stare kino europejskie - co polecicie?

[tajemnicazywnosci]

Aktualnie jestem pod wielkim wrazeniem filmu "Barbarella, krolowa galaktyki".
Wiem ze to klasyka kiczu i tandety, ale sam fakt jak ten film jest zrobiony a jest zrobiony cudownie,
sklania mnie do siegniecia po jakies inne dziela z tego okresu.
Tak wlasnie lata 60. 70. i kino europejskie.
pamietam jak bylem maly i moim ulubionym filmem byla seria o fantomasie:D
w kazdym razie mysle sobie ze warto byloby by powrocic do tego czasu i zobaczyc co dobrego
ogladano na starym kontynencie te 40-50 lat temu.
problem tkwi w tym ze jestem stosunkowo mlodym czlowiekiem i nie wiem po prostu cos jest
dobrego, bo jakos tak - szczerze mowiac - nie intereseowalem sie nigdy tym rodzajem kina.
dlatego tez prosba moja brzmi - poleccie mi jakies interesujace, acz moze na sam poczatek nie
bardzo ciezkie/przytlaczajace/problemowe obrazy. jasne ze na takie tez przyjdzie czas ale na sam
poczatek, cos lekkiego, cos co sie latwo oglada ale tez cos czym mozna sie zachwycic, cos o czym
mozna pomyslec ze jest to urocze, tak jak ogladajac Barbarelle bylem urzeczony scenografia,
krzyczaca "kicz! kicz!", ale jednoczesnie bedaca tak fantastyczna.
I bardzo prosze o nie najezdzanie na mnie ze zaczalem od filmu tak... hmmm przyziemnego....
postaram sie zebynasteony byl cos niecos bardziej ambitny!:P
moge liczyc na ukulturalniajace porady?
Dzieki z gory!

(1)

[alexanderson]

Z lżejszego repertuaru mógłbyś np. zacząć od kapitalnych francuskich i włoskich
kryminałów i filmów sensacyjnych z Alainem Delonem i Jeanem Gabinem, w
rodzaju "Klan Sycylijczyków" (1969), "Samuraj" (1967), "W kręgu zła"
(1970), "Borsalino" (1970), "Flic Story" (1975), "Narkotyk" (1970), "Rok
święty" (). Obok kina amerykańskiego te właśnie filmy o zupełnie innej poetyce
wyznaczyły kanon gatunku.
Druga grupa to włoskie komedie i filmy obyczajowe, przede wszystkim w reżyserii
Vittoria De Siki, a zwłaszcza z aktorskim duetem Marcello Mastroianni - Sophia
Loren: "Wczoraj, dziś, jutro" (1963), "Małżeństwo po włosku"
(1964), "Słoneczniki" (1969).
Natomiast kino ambitne, a przy tym do dziś żywe i fascynujące, będące
fundamentem wkładu Europy do światowej kinematografii, to:

1) francuska Nowa Fala i okolice (Truffaut, Malle, Godard): "400 batów"
(1959), "Do utraty tchu" (1960), "Jules i Jim" (1961), "Pogarda" (1963), "Windą
na szafot" (1958), "Błędny ognik" (1963).

2) włoski neorealizm (De Sica, wczesny Visconti, Rossellini): "Złodzieje
rowerów" (1948), "Dzieci ulicy" (1946), "Rzym - miasto otwarte" (1945), "Paisa"
(1946), "Opętanie" (1943), "Ziemia drży" (1948), "Cud w Mediolanie"
(1951), "Umberto D." (1952).

3) brytyjscy Młodzi Gniewni (Richardson, Schlesinger, Anderson): "Samotność
długodystansowca" (1962), "Billy kłamca" (1963), "Sportowe życie" (1963).

4) niemiecki ekspresjonizm (Murnau, Lang, Wiene): "Nosferatu - symfonia grozy"
(1922), "Doktor Mabuse" (1922), "M - morderca" (1931), "Metropolis"
(1927), "Gabinet doktora Caligari" (1920), "Portier z hotelu Atlantic" (1924).

5) radzieckie kino rewolucyjne i propagandowe (Eisenstein, Pudowkin,
Dowżenko): "Pancernik Potiomkin" (1925), "Matka" (1926), "Ziemia"
(1930), "Koniec Sankt-Petersburga" (1927), "Burza nad Azją" (1928), "Aleksander
Newski" (1938), "Iwan Groźny" (I. 1944, II. 1946).

6) francuski realizm poetycki (Renoir, Duvivier, Carne): "Ludzie za mgłą"
(1938), "U schyłku dnia" (1938), "Towarzysze broni" (1937), "Brzask"
(1939), "Hotel Du Nord" (1938), "Sztandar" (1935), "Pepe le Moko" (1937), i ich
powojenny spadkobierca "Komedianci" (1945).

