"Intymność"

[Gość: Jola]

Jak wam się podobał ten film?

[Gość: salma]

Żenujący i płytki! Ot całe jego smutne przesłanie. Sorry, posłanie ,wypadałoby
powiedzieć. Żadnej myśli i idei. Ot!fuck w najgorszym wydaniu. Obrzydliwość ,
miernota i gniot wszechczasów! Bleeeeeeeeeeeeeeee....

[Gość: Saga]

Pusty, wydmuszka taka.
Zupełnie jak filmy Kieslowskiego - Trzy kolory. Fajne historie ale nie
wypełnione mięsem, tylko pustką, "niedopowiedzeniem", "miejscem na myslenie
widza" itp. A tak naprawdę prawdziwej story brak. To znaczy zarys (i to dobry)
jest, lecz bez dobrych dialogów, bez mini-historii, które trzymałyby w
napięciu, bez anegdoty, bez emocji. Temat - fantastyczny: sama to przeżyłam:
rozmowa z kimś tylko poprzez seks, niestety - temat niewykorzystany. Taki
Kieślowski, czyli trochę dla nastolatków, którzy mają poczucie, że gdy docenią
taki "trudny" film staną się intelektualistami od razu.

Re Do Kieślowskiego ???

[Gość: Klaudia]

Film bardzo dekadencki. Nie podobał mi się. Mam wrazenie, że rezyser chciał nam
pokazać bardzo brudny świat, w który ja mimo wszystko nie wierzę. Samotny
mężczyzna onanizujący się przy boku zony w ogole nie wiadomo dlaczego, kobieta
grająca w jakimś zapadłym teatrze sztuki, które oglada garstka ludzi, mam
wrazenie, że różnych świrów. Brudne, odrażajace pokoje, ludzie otoczeni
wariatami i gejami. Wszystko jakieś chore i bezsensu. Mam wrażenie, że film
pozostał by zupełnie nie zauważony, a to, że wyświetlany jest w dobrych kinach
a nie w jakiś dyskusyjnych klubach firmlowy /bo chyba raczej trzeba go
zaklasyfikować do filmów dyskusyjnych/ zawdzięcza oczywiście bardzow śmiałym
scenom erotycznym. Nie wiem czemu ale mam nieodparte wrażenie, że te sceny
zostały specjalnie tak pokazane, nakręcone aby zapisac sie w historii filmu na
równi z "ostatnim tangiem w Paryżu". Co by nie mowić sceny tam pokazane grane
przez zawodowych aktorów były bardzo śmiałe.
Ale porównywać je do Kieślowskiego... Nie, to gruba przesada. Kieślowski ze
swoją klasą, tajemnicą NAPRAWDĘ nie musiał "posługiwać" się zakladaną
prezerwatywą aby było o Jego filmach głośno. Kieślowski jest dla mnie
absolutnym gieniuszem znającym rezyserskie rzemiosło bardzo dobrze i bardzo
umiejetnie posługujacym się obrazem, dialogiem w celu uzyskania u widza czegoś
niuchwytnego, niedopowiedzianego.
A "Intymność" film nakrecony, owszem , ale za rok o nim zapomnimy tylko śmiałe
sceny na pewno zotaną krokiem milowym w pokazywaniu erotyki w filmie. Pytanie,
co następnie?

[Gość: Mili]

Mnie się bardzo podobał, choć jest naprawdę dołujący.
Według mnie ten film skłania do zastanowienia się:
- czy z pożądania ("czystego seksu") może wyniknąć uczucie (miłość),
- czy miłość to raczej pożądanie,czy raczej przywiązanie, co często
znaczy "przyzwyczajenie się" do kogoś.
Film pokazuje naszą - ludzką samotność i konieczność wzajemnego wsparcia,
przynajmniej ja tak go odbieram.
Poza tym jest jedna scena, na której niemal się popłakałam, a to świadczy, że
film potrafi wzruszyć.

