Złota mucha - słuchowisko

[g0p0s]

Wstęp napisała Marta Węgiel. Wygląda na to, że pan Tadeusz
wstępniaków nie będzie pisał.
Pani Marta ma oczywiście inny styl, zobaczymy jak się rozkręci.

[romy_sznajder]

> Pani Marta ma oczywiście inny styl, zobaczymy jak się rozkręci.

O rety, dzieki za info! Dla tego wstepu polece po muche. Bzzzz....

[eulalija]

A kto w obsadzie? Bo ja znowu będę miała późnym wieczorem albo
dopiero jutro(

[g0p0s]

Agata Kulesz, Jacek Braciak, Jerzy Schejbal Sławomir Pacek, Barbara
Kałużna, Maria Robaszkiewicz, Zygmunt Sierakowski, Kazimierz Wysota,
Katarzyna Zielińska, Krzysztof Banaczyk, Michał Sitarski, Stanisław
Brudny, Mateusz Narloch.
Tłum

[eulalija]

Matkoooo, skąd wzięli tylu bohaterów))))
Braciak to pewnie będzie Kocio, Kuleszę lubię, może i nada się na
Joannę, no nic, oby do jutra

[anorektyk2006]

jest nieźle

A

[edeka5]

Brakuje mi, żeby podali konkretnie kto kogo czyta. Nie jestem w stanie wszystkich rozpoznać.

[lylika]

Myślałam, że tylko mnie.

[lylika]

Jak zwykle przeczytałam wstęp. Okazuje się, że nie znałam dotychczas Marty Węgiel. Czytałam, oczywiście, Portrety, ale to są wywiady. Za mało w nich "wywiadowcy".
We wstępie jest wszystko co potrzeba, w zgrabnej formie, zrozumiałe i tak po kobiecemu. Podobał mi się.
Teraz będę słuchać słuchowiska. Jestem świeżo po lekturze, więc uwaga radiowcy! Surowa będę.

[lylika]

No kochani, duża rzecz. Słuchowisko do słuchania dla każdego; tych co czytali i tych co ner czytali. Dobrze zrobiome.

[lylika]

Ner, to "nie". Sorki.

[eulalija]

Podobało mi się, bardzo nawet bym powiedziała podobało.
Zepchnęło "Klin" z piedestału. Są drobiażdżki nieco irytujące, znowu
glamią, przy wońtrupce i przy spożywaniu napojów takich więcej
procentowych, powszechnie uważanych za naganne. Ładnie Kuleszy
wyszła Joanna, gorzej z Danusią, fajna Ania. Mam cień zastrzeżenia
do Kocia. Braciak jest taki troszę ciapowaty i jakoś na energicznego
Kocia nie do końca się nadaje.

Wstęp też mi się podobał. Mam wrażenie, że pierwszy raz mamy wstęp
do "słuchowiska na motywach" a nie do książki z okolicznościami.

[g0p0s]

Ja posłucham razem z cz. II. Tak na raty nie lubię.

[lylika]

Mucha jest za gotówkę. Nie ma rat.

[lylika]

Załącznik: Grzesiu, Mucha jest jednoczęściowa. I bardzo dobra ta mucha jest.

[g0p0s]

Odruch Pawłowa - poprzednio była seria podwójnych.
> I bardzo dobra ta mucha jest
Mucha na dziko?

[lylika]

Ładnie Kuleszy
> wyszła Joanna, gorzej z Danusią, fajna Ania.
...
Kulesza to jest mój typ na Joannę we wszystkich słuchowiskach i nie tylko (dobra charakteryzacja zrobi z niej Joannę). Ania też była dobra.
Nie zgadzam się co do Danusi. Jako blond żona multimiliardera z Emiratów musi być rozszczebiotana i taka była.Moim zdaniem wypadła świetnie. Zamieniłabym miejscami Kocia i Słodkiego Pieska. Ale to tylko tyle.

[kurcgalopek]

Zachęcacie bardzo a ja nigdzie na to słuchowisko trafić nie mogę. Tak to jest
jak się na wsi mieszka. Będę musiała poszukać dalej.

[romy_sznajder]

g0p0s napisał:

> Pani Marta ma oczywiście inny styl, zobaczymy jak się rozkręci.


