Listopadowa biblioteka

[minerwamcg]

Co czytacie? Bo ja właśnie skończyłam Atlas Świata Dysku, piękne wydanie, a i treść zacna. Dużo dyskowych smaczków i osobliwości jak "Ustrój polityczny - dobrotliwa tyrania" albo "Artykuły eksportowe - żony, kozy i wielbłądy". Piękna mapa z nazwami geograficznymi "Schweinskwarken" albo "Rospyepsch" (stolica Czteriksów).
Czekam na atlas i kompendium Ankh-Morpork, to dopiero będzie uczta.

[myq1]

Marynina: Niebezpieczna sekwencja. Łyżwiarstwo figurowe ukazane od podszewki, wydawałoby się najpiękniejszy sport, a w rzeczywistości bagno, gnój, każdy każdemu wilkiem, a łyżwiarze są dla kadry jedynie obiektami manipulacji.
Niebezpieczna sekwencja g.co/kgs/3HQ81F

[myq1]

Aleksandra Marinina, źle napisałam.
http

[jottka]

"Nikt nie idzie" Jakuba Małeckiego, bardzo piękna ballada prozą - a na pierwszych stronach jedna z bohaterek czytuje w pracy "Studnie przodków" one akurat występują jako wzmianka, malują klimat, no ale na tutejszym forum chyba trzeba wspomnieć.

[czekolada72]

Wigilia Wszystkich Świętych / Agatha Christie
lubimyczytac.pl/ksiazka/140724/wigilia-wszystkich-swietych

[czekolada72]

Tulipanowy wirus / Daniëlle Hermans
lubimyczytac.pl/ksiazka/249149/tulipanowy-wirus

[czekolada72]

lubimyczytac.pl/ksiazka/278667/trzecia-lokatorka
Trzecia lokatorka / Agatha Christie

[czekolada72]

Zawsze mi brakuje watku o niepolecanych ksiazkach.... I wlasnie taka mam, zrezygnowalam, poddalam sie i mimo wspanialych recenzji - nie mogę sie przemoc by komus polecic
lubimyczytac.pl/ksiazka/271543/wielka-magia
Wielka Magia / Elizabeth Gilbert

[balamuk]

Czekolado, to są wątki o czytaniu w ogóle, czyli o książkach, które polecamy albo wręcz przeciwnie - odradzamy ogniście. Nie mnożyć bytów.

[czekolada72]

A czy ja mnoze?

[minerwamcg]

Tak, tak, odradzać też można. I polemizować z doradzaniem jako i odradzaniem też. Jakoś dawno nie trafiłam na nic "odradźliwego", ale może dlatego, że biorę tylko pewniaki.

[czekolada72]

Nooo, i mozna tez popolemizowac czym jest "pewniak" Czy "pewniak" nie zawiedzie, czy kazdy jest dla kazdego....

Dla mnie na pewno jest Christie

lubimyczytac.pl/ksiazka/52202/poirot-prowadzi-sledztwo
Poirot prowadzi śledztwo / Agatha Christie

[minerwamcg]

Też prawda, a z drugiej strony człowiek wie, co lubi, więc posługując się nosem, duszą i innymi akcesoriami coś tam jest w stanie wyczuć. Co do np. profesorowej Szczupaczyńskiej rekomendacją był Kraków, Młoda Polska i kilka osób, które mają podobny gust jak ja, i którym się podobało. Cadfaela nadał mi Gat, za co raz jeszcze niskie ukłony, a poza tym przypomniałam sobie, że kiedyś miałam przeczytać jeden tom na próbę, żeby sprawdzić, co ludziska w tym widzą.

[myq1]

Przesyt Pratchettem poczuwszy, przerzuciłam się na Grażynę Jeromin - Gałuszkę. Akcja trylogii Magnolia, Długie lato w Magnolii i Bardzo długie przebudzenie rozgrywa się w małej bieszczadzkiej wiosce, w której dawne więzienie zostało częściowo przerobione na knajpę i kilka pokoi gościnnych i nazwane Magnolią. Kucharką jest znana nawet w stolicy Czesia Gawlińska.
Wioska bez nazwy, polskie Macondo, w której mieszkają przedziwni ludzie i dzieją się dziwne historie na granicy jawy i snu, wiecznego snu również.

