Katyń ****

[Gość: perkoz]

wróciliśmy z premiery. cudowny film. w swym stonowaniu. w
roznorodnosci postaw i sytuacji pokazujacych skomplikowanie sprawy
katyńskiej. piekna "twarda" ale powsciagliwa muzyka
pendereckiego.Panie Andrzeju, najpiekniej wykonane dzielo - bez
komercji (scena na moscie bez ukazania wojsk, nie pojawia sie postac
Stalina składającego podpis...- z pewnoscia nie po amerykansku),
dzieki temu film i rezyser sa najprawdziwsi, przekonujacy... dzieki
za to dzielo. niech ono otworzy wrota filmom stworzonym ku pamieci
narodowej!

Katyń ****

[Gość: aarekk]

ciekawie położony akcent ostatniego akapitu recenzji. daje do
myślenia.

Katyń ****

[lukasz_h0]

Podniecasz sie tak jakbys conajmniej 1 raz byl w kinie!!hehe
zalosne!!poprostu film dobry i tyle!!strasznie zes sie podniecil!!
buuu

[Gość: Lolek]

Do szkoły smarkaczu. Biegiem!

[xavier.xenos]

Aż w taki zachwyt bym nie wpadał, choć spodziewałem się, że film
będzie dużo gorszy. Sam pomysł na film - ukazanie dramatu rodzin
oficerów - budził najgorsze obawy, nastawiałem się już na
przytłaczający ładunek wyświechtanego sentymentalizmu i ckliwości
ocierającej się o tandetę. I fakt, trochę tego było, ale nie aż tak
dramatycznie, jak to sobie wyobrażałem. Początek filmu jest fatalny -
sztucznie grające dziecko, schematyczne sceny pożegnań, ale potem
było lepiej.
Bardzo przekonująca była scena rozmowy matki (Komorowskiej) z synową
(Ostaszewską) na ławce. Jeszcze kilka takich bym wymienił.
Zupełnie natomiast bez sensu wprowadzony wątek chłopaka "z lasu".
Ostatnie kilkanaście minut filmu bardzo mocne i sugestywne.
Schemat scenariusza to taki patchwork z zaburzoną chronologią,
licznymi przeskokami czasowymi - ale to nie novum u Wajdy, "Człowiek
z żelaza" był podobnie kręcony.
Drażniła mnie ta rewia gwiazd, na miejscu Wajdy przynajmniej
częściowo postawiłbym na mniej znanych aktorów.

RIP

[Gość: Andrzej Kistelski]

Byłem na filmie z Żoną w piątek, przez dobrą chwilę nie byłem w
stanie ruszyć się z miejsca, nie wstytdząc się łez. Myślałem co
wtedy czuł i co myślał mój Stryj - por. Bolesław Kistelski, który
też jak Andrzej mógł się z tego, jak to mówi dzisiejsza
młodzież, "wyślizgać". A mimo wszystko został...
Ja ten Katyń nosiłem w sercu od lat, w szkole zadając "dziwne
pytania pani od historii... Wreszcie w piątek mogłem zobaczyć co
myślą o Katyniu inni.
I nie zawiodłem się. Ta przejmująca cisza po seansie, Ci ludzie w
hallu kina przytulający się do siebie, jak my nie wstydząc się łez.
To fakt, że film trochę przegadany, ale końcowe sceny...
Rozumiem Wajdę, którego fanem nigdy nie byłem, bo wiele razy uciekał
w komercję. Rozumiem bo tak jak ja stracił Kogoś bliskiego. On znał
swego Ojca, ja swojego Stryja nigdy nie poznałem, urodziłem się w 18
lat po Jego śmierci, dwa lata po tym jak mojego Tatę wypuścili z
Rakowieckiej.
Dziękuję p.Andrzejowi za ten film, film, który każdy Polak powinien,
musi, obejrzeć. Tylko jedna myśl kołacze się po mojej, pewnie
głupiej głowie. Dlaczego film ten nakręcono dopiero po 18 latach
podobno wolnej Polski? Czy alkoholik kwaśniewski słaniający się w
Charkowie był przeciw? Czy może pożal się Boże wałęsający się
Prezydent bał się prawdy, że nie chciał wziąć tego co dawał mu
Jelcyn? Polacy, zgadzam się z tym, że nie można żyć przeszłością, że
trzeba patrzeć w przyszłość. Ale tak jak powiedział Jan Paweł II -
prawda wyzwala. Aby myśleć o przyszłości należy najpierw rozliczyć
przeszłość, usłyszeć wreszcie PRZEPRASZAM...

