W doborowym towarzystwie

[Gość: Agatha]

Wspanialy film, nieslychanie cieply madry i wzruszajacy!Piec gwiazdek!
Ps.Mialam okazje zobaczyc bo mieszkam w Kanadzie.

[Gość: Rudi]

Film naprawdę miły, a Carter wygląda jak Kevin Spacey 20 lat temu...po prostu
boski

W doborowym towarzystwie - recenzja

[Gość: KoZa]

Czasem człowieka nachodzi chęć obejrzenia filmu miłego, lekkiego i przyjemnego.
Powinien być obrzydliwie politycznie poprawny i z obowiązkowym happy endem.
Gdyby jeszcze śmieszył raz na kilka minut, to już byłoby wręcz cudowanie.
Właśnie z myślą o takich chwilach, został stworzony najnowszy film Paula Wietza
– „W doborowym towarzystwie”. Warto wspomnieć, że ten pan dostarczał już nam
zabawy przy okazji filmów „Był sobie chłopiec”, czy „Mrówka Z”. Gdyby sprawdzać
zgodność „In good company” z przedstawionym powyżej ideałem, to otrzymany wynik
na pewno oscylowałby w okolicach 100%.

Przyjemna, sztampowa fabuła doskonale pasuje do lekkiej konwencji. Na talerzu
dostajemy opowieść o perypetia 50-letniego weterana branży reklamowej, Dana
Foremana (Dennis Quaid) i jego nowego szefa – 26-letniego „złotego dzieciaka”
(Topher Grace). Mamy tu wszystko – zwolnienia, awanse i romanse. Jedyny problem
stanowi przesadzony kontrast między „tymi dobrymi” i „tymi złymi”. Najlepszym
przykładem jest mecz koszykówki – źli i wulgarni przedstawiciele GlobeCom w
czarnych koszulkach, kontra dobrzy i mili kumple Quaid’a w strojach białych.

Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie muzyka, przygotowana przez Stephena Traska.
Kawałki wpadały w ucho i, o dziwo, zapadły mi w pamięć. Chętnie bym posłuchał
jeszcze utworów tego pana w innych filmach – zobaczymy, czy poradzi sobie równie
dobrze.

O stronach technicznych filmu nie ma się za bardzo co rozpisywać. Montaż był jak
najbardziej poprawny, a ujęcia trafnie dobrane. Niestety o aktorstwie też można
jedynie powiedzieć, że było poprawne i nic ponadto. Jedynym wyjątkiem, ale wcale
nie takim dużym, był oczywiście Dennis Quaid.

Reasumując. „W doborowym towarzystwie” jest dobrym wyborem, gdy macie trochę
wolnej gotówki oraz czas w sobotę, z którym nie wiecie co zrobić. Zawieść się
nie zawiedziecie, bo i nie ma na czym. Ot kolejny lekki film na poprawę humoru.

[Gość: Lekito]

Ostatnie pół godziny filmu skopane w klasycznym amerykańskim stylu. Nie ma jak
spierniczyć dobry pomysł na film.

[Gość: Agnieszka]

Pomysł był dobry, ale całość jest schrzaniona w klasycznym hollywoodzkim stylu.
A Scarlett Johansson po prostu drewninana. Banał za banałem. Kilka śmiesznych
scen i już po wyjściu można zapomnieć. Bo i o czym tu myśleć.Reżyser udziela
nam (i sam sobie) odpowiedzi grubymi drukowanymi literami. No po prostu kino
familijne...