Przymus czytania

[stara.gropa]

Często słyszę jak pisarze mówią, że mają przymus pisania, muzycy
przymus grania, malarze malowania itd. Czyli przymus czynności bez
której nie mogą egzystować, skupić się, noramlnie żyć. A ja mam
przymus czytania. Na pewno większość obecnych tu osób ma to samo.
Ale co to jest? Coś w genach, jakaś nerwica, mutacje, zboczenie? Bo
nawet trudno nazwać to hobby, skoro po kilku dniach bez książki
czuję się jak alkoholik bez wódki. O właśnie, może to nałóg,
uzależnienie? Z tym jest związana jakby odnoga tej fiksacji,
przymus posiadania książek na własność. Wypożyczam książki z
biblioteki, ale zawsze czuję smutek kiedy muszę się z nimi rozstać.



Uwaga, na pewno żartuję.

[stara.gropa]

Coś mi się przypomniało, koleżanka mówiła kiedyś, że kiedy miała
małe dzieci i mało czasu na spokojne poczytanie książek, to tak jej
tego brakowało, że nawet w czasie pobytu w ubikacji w celach, że się
tak wyrażę fizjologicznych czytała wszystkie napisy na buteleczkach
od szamponów, kremów itp. Prawdziwe fiksum dyrdum.

[leoncja_uk]

Dotknęło mnie to samo. Od trzech miesięcy mam małego ssaka w domu, który na
dodatek nie chce spać w ciągu dnia. Pozostaje czytanie w wannie, na spacerze
(ale - uwaga - idąc! każda próba zatrzymania wózka i siadania na ławce kończy
się wrzaskiem i niezadowoleniem wyżej wymienionego) a także w nocy. Dodam, że
czytam po nocach, o 6 rano młody już wyspany a ja padam z nóg. No ale cóż,
życie bez nałogu to jak... "Dynastia" bez Alexis

[hortensja66]

Kiedyś moja córa weszła do łazienki a tam ja modelując włosy czytałam książkę.
- Mamo, to już jest nałóg - powiedziało moje dziecko.

I to jest odpowiedź. Jesteśmy nałogowcami Każdemu życzyć tylko takiego
uzależnienia.

A z książkami na własność mam to samo. Mieć, przekładać, patrzeć, czytać...

[stara.gropa]

Jeśli to nałóg to na szczęście dla nas uzależnienia są trudne do
wyleczenia. Ale czy to znaczy, że jest on przenoszony w genach? Jest
gen odpowiedzialny za przymus czytania książek?

[hortensja66]

Czytała moja babcia, czyta moja mama, czytam ja, czyta córka. Nie wyobrażamy
sobie domu bez książek. A niestety znam takie domy.
Wydaje mi się, że to nie kwestia genów, raczej wychowania. Dzieci obserwują i
naśladują rodziców.

[stara.gropa]

Znam rodzinę gdzie są cztery córki. Matka i trzy córki są
maniaczkami czytania, a najmłodsza nie czyta, nie lubi tego. A
przecież wszystkie były wychowywane tak samo, a na pewno w tym samym
domu. Czyli?

[hortensja66]

A tego to nie wiem.
Czyli co? Jednak geny?

[stara.gropa]

No właśnie, a przekazywanie tej cechy z matki na córkę (Twój
przykład Hortensjo) wskazywałoby na umiejscowienie tego genu na
chromosomie X. Wiem, że są też mężczyźni dotknięci tą przypadłością,
ale może jest to cecha recesywna i u nich występowałaby odowiednio
rzadziej.

[the_dzidka]

Zdecydowanie cecha recesywna. Jak tak robię w myśli przegląd znanych
mi panów, to żaden z nich nie jest maniakiem czytania. No, może poza
Baronem.

[stara.gropa]

Znam kilku panów opętanych manią czytania - faktycznie jest ich
niewielu - niestety ta cecha u mężczyzn wydaje się być sprzężona z
inną. Są to rasowi humaniści, u faceta cecha nie do strawienia.
Uzewnętrznia się zanikiem męskiego wyglądu, pojawieniem się
cienkiego głosiku i brakiem umiejętności wbicia gwoździa w ścianę,
acha i skłonnością do ględzenia.

[ewa9717]

Piękną historię opowiada gdzieś Antoni Słonimski, jak to zasypiając
gdzieś w małym hoteliku na obczyźnie, nie mieli z żoną nic do
czytania oprócz etykiety na pudełeczku od zapałek i jakiegoś innego
szpargałka. Oboje uważnie przeczytali swoje, a potem wymienili
się "lekturą" ))

[mimbla.londyn]

Ewa!
Cudowna anegdotka,dziekuje

[hortensja66]

Tu się zgodzę. Tato czyta, mąż....., syn czyta.

[stara.gropa]

Jak jeszcze trochę pogłówkujemy to stworzymy mapę genetyczną
człowieka )

[cafeszpulka]

Ja pierdziu, jaka dyskusja !
Ja jestem niewolnikiem swoich nałogów i przyzwyczajeń.
Pozytywny nałóg tylko jeden ale pozostałe jakże przyjemne
Chęć czytania i zbierania książek idzie po rodzinie Mamy. Dziadek czyta, Mama,
ja i rodzeństwo moje takoż. Natomiast dzieci mojej siostry za najgorszy prezent
w swoim życiu z pewnością uznałyby książkę. Rośnie pokolenie "gazowników" niestety.

[yvi1]

moj maz tez lubi czytac,ale mnie od nalogow przezywa.Jak juz wybiore sie do
Polski,to musze zawsze kupic nowa torbe na ksiazki.Ciucha sobier nie kupie,bo po
co.Ale ksiazke zawsze.idac do szpitala jako pierwsze pakowalam ksiazki .A nie
zasne,nie przeczytawszy choc stony ksiazki.
Czytam po polsku i po niemiecku,jakbym znala angielski to po niemu tez.
Jak fajnie byc nalogowcem w takim doborowym towarzystwie!