[Gość: gosc]

film nie jest dobry, niestety...
jest szkolny...
albo nawet nie szkolny;
Englert, krotka rola z gatunku rol zyciowych;
tez uwazam, ze watek chlopaka z lasu to pomylka;
zbyt to wszystko oczywiste - od poczatku domyslalem sie, ze Jerzy
sie zastrzeli;
o slabosci filmu mowi reakcja gimnazjalistow, ktorzy na moje
nieszczescie, byli na tym samym seansie - scena rozstrzeliwania
oficerow, zacina sie rewolwer - na sali salwa smiechu, bynajmniej
nie nerwowego...
i co tu dalej...?
ten film ilustruje, ale nie przekonuje...
i ten pomysl z Oskarem - Wajde juz tam znaja, ale to nie jest
realizacja do Oskara - tam wygrywaja filmy komercyjne;
to nie jest doby film, raczej ilustracja do podrecznika historii...
i znow nie za bardzo;
wspolczesne podreczniki niczego nie ucza,
taki zlepek przypadkowych tresci...
zobaczyc warto, zobaczyc mozna, ale niejest to lektura obowiazkowa

Katyń ****

[Gość: pawel]

Spodziewałem się „polskiej Listy Schindlera” a dostałem pełnometrażową wersję „M
jak Miłość”.

Film miał poruszać, pokazać zbrodnię oczami matek, córek i żon oficerów. Zamiast
tego otrzymaliśmy kolejny „polski film historyczny”, czyli nudny, zupełnie
niepotrzebny obraz, który nie pokazuje niczego ponad to, czego nauczyliśmy się
na lekcjach historii. Powiem więcej, bardziej poruszony czułem się w czasach,
kiedy wrażliwość na ludzką krzywdę miałem porównywalną do wrażliwości nogi od
stołu, czyli w czasach podstawówki, a o zbrodni Katyńskiej opowiadał mi
nauczyciel historii. Wtedy miałem łzy w oczach i zastanawiałem się jak możnabyło
popełnić tak straszliwy czyn a teraz najzwyczajnej w świecie przysypiałem na fotelu.
Tak koszmarnie przereklamowanego filmu dawno nie widziałem. Spodziewałem się
„polskiej Listy Schindlera”, czyli filmu który pokaże znaną wszystkim historię w
sposób wyjątkowy, wzruszający, wstrząsający. Zamiast tego otrzymałem
pełnometrażową wersję „M jak Miłość”, nudną, pełną patosu i tak samo poruszającą
jak w.w. serial.
Porównanie do „Listy” nie jest tutaj bezcelowe. Oba filmy mają z założenia
pokazywać całą okropność zbrodni jaką popełnili sowieci i hitlerowcy. I
pokazują. Z tą różnicą, że oglądając „Listę Schindlera” przenosimy się w klimat
II Wojny Światowej, czujemy każdy wybuch, każdą kulę, każde pragnienie i każdy
strach, oglądając „Katyń”jedyne co czujemy to nuda i ogromną chęć wyjścia z
kina. Obraz Spielberga oglądałem kilka razy, za każdym razem rycząc jak bóbr,
przeżywałem każdą klatkę filmu. Pamiętam jak tam była pokazana egzekucja – łzy
same napływały do oczu. „Katynia” za żadne skarby nie chcę oglądać jeszcze raz,
przykładowe egzekucje były mniej wstrząsające niż w „Psach” Pasikowskiego, no bo
ile można oglądać to samo.Umierają z modlitwą na ustach jeden po drugim, jeden
po drugim, z takim samym wyrazem twarzy (pełnym bólu i oddania za ojczyznę - w
zamyśle; pełnym patosu - w efekcie końcowym) – żenada.
I nawet te kolory biły straszliwie XXI wiekiem.