[gat45]

Bardzo się cieszę, Minerwo
Ta pani napisała także cykl kryminałów o inspektorze (komisarzu ?) Felse ; dzieje się toto współcześnie. Czytałam dawno, za czasów dojeżdżania metrem do pracy, w charakterze wypełniacza czasu i nie zostawiło mi niezapomnianych wrażeń. Za to pod pseudonimem Edith Pargeter... wróć, chyba pod własnym nazwiskiem, bo Ellis Peters to pseudonim, wyszła w latach 60' jej trylogia The Haeven Tree - i to ostatnie mogę jak najbardziej polecić. Też średniowiecze i to samo ciepłe spojrzenie na świat. Nawet najgorsze szwarccharaktery mają coś ludzkiego....

A co do miesięcznych biblioteczek : najwyraźniej są dwie szkoły. Jedna polega na suchym sygnalizowaniu tytułów (Czekolada), a druga na omawianiu bieżących lektur. Przy moich skłonnościach do gawędziarstwa i haftu na temat tego, co akurat czytam, ja należę do drugiej, a nawet do jej skrajnego skrzydła
Ale bardzo lubię, żeby podawane do wiadomości tytuły były okraszone recenzją własną autorki wpisu. .

[czekolada72]

Cóż, Gacie, nie potrafilam lata temu streszczac tak ladnie jak Ty nie tylko trylogii, ale i calej tworczosci pani Jeromin-Gałuszki. Nie potyrafie i dzis strescic psiego cyklu Lucy Dillon. Nie bede sie osmieszac, pozostane przy suchych faktach

Spacer po szczęście / Lucy Dillon
lubimyczytac.pl/ksiazka/114015/spacer-po-szczescie

[gat45]

Oj, to ja streszczam ? Nigdy tak nie myślałam, ani tego nie chciałam. Mnie się o prostu podoba, kiedy autorka wpisu o lekturze rzuci we mnie wiązeczką wrażeń, albo choćby jednym wrażonkiem na temat tego, co przeczytała.
Ale - jakom rzekła od początku - są dwie szkoły

[czekolada72]

Szczęśliwe zakończenie / Lucy Dillon
lubimyczytac.pl/ksiazka/151563/szczesliwe-zakonczenie

Po dwoch pierwszych ksiazkach, gdzie pies jest dobry na wszystko, tak na rozstanie jak i na traume po smierci meza - w tej dochodza ksiazki, ktore takze staja sie rada na zyciowe problemy.

[czekolada72]

Pies nadal lekiem na całe zło, czyli chart,rak, zdrada i przyjaźń, bez wcale oczywistego dobrego zakończenia.
Policz do stu / Lucy Dillon
lubimyczytac.pl/ksiazka/225967/policz-do-stu

[gat45]

Jako że moja skołatana głowa potrzebuje lektury miłej, łatwej i przyjemnej, odchomiczyłam sobie cały cykl o bracie Cadfaelu. Czytałam to kilka albo kilkanaście parseków temu i zostało mi wrażenie autorki tworzącej ciepłe postaci i w ogóle jakiegoś takiego świata miłego w dotyku (choć zbrodnia w każdym tomie, zgodnie z gatunkiem).
Wczoraj zaczęłam "Relikwie". Czytam połebkowo, żeby mnie nie drażniły niezręczności językowe tłumacza, a jest ich multum. Znaczeniowe (pierwsza pryma) i składniowe, bo zdania potykają się o własną konstrukcję. No ale szczyt wszystkiego to fragmenty, gdzie tłumaczowi zachciewa się stylizacji języka i nagle opat mówi księdzem Kordeckim, a brat Cadfael myśli panem Zagłobą. Dlaczego tyle ludzi myśli, że staroświeckość językowa to pan Sienkiewicz i Trylogia? I wyobraża sobie, że zwroty stylizowane na Jana Chryzostoma Paska znakomicie będą oddawać mowę dwunastowiecznego benedyktyna z Anglii ? No ja się zapytowywuję ?
Moje odchomikowane dzieło nie ma stopki, więc nie wiem kto jest autorem tego masakrycznego przekładu.

