Jakie szanse ?

[bonnie388]

W Polsce zylo mi sie jakos dobrze. Pielam sie po szczeblach kariery
zawodowej, konczylam jedne studia, potem drugie, zawodowo osiagnelam sukces.
W miedzyczasie otworzylam wlasny biznes . Mialam bogate zycie towarzyskie,
duzo przyjaciol, znajomych, ciekawe spotkania. Bylam szczesliwa.
Ale jak to mowia szczescie nie trwa wiecznie. W pewnym momencie firma upadla.
Rowniez nastapil krach w moim biznesie. Musialm splacac dlugi zaciagniete na
dzialalnosc gospodarcza. I przyszedl czas , w ktorym oceniam ze zostalam
bankrutem, stracilam wszystko.

Pojawila sie okazja wyjazdu za granice. Podjelam sie tego. Ale jestem tutaj
nikim, bez pieniedzy , bez znajomych, dno, walcze z uprzedzeniami, rasizmem,
niechecia tubylcow. Obcy akcent zamyka droge do wielu dziedzin zycia,
zawodowego rowniez. Wielokrotnie juz odczulam, ze jako obca nie mam szans na
zawodowe samorealizowanie sie.
Usiluje walczyc z depresja , mysli o tym ze tak skonczylam prawie mnie
zabijaja, odbieraja radosc zycia i chec jakiegokolwiek dzialania. Najchetniej
zamykam sie w czterech scianach, biore tabletke nasenna i ide spac. To
pozwala zapomniec o fatalnym zyciowym polozeniu.

Poznalam jednak kogos ostatnio, zaswicila sie iskierka nadziei. Bardzo
chcialabym z kims byc, wracac codzinnie z pracy i zeby ktos na mnie czekal.
zeby porozmawiac, przytulic sie, podzielic radosciami i smutkami.
Czlowiek ten jest takim, jakiego szukalam w zasadzie przez cale swoje zycie.
Ale jest to wlasnie "ale". On - wyksztalcony, bogaty, zajmujacy wysokie
sluzbowe stanowisko. Ja - sfrustrowany bankrut, nic nie znaczacy na
emigracji, niski status zawodowy.
Coraz czesciej zastanawiam sie czy to ma sens. Ten czlowiek nigdy nie zwiaze
sie ze mna, nie jstem w jego przedziale. On nic nie obiecuje, nie planuje,
duza wage przywiazuje do posiadania zasobow finansowych. Wystarczaja mu same
spotkania, ja marze o zwiazku. Gdybym poznala go wtedy , gdy mieszkalam w
Polce , w moich dobrych czasach, bylibysmy idealna para.

Teraz dopdla mnie frustracja, niskie poczucie wartosci, beznadzieja , bezsens.
Zauwazylam, ze kazde nasze spotkanie jest juz dla mnie wielkim bolem, widze
przepasc miedzy nami, cos dalekiego, nieuchwytnego, niemozliwego do
utrzymania.
Znajomi doradzaja kontynuacje tego zwiazku, ze moze on jednak sie zmieni i da
mi jakos szanse na przyszlosc (?) , a ja juz sama nie wiem co powinnam zrobic
ze swoim zyciem. Widze , ze zyje juz tylko z dnia na dzien bez jakiejkolwiek
nadziei na przyszlosc. Czy tak potezna roznica w statusie spolecznym ma
szanse na przetrwanie ? On raczej nie ma potrzeby bycia z kims na codzien,
starosc planuje w ekskluzywnym osrodku dla emerytow, a ja ? Gdzie jest moje
miejsce w tym wszystkim ?

Wybaczcie ... musialam sie wyzalic ...

[zielonooka_bez_tyja]

No jedno łączy Was na pewno: Oboje patrzycie na Partnera i potencjalny Związek
poprzez pieniądze:/

[grey_wolf]

nie zgadzam się :P Wreszcie :P

On mówiąc o ekskluzywnym domu starości i nie chcąc wchodzić w związek,
pieniędzmi zasłania tylko swoją samotność i strach przed zaangażowaniem. Strach,
który może wynikać z przeszłych niepowodzeń, albo np. z wieku. To dosyć typowe
zachowanie, zresztą pod pewnymi względami daje bezpieczeństwo.
Ona mówiąc o pieniądzach nie roztrząsa ich realnej wartości, tylko mówi o
stracie kawałka życia, o tym że szlag trafił jej ciężką pracę i nadzieje i
poczucie bezpieczeństwa i docenienia. Ona ma trochę męskie podejście do
pracy/kariery/biznesu ale to chyba znak czasów. Wbrew pozorom jest silna,
przypomnijcie sobie z lekcji historii ile było samobójstw w czasie Wielkiego
Kryzysu. Ona się nie poddała, wyjechała za granicę.