[hortensja66]

Nasuwa mi się pewien wniosek. Ta czwarta, nieczytająca córka miała być chłopakiem

[stara.gropa]

Chłopak też tam jest. I czyta!

[hortensja66]

Co to jest "pokolenie gazowników"?

[cafeszpulka]

pokolenie gupków
dosadnego słowa uzyłam w wątku "Dzien dobry"

[stara.gropa]

Jako ciocia możesz zająć się ich edukacją )

[cafeszpulka]

Miałam przez jakiś czas taki plan. Wycieczki poznawcze, ksiązki podsuwane,
muzyka inna niż w domu słuchają ale kiepsko mi poszło. Z Krakowa najbardziej
pamiętają gołębie na rynku, z Kazimierza grę w karty a z muzyki jedną piosenkę
zespołu Piersi - Rodzina słowem silna

[stara.gropa]

Nie załamuj się, przecież kropla drąży skałę

[hortensja66]

Może podmienili dziecko w szpitalu?

[stara.gropa]

Tą czwartą siostrę czy brata?

[hortensja66]

Siostrę. Przy całej czytającej rodzinie to musi być albo chora, albo podmieniona

[stara.gropa]

Raczej chora, bo podobna z wyglądu do ojca. Odszczepieniec

[hortensja66]

A tak na poważnie. Współczuję tym, co nie czytają. Nie wiedzą co tracą. Dla mnie
bez książek życie byłoby uboższe. Niech się chowają najlepsze filmy. Tam nam
narzucają wiele rzeczy. Przy książkach wyobraźnia galopuje i to jest piękne.

[groha]

Tak mądrze i poważnie gadacie, że aż musiałam nad tym wszystkim mocno się
zastanowić, bo ten problem też mnie dotyka, niestety. Podumałam więc chwilę i
doszłam do wniosku, że po pierwsze - jakoś nie współczuję tym, co go nie mają,
bo znam takich, którzy wydają się całkiem dorozwinięci i szczęśliwi, więc chyba
nie widzę powodu. Powiem więcej - ja im czasem zazdroszczę, słowo daję. Bo mają
o wiele więcej czasu i na pewno mniej wyrzutów sumienia, niż nałogowcy. Choćby
takich, na przykład, że się siedzi i czyta, a tyle jest jeszcze do zrobienia,
kurde za przeproszeniem mol. Albo, że zamiast ciułać na nową lodówkę, telewizor,
samochód lub wczasy w Egipcie, jak normalni ludzie, to wydaje się ciężko
zarobiony grosz na kolejne książki. Których i tak nie ma już gdzie upychać,
dodajmy. O tym, co się czuje, gdy się nie kupi, to nawet już nie wspomnę. Albo,
kiedy ma się już za słabe okulary... Wariactwo i tyle. Więc ja nie wiem, czy
jest się czym chwalić i komu, tak naprawdę, bywa lepiej?

[stara.gropa]

W ostatniej części Adriana Mole'a jest opisana historia pewnej pani
maniakalnie zbierającej ksiązki, którą syn z tego powodu usiłował
zamknąć w domu wariatów. Oto jak nas widzi reszta społeczeństwa ))

[stara.gropa]

Tak mądrze i poważnie gadamy jak nie my, co? )

[groha]

stara.gropa napisała:

> Tak mądrze i poważnie gadamy jak nie my, co?

Powiem delikatniej: mądrze, jak zwykle, ale poważnie, jak rzadko, więc człowiek
z natury niepoważny miał prawo już odwykść* czy coś

*odwykść, czyli nieco mniej, niż odwyknąć. Gdyż zgodnie z najnowszymi
ustaleniami - forma zależy od ilości, prawda, Asiu?

[stara.gropa]

Czy aby nie są to pierwsze oznaki starości?

[asia.sthm]

Slusznie i naukowo Grohciu, ale w tym wypadku to bedzie od stopnia.

[groha]

Fakt, ale to już drobna szczegóła jest i nie zawracajmy sobie tym głowy. Byle
nie trzeba było od niczego odwykać, to i forma będzie we właściwym stopniu i
starość, której przecież nie ma, może jakoś da się przeżyć

[g0p0s]

Teraz to jest lekko - nocne księgarnie na każdej ulicy. Nie to co
kiedyś - trzeba było szukać niezależnych bibliotekarzy, lub łomem
księgarnię otworzyć. A za samodzielne pisanie surowe kary.
Skecz prezentowany przez Gajosa mni się przypomniał

[stara.gropa]

Ostry przypadek nałogu czytelniczego

[g0p0s]

Nie wiem czy to ten, bo nie mam głośników.
kabarety.tworzymyhistorie.pl/911_gajos_opole.php
Jest tam też masa innych

[g0p0s]

Po zastanowieniu się zgłaszam pomyłkę. To chyba Daukszewicz o
czytelnictwie opowiadał.

[jotka13]

To my z siostrami jesteśmy mutantami genetycznymi, bo cała pasja
książkowa przeszła nam od ojca, którego od zawsze pamiętam z nosem w
książce i w czasach dobrobytu znoszacego codziennie po kilka książek
do domu (pracował naprzeciwko księgarni i dobre panie zostawiały mu
ci lepsze kąski pod ladą).

[the_dzidka]

A pamiętacie tych zwarriowanych maniaków czytania z
powieści "Przyślę Panu list i klucz" oraz "Życie nie jest romansem,
ale..." ? Tam to dopiero cuda na kiju z czytaniem odchodziły. Choćby
historia ze Stefcią, która umarła

[36krzysiek]

Ja mam fazy. Piętnaście książek, jedna za drugą, a potem przerwa. W
domu mama czytata, tata czytaty, brat tyż. Brat jest chyba lepszy
ode mnie, do jego domu wejść się nie da przez regały z książkami.