[gat45]

Moja pierwsza lektura tej serii była po francusku.

[minerwamcg]

Arthur mówi w takich razach, że tłumacza należałoby wysłać na wschodni front. Ze dwie dywizje samych tłumaczy by się tam zebrało...
Zajrzałam z ciekawości do tego Twojego Cadfaela i ręce mi opadły. Za tłumaczem powinien się udać redaktor. Jeśli ktoś każde odprawiane w zakonie oficjum nazywa "mszą", których eo modo bywa dziennie po kilka, nie powinien tłumaczyć niczego, co choćby z daleka pachnie klasztorem, kościołem, zakonem, kaplicą, a nawet kruchtą, dzwonnicą lub zakrystią. Na wszelki wypadek cmentarzem też nie! Bo jeszcze pomyli pokropek z pochówkiem....

[minerwamcg]

Aauuu,, litości! Ten baran albo ta owca w zależności od płci nazywa katolickiego proboszcza pastorem..
Dobrze już, dobrze, oszczędzę Wam resztę tych kwiatków. Będę miła, dla tłumacza bym nie była...

[gat45]

No właśnie !
A wystarczyło napisać "pasterz" i wszystko byłoby całe : baran, owca, a nawet wilk z Minerwą i z Gatem
Nach Ost !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! W odkrytych wagonach bez plandeki !

[myq1]

Nie bądźcie takie okrutne, biedny tłumacz starał się, jak mógł. W końcu nie wszyscy znają się tak drobiazgowo na sprawach klasztornych, inny przetłumaczyłby prawidłowo, tyle że czytelnik by usnął z nudów.
Tak sobie plotę, bo książek nie znam, kiedyś bibliotekarka czymś takim chciała mnie uraczyć, ale się na cymesie nie poznałam i odmówiłam.

[jottka]

w zasadzie to ja to czytałam po angielsku, a jakieś polskie dałam znajomej... i teraz wychodzi, że zachowałam się jak świnia??

poza tym skąd pewność, że tam był redaktor? albo ktoś, kto godny byłby tego miana? redaktorzy zaczęli wymierać na początku lat 90., a i dzisiaj to zwierzę z gatunku zagrożonych wyginięciem.

[gat45]

myq1 napisał(a):

> Nie bądźcie takie okrutne, biedny tłumacz starał się, jak mógł. W końcu nie wsz
> yscy znają się tak drobiazgowo na sprawach klasztornych, inny przetłumaczyłby p
> rawidłowo, tyle że czytelnik by usnął z nudów.

To nie tak działa - albo wiernie, albo ciekawie Nie ta alternatywa.

> Tak sobie plotę, bo książek nie znam, kiedyś bibliotekarka czymś takim chciała
> mnie uraczyć, ale się na cymesie nie poznałam i odmówiłam.

Zazdroszczę, skoro masz ten cykl jeszcze przed sobą (byle nie wydany w serii "Kroniki brata Cadfaela" !!!!!). Ciekawy, tak jakoś mile napisany, no i dobrze osadzony w realiach, o których pisze autorka. Czytałam jeszcze jeden jej cykl - tym razem tylko 3-tomowy i wydany pod innym pseudonimem, o budowniczych katedr - i wiele się z niego nauczyłam o pracy w kamieniu. Aha, jest jeszcze seria o kapitanie (?) Felse, współczesna, ale ta mnie nie uwiodła.

[ewa9717]

O, w braciszku Cadfaelu grzechów jest mrowie, już nie mówię o nieznajomości spraw związanych z klasztorem, liturgią itepe, o "specyficznych trudnościach" z polszczyzną, myleniu np. klerka z klerykiem, ale i o mnóstwie niekonsekwencji, np. nazewniczych w kolejnych tomikach tego samego wydawnictwa. Ale Cadfaela i tak lubię

[minerwamcg]

Nie każdy autor ma takie szczęście jak Pratchett, żeby go w całości wydawało jedno przyzwoite jak na obecne standardy wydawnictwo, tłumaczył jeden zdolny facet, a nawet czasem ktoś robił coś przypominającego redakcję. Np. Akunin tego szczęścia nie miał, wydawnictwo wprawdzie jedno, ale tłumacze od sasa do lasa. I to widać.