(2)

[alexanderson]

Oprócz tego Europa wydała największe indywidualności kina, których najlepsze
filmy należą zarazem do największych osiągnięć kina światowego:

1) Federico Fellini - "Biały szejk" (1952), "Wałkonie" (1953), "La Strada"
(1954), "Niebieski ptak" (1955), "Noce Cabirii" (1957), "Słodkie życie"
(1960), "Osiem i pół" (1963), "Satyricon" (1969), "Rzym" (1972), "Amarcord"
(1973), "Casanova" (1976), "Miasto kobiet" (1980), "A statek płynie"
(1983), "Ginger i Fred" (1986).

2) Luchino Visconti - oprócz już przywołanych filmów neorealistycznych ich
dziedzic "Rocco i jego bracia" (1960), oraz "Zmysły" (1954), "Lampart"
(1963), "Zmierzch bogów" (1969), "Śmierć w Wenecji" (1971), "Ludwig"
(1972), "Portret rodzinny we wnętrzu" (1974), "Niewinne" (1976).

3) Michelangelo Antonioni - "Przygoda" (1960), "Noc" (1961), "Zaćmienie"
(1962), "Czerwona pustynia" (1964), "Powiększenie" (1966), "Zawód - reporter"
(1975), "Po tamtej stronie chmur" (1995).

4) Ingmar Bergman - "Letni sen" (1951), "Wakacje z Moniką" (1953), "Siódma
pieczęć" (1957), "Tam, gdzie rosną poziomki" (1957), "Twarz" (1958), "Źródło"
(1960), "Jak w zwierciadle" (1961), "Goście Wieczerzy Pańskiej"
(1962), "Milczenie" (1963), "Persona" (1966), "Godzina wilków" (1968), "Rytuał"
(1969), "Szepty i krzyki" (1972), "Sceny z życia małżeńskiego"
(1973), "Jesienna sonata" (1978), "Jajo węża" (1977), "Fanny i Aleksander"
(1982).

5) Andriej Tarkowski - "Dziecko wojny" (1962), "Andriej Rublow"
(1969), "Solaris" (1972), "Zwierciadło" (1975), "Stalker" (1979), "Nostalgia"
(1983), "Ofiarowanie" (1986).

Do tego dochodzą Hitchcock, De Sica, Bunuel, Saura, Wenders, Herzog, Wajda,
Kieślowski, Schlondorff, Greenaway...

[Gość: As]

A co powiesz o filmie włoskiego reżysera (zapomniałem nazwiska) "Dom śmiejących
się okien" ? Przepraszam jeśli być może przekręciłem tytuł. Czytałem gdzieś
że to zapomniane arcydzieło kina europejskiego. Prawda to czy nie. Pozdrawiam

wow:p

[tajemnicazywnosci]

ojojoj....
duzo tego...
pozwolisz jednak ze zaczne od tych pierwszych, moze i nizej mierzacych, ale to tak na poczatek...
hmmm... moze dokonam najpierw wyboru faktycznie z komedii wloskich, to brzmi niezle calkiem... nie
ukrywam ze po Barbarelli mam wlasnie apetyt na filmy lekkie a nawet wlasnie takie troszke
suurealistyczne:D co nie zmienia faktu ze na pewno poeksperymentuje z reszta przez Ciebie podanych.
w kazdym razie widze ze bardzo powazna i wyczerpujaca odpowiedz - bardzo dziekuje!!!

[chihiro2]

Trzeba tu jeszcze dodac Bunuela, zwlaszcza, ze autor watku ma ochote na lekko
surrealistyczne dziela. Zdecydowanie polecam "Mroczny przedmiot
pozadania", "Widmo wolnosci", "Dyskretny urok burzuazji", a takze "Dziennik
panny sluzacej", "Pieknosc dnia", "Droge mleczna" i "Viridiane". Jego
meksykanskie filmy sa podobno slabsze.

No i z polskiego kina zawsze zachwalam i polecam Kieslowskiego - "Dekalog" to
10 perel, ale "Trzy kolory" i "Podwojne zycie Weroniki" nie sa gorsze.

[ratyzbona]

To ciekawe jak ktoś pyta o kino europejskie to wszyscy od razu z grubej rury
każą mu oglądać największe dzieła największych reżyserów. Przecież w każdej
epoce kręcono mnóstwo lekkich komedyjek które służyły li tylko rozrywce. Tak
więc polecam zacząć od włoskich komedii tak jak proponował któryś przedmówca.
Jeśli fascynacja pozostanie wtedy dopiero przejść do dań cięższych

[chihiro2]

Alez to wcale nie sa ciezkie filmy!!! To jakis mit, ze gdy film traktuje o
wierze czy melancholii od razu zaliczany musi byc do ciezkich. Ja sie np.
znakomicie relaksuje przy "wielkich mistrzach", a lekkie komedyjki strasznie
mnie mecza. Jakos to nie moj typ rozrywki.