Jedynym plusem tego filmu jest postać grana przez Andrzeja Chyrę – szczególnie
ostatnia scena w knajpie i strzał w głowę. Jedyny moment, który dał do myślenia,
który był wymowny. JEDNYNY MOMENT NA CAŁE 2 GODZINY FILMU.

Taka refleksja mnie nachodzi na koniec – filmów historycznych już nie róbmy. A
jeśli jednak bardzo chcemy to w koprodukcji. Bo z takim budżetem to nic z tego
nie wyjdzie. I błagam, zamiast Pendereckiego do muzyki zatrudnijmy Kaczmarka. Bo
w takim filmie muzyka ma ogromne znaczenie, buduje napięcie, tworzy nastrój. A
podczas projekcji „Katynia” czułem się jakby muzyki w ogóle nie było.

nie podobał mi się ten film

[Gość: belfer]

za dużo gwiazd i tego teatralnego dramatyzmu. Film, nie jest dla
młodzieży gimnazjalnej, ale pokolenia wojennego. Ktoś musi jednak
robić frekwencję. Cieszę się ,ze nie przyszło mi żyć w tamtych
czasach. Współczuje rodzinom tej tragedii, ale jakoś nie mogę, nie
umię, łączyć sie w bólu po stracie najbliższych , ogladając ten
film. To dziwne, bo beczę na każdym filmie gdzie dzieje sie
jakakolwiek krzywda ludziom czy zwierzętom.

[Gość: chris30]

Chyba jednak współczuję Twoim uczniom, "belfrze", jeśli naprawdę nie umiałeś
łączyć się z bohaterami w bólu po stracie najbliższych. Mam 63 lata, moja
rodzina jakimś cudem przeżyła wojnę bez strat, a nie umiałem wstrzymać łez
patrząc na role Stenki i Komorowskiej.

[Gość: nan]

och Boże! wspolczuj, wspolczuj! To, ze czlowiek sie nie wzruszyl,
juz jest be, tak? Twoja wypowiedz potwierdza tylko opinie belfra, ze
film jest wlasciwie dla takich jak ty. Niestety, czasami trzeba zyc
dalej, nie rozpamietywac, lecz najzwyczajniej pamietac.

[rita75]

Współczuje rodzinom tej tragedii, ale jakoś nie mogę, nie
> umię, łączyć sie w bólu po stracie najbliższych , ogladając ten
> film.

No to tylko wspólczuć, ze nie "umię"sz współczuc "belfrze".

[Gość: Joanna]

Mam dokładnie takie same odczucia.

[Gość: polak]

twoich "rzygocin" nawet nie warto czytać i komentować, dletego załóż
sobie jarmułkę i spadaj oglądać szmirowatą "Listę..."

[Gość: zonk]

jest wrecz odwrotnie - Lista tandetna i amerykanska, i przenigdy nie
obejrze tego filmu drugi raz. Katyn jak najbardziej - chocby ze
wzgledu na zdjecia i muzyke jesli juz komus nie podoba sie wyraz
twarzy rozstrzeliwanych. Ciekawe jaka Ty bys mial mine stojac nad
dolem w Katyniu z pistoletem przy glowie. I co mialbys na ustach jak
nie modlitwe. Zastanow sie nad tym...

