Kino nieme

[czarna.kredka]

na przyklad 'Metropolis' Langa? albo 'Faust' lub 'Nosferatu'
Murnaua? ogladamy, lubimy czy sie nudzimy?

ps. zeby nie bylo, zem snobka: jakis czas temu ogladalam 'Dr Jekyll
i Mr Hyde' z roku 1920 z Johnem Barrymore w rolach tytulowych. i
przyznaje sie, przysnelam z nudow ;-)

[noizzy]

Póki co zaliczyłem w całości tylko jeden niemy film (nie liczę krótkich etiud z
Chaplinem), czyli "Gabinet doktora Caligari". I wcale nie chciało mi się spać:)
Chociaż to nie był film do końca niemy, bo oglądałem wersję, w której w tle
dograna była muzyka.

[czarna.kredka]

Aj, jak moglam zapomniec o jednym z moich ulubionych horrorow!
Caligari oczywiscie! widzialam ten film juz kilka razy i wciskam go
na sile i na chama wszystkim znajomym, aby obejrzeli to arcydzielo.
a propos filmow niemow, myslovitz we wrocku ma grac live muzyke pod
nosferatu :-)

[jdbad]

Pomysły Murnaua były tak doskonale, że do dzisiaj służą filmowcom.

[markus.kembi]

No właśnie, niemieckie nieme filmy były nowatorskie
i niezwykle pomysłowe. Jak właśnie "Metropolis", "Dr. Mabuse",
"Gabinet doktora Caligari",
czy "Nosferatu - symfonia grozy",
i tą pomysłowością nadrabiały brak dialogów. A więc nie tylko Murnau, to był
cały nurt filmów ekspresjonistycznych. Co do Murnaua - miałem przyjemność
widzieć tylko 2 jego filmy, ale obydwa to naprawdę wielkie dzieła.

A skoro mowa o filmach niemych - w ubiegłym roku na "Kino Polska" miałem okazję
widzieć pewien polski film z czasów międzywojennych. Tytuł filmu: "Dziesięciu z
Pawiaka", scenariusz oparty na faktach. Film jak film, trochę nudny, taki
patriotyczno-propagandowy, ale co ciekawe - film częściowo niemy, a częściowo
udźwiękowiony. Nie mam pojęcia dlaczego, ale domyślam się, że rozpoczęto
produkcję filmu w zamierzeniu niemego, a w trakcie realizacji ktoś wpadł na
pomysł, że trzeba iść z duchem czasu i dodać do filmu dźwięk. Widocznie
nakręconych już scen nie chcieli powtarzać i pozostały nieme.

[czarna.kredka]

znalazlam na youtube:

Caligari:
youtube.com/watch?v=MrNJBbXhvOs
i bardzo ciekawa wspolczesna wersja:

youtube.com/watch?v=wkPRZrb1yCQ
a jesli chodzi o polskie kino nieme, to jeszcze wszystko przede mna -
poki co ogladalam jedynie niemieckich ekspresjonistow plus
amerykanskie horrory z lat 20/30

[aiczka]