[stara.gropa]

Czyli nie ma rady, każdy odziedziczył tę skłonność po co najmniej
jednym z rodziców. Teoria, że człowiek pochodzi od małpy potwierdza
się. A nie przepraszam, tu chodzi o inną teorię )

[groha]

Chyba niekonieczne po rodzicu, bo czasami przeskakuje co drugie pokolenie, ale
ogólnie możemy przyjąć, że dziedziczymy skłonność po przodkach. Jak do
wszystkich innych chorób, zresztą

[36krzysiek]

Jak już ruszamy antenatów, to u mnie po kądzieli. W końcu pradziadek
dziennikarzem, pisarzem i tłumaczem był

[36krzysiek]

Się pochwalę, o:
Czesław Władysław Kędzierski
literat i dziennikarz, redaktor, wydawca, autor "Przechadzek po
mieście", ukazujących się w latach 1926-1927 na łamach "Kuriera
Poznańskiego", działacz założonego w Bazarze w 1921 r. Koła Naukowo-
Literackiego, od 1918 r. był naczelnikiem Wydziału Kultury i Sztuki
w Ministerstwie b. Dzielnicy Pruskiej, tłumacz pisarzy
skandynawskich (m.in. baśni Andersena i powieści Harnsuna), autor
baśni, bajek i gawęd radiowych, popularny wśród dzieci jako "Wujek
Czesio"

[stara.gropa]

To wreszcie się dowiedzieliśmy po kim masz ten talent literacki
podrzucany tu od niechcenia.

[ewa9717]

Też ich lubię. Oprócz 2 wymienionych przez Ciebie są jeszcze 2 lub 3
o tej samej rodzinie. Wznawia się różne kretyństwa, a Pruszkowskiej,
która pisała inteligentne czytadła, jakoś nie. Szkoda.
A z czytaniem u nas ja jestem czwartym czytającym pokoleniem, a
najbardziej mnie cieszy, że dwoje naszych reprezentantów piątego
czyta z przyjemnością.

[the_dzidka]

> Też ich lubię. Oprócz 2 wymienionych przez Ciebie są jeszcze 2 lub
3
> o tej samej rodzinie.

JAKIE?! Jezus maria, dlaczego ja o tym nie wiem?!

[ewa9717]

O Dynie, Alinie tatu, mamie, a potem i o męzach panien są na pewno:
"Przyślę panu list i klucz"
"Życie nie jest romansem, ale..."
"O dwóch wikingach i jednej wikingowej"
"Piękne dni Aranjuezu"
Nigdy nie czytałam (jakoś nie dopadłam, choć czaiłam się na
Allegro, "7 babek i 1 dziadek" oraz "Głowy nie od parady".
Jako młode dziewczę wzruszałam się "Kapitanówną", która jakby
zbladła, gdy po latach tęsknot dopadłam ją już jako całkiem stara
gropa ))

A z czytaniem mam jak Stara Gropa. Czytam dla przyjemności. Tylko i
li. A przyjemność może sprawić i durnotka, i najceglańsa cegła.
"

[the_dzidka]

Aranjuez zdecydowanie NIE JEST o Dynie i Alinie.
7 babek, 1 dziadek jest świetne, poczytaj

[romy_sznajder]

Przymus czytania to mialam w dziecinstwie ale chyba sie nie zblizylam do zespolu abstynencyjnego. Zostalo mi nierobienie bledow, ktore mija od czytania forow.
Potem zlapalam sie na niewyraznym zjawisku przymusu doczytywania do konca czegos zaczetego. Zjawisko ocenilam negatywnie, bo po co konczyc cos, co ktos napisal dla egoistycznego faktu bycia "pisarzem"?, niemniej trudno je wyplenic (kladnia sie zasada konsekwencji wg. Roberta Cialdiniego: zaczalem, przeciez nie moge sie mylic..)
Ale zauwazam, ze innym latwiej przychodzi nie-konczenie (obojetnie czego), wiec staram sie dalej...

Ale poza wszystkim dzis istnieje inne zjawisko, ktore ladnie ujal Lech Walesa, kiedy wydal ksiazke (co z niego za pisarz, nie?), ze "wiecej dzis jest ludzi, ktorzy sami chca pisac, niz tych, ktorym chce sie czytac". I to jest to. Za duzo jest rzeczy bezwartosciowych, bo w koncu tak latwo, no i ta obowiazujaca presja indywidualizmu, grrr. Kazdy musi pisac jakiegos bloga, i od razu jest tworca internetowym, a niektorzy sie maja za "publicystow". Taki tworca to bywa, ze nawet nie raczy przeczytac komentarzy do SWOICH tresci. Niestety zjawisko jest rownie czeste na forach, gdzie wyydawaloby sie, jest zalozenie dialogu. Wydaje sie dziwne, ze sie zaklada watek, inicjuje dyskusje a potem nie odnosi do tego, co ktos (w przemyslany czesto sposob) napisal w odpowiedzi.
Napisanie ksiazki to dzis pozycja w CV i skrajny egocentryzm, a nie chce powiedzenia czegos waznego. Albo gwiazdorstwo (vide Pilch, czy "Masloska")

Przyznam sie, ze ja kompulsywnie czytam gazety (i czasopisma), zwlaszcza tygodniki opinii. Zboczenie zawodowe, bo taki mam niby zawod, i naprawde umiem docenic porzadny tekst.

Ale potrzeba posiadania na wlasnosc jest mi obca, niestety. Nie umiem gromadzic niczego, pieniedzy, ksiazek.. Przeciwnie, jak kupie i przeczytam to chetnie oddaje. Mysl ma krazyc, a nie sie kurzyc.