[gat45]

Uffff, skończyłam "Relikwie", choć bardzo opornie mi to szło.
Zaprawdę powiadam wam, że azaliżami tłumaczenie stoi, okraszone gdzie trzeba i nie trzeba słówkiem "zasię". Za to mamy płócienne zasłony tam, gdzie giezło aż się samo pchało pod pióro czy na klawiaturę. W końcówce wzruszyła mnie "czerwieniejąca w oddali, płomienna tonsura brata Jana". Noszszszsz czy on(a) naprawdę nie mógł(a) sprawdzić, co to jest ta tonsura ?
Czy kolejne tomy tłumaczył ten sam orzeł translacji ? Bo sama już nie wiem, czy wciąż mam ochotę na cały cykl, jak to drzewiej zamiarowałam....

[jottka]

z katalogu Jagiellonki wynika, że "Cadfaele" były tłumaczone przez co najmniej trzech tłumaczy, a może i więcej... nie wiem, czy bym ryzykowała

a brat Jan nie uległ był świeżo poparzeniom? bo może ty się niewcześnie nabijasz z cierzpiącego

[minerwamcg]

Dzięki, Gatu, za zwrócenie uwagi na Cadfaela. Leżę w łóżku, przerabiam na śmieci kolejną setkę chusteczek i idę jak przeciąg przez kolejne tomy. Jestem na etapie szóstego, i tak, mnie też wściekają tłumacze, mimo, że azaliżów i zasiów im dalej w las, tym mniej. Ale kiedy cesarzowa jest najpierw Matylda a potem Maud a szeryf Beringar najpierw Hugo potem Hugh, że już nie wspomnę o świętym Egidiuszu, który w ogóle woła o pomstę do nieba - to człeka niechlujstwo ono do srogiej cholery przywodzi.

[jottka]

"Proszę pani, dlaczego pani chce pieniądze za to tłumaczenie? Przecież pani już zna ten język!"

to cytat z rzeczywistości i pewne wyjaśnienie, dlaczego selekcja do zawodu tłumacza wygląda jak wygląda nie żebym broniła ww. niechlujów, ale wielu rodakom (w tym wydawcom) do tej pory wydaje się, że tłumacz to jest ten element, na którym można zaoszczędzić, bo w końcu co on takiego robi? siedzi i coś tam skrobie, no nie? każden jeden to umie!

[gat45]

A ja już sama nie wiem, czy wolę tłumacza-niechluja czy nieporadnego nieboraczka. Tego od "Relikwii" kładę w tej drugiej kategorii - chyba bida się nawet starała, żeby ładnie wyszło - ale cóż, skoro należy do tych, których jest królestwo niebieskie. Chyba nawet do głowy mu nie przyszło, że taka dajmy na to tonsura to nie jest mnisie uczesanie. Ba, widzę go jako kogoś, kto jest dumny, że w ogóle zna takie uczone słowo i ma pewność, że jego kultura ogólna jest wielce bogata, więc niczego sprawdzać nie musi. Ehhhhh.....
Tom drugi : tutaj tłumaczyło dwóch panów i nawet ich nazwiska widnieją na stronie tytułowej. Zobaczy się (zasię).

[balamuk]

Pytanie, co jest w oryginale.

[gat45]

Poniekąd.

Dwie sprawy :
1 - jakom rzekła, znam autorkę z innych lektur i nie przypuszczam, żeby użyła niestosownego terminu (chociaż zainteresowałam się sprawą i wzbogaciłam się o wiedzę, że angielska "tonsure" encyklopedycznie wykłada się jako "praktyka częściowego golenia... itd", a w polskiej Wiki - jako wygolony krążek, czyli tejże praktyki rezultat ; a może to po prostu inna kultura redagowania definicji?). Niemniej po polsku tonsura to wygolone kółko i jako takie nie ma prawa być płomiennie rude.
Druga kwestia dotyka najgłębszych warstw filozofii przekładu literackiego : dajmy na to, że autor rzeczywiście rąbnął się w oryginale. Czy tłumacz powinien go poprawić w przekładzie, czy oddać jak najwierniej popełniony błąd? Jak zwykle są dwie szkoły...

