko się ujawnia z pierwiastkiem kobiecym, wg mnie.

Reżyseria : Niels Arden Oplev.

1:30 ATM Rozrywka "Tancerz" [2002]

[grek.grek]

Nadal w ramówce, więc : koniecznie również w zapowiedziach :]


Stylowy i urodziwy film opisujący sylwetkę wybitnej artystki z czasów belle epoque, wynalazczynię, propagatorkę i mistrzynię tzw.tańca z serpentynami, sztuki szalenie trudnej, wymagającej konceptualnie i technicznie, wszelako niesłychanie efektownej i widowiskowej, wywołującej prawdziwie nowe wrażenia.

Można w tej opowieści wydzielić dwa segmenty : artystyczny i prywatny.
W artystycznym poznajemy Mary Louis Fuller, dziewczynę z rubieży teksańskich, po śmierci ojca, płynącą do Francji, do Paryża, by, pod pseudonimem Loie, zadziwić publiczność swoją nowatorską sztuką.
Nie zrażają jej trudności i powątpiewania, bez wytchnienia pracuje nad swoimi pokazami, wykorzystując m.in kilkadziesiąt precyzyjnie ustawionych luster i tyleż samo róznokolorowych świateł, by osiągnąć oczekiwany efekt, jak również pracującą szaleńczo nad swoją kondycją fizyczną, gdyż taniec kosztuje masę zdrowia i wymaga wręcz olimpijskiej formy.

W końcu Loie trafia nawet na scenę Opery Paryskiej, ale nie bez problemów, zwłaszcza ze strony menadżerów najważniejszych teatrów miejskich, nie widzących w jej sztuce poważnej oferty dla widzów, poirytowanych również zachowaniem samej tancerki oraz jej zespołu, gdyż rychło Loie otwiera coś w rodzaju szkoły dla swoich naśladowczyń i tworzy układy z udziałem kilku artystek.

W wątku prywatnym dominują dwie relacje emocjonalne, jakie nawiązuje Mary Louis : raz - z młodym i nieprzytomnie bogatym arystokratą, panem d'Orsayem, melancholikiem leczącym depresję wdychaniem eteru, zakochanym w tańcu Loie, jak również w jej osobowości, udostepniającym dla niej i jej zespołu swój pałac z parkiem i zabudowaniami, dwa - z początkującą na scenie Isadorą Duncan, urodziwą jak cherubinek, zwiewaną i utalentowaną.

O ile głęboka przyjaźń z hrabią, jeśli pamiętam dobrze, pozostaje na stopie platonicznej, choć z obu stron można wyczuć erotyczne zainteresowanie, o tyle fascynacja osobą Isadory ze strony Loie ma charakter wyraźnie, również, seksualny, co zresztą dokumentuje wymowna scena w miejskim zaułku.
Hrabia pozostaje Loie wierny i oddany, natomiast panna Duncan od początku bawi się swoją mentorką, traktuje ją nie jak potencjalną partnerkę, ale trampolinę do indywidualnej kariery, co przynosi Mary Louise wielką nieprzyjemność i gorzki zawód.

Okraszony sukcesem na deskach Opery, gdzie przełamuje swoją wrodzoną nieśmiałość i po występie, wyczerpana do cna, schodzi do wyelegantowanej publiczności, oklaskującej ją na stojąco, wręczającej kwiaty, obejmującej z uznaniem i zakochaniem.
Piękna scena.

Reżyseruje nienagannie Stephanie Di Giusto.
W przekonującej głównej roli , empatyzująca w pełni ze swoją postacią, piosenkarka Soko, obok niej : Gaspard Ulliel, Melanie Thierry oraz Lily-Rose Depp w roli Isadory.

Klasa !

1:30 ATM Rozrywka "Tancerka" [2016]

[grek.grek]

W pierwszej na 2021 zapowiedzi wkradł się, co ja mówię : wdarł się, wtargnął ! ;] błąd - "Tancerka" zamieniła się w "Tancerza", którego jeszcze nam się nie udało obejrzeć :]


Oto więc "Tancerka", zdecydowanie "Tancerka", jak tuzin razy wcześniej - "Tancerka" ;] : stylowy i urodziwy film opisujący sylwetkę wybitnej artystki z czasów belle epoque, wynalazczynię, propagatorkę i mistrzynię tzw.tańca z serpentynami, sztuki szalenie trudnej, wymagającej konceptualnie i technicznie, wszelako niesłychanie efektownej i widowiskowej, wywołującej prawdziwie nowe wrażenia.

Można w tej opowieści wydzielić dwa segmenty : artystyczny i prywatny.
W artystycznym poznajemy Mary Louis Fuller, dziewczynę z rubieży teksańskich, po śmierci ojca, płynącą do Francji, do Paryża, by, pod pseudonimem Loie, zadziwić publiczność swoją nowatorską sztuką.
Nie zrażają jej trudności i powątpiewania, bez wytchnienia pracuje nad swoimi pokazami, wykorzystując m.in kilkadziesiąt precyzyjnie ustawionych luster i tyleż samo róznokolorowych świateł, by osiągnąć oczekiwany efekt, jak również pracującą szaleńczo nad swoją kondycją fizyczną, gdyż taniec kosztuje masę zdrowia i wymaga wręcz olimpijskiej formy.