[ter.eska]

U mnie przymus czytania przyszedł...(nie wiem skąd),mama raczej rzadko,ojciec
raczej nie,a dziadkowie...nie wiem.Za to dzieci ni hu,hu,nie chcą czytać.
A co do zbieractwa,to ja tylko książki GURUY kolekcjonuje,innych z czasem się
pozbywam

[bumbecki]

po zastanowieniu stwierdzam, że chyba jestem podrzutkiem... u mnie w
domu rodzinnym...no czytało się ale bez wariacji ... to mnie trzeba
było wyciągąc siłą z biblioteki. Niestety, ilość przeczytanych
książek nie przełożyła się na 'nierobienie błędów' ... no robiłam,
robię i będę robić ...
A co do tych co nie czytają - mam w pracy koleżankę która bez
skrępowania mówi, ze dla niej czytanie to strata czasu (czyta
jedynie literaturę fachową) - woli posprzątać mieszkanie, okna
pomyć, podłogę wypastować ...

[stara.gropa]

Gdyby alternatywą czytania było sprzątanie, to popełniłabym harakiri
nawet plastikowym nożem.

[lylika]

U mnie, po mieczu i po kądzieli. Ojciec czytał bardzo dużo, chociaż nie maniacko, a pod koniec życia, już tylko literaturę wojenną i varsaviana. Mama mojej mamy miała do książek stosunek wręcz nabożny. Czytała kiedy tylko mogła. Mama czytała bardzo dużo. Najbardziej lubiła poezje.

Rok 1953. Radość mojej mamy z nowego mebla. Przedtem była tylko etażerka i pozostałe książki leżały w stosikach na biurku i szafie.
Ja lubię moje ukochane książki mieć na własność.

[groha]

Też bym musiała odebrać sobie samobójstwo, to pewne. Dlatego, co do krążenia
myśli się zgadzam, ale książki, jako ich papierowy nośnik, mają prawo stać i się
kurzyć, bo taka już ich natura, uważam. Więc całkiem spokojnie patrzę na te
pokłady, których nie umiem się pozbyć, cholercia. Pokłady kurzu i książek,
dokładnie mówiąc. Jedno i drugie ma u mnie dożywocie, niestety. Z tym, że kurz
czasem staram się jakoś ograniczyć, ale książek nawet nie próbuję. A o starych,
to już w ogóle szkoda gadać. One lubią taki zakurzony spokój, że strach nawet
myśleć o jakimś krążeniu, bo zawał murowany. Mój, rzecz jasna

[kocio_pierzaczek]

Jakie trzy dni bez książki? Absolutnie niemożliwe. Nie przejadę
dwóch przystanków autobusem bez lektury. Do kolacji lub po musowo
książka. Wracam do domu po upojnym wieczorze koło pierwszej w nocy i
muszę poczytać przed snem. W łazience z braku laku też czytam
etykiety, w dzieciństwie upajałam się gęsto zadrukowanym frontem
pralki. W kuchni, przy pospiesznym śniadaniu etykiety. W bibliotece
na szczęście mamy dwa konta i mogę brać 10 książek, jak pani
przymknie oko, to 12. Czytam czasem na stojąco przy piecu, pilnując
czegoś tam w garnku. Wakacje to tylko pretekst do czytanai jeszcze
większej ilości książek. Nałóg nieuleczalny. Nadmieniam, że MLP
cierpi na to samo. On jest lepszy, potrafi czytać, idąc. Mnie to już
nie wychodzi, za bardzo literki skaczą przed oczami.

[moleslaw]

Też potrafię czytać idąc
Taki przykład,jak moje czytanie jest odbierane przez rodzinkę : Byliśmy w
Lidlu na zakupach i nagle syn woła męża - TATO TATO zobacz "Antymol" może kupimy
mamie to przestanie tyle czytać.

[goonia]

Na mnie czytanie przeszlo z taty i jego mamy. Wg. nich dzien bez ksiazki, to
dzien stracony. Prasa rowniez w codziennym uzyciu.
Poniewaz w domu czytac moge sporadycznie, a nie potrafie w lazience, ani nad
garnkiem z zupa. Musze sobie usiasc wygodnie, choc na pol godziny. Z herbata,
kawa, drinkiem, ciastkiem, czipsem albo innymi orzeszkami. Delektuje sie, nawet
jesli to literatura najwyzszych lotow. Wysokie loty mi szkodza
Doszlo niestety do tego, ze jak baba z bazaru sie przepycham na stacji metra,
czy tez na przystanku zeby miec siedzace miejsce. Jak juz klapne, to cegielka z
torby i jestem najszczesliwszym uzytkownikiem komunikacji.
Lubie ksiazki miec na wlasnosc, ale poniewaz glownie korzystam z biblioteki, to
malo ksiazek kupuje.

[romy_sznajder]

> Musze sobie usiasc wygodnie, choc na pol godziny. Z herbata,
> kawa, drinkiem, ciastkiem, czipsem albo innymi orzeszkami

No wlasnie mialam Was spytac, JAK czytacie, bo tak idac ulica to chyba nie
wszyscy i nie codziennie? Kiedys sie dziwilam, ze kolazanka, ktora mieszkala
na Lwowskiej nie spedza calych dni w czytelni na Koszykowej, bo mnie sie
tamtejszy klimat wydaje hipnotyzujacy, sprzyjajacy skupieniu, relaksujacy,
podniosly, no idealny. Nie tylko do czytania dziel powaznych. A kolezanka sie
obruszyla: -No cos ty! Ja to sie musze uwalic na kanapie, miec pod reka herbate,
telefon, poduszki, i dopiero moge czytac!

