Kłaniam się Warszawie

[groha]

Bo 1 sierpnia, to taki dzień, w którym chyba wszyscy czujemy się wyjątkowo z
nią związani. Nawet jeśli w niej nie mieszkamy. I każdy, choć przez moment,
jest dzisiaj w Warszawie. Myślę, że to się Jej należy.
Kłaniam się nisko i pozdrawiam wszystkich warszawiaków.

[ida14]

Ja również. Podziwiam...

[lylika]

Dziękuję Groho w imieniu warszawiaków. Przynajmniej tych wszystkich którzy czczą
pamięć poległych bez zabawiania się w durne dyskusje na temat słuszności podjęcia decyzji o wybuchu powstania. Co ma jedno do drugiego?

[april02]

Też się kłaniam. Należy im się... Dzielne miasto i wspaniali ludzie.

[bumbecki]

miło słyszeć takie słowa

[maalza]

Popieram i dołączam się do ukłonów dla dzielnych Warszawiaków. Kłaniam!

[g0p0s]

1 sierpnia o 16 dziadkowie z mamą wybrali się z Woli do rodziny w centrum. Na
wolę weszli Własowcy i nikt z tej okolicy nie ocalał (domy też). Dom w którego
piwnicy przesiedzieli walki ocalał jako nieliczny na tej ulicy. Z pamiątek
rodzinnych z gruzów udało się wydobyć kilka zdjęć, tłuczek od moździerza i
dzbanuszek do śmietanki. Zwykli ludzie stracili życie, rodziny, dobytek.

[groha]

Dziękuję G0p0sie, że nam to opowiedziałeś. To najlepszy sposób nauki historii.
Najprawdziwszej, bo utkanej z ludzkich losów.

[stara.gropa]

Moja mama opowiadała (miala wtedy 15 lat), że jak ich Niemcy wypędzali z domów
(także mieszkała na Woli), to ona wyszła ze swoim psem na smyczy - białym
pudlem. W pobliżu wybuchła bomba, pies się przestraszył i uciekł. Mama mówiła,
że całą drogę do Pruszkowa, gdzie był obóz przjeściowy strasznie płakała, bo
straciła psa. Nie wiedziała jeszcze wtedy, że za kilka dni trafi do Oświęcimia.
Z domu dziadków zostało też tylko trochę zdjęć, jedna książka i mały
dzbanuszek. Do dziś nie mogę przboleć księgozbioru mojego dziadka, który
spłonął w Powstaniu (księgozbiór, nie dziadek).

[lylika]

Mężydło urodził się 8 września 1944r. w piwnicy domu na rogu Złotej i Sosnowej.Wśród tłumu różnych ludzi. Cały czas był ciężki ostrzał sypał się gruz z wyższych pięter. Mężczyźni zabijali deskami okienko piwniczne. Stefan twierdzi, że pamięta taką jakby "fotografię", okienko zabijane deskami.
Nie było nic do jedzenia. Nie było wody. Jego matka nie miała pokarmu. Wtedy jego ojciec z pomocą sąsiada wykopał na podwórku studnię. Te kapichny brudnawej wody nosił kilka razy dziennie pod gradem kul i pocisków, do szpitala na Sienną gdzie dostawał za nią mleko w proszku. Za każdym razem po troszeczku. Z tego mleka w proszku i brudnej wody gotowano mleko, które dostawał mężydło i inne dzieci z tej piwnicy. Tak przetrwali jeszcze tydzień. Dalszy ciąg to gehenna; wywózka, ucieczka z transportu, tułaczka. Wszyscy z piwnicy, mąż, jego rodzice i babcia przeżyli. Trauma pozostała. O stratach w ludziach i majątku nie piszę. Za mało miejsca.
Ja, na moje szczęście, urodziłam się po wojnie.

[g0p0s]

Moja rodzina na Śliskiej dokładnie na przeciwko tego szpitala podczas powstania
była. Zresztą mieszkanie rodziny pełniło funkcję sali operacyjnej. Po
wypędzeniu mieli szczęście. W Pruszkowie na początku były oględziny lekarskie.
Trafił się znajomy lekarz (co nie znaczy, że konfident) i zdiagnozował lipny
tyfus. Niemcy bali się zarazy i zamiast kropnąć na miejscu, to pogonili precz.
Inni zasilili obozy.
Ze strony zwykłych ludzi to był koszmar nie do wyobrażenia. Nawet się dziwię,
że psychicznie się podnieśli. Nie jestem przekonany o słuszności decyzji o
powstaniu.

[groha]

Czasami usiłuję sobie to wyobrazić, ale nie jestem w stanie. A kiedy pomyślę,
że ci, którym cudem udało się przeżyć to piekło, mieli w sobie jeszcze tyle
sił, by wrócić, uprzątnąć ruiny i żyć wśród tylu koszmarnych wspomnień oraz
wcale nie lepszej rzeczywistości, to nie przesadzam - kolana mi się uginają. Z
szacunku, podziwu i wzruszenia. Kłaniam się Waszym bliskim bardzo, bardzo nisko.

[lylika]

g0p0s napisał:
Nie jestem przekonany o słuszności decyzji o powstaniu.

Wiesz, nikt z całej rodziny mężydła ani z mojej rodziny, ani spośród wszystkich znajomych naszych rodzin, nigdy nie wypowiedział ani razu zdania kwestionującego słuszność decyzji o wybuchu powstania. A oni brali w nim udział albo znajdowali się w jego zawierusze, oni tracili bliskich, domy, cały dobytek, oni szli na poniewierkę. Jeśli oni nie mieli wątpliwości to ja ich także nie mam.