> No właśnie, niemieckie nieme filmy były nowatorskie
> i niezwykle pomysłowe.
Z jednej strony nowatorskie a z drugiej wpisujące się w panujące wówczas nurty w
sztuce. Mam wrażenie, że jeśli chce się oglądać je z przyjemnością i
zainteresowaniem to trzeba czasem zmienić swoje podejście do dzieła.
W dzisiejszych czasach (no i dawniejszych też właściwie ^_^) powstaje dużo
filmów, których zasadniczą częścią jest fabuła, takich filmów-powieści,
uzupełnianych czasem ciekawymi zdjeciami czy muzyką.
Filmy ekspresjonistów miały oczywiście fabułę, ale dla mnie to przede wszystkim
ruchome obrazy. Obrazy mówiące do widza i opowiadające historie (malarstwo robi
to podobnie jak literatura), którym jako premię dodano zmienność w czasie.
Można spojrzeć na nie również jak na poematy - w "Metropolis" czy "Golemie" jest
dużo scen, w których nie dzieją się rzeczy ważne z punktu widzenia akcji.
Reżyser pokazuje np. marsz robotników do fabryki, zabawy wyższej warstwy
społecznej. Można nazwać to dłużyznami i zacząć się nudzić, można próbować
czytać je jak poezję. Wiersze także bywają długie i "nic się w nich nie dzieje"
- opisują czyjeś poglądy czy odbiór świata, uczucia, wrażenia.
Nie jestem specjalistką w dziedzinie kinematografii i sztuki, spisuję moje
wrażenia, być może dla wielu oczywiste. Także nie zawsze trafia do mnie przekaz
czy atmosfera filmu i czasem sie nudzę ^_^. Ale np. w przypadku "Metropolis"
żywo odczułam fakt, że film nie zachował się w całości (trwał bodajże cztery
godziny i już w czasach powstania był wyświetlany w wersjach skróconych,
cenzurowanych itp., obecnie wyświetla się około dwugodzinną wersję złożoną z
fragmentów, które przetrwały wojnę w różnych zakątkach Europy). Akcja biegnie
sensownie, ale widać, że brakuje części malarsko-poetycznego przekazu.

[markus.kembi]

Twój wątek przypomniał mi pewną anegdotę o Adolfie Dymszy. Otóż w jednej ze scen
filmu "Miłość przez ogień i krew", niemego jeszcze, Dymsza miał powiedzieć coś
zabawnego, żeby żołnierze zaczęli się śmiać. Ułożył więc tzw. wiązankę
wulgaryzmów i rzeczywiście, aktorów, którzy wcielili się w role żołnierzy, udało
się rozweselić. Film był niemy, więc nikt nie zwrócił uwagi na to, co "Dodek"
tam mówił, ale na premierę przyszła szkolna wycieczka uczniów głuchoniemych,
które czytały z ruchu warg. Widząc tę scenę, uczniowie zaczęli się śmiać, tak
samo jak żołnierze na ekranie, za to wychowawca był oburzony.

[siostra_pelagia]

Przyznaję się, że kino nieme to moja wielka miłość, której reszta
rodziny kompletnie nie podziela. A już ekspresjonizm niemiecki to
mogę glądać godzinami. W latach studenckich mieliśmy specjalne
niedzielne projekcje filmów niemych pożyczanych z różnych filmotek
przez naszego zapobiegliwego szefa. Projekcjom towarzyszył prawdziwy
taper Bodzio. Jak on grał. To było niezapomniane przeżycie. O cyklu
pana Janickiego już wspominaliśmy. Jak można było nie polubić kina
niemego, skoro on pięknie tak o nim mówił...

[jdbad]

A propos taperów. Byli i są niedoceniani:(

[siostra_pelagia]

Pan Bodzio był prawdziwym mistrzem, po projekcjach oklaskiwaliśmy go
na stojąco:).

[zettrzy]

nudzimy? no nie!
ciagle wznowienia niemych filmow, ktore maja zadziwiajaco wysoka
sprzedalnosc chyba swiadcza o czyms przeciwnym - nieme kino jest
oczywiscie inne niz mowione, co nie znaczy ze nudne
Dr. Jekylla trzeba bylo ogladac w edycji zawierajacej takze male
arcydzielko pt. Dr. Pyckle and Mr. Pride, czyli jak Stan Laurel
sparodiowal Barrymore; film sam w sobie jest smieszny, ale trzeba
zobaczyc Dzielo Glowne aby docenic subtelnosc z jaka Stan podrobil
rozmaite konwulsje Wielkiej Gwiazdy
tu dodam ze cos takiego jak Dr. Jekyll, na powaznie, byloby
prawdopodobnie nudne bez wzgledu na obecnosc czy brak konwersacji,
to nie jest najbardziej pasjonujaca historia swiata

[siostra_pelagia]

A w niedzielę wybieram się na projekcję filmu Nosferatu-symfonia
grozy-oczywiście projekcja z taperem, a kino objazdowe:).