Ja mam chyba inaczej, najlepiej mi wychodzi, jak warunki sa obce, nietypowe i
z niczym sie nie kojarzace. Mam przemozna ochote poczytac w wannie, ale zawsze
mi sie zdaje ze juz za dlugo siedze (bo ja naprawde dlugo siedze w wannie i
czytanie to jeszcze wydluzaloby). Na kiblu siedzi sie za krotko. W autobusach
roznie, czasem sie udaje, czasem nie. Wieczorem - jak sie poloze, to przysypiam,
na chwilke, jak sie wybudze, to moge czytac dalej. W nocy, jak ide spac, to samo
wziecie czegos do reki i przeczytanie ze strony, dwoch, dziesieciu, ma dzialnie
nasenne, ale ja naprawde ostro pozno sie ostattnio klade, karygodnie (ok. czwartej).
A w dzien roznie. Najlatwiej w nietypowych miejscach. Najtrudniej, w domu, ok.
17-18-19. To zwyczajnie niedasie.

Aa, raz mi sie zdarzylo czytac na ulicy, bo sie wkurzalam, ze czytam jakis
kryminal, i czytam, i on sie nie chce skonczyc (to byla faza mocnego
przymusu_doczytywania_do_konca). Bylo o tym, ze samolot sie rozbil na Sycylii i
dochodzono - dlaczego. Wyszlam z pracy na Ursynowie, jechalam na joge na Foksal,
zostalo mi z 40 stron i godzina w roznych srodkach komunikacji, w godzinach
szczytu, po ciemku, zima. Troche poczytalam w metrze, potem od Swietokrzyskiej
do Nowego Swiatu juz w mentalnym kurcgalopku i zdazylam na styk. Ksiazka sie nie
konczyla specjalnie zaskakujaco, okazalo sie, ze byl zwykly wypadek, a nie np.
terrorysci, wiec bylam zla na ksiazke okrutnie. Jedyna pociecha w tej lekturze
byly wlasnie niekonwencjonalne warunki lektury.

[ewa9717]

Na leżąco! Uwalić się na dowolnie wybranym z książeczką i czymś
smacznym. Pamiętam jak za głęboko mezozoicznych czasów pierwszej
młodości dostałam "Psy wojny" i wciągnęłam je w ciągu kilku godzin
wraz z kilogramem krówek. Ach, to były czasy! Teraz smaczności są
separowane od lektury, bo kto to widział, żeby tyć od czytania! Na
ulicy czytuję już własciwie tylko Stommę, bo nie mogę się
powstrzymać i nie zajrzeć do niego zaraz po kupieniu świeżej
Polityki. Często przepraszam latarnie.

[ter.eska]

Ja właściwie w każdych warunkach(no może poza ulicą),od rana w pracy(w każdej
wolnej chwili,a mam tych chwil dużo),po przyjściu do domu także w każdej wolnej
chwili:na siedząco,na leżąco,w wannie,na kibelku,no i przed snem do
poduszki-obowiązkowo,inaczej nie zasnę.

[meduza7]

Ja to jak przychodzę w gości to ci, co mnie znają, od razu chowają wszelką
lekturę z zasięgu rąk. Bo wiadomo, że chapnę i się zatopię. Ostatnio złapałam
się na tym, że będąc u obcej kobiety w domu - poszłyśmy z Kasiąkaz na pokaz
makijażu - pierwsze kroki skierowałam ku biblioteczce, żeby zobaczyć, co tam ma.
Dobrze, że grzebać nie zaczęłam.
Natomiast patrząc na moich teściów, dziwię się, że mąż w ogóle po jakąkolwiek
lekturę sięga, bo u nich nic, ani gazety nawet.

[groha]

E, u mnie, to już zależy, co się czyta, niestety. Gazetę mogę wszędzie i nic mi
wtedy nie przeszkadza, byle tylko dała się rozłożyć, ale z książką, to jednak
wolę już mieć tę odrobinę luksusu: fotel, łóżko, wanna i przede wszystkim -
święty spokój.
Za to dzięki tej dyskusji wreszcie wiem, skąd może brać się ta mania posiadania,
bo wczoraj cały dzień nad tym myślałam. I wymyśliłam - z trudnego dzieciństwa,
oczywiście. Bo kiedy byłam małą dziewczynką, miałam taką jedną, szczególnie
ukochaną i czytaną na okrągło książkę, pod tytułem: "Bułeczka". I właśnie ją
podstępnie mi odebrano! To fakt, że wyglądała okropnie, bo miała na sobie
wszystko oprócz okładek, brakowało także kilku kartek, a na tych pozostałych już
prawie nie było liter, ale mnie to wcale nie przeszkadzało, bo przecież i tak
znałam ją na pamięć. I kochałam tak straszliwie, że na pytanie, co czytam,
podobno zawsze i niezmiennie odpowiadałam: "Bułeczkę". I okrutni rodzice mi ją
spalili! Wprawdzie najpierw kupili mi jakąś inną, ale to już nie było to samo.
Trauma pozostała na wieki wieków. No, i ta mania posiadania, to musi właśnie być
ten syndrom spalonej książki, nic innego.

[stara.gropa]

Moi rodzice nie spalili żadnej książki, ale też mi zginęła moja
ukochana "Mała księżniczka", która wyglądała tak jak książka Grohy,
brakowało jej okładek i pierwszych stron, a reszta była w opłakanym
stanie.
Może zbieractwo książek to syndrom utraconej pierwszej książki?

[groha]

O to to! Spalona, zgubiona, czy tajemniczo zniknięta, wsio rawno, ból po stracie
w podświadomości się zagnieżdża i potem z człowieka wyłazi. Różnie, podobno, ale
wszystko przez takie ciężkie przeżycia w dzieciństwie, wiadomo. I tak mamy kupę
szczęścia, uważam, bo ponoć po utracie ukochanego miśka, z którym się zasypiało,
to nawet mordercą można w dorosłości zostać

[romy_sznajder]

Kojarze Buleczke! Widze, ze jest ogolnie szanowana, bo ma nawet haslo w
Wikipedii: pl.wikipedia.org/wiki/Bu%C5%82eczka

> Za to dzięki tej dyskusji wreszcie wiem

A ja zastanawiam sie dzieki tej dyskusji, PO CO czytam. Co mi to daje, albo od
czego uciekam. I tak.
Czasem tylko czytam cos dla szczerej checi zglebienia nowych tresci.
Czesciej, dlatego, zeby cos umiarkowanie nowego wzbogacilo mi cos co juz
wiem/czytalam, nawet jesli to nowa ksiazka Guruy, to to sie wpisuje w ramy
"pisarstwo i osoba Chmielewskiej" i jest jakas struktura.
Czasem mam tak jak z surfowaniem w necie, wstyd przyznac. Czytanie jako forma
zresetowania umyslu.
Czasem zeby nie myslec o czyms.
Czasem zeby zaczac myslec o czymkolwiek, wyrwac sie ze stanu lekkiej
nieprzytomnosci, lub kieratu czynnosci mechanicznych.