[the_dzidka]

Ja mam od dawna wyrobione zdanie. Tragiczny błąd, fatalny w skutkach, zarówno
jeśli chodzi o straty materialne (miasto zrównane z ziemią), jak i osmierć
dwustu tysięcy ludzi. ALE:
1/ łatwo jest oceniać z perspektywy 60 lat, kiedy wiemy już to, czego Oni nie
wiedzieli,
2/ jak napisałas, lyliko, nie ma to nic wspólnego z tym, za co i dlaczego
walczyli i zginęli ci ludzie. Dlatego - pokłoniłam się.

[maalza]

Ilekroć czytam wspomnienia Warszawiaków (i generalnie wszystkich tych, którzy w
czasie wojny żyli) z tamtego okresu nie mogę wyjśc z podziwu dla ludzkiej
wytrzymałości! Naprawdę. Kapelusze z głów!

[vivictoria]

Kłaniam się i czczę ten Dzień.

[the_dzidka]

Kłaniam się - jak co roku.

Jak uśmiech dziewczyny kochanej,
jak wiosny budzącej się wiew,
jak świergot jaskółek nad ranem,
młodzieńcze uczucia nieznane,
jak rosa błyszcząca na trawie,
miłości rodzącej się zew,
tak serce raduje piosenki tej śpiew
piosenki o mojej Warszawie…

Warszawo, ty moja Warszawo!
Tyś treścią mych marzeń i snów,
radosnych przechodniów twych lawą,
ulicznym rozgwarem i wrzawą,
Ty wołasz mnie, wołasz stęskniona
upojnych piosenek i słów.
Jak bardzo dziś pragnę zobaczyć Cię znów,
o moja Warszawo wyśniona…

Jak pragnąłbym krokiem beztroskim
przemierzyć przestrzeni Twej szmat,
bez celu się przejść Marszałkowską,
na Wisłę popatrzeć się z mostu,
dziewiątką pojechać w Aleje,
Krakowskim się przejść w Nowy Świat,
i ujrzeć jak dawniej, za młodych mych lat,
jak do mnie Warszawo się śmiejesz…

Ja wiem, żeś Ty dzisiaj nie taka,
że krwawe przeżywasz dziś dni,
że rozpacz, że ból Cię przygniata,
że muszę nad Tobą zapłakać...
Lecz taką, jak żyjesz w pamięci
przywrócę ofiarą mej krwi,
i wierz mi Warszawo, prócz piosnki i łzy
jam gotów Ci życie poświęcić!!!

[lylika]

To śliczna piosenka. A ja jeszcze bardzo lubię "Warszawo ma", którą śpiewała Majka Broniewska w "Zakazanych piosenkach". Chociaż jest bardzo smutna ma cudowną melodię. To melodia jakiejś żydowskiej pieśni religijnej, ale mnie na zawsze skojarzyła się z Warszawą walczącą.

[the_dzidka]

> To śliczna piosenka.

To ja się w takim razie pochwalę, że tę kultową piosenkę rozsławił brat
cioteczny mojego rodzonego Dziadka Zdziska - Mieczysław Fogg )))

[lylika]

A to ładnie tak trzymać w tajemnicy? No, no, Fogga ma w rodzinie siedzi jak mysz pod miotłą. Zaraz nam tu szereg dykteryjek, historyjek, wspominków i opowiadanek na forum przekazać. Czekamy!

[the_dzidka]

No ba... Niestety, nijakich dykteryjek nie posiadam Dziadek Zdzisek umarł 4
lata przed moim urodzeniem, moja Mama miała wtedy tylko 21 lat. Wiem tylko
tyle, że Zdzisek i Mietek razem się spotykali na wakacjach.
W sumie żałuję, że nic więcej o Dziadka Zdziska rodzinie nie wiem...
(PS. Bo to ważne. Dziadek naprawdę był zwany ZDZISEK, a nie Zdzisiek
Powiedziała mi o tym jego najmłodsza siostra, Marylka, którą zdążyłam poznać -
zresztą Jego ulubienica. A tak nawiasem mówiąc, zgadnijcie, skąd mój nick:
Dzidka?

[lylika]

To Ty jesteś warszawianka a tylko mieszkasz w Poznaniu? Z tego co mi wiadomo Mieczysław Fogg jest a własciwie był warszawiakiem z dziada pradziada, a na pewno urodził się w Warszawie. No to jak? Warszawianaka czy pyra?

[the_dzidka]

> To Ty jesteś warszawianka a tylko mieszkasz w Poznaniu?

YYYYYYYYY(Zatchnęło mnie). JAKA WARSZAWIANKA!!!!
Ja jestem poznanianka!!!!!

> Z tego co mi wiadomo Mieczysław Fogg jest a własciwie był warszawiakiem z
dziada pradziada, a na pewno
> urodził się w Warszawie. No to jak? Warszawianaka czy pyra?

Mój wujeczno-wujeczny dziadek Mieciu Fogg był warszawiakiem. A mój Dziadek,
jego cioteczny brat, pochodził z Wołynia. Jak sądzę, jedno z drugim się nie
kłóci?
Nawiasem mówiąc, to, żem poznanianka, a nie warszawianka, to "zasługa" mojego
drugiego Dziadka, przedwojennego komunisty. Też ciekawa historia )

[lylika]

the_dzidka napisała:

> Nawiasem mówiąc, to, żem poznanianka, a nie warszawianka, to "zasługa" mojego
> drugiego Dziadka, przedwojennego komunisty. Też ciekawa historia )
> OPOWIADAJ!