[minerwamcg]

No i taki drobiazg, jak zwyczajna schludność wydawnicza, jeżeli wydaje się serię, fafnaście tomów, to niech we wszystkich będzie konsekwentnie Matylda i Hugo, albo Maud i Hugh, a nie w jednym tak, w drugim siak. Król jest jak dotąd konsekwentnie Stefan a biskup Henryk, ale nie dam głowy, że w którymś następnym tomie nie spotkam Stephena albo Henry'ego. Nazwy geograficzne też kuleją.

[ewa9717]

Akurat Stefan i Henryk we wszystkich tłumaczeniach i wydawnictwach są stali, ale cała reszta loteryjnie.

[minerwamcg]

Nie mam zamiaru zniechęcać nikogo do "Cadfaeli", to naprawdę miłe czytadła, właśnie zaczęłam czternasty tom, ale po spotkaniu z "biskupem Winchestera" samoczynnie repetuje mi się parabellum. O Idzim-Egidiuszu powiedziałam już wszystko, a jednak za każdym razem mam ochotę dorzucić jakiś soczysty wulgaryzm.

[ewa9717]

A to przecież wydania sprzed 8 i więcej lat, kiedy ABRiPK (absolutny brak redakcji i profesjonalnej korekty) nie był normą. Zapodziałam karteluszek, na którym wynotowałam kwiecie lekturowe, a pamięć już nie ta (zresztą, spróbujcie zapamiętać takie cuda!), podsuwa mi tylko określenie "szedł natarczywie". Jestem wciąz na etapie rozgryzania znaczenia. Oczy wyobraźni też nie dają rady!

[minerwamcg]

Absolutny brak wszystkiego zaczął się dawniej, właściwie natychmiast po uwolnieniu ruchu wydawniczego, czyli po 89 roku. Wtedy panowała absolutna wolna amerykanka, wydawali wszyscy, wszystko, wszędzie. Guruę też, pisała o tym, nikt się nie oglądał na tantiemy, prawa autorskie czy choćby ustną zgodę. Mam takie wydanie Kofty i Friedmanna "Fachowców", które wygląda, jakby je przepisywała Basia z ósmej klasy ucząca się pisać na maszynie. Tam nawet mechanicznej korekty, składu, nic, tekst absolutnie surowy, akapity stochastyczne, interpunkcja jak u Marchewy, literówki dziesięć na stronę. To dopiero była partyzantka.
Dopiero teraz duże, bogate wydawnictwa zaczynają z grubsza dbać o poziom wydania. Żeby złapać na czymś Prószyńskiego w wydaniach Pratchetta trzeba poszukać - acz i to się zdarza, Cholewa (tłumacz) też nie jest święty.

[balamuk]

gat45 napisała:
>
> Poniekąd.

No, poniekąd.
Co do znaczenia - po angiesku to zarówno czasownik, znaczy golenie w kółko, jak i rzeczownik, rezultat owego golenia, czyli okragła glaca. I po polsku w zasadzie tak samo (Wiki możemy sobie darować): encyklopedia.pwn.pl/haslo/tonsura;3988066.html
I zaiste nic z tego płomiennie rude być nie może.
Druga kwestia to faktycznie problem, rozwiązywalny w przypadku autora żyjącego, do którego można napisać czy zadzwonić i zapytać uprzejmie "Autorze, rąbnąłeś się byłeś i poprawiam, czy tak ma zostać?" W innych przypadkach pozostaje zagwozdka i dwie szkoły.

[jottka]

eno, niezupełnie. to znaczy o wieleż mamy do czynienia z literaturą bardziej wysoką, to kombinujemy jak koń pod górę, żeby po polsku brzmiało sensownie, a w razie całkowitej niemożności dajemy piękną frazę, a obok przypis, że zapewne i być może, ale jednak wszak. poza tym autor ma prawo pisać, że sarna jest zielona i nic nam do tego, byle tylko nas o słuszności tej zieleni przekonał

tłumaczenia literackie są najboleśniej niedofinansowaną dziedziną tłumaczeń w kraju naszym (że już nie wspomnę o redaktor(k)ach), o zaczątki jakiej takiej umowy modelowej teraz dopiero zaczynają się bić stowarzyszenia branżowe, a i tak słabo popiskują. do tego to jest zawód wymagający zamiłowania do szperactwa i szaradziarstwa, a trudno o ich rozwijanie, kiedy na 600 stron powieści mamy trzy miesiące...