Katyń ****

[Gość: gimnazjalistka]

przeczytałam wiele opinii że film nie nadaje się dla gimnazjalistów.
otóż ja jestem gimnazjalistką i film mną wstrząsnął. szłam do kina
ze świadomością, że nie powinnam spodziewać się czegoś
zaskakującego, oryginalnego, bo i Wajda jest reżyserem z takim
stażem, że nie musi (nie powinien?) zaskakiwać i budzić
kontrowersji, ani historia Katynia nie jest tematem do oryginalnych
wariacji. i rzeczywiście nic zaskakującego. z pozoru sztampowe
postaci - wiele zyskują dzięki doskonałemu aktorstwu. Obsada zbyt
popularna, ograna? rzeczywiście, ale może to nie film na
eksperymenty, a może po prostu warto się skupić na ich świetnych
rolach (Andrzej Chyra i ta dwuznaczność jego postaci,
przewidywalność samobójstwa? nieuzasadniony zarzut, nie śmierć
Jerzego była tu najważniejsza, ale jego wątpliwosci).
przede wszystkim jednak, nie zgodzę sie z tym że film jest szkolny.
nie skupia się na faktach i suchych informacjach, nie zostaliśmy
poczęstowani krótką notką informacyjną przed napisami końcowymi, tak
częstą dla filmów historycznych. Wajda skupił się na emocjach. Być
może dla niektórych emocje są banalne, sztampowe, być może Katyń to
dla niektórych kolejny odcinek "M jak miłosć". Ale pewne rzeczy nie
muszą być skomplikowane i złożone żeby poruszać. Rozpacz rodzin po
stracie mężów, ojców, synów to nie materiał do wnikliwej analizy
psychologicznej. To materiał do przeżycia - prosty, mocny i
wstrząsający. Ludzki. Gimnazjaliści wyszli z kina w milczeniu. Nie
oceniając banałów. Nie narzekając na obsadę. Wyszliśmy autentcznie
wstrząśnięci mając przed oczami egzekucję oficerów. Czy zyskalibyśmy
to ślęcząc nad książką do historii?

[muniek23b]

Może być coś ciekawego!! pozdrowienia!!

Katyń ****

[Gość: Basia]

Byłam wczoraj.I o dziwo nie było młodzieży .A za to osoby w przedziale +50 moze trochę mniej.Bardzo przeżyłam.Łez się nie wstydziłam zresztą nie tylko ja.I w tym momencie chciałabym spojrzeć w twarz mojemu nauczycielowi historii ze szkoły średniej który chciał mnie wyrzucić ze szkoły gdy przyniosłam książkę o Katyniu z czasów wojny którą dostałam od mojego dziadka.Były to lata 60 ub.wieku.

Katyń ****

[Gość: ann]

Nie jest arcydzieło narodowe ale film wart obejżenia. Napewno nie
będzie to strata czasu

[Gość: ewa]

Stratą czasu nie jest też nauka ortografii. (Przepraszam za off
topic.)

[Gość: megi]

niestety jeszcze nie widziałam ale chyba w takim razie musze obowiązkowo obejżec..
naluzie.blox.pl/html

[oluss.1]

Byłam widziałam

muzyka psuje film

[klip-klap]

Strasznie mnie irytyowala, jedyny moment gdy ta muzyka pasuje, to koncowka.

Wajda skopał pomysł

[Gość: dzonko]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=17&w=71171222&wv.x=1&a=71175602

[niedo-wiarek]

Takie sobie. Kilka dobrych scen. Jako całość mocno przeciętne
(szczególnie na tle produkcji zagranicznych).

Chodzi o film 1612 bardzo ważny dla Rosjan !!!!!

[Gość: szary obywatel]

Czy to prawda, że o Żebrowskim, który zagrał w tym filmie ważną
rolę, na mieście mówią, że "to chxj" i "zdrajca Polski". Słyszałem
też w warszawskim metrze, od jakiejś nieznajomej osoby,
że "Żebrowski wziął dużą kasę za to ześwinienie się i nigdy nie
zazna spokoju, a jego nieżyjący już przodkowie sprawią, że zczeźnie
w piekle". Czy to wszystko prawda ?? Ja się tylko pytam
zorientowanych kinomanów.

"Katyń" - koniec Wajdy...