Do autorki: Trzymaj się! Na pewno warto zawalczyć o ten potencjalny związek, a
to czy facet będzie się bardzo opierał zależy tylko od Ciebie. Przede wszystkim
przestań myśleć o sobie "bankrut", "obcy" itp. bo sama siebie deprecjonujesz a
to widać na zewnątrz. Pomyśl sobie, że znów jesteś na początku drogi, masz drugą
szansę żeby wszystko stworzyć od początku i wszystko jest przed Tobą! Jestem za
pewne od Ciebie odrobinę młodszy, ale musiałem kilka razy zaczynać wszystko od
zera i dlatego wiem, że jest to trudne, ale możliwe!
Pozdrawiam!

[zielonooka_bez_tyja]

grey_wolf napisał:

> nie zgadzam się :P Wreszcie :P

Zapachniało niemal podnieceniem w oczekiwaniu na spełnienie;)))



> On mówiąc o ekskluzywnym domu starości i nie chcąc wchodzić w związek,
> pieniędzmi zasłania tylko swoją samotność i strach przed zaangażowaniem.
Strach
> ,
> który może wynikać z przeszłych niepowodzeń, albo np. z wieku. To dosyć typowe
> zachowanie, zresztą pod pewnymi względami daje bezpieczeństwo.
> Ona mówiąc o pieniądzach nie roztrząsa ich realnej wartości, tylko mówi o
> stracie kawałka życia, o tym że szlag trafił jej ciężką pracę i nadzieje i
> poczucie bezpieczeństwa i docenienia. Ona ma trochę męskie podejście do
> pracy/kariery/biznesu ale to chyba znak czasów.

Zgadzam się, ale... z podtrzymaniem poprzedniego podlądu:)
Dla Nich obojga ranga, jaką nadają pieniądzom w swoim życiu, jest ZAMIAST tego
zycia. ZAMIAST poczucia bezpieczeństwa, jaką daje druga Połowka. ZAMIAST
zaufania, którego boją się okazać Oboje Komukolwiek, poza sobą samym i...
pieniądzom (i to z założeniem "do starości" - w Jego przypadku)... Dlatego
napisałam - są one Ich celem. W tym sensie, że znają wartośc, możliwości, zyski
i straty mariażu ja + kasa (nie tylko w sensie 'pieniądz' - zauważ, że ta Jej
kariera, pięcie się, itd. w dalszym ciągu kręci się wokół materializmu. Można
zrobić karierę, nie stając się krezusem - dla samej realizacji siebie. I wtedy
nie ma to nic wspólnego z pieniędzmi. W tym - ma: 'jestem bankrutem' -
nie 'poniosłam klęskę w budowaniu siebie poprzez to, co robię':))



> Wbrew pozorom jest silna,

Jest, ale jest też zagubiona i nadal potknięcie finansowe traktuje, jako klęskę
przekładającą się na całe Jej "ja", na kazdej płaszczyźnie deklasującą Jej
Osobę.


> przypomnijcie sobie z lekcji historii ile było samobójstw w czasie Wielkiego
> Kryzysu. Ona się nie poddała, wyjechała za granicę.

Pytanie... czy tak naprawdę WYJECHAŁA, czy UCIEKŁA (psychologicznie, to pewien
rodzaj "samobójstwa")



> to czy facet będzie się bardzo opierał zależy tylko od Ciebie.

Rozwaliłeś mnie teraz Ty:))) Baseballem Go!! i po sprawie:)) (żart, ale siakoś
mi się tak skojarzyło - nie bij [za] mocno;))



> Przede wszystkim
> przestań myśleć o sobie "bankrut", "obcy" itp. bo sama siebie deprecjonujesz a
> to widać na zewnątrz. Pomyśl sobie, że znów jesteś na początku drogi, masz
drug
> ą
> szansę żeby wszystko stworzyć od początku i wszystko jest przed Tobą!


Podpisuję się pod każdym słowem:)



Jestem z
> a
> pewne od Ciebie odrobinę młodszy, ale musiałem kilka razy zaczynać wszystko od
> zera i dlatego wiem, że jest to trudne, ale możliwe!
> Pozdrawiam!