z trzeciej strony są wydawnictwa i wydawnictwa, a jednak pamiętam książkę wydaną parę lat temu przez Wydawnictwo Literackie, gdzie występowały "pieczone prawoślazy". z dumą dodam, że szybko odgadłam właściwe znaczenie niespodziewanego rebusu książka tłumaczona była z angielskiego, podpowiem.

[minerwamcg]

Pianki?
A że się nam z Arthurem trochę książek przetłumaczyć zdarzyło, to i walnięcia autorów mieliśmy - i załatwiliśmy sprawę tyleż prostacko co skutecznie - gwiazdka, odnośnik, przyp. tłum. i masz tu czytelniku prawdę, zrób sobie z nią co chcesz.

[myq1]

A jakie książki tłumaczyliście, jeżeli mogę zapytać?

[minerwamcg]

Arthur tłumaczył fantasy i historię wojskowości, choć zdarzył mu się też podręcznik dla technikum samochodowego a ja oczywiście wiersze.

[myq1]

Podziwiam, Minerwo.
Naznosiłam Pratchetta z biblioteki, czytam Niewidocznych Akademików i jak wszystkie książki o Ankh - Morpork dobrze się czyta.

[minerwamcg]

A bo Ankh-Morpork jest fajne. Tu się może zdarzyć wszystko, golem w sukience, gadający pies i dobrotliwy tyran. Że o bibiogutanie nie wspomnę

[jottka]

Pianki?

rzecz jasna - w słowniku pierwsze znaczenie słowa 'marshmallow' to malwa prawoślaz, yyy... coś się chyba jednak majaczyć musiało w umyśle pana, z braku lepszego słowa, tłumacza, bo facet to był, że jednak powstrzymał się od pisania o pieczonych malwach. może szkoda

[minerwamcg]

Mieć dziecko to fajna sprawa, z miliona powodów. Także dlatego, że poznajesz nazwy - a przy należytej determinacji także smak! - najdzikszych przysmaków, których nikt powyżej dziesięciu lat nie wziąłby do gęby.

[ewa9717]

minerwamcg napisała:

> Mieć dziecko to fajna sprawa, z miliona powodów. Także dlatego, że poznajesz na
> zwy - a przy należytej determinacji także smak! - najdzikszych przysmaków, któr
> ych nikt powyżej dziesięciu lat nie wziąłby do gęby.
> Ja bym wzięła! Nadal uwielbiam odpustowe zegarki i myszki z gumy, a za prawdziwe makrony dałabym się prawie posiekać!
Manie dziecka jest dobre również dlatego, że długo będziesz na bieżąco z nowościami w języku.

[balamuk]

W Krakowie poczytałam sobie rozrywkowo-chorobowo Pratchetta (m. in. "Ostatniego bohatera", którego, o dziwo, czytało mi się nie najlepiej z powodu że za dużo ilustracji ), pożyczonych od bratanicy "Sawanów" Ewy Lach, nową Rudnicką i starego Erbena, do którego baaardzo chętnie wracam. Dostałam od ulubionej Cioteczki "Tajemnicę złotego księcia" i mam komplet, czyli wsystkie tsy.
Teraz wróciłam do Pratchetta, bo pierwszy dzień w pracy to był jakiś armagedon, ajaj.

[minerwamcg]

Cadfael przeczytany, brakuje mi jeszcze tylko tych deóch, co je trzeba zdobywać w papierze, bo na gryzoniu niet. Ściągam po odcinku serial i cierpię patriotycznie.
Na ingliszowych stronach napisy do wszystkiego, łącznie z tym, co jest oryginalnie po angielsku. A po co? A dla nie- i niedosłyszących, braciszkowie mili. A u nas - dzieeeee tam. Cadfael z lektorem, a napisy jak se zrobisz.
No to oglądam z angielskimi napisami i mam wrażenie, że trafiłam do nieba. Gadają albo nie, jak tam sobie ustawię głośność, a i tak rozumiem co.
Film fajny, tak wiernej adaptacji (dobra, obejrzałam dopiero trzy odcinki) jeszcze nie widziałam. Dobry Sean Pertwee jako Beringar.