[jirzik]

Obejrzałem wreszcie "Katyń" Andrzeja Wajdy i, niestety, potwierdziło się moje
smutne przypuszczenie, że nasz (obok Romana Polańskiego) najbardziej znany
reżyser, dożył już swych artystycznych dni. Teraz może jedynie odcinać kupony od
swej niegdysiejszej twórczości. Innymi słowy, przestał być twórczym artystą, a
stał się reżyserskim dinozaurem.
Podstawowym grzechem Wajdowego "Katynia" jest, wedle mego odczucia, jego
bezemocjonalność - nie chodzi tu, bynajmniej o ascetyzm środków wyrazu, dzięki
któremu niejednokrotnie można osiągnąć stany wręcz hiperemocjonalne, a zatem nie
o ascetyzm środków, ale właśnie
o nieumiejętność wywołania emocji u widza tu chodzi, pomimo tematu,
wydawałoby się, o nieskończonym potencjale emocji. Tak, zresztą było i z
"Zemstą" Fredry, którą Wajda totalnie zepsuł, marnując zresztą
i tekst komedii, odwieczny teatralny samograj, i komiczny potencjał takich
chociażby aktorów jak Janusz Gajos czy Roman Polański.
Na "Zemstę" zresztą machnąłem ręką, uważając, że Wajda popełnił ją był jedynie
"dla kasy", celując w szkolne wycieczki do kin,
i - nie miałem żadnych nadziei, że ponury i wypłukany ze śladowych nawet cząstek
poczucia humoru, reżyser jest w stanie nakręcić przyzwoitą chociażby komedię.
Inna sprawa była w przypadku "Katynia". Sam Wajda wielokrotnie
powtarzał, jak ważny to dla niego film, jak osobisty i jak przejmująco
dotykający jego intymnej wrażliwości. Po takich
wypowiedziach miałem prawo spodziewać się, że ponurak Wajda
w zetknięciu się z tak tragiczną tematyką, jak zbrodnia katyńska, będzie w
stanie zrobić dobry film. Myliłem się. Tematyka Mistrza przerosła. Wyszedł mu
film "bezciarkowy" i "nieprzewiercający",
a to są, jak mniemam, największe zarzuty, jakie można tego rodzaju kinu
postawić. Jeśli na seansie siedzi się obojętnie i żadna ze scen nie wgniata w
fotel, i nie przyprawia o ciarki na plecach, to można mówić o całkowitej porażce
reżyserskiego zamysłu.
Nieszczęście filmu "Katyń" zaczyna się już na poziomie scenariusza. Wszystkie
postaci są jedynie schematycznie naszkicowane i to dość toporną kreską.
Pojawiają się i znikają, niejednokrotnie tak szybko, że widz nie jest w stanie
przywiązać się do postaci na tyle, by był
w stanie przejąć się jej losem. Klasycznym przykładem jest pojawienie się, chyba
nie na więcej niż kwadrans, Antka, młodego akowca, którego Wajda wprowadza chyba
jedynie po to, by zacytować samego siebie
(w końcu klasykowi uchodzi), parafrazując motyw tragicznej ucieczki Maćka
Chełmickiego w "Popiele i diamencie". Antoni ginie zanim tak naprawdę
zaakceptowaliśmy jego obecność w filmie. Tak w ogóle to młodzież akowska
zachowuje się w "Katyniu", jak gdyby właśnie niespodziewanie spadła z księżyca i
nie miała najzieleńszego pojęcia, kto obecnie rządzi w Polsce i jakie ów ktoś ma
obyczaje. Młody człowiek, tracący życie przez bezsensowny i całkowicie
bezużyteczny gest zrywania komunistycznego plakatu, czy Agnieszka, równie
bezsensownie wioząca na cmentarz tablicę nagrobną, o której wie -
po pierwsze - że nikt jej na cmentarzu nie zobaczy, a - po wtóre - że owa
tablica sprowadzi na nią długoletnie więzienie czy nawet śmierć. Tak się
oczywiście dzieje, no bo jakże inaczej…
Jakże odlegli od takiego bolesnego, idiotycznie-patetycznego pustogeścia są np.
bohaterowie "Kolumbów" Janusza Morgensterna - zuchowaci, zuchwali, dzielni,
żyjący w okrutnej, okupacyjnej rzeczywistości pełnią swego młodego życia, ale
przecież jakże odlegli od wspomnianej, Wajdowskiej idiotycznie-patetycznej
histerii. Zygmunt, Kolumb, Jerzy, Malutki, Czarny Olo są, w przeciwieństwie do
plakatowego Antka z "Katynia", pełni życia, pełni prawdy i autentyzmu. Walczą,
kombinują, żeby przeżyć w hitlerowskiej
rzeczywistości, przed codziennością bronią się wisielczym nieraz humorem. Są,
istnieją naprawdę.
Niestety, żeby ożywić papierowe postaci z "Katynia", trzeba czegoś znacznie
więcej niźli li tylko stwierdzenia, że Andrzej Wajda wielkim reżyserem jest…
Postaci w obrazie Mistrza (z chwalebnym wyjątkiem Mai Komorowskiej i Andrzeja
Chyry) nie mówią, lecz nieustannie przemawiają. Posługują się językiem sztucznym
i nadętym, wypranym z jakiejkolwiek prywatności, tak jak gdyby prywatność
wypowiedzi miała
umniejszać heroizm bohatera, walczącego z sowieckim zakłamaniem. Stosowany przez
nich styl wypowiedzi odczłowiecza bohaterów, "papieryzuje" ich, a przez to -
uniemożliwia odbiorcy właściwe przeżycie ich tragedii. Owszem, jako dziecko,
przejmowałem się bardzo losem Andersenowej papierowej tancerki, która spłonęła w
piecu, ale, jak sądzę, "Katyń" filmem dla młodszych dzieci raczej nie jest…?
Cała, tzw. "sekwencja krakowska" czyli, de facto - fragment serialu "Matki, żony
i kochanki", ni z gruszki, ni z pietruszki, wrzucony
w akcję filmu o ofiarach Katynia, jest zdecydowanie najsłabszą częścią obrazu
Wajdy. Wszystko jest tu powierzchowne, niechlujne, opowiedziane "po łebkach".
Nic nie trzyma się kupy, zachowania bohaterów są psychologicznie bardzo słabo
umotywowane, raczej podlegają reżyserskiej tezie, iż Polacy, by być tragicznymi,
musieli być sztywni, nadęci i do porzygania patetyczni.
Wszystko to powoduje, że "Katyń" na kilometr tchnie nijakością,
że ogląda się go (przynajmniej ja) bez jakiegokolwiek zaangażowania
emocjonalnego. Złapałem się na stwierdzeniu, że znacznie bardziej porusza mnie
scena egzekucji, w końcu odrażającego bandyty,
w "Krótkim filmie o zabijaniu" Kieślowskiego niż hekatomba ofiar polskich
patriotów u Wajdy. Niepomiernie bardziej porusza mnie cierpienie Antoniny
Dziwisz u Bugajskiego niż tragiczniejszy w końcu los Adama, rotmistrza VIII
Pułku Ułanów w Krakowie.
Cóż, cierpienie i zabijanie też trzeba umieć sugestywnie pokazać. Wajda w
"Katyniu" nie umiał.