[tajemnicazywnosci]

O...
Ratyzbona masz racje....
Wieeeeeeelka racje...
Wlasnie kilka lekkich dziel chcialbym zobaczyc, cos jak fantomas na przyklad, oooch, pamietam z
dziecinstwa ze fascynowaly mnie te filmy jak byly wyswietlane w telewizji:D
Ale przez google czy wikipedie czy cokolwiek, to trudno znalezc kategorie "mile lekkie filmy z lat
60tych czy 70tych, takze zapytalem tutaj:D co nie zmienia faktu ze odpowiedz wyzej ejst szalenie
wyczerpujaca... mam nadzieje ze uda mi sie przebrnac przez te wszystkie dziela...
sa moze jakies inne komedyjki czy fantastyczne filmy oprocz wloskich?:P

[chihiro2]

Bunuel jest naprawde lekki, mimo ze mozna go interpretowac bardzo powaznie -
ale oglada sie bardzo milo i przyjemnie, zwlaszcza "Dyskretny urok burzuazji".
Lekkie sa komedie francuskie, wybitnie lekkie szczegolnie filmy z Louisem de
Funes.
Raczej z tych "ciezkich" (jak juz trzymamy sie tego podzialu) jest kino
niemieckie i skandynawskie - tam komedyjek nie uswiadczysz za bardzo.

[alexanderson]

Ja też uważam, że nie ma "lekkich" i "ciężkich" filmów, są tylko "dobre"
i "złe". "Siódmą pieczęć" czy "Obywatela Kane'a" pierwszy raz widziałem jako
małe dziecko, i choć niewiele wtedy zrozumiałem, zapamiętałem szereg scen i
wielkie wrażenie, jakie na mnie wywarły. To mnie nauczyło kina na całe życie. I
już nie traciłem czasu na głupoty. Taki Louis de Funes bawi w wieku nastu lat -
oglądany dziś składa się z pojedynczych śmiesznych scen, rozdzielonych nudą lub
żenadą.

[tajemnicazywnosci]

hmmmmm
możem prosty i głupiutki ale...
Mnie osobiście szalenie bawi talent komediowy Louisa de Funes....
Nie uważam tego ani za nudę ani za żenadę, a wręcz przeciwnie. Dobra komedia i całkiem inteligentnie
zrobiona. A sam de Funes, no dla mnie nadaje ton i rytm całości, jest znakiem firmowym tych filmów....
Ale zgadzam się, że gusta są różne.
Pojedyncze śmieszne sceny... mi osobiście zawsze się wydawało, że właśnie jest odwrotnie, akcja jest
wartka i ma styl. No i ten klimat lat 70tych.
A tak się składa, że obejrzałem niedawno, tak dla przypomnienia, i mimo, że choć młodym, to naście
lat już minęło, a mnie to nieodmiennie bawi.
No cóż, dla mnie to jest dobre kino...
Ale tak jak mówię, możem prostaczek kinowy...

[Gość: jaija]

Ta, nie ma to jak snobowanie się i kręcenie nosem na de Funesa, a prawda jest
taka, że w latach 60-tych i 70-tych w Europie powstało, prócz wybitnych dzieł,
mnóstwo filmów rozrywkowych na naprawdę wysokim (w porównaniu z dzisiejszym
chłamem z tej półki) poziomie, pomimo nierzadko nieskich budżetów - komedii,
przygodówek, horrorów - w tych dwóch ostatnich kategoriach wykazali się
Brytyjczycy z wytwórnią Hammer, a włoskie i francuskie komedie, jak choćby te z
de Funesem, są autentycznie zabawne, lekkie i wybitnie rozrywkowe.
Z romansowych i kiczowatych, ale dobrze się oglądających można zobaczyć serię
filmów o markizie Angelice - uciśnionej piękności, na której cnotę dybie pół
świata, a ona kocha męża :D Dobre są też filmy płaszcza i szpady z amantem
Maraisem.

Hmmm...oki, to drobna korekta

[tajemnicazywnosci]

po przeczytaniu tej krotkiej dyskusji stwierdzam ze w sumie powinienem byl poprosic o ranking lekkiego
kina europejskiego:D z zasady:D

[zettrzy]

zobacz Milionerke z Sophia Loren, swietnie wyglada w gorsecie