[Gość: anna]

Moim zdaniem nie ma co na siłę dorabiać do tej mizerii jakiejkolwiek
ideologii , bo nic i tak nie wnosi do kina. A porównanie takiego gniota do
filmów Kieślowskiego... o tu, droga koleżanko, zapedziłaś się za bardzo!!!!!!
U Kieślowskiego niedomówienie i " zawieszenia" są tak przejmujące i dające do
myślenia , że aż ciary przechodzą! Ale o gustach ponoć się nie dyskutuje...

[Gość: Saga]

Mili, jest jasne, że nic tak nie wiąże kobiety z meżczyzną jak orgazm.
Po prostu kobiety mają tendencję do uzależniania się od jednego męczyzny i od
etgo wszystkiego,co on dla niej stworzy w związku z seksem.
Dlatego tak często nie odchodzą od różnych skurczysynów.

[Gość: Mili]

Czy większy sens ma dla Ciebie uzależnianie się od poczucia bezpieczeństwa,
które daje stała obecność "przy naszym boku" choćby miernego ale wiernego
faceta?

[Gość: Pat]

Cieszę się, że znalazłam choć jedną osobę, której "Intymność" się podobała. Nikt
mnie nie rozumie, kiedy mówię, że to jeden z najpiękniejszych filmów jakie w
życiu widziałam. Jest tak smutny i jednocześnie tak niesamowicie piękny, że
płakałam całą drogę do domu, a wcześniej zdarzyło mi się to tylko raz w życiu (po
obejrzeniu "Werkmeister harmoniak" - węgierskiego filmu, który widziałam na
tegorocznym Warszawskim Festiwalu Filmowym).
W tym filmie jest coś tak mistycznego, pokazanego w tak prostu i surowy (pod
względem formy) sposób, że zamierzam iść na niego jeszcze raz i jeszcze raz...
Tym razem sama, najlepiej na jakiś poranny seans, żeby było mało ludzi i żebym
mogła sobie popłakać...
A do tego gra mój ukochany aktor - Mark Rylance. Zauroczył mnie już w "Księgach
Prospera", potem ze sto razy oglądałam "Instytut Benjamenta", w
którym 'zaprezentował' najlepsza grę aktorską jaką widziałam, a
teraz "Intymność"... I nie chodzi bynajmniej o jego nagie ciało (z takimi
zarzutami się spotkałam), ale o to psio smutne spojrzenie, wyrażające
niewyobrażalne cierpienie...

P.S. Jaka to scena?

"Intymnosc"

[Gość: nadja]

Ja mysle, ze to mogl byc o wiele lepszy film.
Choc nie mowie, ze nie podobal mi sie.
Swietny byl na przyklad "on". Cale nieszczescie,
smutek, bol, beznadzieje widac bylo w jego oczach,
na twarzy, w ruchach ...
Jako film psychologiczny - troche siada, szczegolnie
w momencie kiedy Claire pierwszy raz nie przychodzi.
Tam powinno zaczac sie cos niesamowitego,
a rezyser wg mnie nie poradzil sobie z tym ...
Zakonczenie - no coz, banalne, ale inne byc nie moglo.
Chyba.



n.

[q3maxim]

widziałem tylko trailer ale wiem, że film by mi się nie spodobał - oprócz
fragmentu soundtracku autorstwa grupy Massive Attack.

[Gość: frances]

Po wyjściu z kina miałam wrażenie, że albo zupełnie tego filmu nie zrozumiałam
albo był po prostu żałośnie beznadziejny. Ostatecznie skłaniam się jednak ku
tej drugiej opcji. Przede wszystkim ta cała historia zupełnie mnie nie
poruszyła. Za dużo niedopowiedzeń (tam gdzie można by pokazać coś ciekawego). A
poza tym moim zdaniem jest "nieprawdziwy". A ideologię do wszystkiego można
dorobić.