Film trochę broni się dobrymi zdjęciami Pawła Edelmana i jeszcze ciut, ciut
scenografią. Ciut, ciut, gdyż i pod względem scenograficznym film nie ustrzegł
się kilku realizacyjnych "brudów". Najgorszym z nich jest scena, po raz pierwszy
pokazująca, wziętych do sowieckiej niewoli polskich oficerów. Jest siedemnasty
dzień wojny, załamało się wszystko, nie ma dowództwa, nie ma naczelnego wodza,
rozbite polskie oddziały w ogniu walk, przez ponad dwa
tygodnie, cofają się, tak długo, aż staną pod sowiecką "ścianą". Oficerowie
zatem powinni być zmizerowani, brudni, wymiętoleni i zakurzeni. Powinni być u
kresu sił. Tymczasem wyglądają, jak gdyby sowieci napadli na nich znienacka
podczas obchodów święta pułkowego - wszyscy mają, jak spod igły, czyściutkie
mundury, Andrzej Chyra i Artur Żmijewski paradują w śnieżnobiałych kołnierzykach
(czyżby herosowi-patriocie nie wypadałoby się na wojnie ufajdolić?) Podejrzewam,
że gdyby Wajda dziś nakręcił remake "Kanału",
powstańcy wychodziliby z warszawskiej kanalizacji równie czyściutcy, jak polscy
oficerowie w "Katyniu".
Mniejszą (ale jednak u Mistrza naganną) usterką scenograficzną jest też scena, w
której rotmistrz Andrzej w wagonie kolejowym pisze dziennik i, na zbliżeniu,
wyraźnie widać, iż czyni to długopisem. Otóż, problem leży w tym, że długopisy
pojawiły się dopiero w 1944 roku i to początkowo wyłącznie na wyposażeniu
nawigatorów alianckich bombowców, którym na dużych wysokościach wyciekał
atrament z wiecznych piór. Skąd polski rotmistrz w 1940 roku miałby wziąć
długopis, tego, doprawdy nie wiem. Nie mówiąc już o tym, że ruscy szybko by go
tej zabawki (podobnie jak i zegarka) pozbawili.