W końcu kupiłam, a głównie byłam ciekawa wstępu. Bardzo ładnie napisane! O Gurui nareszcie, i jej cechach, a nie obok, przy okazji i w barokowym stylu. O tych pasjach i namiętnościach to jest intensywnie, ze fachowiec od uzależnień miałby cos do powiedzenia. Co tu gadać, aż milo poczytać jak się rozumie, o czym się czyta.
Jestem milo zaskoczona, bo próbowałam czytać Marty Węgiel „Przypadkowy kadr” i nie dokończyłam, co zdarza mi się rzadko. Widocznie albo się jest pisarzem, albo dziennikarzem, a rzadko jednym i drugim.

Słuchowisko słucha się dobrze, bo wszyscy maja dobra dykcje, a we właściwych momentach jest opowiadane przez narratorkę. To się, uważam, sprawdza. Realizatorsko to jedno z lepszych, ani razu dźwięk nie wkurza, niczego nie trzeba podgłaśniać, nikt się strasznie nie obślinia, nie zachłystuje, nie krzyczy sapiąc, pomijając Danusię od Araba, co pije i siorbie, ale mało jej na szczęście. Piątka za nagranie z policyjnego magnetofonu, genialny efekt.

Nie jest to dla mnie jednak słuchowisko-gigant, bo się w nim zwyczajnie pogubiłam. Książkę wprawdzie czytałam dawno i chyba tylko raz - co trzeba będzie nadrobić - ale pamiętam, ze wydala mi się spójna, jasna i czytelna. Tematyka bursztynowa jest mi wprawdzie obca, może dlatego się nie przywiązałam, a może wręcz uleciało mi z pamięci, o czym to było. Teraz odnajduję znane postaci, cale dialogi, motywy i skojarzenia, a coś mi się to rwie w połowie.

Zgłupiałam dokumentnie, kiedy w środku wyjaśniają, po co Japończykom kulki z bursztynu (w celach wyznaniowych; są potrzebne do spalenia z nieboszczykiem na dalsza drogę w innym już życiu), a na końcu puentują, ze „nigdy się nie dowiedzieli, do czego Japończykom miały służyć te cholerne kulki”. No nic, odsłucham jeszcze raz ...niebawem...

Natomiast inna rzecz mi się rozjaśniła. Po wstępie MW o tym, jak Gurua jest ciekawa innych ludzi, to nagle pojęłam, ze można po prostu jeździć na wakacje do małej miejscowości, wejść jak w masło w małą społeczność, i odtworzyć różne ciemne sprawki i tajemnicze powiązania. Nigdy wcześniej książek Guruy tak nie odbierałam, to zupełnie nowe spojrzenie. Gdzie by tu się wybrać latem...

[lylika]

> Zgłupiałam dokumentnie, kiedy w środku wyjaśniają, po co Japończykom kulki z bursztynu (w celach wyznaniowych; są potrzebne do spalenia z nieboszczykiem na dalsza drogę w innym już życiu), a na końcu puentują, ze „nigdy się nie dowiedzieli, do czego Japończykom miały służyć te cholerne kulki”.
...
W słuchowisku wyraźnie mówią, że to Hindus poluje na bursztyn z chmurką do spalenia z nieboszczykiem. Nie Japończycy.

[romy_sznajder]

Naprawde? Jestem pewna, ze motyw Hindusa pojawil sie pozniej. A Japonczycy przy
okazji motywu wyznaniowego, nieboszczykowego - wczesniej.

[lylika]

Posłuchajmy jeszcze raz. Ponieważ słuchowisko fajne nie mam nic przeciwko temu.

[romy_sznajder]

Na pewno poslucham, bo to mnie sie pewnie pomylilo, ale plyta zostala w pracy.

[lylika]

Wcale nie wiadomo której z nas się pomyliło, albo która się mocno zasugerowała. Sprawdżmy to!
Jutro posłucham jeszcze raz.
A co tam, najważniejsze jest dojście do prawdy.

[g0p0s]

Z poślizgiem wysłuchałem. Zdecydowanie najlepsze z dotychczasowych.
Scenariusz sensownie napisany, ktoś kto nie czytał Muchy wszystko
może zrozumieć. Pierwszy raz aktorzy wcześniej przeczytali teksty.
Wcześniej drażniło mnie to, że w krótkich wywiadach wykonawcy
wyrażali opinie, że taka wyga jak ja, to nie musi nic próbować.
Siada przed mikrofonem z pierwszy raz widzianym tekstem i oskarową
kreację potrafi wyczarować. Słuchowiska temu przeczą. Jakie gwiazdy,
takie Oskary.

[stara.gropa]

Też na to zwróciłam uwagę. Wyglądalo to na lekceważenie pracy w
radio, którą podobno tak lubią.