Zastanawiam sie, bo w dziecinstwie i troche potem (pierwsze ksiazki Guruy na
przyklad, albo jak ktos lubi "Anie z Zielonego" to tez tak pewnie mial), ze
wchodzilo sie w ksiazke jak w osobny, wciagajacy swiat, cos na styku filmu i
snu, mozna bylo czytac do rana, i potem sie mialo wrazenie, ze sie cos przezylo.
Dawno mi sie cos takiego nie przydarzylo, moze po czesci dlatego ze czytam na
ogol ksiazki przyziemne, np. popularnonaukowe, a po czesci dlatego, ze im
czlowiek starszy tym trudniej go porwac (wie ze czyta, a nie ze jest w innym
swiecie). Ale i tak mi sie zdarza czasem trafic na np. prosty poradnik, po
lekturze ktorego musze ochlonac, zeby sie ulezala tresc w glowie, tak sie wydale
wazny.
Tak, chyba coraz bardziej czytanie mi sluzy do porzadkowania swiata lub
poszerzania za waskich horyzontow, niz do takiej - ucieczkowej troche - rozrywki.

Rzadko (w wyjatkiem "Wszystko czerwone") zdarza mi sie czytac dla pokrzepienia,
zeby zlapac dobry nastroj. Aaa i wciaz marze, ze trafie na kryminal, gdzie
bedzie taka konstrukcja, dialogi, KLIMAT, ze zaczne sie i bac, i nie bede mogla
sie oderwac - na raz. Takie cos, co sie robi jak sie oglada francuski film
obyczajowy, tylko na kryminalnie. Wchodzi sie w inny swiat i jest to wlasnie
caly, udzielajacy sie klimat...

[romy_sznajder]

Wlasnie zauwazylam, jakie wielkie posty popelniam. Ktos tu narzekal, ze dzis kazdy woli pisac, niz czytac? Ladnie. Ale wstyd

[stara.gropa]

romy_sznajder napisała:

"wchodzilo sie w ksiazke jak w osobny, wciagajacy swiat, cos na
styku filmu i snu, mozna bylo czytac do rana, i potem sie mialo
wrazenie, ze sie cos przezylo. "

Mam tak do dziś i jest to moje podstawowe kryterium oceny czy
książka jest dobra.

[bumbecki]

no to widzę, że w podejściu do 'czytelnictwa' nie jestem
osamotniona a wchodzę w 'inny' świat równie dobrze czytając "Mgły
Avalonu" jak i opis doświadczeń chemicznych - taka sama magia ;P

[meduza7]

"wchodzilo sie w ksiazke jak w osobny, wciagajacy swiat, cos na
> styku filmu i snu, mozna bylo czytac do rana, i potem sie mialo
> wrazenie, ze sie cos przezylo. "

Władca Pierścieni, Diuna oraz Mistrz i Małgorzata. W te książki zapadałam się
jak w ocean, wynurzałam na chwilę, żeby zaczerpnąć oddechu, rozglądałam przez
moment nieprzytomnym wzrokiem po świecie i zapadałam znowu.
Zapewne nie tylko w te, ale przy nich sobie uświadomiłam zjawisko.

[kurcgalopek]

groha napisała:

> E, u mnie, to już zależy, co się czyta, niestety. Gazetę mogę wszędzie i nic mi
> wtedy nie przeszkadza, byle tylko dała się rozłożyć, ale z książką, to jednak
> wolę już mieć tę odrobinę luksusu: fotel, łóżko, wanna i przede wszystkim -
> święty spokój.

Mam to samo!
Gazety mogę wszędzie, do książek muszę mieć trochę spokoju i wygodne miejsce.
Oczywiście najlepiej czyta się na różnych fotelach i kanapach, nie pamiętam
kiedy czytałam książkę siedząc przy stole.

Mam jeszcze jedno wspólne z Tobą, Groho, ja również w dzieciństwie zaczytywałam
się Bułeczką
Uwielbiałam tę książkę. Dostałam od kogoś już używaną i zaczytałam ją na śmierć.
Drugą taką książką był Tajemniczy Ogród.
Zdarzało mi się też po kilka, kilkanaście razy wypożyczać tę samą książkę z
biblioteki, na przykład Dzieci z Bullerbyn, marząc, że kiedyś sobie ją kupię.
Oczywiście kupiłam, nie szkodzi że w wieku, kiedy się nieco wyrasta z tego typu
lektur

Wracając zaś do tematu wątku - u mnie w domu się czytało i ja czytałam odkąd
pamiętam. Zastanawiam się zresztą, cóż innego w tamtych czasach mogłabym robić w
wolnych chwilach. Internetu nie było, TV oglądało się rzadko. Dużo trudniej jest
mi wygospodarować czas na lekturę w obecnych czasach.

[kurcgalopek]

Zapomniałam dodać - mnóstwo razy zdarzało mi się zaczytywać etykietkami
przeróżnych produktów z braku innej lektury.
Uważam, że bardzo dobre pod tym względem są proszki do prania. Całkiem długie
czytanie

[asia.sthm]

Moj przymus czytania jest powodem mego absolutnego rozkojarzenia.
Poniewaz czytam z musu, z nalogu, z przyzwyczajenia, bez przerwy
wlasciwie, na koniec dostaje glupawki, od czasu do czasu oczywiscie.
Czytam czasem w trzech jezykach jednoczesnie: w pracy szw/ang i
forum pl i tak se mysle, ze kiedys prawdziwy dym mi pojdzie uszami.