[minerwamcg]

Wiecie, co mi się podoba w "Cadfaelu"? Mnóstwo rzeczy, oczywiście, ale ta jedna ma związek z konwencją gatunku. Otóż jeśli mamy w kryminale prywatnego detektywa, któremu towarzyszy stróż prawa, to ten stróż prawa jest zwykle albo tępy, albo gapowaty, a zawsze obstawiony mnóstwem przepisów i do tego rutyniarz, co skutecznie przeszkadza mu myśleć i wobec swojego "prywatnego" kolegi jest bezradny jak pijane dziecko we mgle. A tu nie. Cadafel i Beringar są równymi partnerami, rozumieją się w pół słowa, każdy wie, co ma robić w granicach tego, co mu wolno i nie wolno (Cadfael urywa się z klasztoru o rząd wielkości częściej, niż zwyczajny mnich, a Beringar potrafi jak to mówią "szukać a prosić Boga, żeby nie znaleźć"), a ponadto każdy z nich ma głowę pośrodku szyi i dobre rozróżnienie pomiędzy prawem a sprawiedliwością. No i dobrze, bo prawdę mówiąc schemat "gapowaty glina" mi się znudził.

[balamuk]

A, w PL jednego Cadfaela tez przeczytałam, kupiłam na Centralnym na drogę do Krakowa, po mocno obniżonej cenie.
"Pokusa brata Cadfaela" to była i po raz pierwszy się wynudziłam. Bo wszystkie wcześniejsze zdecydowanie mi się podobały, nastrój mi sie podobał, takie to tam przesłanie moralne mi się podobało, bohaterowie mi się podobali i, prawdę mówiąc, machałam ręką na niedociągnięcia tłumaczeniowe. Tylko ta pokusa jakaś mało pokuśna mi sie zdała.

[minerwamcg]

Bo to była "pokuta" nie "pokusa" No tak, między tymi rzeczami jest dość spora różnica. A już jak ktoś się spodziewał pokusy, a dostał pokutę... No wcale, wcale się nie dziwię, że nie byłaś zadowolona

[minerwamcg]

[balamuk]

O kurczę, jakim cudem mi sie to udało...
Freud?

[balamuk]

Ja naprawdę, naprawdę myślałam o pokucie!

[minerwamcg]

No cóż, przeor Robert zapewne powiedziałby, że myśl o pokucie jest zbawienna 😊 Cadfael już by nie był tego taki pewny.

[ewa9717]

Nieźle wyszło
Ale masz rację, Balamuku, wcześniejsze Cadfaele są lepsze. A już najnielepszy jest ostatni, którego drogą kupna nabądłam za jakieś szalone (jak na ten akurat zakup) piniędzy.

[balamuk]

Chyba właśnie ta pokuTa jest ostatnia?
Mirosław Salski - "Muzeum falsyfikatów", wypożyczyłam, bo polecane przez Monikę Szwaję. I się byłam zawiodłam. Pomysł ujdzie, taki trochę staroświecki, ale wykonanie średnie. Na dodatek pani redaktor najwyraźniej miała inną robotę a korekty albo nie było, albo ma diametralnie odmienną od mojej wizję używania przecinków...

[ewa9717]

Nie, ostatni jest "Niezwykły benedyktyn".

[balamuk]

A, wyguglałam, prequel. To sobie daruję.

[minerwamcg]

Prawda, że najlepsze jest te dziewiętnaście tomów pomiędzy "Relikwiami" a "Świętym złodziejem", zaczyna się od św. Winnifredy i na niej kończy. A najzabawniejsze, że autorka upchnęła tyle "autentyków", prawdziwych historycznych wydarzeń i osób, ile tylko wlazło - nawet sprowadzenie z Walii relikwii św. Winnifredy jest autentyczne, nawet Adam Courcelle jest postacią historyczną, choć pewnie nieco inaczej zakończył swój plugawy żywot. Albo może właśnie tak, kto wie? Toby dopiero była heca