Charlie Chaplin Rulez

[Gość: Pani Kazia]

Najbardziej zaawansowane efekty specjalne były w flimi Charlie
Chaplina "Gorączka Złota" a nie było wtedy takich dobrych komputerów. Ile to
wysiłku trzeba włożyć aby kury tak latały. Za 10 lat Matrixa nikt nie będzie
chciał oglądać a Charliego Chaplina zawsze

snobowanie się na fana Chaplina rulez

[cptniamo]

> Za 10 lat Matrixa nikt nie będzie
> chciał oglądać a Charliego Chaplina zawsze
Nie powiem, że się nie zgodzę, bo jego dzieła są ciągle żywe, nie są jakimiś
zakurzonymi bucikami marszałka Piłsudskiego z muzeum... Z drugiej strony,
Matrixa będzie się oglądać ze względu na jego popularność - tak, jak dziś
ogląda się stare holywoodzkie produkcje, ze schematycznym scenariuszem.
> Najbardziej zaawansowane efekty specjalne były w flimi Charlie
> Chaplina "Gorączka Złota" a nie było wtedy takich dobrych komputerów. Ile to
> wysiłku trzeba włożyć aby kury tak latały.
Chyba wtedy nie było żadnych komputerów! Może później, ale te pierwsze raczej
nie były w stanie robić cokolwiek z grafiką - to były duże liczydła. Może za
sto lat będą oglądać matrixa ze względu na niezwykle udane efekty jak na
raczkującą technikę komputerową. A poza tym to nie ma chyba większego
znaczenia. To tak, jak z mówieniem "elektronika to nie jest muzyka, bo to
przeszło przez komputer i nikt nie musiał przez całe życie uczyć się gry na
skrzypcach, żeby to zagrać".
A jeśli chodzi o latanie kur, to o wysiłku, jaki trzeba włożyć w tę naukę,
mówią "Uciekające kurczaki".
Mam chamskie, ale za to osobiste pytanie: czy całe życie gapiłeś/aś się w
hongkońskie kino kopane i matrixy, szklane pułapki i władców pierścieni, że w
filmie Chaplina doceniasz... efekty specjalne? Obejrzyj "Brzdąca". Sama
widziałam go bardzo dawno, ale charaktery przedstawione w filmie są niezwykle
świeże. Kiedy po Eisensteinie i takich tam język kina został mniej więcej
uformowany, wszystko było świeże. Nie wiem czemu, ale "nowość" wyciskającej łzy
historyjki ("Brzdąc", na przykład, ale "Gorączka" też)da się wyczuć. Im dalej w
konwencje języka i gatunków, tym bardziej postmodernistycznie, wreszcie
dochodzimy do filmu, który jest już tylko stekiem nawiązań, a gatunkowo -
mieszaniną wszystkich gatunków albo może pastiszem filmu gatunkowego. Jak na
razie mistrzem w braku treści (tzn ten brak treści jest treścią, ale to zbyt
długo mówić) jest "Orgazmo" (kręcony przez reżysera South Parku). Im głębiej w
postmodernizm, tym płytsze doznania. Cieszymy się własną zabawą z gatunkiem,
opowiadaną historyjką, a intelektualnie - analizujemy formę i gry
intertekstualne. Stare filmy, chociaż to one ukonstytuowały gatunki, starały
się coś powiedzieć. Czasem się udawało.