Prywatnie ksiazki czytam nie mieszajac jezykow. Czytam i delektuje
sie kazdym, kazdziutkim.....az wprost milo na mnie popatrzec.
Bez czytania bylabym nieboszczyk w ciagu paru dob.

[moleslaw]

Czytać mogę właściwie w każdej sytuacji,leżąc,idąc czy jadąc autobusem.Czytam
w toalecie,w wannie i przy jedzeniu jak i przy gotowaniu np. jeśli mieszam coś w
garnku to wtedy w drugą łapkę biorę książkę.Zawsze chciałam umieć stworzyć coś
takiego co pozwoli na czytanie np. w trakcie zmywania niczym mama Żakowa z
"Szóstej klepki" ale krótkowzroczność i tak nie pozwoliłaby mi na korzystanie
z tego cudu techniki.
Najdziwniejszym miejscem w którym czytałam była porodówka na której znalazłam
się trzy razy w trakcie pierwszej ciąży i przeczytałam trochę klasyki,położne
przychodziły mnie oglądać,szczególnie gdy czytałam Fredrę bo ciągle chichotałam.

[xkropka]

Nie jestem pewna, jak to z moim czytaniem, bom tez nałogowiec, ale u
mnie to chyba w pierwszym pokoleniu. Ojciec, owszem, czytał conieco,
ale mu z wiekiem zaczęło przechodzic, natomiast ja juz od lat
okołozerówkowych wszelkie zaoszczędzone kieszonkowe wydawałam na
książki, czasami zupełnie dziwne (komu z was w czasach wczesnej
podstawówki przyszłoby do głowy kupowac sobie jako lekturę "Księdza
Marka" Słowackiego?).
Kiedyś mama zastanawiała się gdzie mnie wcięło, a ja po prostu
pochłaniałam "Cudowną podróż" i zapomniałam o bożym świecie, z
obiadem włącznie.
Potem, w czasie pisania pracy magisterski8ej stwierdziłam, że żeby
szybciej szło to odstawię beletrystykę. Po trzech dniach dałam sobie
spokój - mózg mi się zlasował od treści naukowych, a weny jak nie
było tak nie było. Pracę skończyłam po roku, jak zaczęły mi grozić
dodatkowe opłaty ))
MałyŻonek jest czytaczem w drugim pokoleniu - u niego to po Mamie, i
chyba conieco na rzeczy jest z Gropowym opisem męskiego czytacza -
głos raczej wysoki (często tłumaczy nieznanym rozmówcom
telefonicznym, że Radosław dali mu na chrzcie i żadną kobietą nie
jest), na złota rączkę się nie nadaje, owszem coś w miarę prostego
potrafi zrobić, ale wie, kiedy wezwać fachowca. A humanistą jest i
owszem, za to w renesansowym znaczeniu tego slowa, bo oprócz
ukochanej archeologii interesuje się np. fizyką kwantową.
A Kryśka na razie obrazki ogląda i E potrafi pokazać

[eulalija]

U mnie to już nawet nie przymus a wręcz obsesja.
Dzień bez czytania, właściwie nawet bez książki, bo miesięczniki,
tygodniki jakoś mi się nie mieszczą we właściwej kategorii, to dzień
stracony.

Jedno z bardzo nielicznych kłamstw, które wygłosiłam w życiu (ze
zwyczajnego lenistwa nie kłamię, bo mi się nie chce pamiętać co
komu, kiedy i jak powiedziałam), najprawdopodobniej zresztą pierwsze
kłamstwo, dotyczyło właśnie książki. Oszukałam Rodzicielkę w klasie
pierwszej, że pani nauczycielka zaleca kupienia wypisów dla klasy
drugiej.

Czytam wszędzie, w pociągu, przeciągu i na drągu Nie mogę czytać
w wannie, bo wanny nie posiadam ale podczas czynności
fiziologicznych i owszem, bardzo chętnie. Po całym mieszkaniu leżą
książki w różnej fazie czytania, żeby ich za sobą nie nosić, pięć
pomieszczeń, pięć książek w "robocie".

Dużych tradycji rodzinnych czytelniczych nie mam, raczej jestem
wyrodkiem albo mnie w szpitalu podmienili. Dziadek jeden nie czytał
całkiem, Babcia od niego dopiero jak się do "miasta" przeprowadziła,
Tata mało i raczej tylko klasykę, którą znał (co jakiś czas
Trylkogia, Lalka, Chłopi i Pan Tadausz a na codzień gazety), Mamunia
czyta dopiero od emerytury, Babcia z drugiej strony czytała mało,
Dziadek przyszywany sporo, głównie historia, troche poezji,
Pradziadkowie byli wtórnymi analfabetami, Prababcia książeczkę do
nabożeństwa, Pradziadek nic. Tak więc raczej nie geny.

A co do mężczyzn czytających to się nie zgodzę. MLP głos ma niski,
wygląd zaawansowanego piwosza, zrobić umie prawie wszystko tylko
straaasznie mu się nie chce, z wykształcenia fizyk-teoretyk, z
konieczności informatyk, a z książkami ma prawie tak ja ja, też
obsesja, może tylko ciut mniej w niej ognia. Jego Tata czytał dużo,
głównie historia, Mama prawie wcale.

[stara.gropa]

To teraz Eulalija obrobi statystycznie wszystkie dane i stworzy
obraz czytelnika z przymusem. Dobrze? A wyniki koleżanka E
zaprezentuje na zebraniu majowym (koniecznie ze slajdami)

[eulalija]

Słucham??? Raczycie Stara Gropo żartować chyba ...