Muzyka Pendereckiego jest dla mnie równie monotonna i nużąca, jak reżyseria
Wajdy. Może się komuś podobać, ale mnie, bynajmniej nie pomagała, a podobnie,
jak z Wajdą, tak i z Pendereckim - fakt, że ów "wielkim kompozytorem jest" nie
oznacza jeszcze, że wszystko, co skomponuje, zachwyca (skoro nie zachwyca)…

[jirzik]

Co prawda, muzyka w "Katyniu" była zestawiona z fragmentów
istniejących już utworów Pendereckiego, bez kompozytorskiego zamysłu ilustracji
filmowych scen. Fragmenty wybierał zapewne reżyser, więc już sie nie dziwię moim
doznaniom...

Jako podsumowanie tych krótkich rozważań, na temat przydługiego filmu Andrzeja
Wajdy, powiem tylko, że we mnie nieporównanie więcej emocji niż Wajdowe
niezborne, filmowe gadulstwo budzi krótka, ledwie ponad czterominutowa "Kolęda
katyńska" Skonecznego i Preisnera.


Betlejem polskie (kolęda katyńska)

Dolina zwierząt ciemna tak, że giną drzewa,
a cisza jest jak okna dalekiego blask,
czai się w niej zagłady ognista ulewa,
księżyc dzwoni za chmurą, jak nad grobem kask…
Gubi się tu milczenie po omacku rąk,
oddychać ustom trzeba, żeby nie umarły,
ta noc jest jak zamknięty szczelnie grochu strąk,
do którego promienie słońca nie dotarły…

I śpiewają w ten mroźny kolędowy czas,
a rzeka stoi w miejscu groźna, w lód zakuta
i niesie się nią biała, wigilijna nuta
przez doły ciała pełne, w którym oddech zgasł…

Każe mi me milczenie nie dobywać słowa
z płuc moich z gardła mego z niespokojnych snów
i toczy się tak ziemia, jak odcięta głowa,
a nad nią słychać szelest żerujących słów…
Nauczeni przyzywać Boga po imieniu,
zapomnieli swego, gdy naszła ich śmierć,
wśród śnieżycy dreptają w niepewnym płomieniu
betlejemskiej gwiazdy, nadzianej na żerdź…

I śpiewają w ten mroźny kolędowy czas,
a rzeka stoi w miejscu groźna, w lód zakuta
i niesie się nią biała, wigilijna nuta
przez doły ciała pełne, w którym oddech zgasł…

[Gość: kajasia]