W końcu Loie trafia nawet na scenę Opery Paryskiej, ale nie bez problemów, zwłaszcza ze strony menadżerów najważniejszych teatrów miejskich, nie widzących w jej sztuce poważnej oferty dla widzów, poirytowanych również zachowaniem samej tancerki oraz jej zespołu, gdyż rychło Loie otwiera coś w rodzaju szkoły dla swoich naśladowczyń i tworzy układy z udziałem kilku artystek.

W wątku prywatnym dominują dwie relacje emocjonalne, jakie nawiązuje Mary Louis : raz - z młodym i nieprzytomnie bogatym arystokratą, panem d'Orsayem, melancholikiem leczącym depresję wdychaniem eteru, zakochanym w tańcu Loie, jak również w jej osobowości, udostepniającym dla niej i jej zespołu swój pałac z parkiem i zabudowaniami, dwa - z początkującą na scenie Isadorą Duncan, urodziwą jak cherubinek, zwiewaną i utalentowaną.

O ile głęboka przyjaźń z hrabią, jeśli pamiętam dobrze, pozostaje na stopie platonicznej, choć z obu stron można wyczuć erotyczne zainteresowanie, o tyle fascynacja osobą Isadory ze strony Loie ma charakter wyraźnie, również, seksualny, co zresztą dokumentuje wymowna scena w miejskim zaułku.
Hrabia pozostaje Loie wierny i oddany, natomiast panna Duncan od początku bawi się swoją mentorką, traktuje ją nie jak potencjalną partnerkę, ale trampolinę do indywidualnej kariery, co przynosi Mary Louise wielką nieprzyjemność i gorzki zawód.

Okraszony sukcesem na deskach Opery, gdzie przełamuje swoją wrodzoną nieśmiałość i po występie, wyczerpana do cna, schodzi do wyelegantowanej publiczności, oklaskującej ją na stojąco, wręczającej kwiaty, obejmującej z uznaniem i zakochaniem.
Piękna scena.

Reżyseruje nienagannie Stephanie Di Giusto.
W przekonującej głównej roli , empatyzująca w pełni ze swoją postacią, piosenkarka Soko, obok niej : Gaspard Ulliel, Melanie Thierry oraz Lily-Rose Depp w roli Isadory.

Klasa !

9:30 Stopklatka "Starsza pani musi zniknąć" [2003]

[grek.grek]

Raz jeszcze, chętnie powtarzany i na swój sposób zabawny film komediowy ;]

Pouczająca akcja rozegrana zostaje we wnętrzach gustownej nowojorskiej kamienicy.

Mieszkanie wynajmuje para młodych profesjonalistów, ona grasuje w renomowanej firmie, on para się pisaniem, a teraz mają wymarzone miejsce dla siebie, prawdziwy dom.

Niestety, szczęście trwa chwilę, bo już pierwszej nocy przekonują się o jakże nieznośnym sąsiedztwie, w osobie wiekowej pani zajmującej lokum nad nimi. Jejmość nie dosłyszy, więc podkręca telewizor na pełny regulator, przez co nieszczęśnicy oka zmrużyć nie mogą. Zresztą, za dnia jest tak samo, telewizor wyje, huczy i pieje przez całą dobę ;] A jak nie telewizor, to panią seniorkę zacną odwiedzają koleżanki i muzykują wspólnie, też hałaśliwie [o ile nie wpisałem motywu z innego filmu ?].

Tak czy owak, państwo ewoluują od szczęścia, poprzez konsternację, próbę akceptacji sytuacji, okraszone staraniami o interwencję pośrednika, przez którego mieszkanie nabyli, wreszcie sabotaż i trudną, ale niezbędną, decyzję o rozwiązaniu kategorycznym. Facetowi od mokrej roboty gotowi są zapłacić dużo dolarów.

Po drodze narażają się dzielnicowemu, przez co znajdują się na cenzurowanym, ale po tygodniach, miesiącach mordęgi, za chwilę błogiego spokoju, zaiste są w stanie zaryzykować nawet potencjalną odsiadkę ;]

Warto czekać na puentę tej makabrycznej opowiastki ;] Wtedy dopiero można pozwolić rekom, by opadły do kostek.

Grają : Drew Barrymore, Ben Stiller, Eileen Essell
Reżyseria : Danny De Vito.

11:00 Kultura "Nad Niemnem" 1, 2/ 4

[grek.grek]

Powrócmy jak za... całkiem niedawnych miesięcy, a nawet tygodni ;]

Udana ekranizacja powieści Elizy Orzeszkowej, z wykorzystaniem wszelkich wątków fabularnych, jak również z aspiracjami oddania opisanych w oryginale związków przedstawionego ludzkiego świata z wszechobecną naturą.

Reżyseria : Zbigniew Kuźmiński.

W obsadzie : Iwona Katarzyna Pawlak, Adam Marjański, Marta Lipińska, Janusz Zakrzeński.

11:00 Kultura "Nad Niemnem" 3,4/ 4

[grek.grek]

Szast-prast i serial skompletowany :]