[stara.gropa]

Przecież to lubisz )
Zgłaszam formalny wniosek do Szefowej, niech wyda rozkaz.

[kocio_pierzaczek]

Przypomniała mi się rodzinna anegdotka. Mojego tatusia, kiedy miał
jakieś 10 lat, mamunia wysłała do piwnicy po masło. Dziecko wsiąkło,
po godzinie czy coś koło tego zaczęli go szukać. Się znalazł, w
rzeczonej piwnicy. Czytał kawałki starych gazet, którymi były
wyłożone półki.
I jeszcze jedno. Moja babcia, wyżej wspomniana mama taty, ukończyła
bodajże sześć klas podstawówki. Życie miała dość burzliwe, podczas
wojny wyprawiała takie cudeńka, by rodzinę utrzymać z handlu i nie
dać się zabić, że serial sensacyjny można by o jej przeżyciach
nakręcić. Po wojnie zajęła się znów handlem, domem, polem i żywiną,
ale zawsze znajdowała czas na lekturę. No, Dostojewski to nie był,
ale zawsze czytała. Choćby leniwemu wnukowi lektury szkolne, które
mu potem streszczała. Straciła wzrok jakieś 10 lat przed śmiercią i
przez pierwsze kilka lat czasem brała ksiązkę do ręki i liczyła
kartki, żeby choć poudawać przed samą sobą, że czyta.
A druga babcia, przeflancowana do Warszawy w latach
osiemdziesiątych, jak odkryła skarby biblioteczne, to aż poganiała,
żebym już, już, leciała do biblioteki wymienić książki.

[the_dzidka]

Kociu, cudowne babcie Tej, która straciła wzrok, musiało być
ciężko z tym "czytaniem"...
Ja kiedyś w małolectwie przyszłam do domu z jednym butem całkowicie
zalanym zaschniętym betonem. Musieli go rozcinać, żeby zdjąć mi go z
nogi. Dziecko pytane, w co na litość boską wdepnęło, odpowiedziało,
że nie wie, bo całą drogę ze szkoły przebyło czytająć pożyczoną z
biblioteki książkę.

[xkropka]

To ty byłaś tajemniczą szatynką (chyba zgadłam?) w jednym bucie!

[ter.eska]

He,he!dzidziu fajnego miałaś bucika)).Ja kiedyś tak zaczytałam się w
autobusie,ze zapomniałam skasować bilet,oczywiście"kanarki"natychmiast się
pojawiły,oderwały mnie od lektury,byłam mocno zdziwiona czego oni chcą ode mnie.

[edeka5]

To ja mam podobną anegdotkę do Kociowej, tylko ze mną w roli głównej. W domu było malowanie i nakazano mi wyłożenie podłogi w pokoju (ok. 14 m2) starymi gazetami. Po jakimś czasie przychodzi mama odebrać robotę, a ja dopiero trzecią stronę kładę, bo każdą muszę dokładnie przeczytać. Nadmieniam, że gazety były stare, już raz przeczytane. Lat miałam ok. 12.

[lylika]

Wysłano mnie do sklepu po chleb. Miałam 6 lat. Wracając ze sklepu zaczytałam się w naklejce piekarni i usiadłam w pobliskiej bramie. Byłam wtedy bardzo mała i chuda i nie było mnie widać zza odbojnicy. Rodzice przebiegli kilka razy koło mnie i mnie nie zobaczyli. Ja wtedy czytałam: Piekarnia Rutkowski. Chleb pszenny. 750 gramów. Cena 3 zł. W dni świąteczne cena 4.50

[asia.sthm]

A co to od swieta taka wygurowana cena?

Ludzie ile ja garow przypalilam przez czytanie!
A raz nawet podkolanowki. Na jakas akademie do szkoly musialam sie
elegancko umundurkowac, a tu w ostaniej chwili odpowiednie skarpetki
znalazly sie w brudach. No to upralam i dla szybkiego suszenia
genialnie polozylam na czajniku z gotujaca sie woda. W miedzy czasie
poczytalam Akademie Pana Kleksa. Stopily sie cholery i skapaly
paskudnie, kuchenki nie moglam doskrobac.
Ksiazke pamietam, ilustracje w niej tez, a zupelnie nie mam pojecia
w czym do tej szkoly poszlam.

[zaisa]

To ja mam po obojgu rodzicach Do mamy to pamiętam, że nieraz było ciężko się
przebić z jakimś pytaniem/potrzebą, bo czytała. A kiedyś mama się mi z
oburzeniem zwierzyła, że mój własny rodzony ojciec studiów nie skończył, bo na
taki egzamin ostateczny, co miał zaważyć na jego na tych studiach zostaniu nie
poszedł, bo się zaczytał... A babcia wspominała, jak to znajomy ktoś jej
opowiedział, jak jej syn o mało pod tramwaj na ulicy nie wszedł, bo czytał.
A moje dziecko tak się wytresowało (samo, nie przyuczane specjalnie), że w
poprzednie wakacje (ok. rok i 3/4 miał) jak przychodziła pora kołopołudniowego
spania i ssania niosło książeczkę dla mamy, książeczkę dla siebie i ciągnęło do
łóżka
Niestety, na spacerach z wózkiem czytać się nie dało, bo młody z tych dzieci,
co to mają wbudowany czujnik ruchu i zatrzymanie wózka wyczują natychmiast. A w
trakcie chodzenia kiepsko mi jednak czytanie wychodzi. Za to niejeden przystanek
już przejechałam. Albo za wcześnie wysiadłam, bo podrywałam głowę od lektury i
wydawało mi się, że jestem już za daleko Rzeczy typu stare buty muszę
przeglądać w wyjątkowo destrukcyjnym nastroju, bo inaczej za bardzo przywiążę
się do jakiegoś kawałka starej gazety, w którą będzie zawinięty jakiś chodak...