To w 100% moje odczucia odnosnie "Katynia". Wszystko w bialych rekawiczkach,
oficerowie piekni jak z obrazka, w mundurach spod igly, zony/siostry polskie
antygony niby a charakterem, uporem a jednak bez wyrazu. Przekroj postaci taki
ze boli glowa, pojawiaja sie i znikaja, dochodza nowi, watki, postaci. Mnie
podobala sie Agnieszka Glinska, w scenie w szkole. No i Chyra, ktory moim
skromnym zdaniem jest swietnym, doskonalym aktorem. I jeszcze Maja Komorowska.
Zwlascza gdy powiedziala: on ma jakis tytul? ten miller? szczotkujac marynarke.
I niestety tyle :( Ach, a zapowiadalo sie tak pieknie! Nawet recenzje zachecaly,
a tu niedosyt, zla muzyka, nie w taki sposob, nie tak!!!

bezdyskusyjne arcydzielo

[Gość: veneda]

Bylem, widzialem, nie ma co gadac, panie Pawle Felis, tylko na
kolana. Po co sie Pan patronizujac wymadrza? To jest zbyt wielkie
arcydzielo, jak na panskie mozliwosci. Gada Pan tak jak najety
student pierwszego roku Polonistyki.

Krótko: wielkie rozczarowanie!

[Gość: Gosik79]

Czekamy aż ktoś inny zajmie się tym ważnym dla Polaków tematem.

Andrzej Wajda wielkim reżyserem BYŁ.

Katyń nominowany do Oscara! nt.

[lunatica]

[edgar20]

Będę bronił tego filmu do upadłego

Katyń ****

[Gość: homosovieticus]

Cieszy fakt, że wsród krytryków filmowych znaleźli się odważni i
myślacy ludzie, tacy jak np.krytyk z Poznania ( którzy nie
dołączyli do chóru dyżurnych, medialnych ignorantów ( Żakowski,
Olejnik, Morozowski, Lis. Wołek i im podobni "znawcy"), którzy
wychwalając bezmyślnie film Wajdy ukrywają przed Polakami nie tylko
artystyczną niemoc, ale także tchórzostwo intelektualne sławnego
reżysera i co znacznie ważniejsze, główną PRZYCZYNĘ zbrodni
katyńskiej. Przyczyną tą była KOMUNISTYCZNA IDEOLOGIA, w
myśl zasad , której zabicie wrogów komunizmu było czynem moralnie
usprawiedliwionym. To właśnie ta moralność pozwalała mordować
przeciwników politycznych nie tylko w lasach katyńskich ale również
w peerelowskich więzieniach i to nie tylko w pierwszych latach PRL-
u. Wszyscy, dorośli, doskonale pamiętamy niewyjaśnione zbrodnie w
latach osiemdziesiatych i dziewięćdziesiątych. To własnie ta pamięć
oraz pamięć o przesłaniu innego, słynnego filmu Wajdy pt. "Popiół
i diament" upoważnia, moim zdaniem, do postawienia starzejacemu się
przecież reżyserowi zarzutu o intelektualne tchórzostwo i
artystyczną niemoc.

Wzruszenie i bluzgi.

[Gość: Chlopka]

Wiecie co, tak se tu czytam te rozne fora na Wyborczej, i jednak nie
da sie nie zauwazyc, ze nawet przy temacie takiego kalibru jak Katyn
niektorzy nie moga sie powstrzymac od bluzgow, bo jeden sie
wzruszyl, a drugi nie, ten co sie nie wzruszyl glupi, ten co napisal
recenzje 'nawiedzony'... Co z Was za narod polpsychiczny, ze nawet
sztuki nie pozwolicie innemu odebrac indywidualnie! Ludzie sie
dziela wrazeniami, i ich prawo, po cholere tak oceniacie odczucia
innych - jest jakis przepis w Polsce na jedynie sluszne ODCZUCIA?!
Tak jakby emocje dalo sie zaprogramowac i koniecznie tak, jak tego
chce sasiadka. Doprawdy, bluzgac komus za to, ze inaczej odebral
film to jest rzeczywiscie super kultura! I jeszcze koniecznie
trzeba komus z sarkazmem wytknac, ze powinien sie ortografii
uczyc... Jest po temu miejsce, ale jak Ci ktos opowiada w
przejeciu, ze plakal na filmie jak male dziecko, to moze nie jest to
odpowiedni moment, zeby mu wytknac blad ortograficzny!