[aiczka]

Oglądałam ten film w telewizji wiele lat temu. Poprzedzony był wstępem któregoś
ze specjalistów od kina, który zwrócił uwagę na śmiałość niektórzych scen (np. z
prostytutką) - wtedy nie dało się już oglądać bez wypieków ^_^.

[szprota]

Bardzo lubimy, a Caligariego darzymy szczególnym sentymentem, chyba za to, że
prócz trzymającej w napięciu fabuły, tak bardzo wszak psychodelicznej, równie
znakomita jest scenografia - te pokręcone, kanciate uliczki! ten promienisty
placyk w zakładzie dla nerwowo chorych!
Zachwyca mnie również to, że w tym filmie każdy szczegół jest ważny. Ot, taki
drobiazg, gdy rozpoczyna się jarmark w Holstenwall - jest tam sekwencja z
kataryniarzem i małpką, przechodzą nam przed nosem postaci, z których
przynajmniej część odegra później swoją rolę w filmie. Na samym końcu przechodzi
Doktor Caligari, który jako jedyny nie podchodzi do małpki, by wręczyć jej monetę.
W Nosferatu nieco początkowo drażniły mnie sceny z doktorem Bulwerem, zupełnie
ni pri cziom względem całej akcji - doktor Bulwer miał wykłady dotyczące
drapieżnych a niszczących sił przyrody, pokazywał mięsożerne rośliny i
pasożytującego polipa z mackami (sic! oraz rotfl). Wiem, że miał na celu
podkręcenie atmosfery, zbudowanie nastroju grozy, ale mimo że to nieme kino -
"przegadał" ten film.
A "Sagę o Nibelungach" ktoś widział? Mnie się udało trzy pierwsze części. Jak
sobie wspomnę kontekst historyczny tego filmu i nastroje niemieckie w owym
czasie, to widok Zygfryda jednak wywołuje u mnie ciarki.

[siostra_pelagia]

Z Nibelungów oglądałam Śmierć Zygfryda. O ile dobrze pamiętam to
były 2 części. Jak się pamięta cały kontekst polityczno-społeczny w
ówczesnych Niemczech to faktycznie skóra cierpnie. Tym bardziej, że
żona reżysera i jednocześnie autorka scenografii do jego filmów
ochoczo wstąpiła w szeregi partii.

[czarna.kredka]

A propos aluzji polityczno-społecznych, przypomina mi się 'Golem'
Wegenera z 1920 roku, w którym to społeczności żydowska i
chrześcijańska są skontrastowane na zasadzie
Żyd/czerń/biedota/magia/ostracyzm a chrześcijanie to biel,
niewinność oraz władza (vide angielskie blond dziewuszki, które
pojawiają się w filmie). I też sama końcówka, kiedy Golem umiera a
wokół jego ciała bawią się owe słodkie aryjskie dzieci, a Gwiazda
Dawida leży na ziemi. Ciężko mi nie traktować tej sceny jako ponurej
przepowiedni rychłej i strasznej przyszłości.

[aiczka]

> Bardzo lubimy, a Caligariego darzymy szczególnym sentymentem
Szkoda tylko, że zmieniono zakończenie. Już wtedy producenci lubili niezbyt ponure.

[aniulka_ba]

Witajcie, poszukuję bardzo starych filmów dla swoich uczniów: filmy braci
Lumiere, Goergesa Meliesa (najchętniej "Podróż na księżyc"), Bustera Keatona.
Czy ktoś to ma i mógłby odsprzedać, pożyczyć lub w inny sposób udostępnić? A
może ktoś wie, gdzie toto zdobyć (kupić czy wypożyczyć - wszystko mi jedno).

[markus.kembi]

Tu poszukaj:

www.archive.org

Na razie znalazłem to:

www.archive.org/details/Levoyagedanslalune

Więc jak poszukasz to na pewno coś znajdziesz.

[aniulka_ba]

Dzięki.