"To widać, słychać(...)", że powtórzę za Klasykami;)))

[grey_wolf]

> Zapachniało niemal podnieceniem w oczekiwaniu na spełnienie;)))

może i cuś w tym jest :P

> Dla Nich obojga ranga, jaką nadają pieniądzom w swoim życiu, jest ZAMIAST tego
> zycia. ZAMIAST poczucia bezpieczeństwa, jaką daje druga Połowka. ZAMIAST
> zaufania, którego boją się okazać Oboje Komukolwiek, poza sobą samym i...
> pieniądzom (i to z założeniem "do starości" - w Jego przypadku)... Dlatego
> napisałam - są one Ich celem. W tym sensie, że znają wartośc, możliwości, zyski

e idealistka z Ciebie wyłazi :P Myślę, że to pieniądze ludziom nadają rangę a
nie ludzie pieniądzom, przynajmniej w tym przypadku

Można
> zrobić karierę, nie stając się krezusem - dla samej realizacji siebie. I wtedy
> nie ma to nic wspólnego z pieniędzmi. W tym - ma: 'jestem bankrutem' -
> nie 'poniosłam klęskę w budowaniu siebie poprzez to, co robię':))
>
oczywiście, też tak uważam i dlatego nie dałem się wplątać w "wyścig szczurów" i
nie jestem krezusem. Pamiętaj jednak, że nie każdy tak to postrzega, celem może
być kariera, a nie kasa, oni i tak nie mają czasu by ją wydać. "Jestem
bankrutem" nie dotyczy li tylko kasy, ale tez utraconego życia - kręgu
towarzyskiego, statusu społecznego, samoświadomości itp. itd.

> Jest, ale jest też zagubiona i nadal potknięcie finansowe traktuje, jako klęskę
>
> przekładającą się na całe Jej "ja", na kazdej płaszczyźnie deklasującą Jej
> Osobę.

Ja się jej nie dziwię (dlatego napisałem, że ona ma trochę męskie podejście),
utrata wszystkiego na co się pracowało (nie tylko zer na koncie) i pozostanie
bez środków do życia, nie jest potknięciem finansowym tylko klęską i ta klęska w
zupełnie naturalny sposób przekłada się na "ja" i postrzeganie siebie jako
przegrańca. Zagubienie, po wylądowaniu ileś tam pięter drabiny społecznej niżej,
też jest naturalne. Dlatego nie można naciskać, że powinna "wziąć się w garść",
przy depresji to najgorsze co można zrobić. Ona musi spojrzeć na to z innej
perspektywy i zacząć od nowa.

> Pytanie... czy tak naprawdę WYJECHAŁA, czy UCIEKŁA (psychologicznie, to pewien
> rodzaj "samobójstwa")

tego już nie wiemy, napisała że pojawiła się okazja to zaryzykowała. Zresztą
pewnie i jedno i drugie, to zawsze lepsze niż zamknięcie się w domu i dołowanie,
chlanie czy cokolwiek.

> Rozwaliłeś mnie teraz Ty:))) Baseballem Go!! i po sprawie:)) (żart, ale siakoś
> mi się tak skojarzyło - nie bij [za] mocno;))
>

A co?! Maczugą bez łeb, za włosy i do jaskini!
Poważnie, to z tego co napisała o nim wyłonił mi się bardzo klarowny obraz
faceta i to co napisałem nie jest bezpodstawne, wierz mi.

> "To widać, słychać(...)", że powtórzę za Klasykami;)))

Mówisz, że aż tak widać? :)

[mahadeva]

a od kiedy to klasa spoleczna (ja ja rozumiem raczej jako to, co czlowiek soba
reprezentuje biorac pod uwage najwieksze wartosci naszej cywilizacji) zalezy od
pieniedzy??? co za bzdura, dzis mam zera na koncie, jutro nie mam - jestem ta
sama osoba
oczywiscie jest to okropnie niekorzystne doswiadczenie stracic swoje
dotychczasowe dokonania materilane, ale to niewiele tak naprawded zmienia... ja
tez mialam swoje straty, ale jestem caly czas tym samym czlowiekiem... moze
autorka niech poczyta troche madrych ksiazek (superinteligentna zielonooka,
ktora tak chetnie twierdzi, ze niektorzy ksiazek nie czytaja chociaz nic o nich
nie wie, pewnie ma dluga liste :)) i od razu bedzie jej lepiej :)

[zielonooka_bez_tyja]

aha. Nie, żebym uważała, że pieniądze nie są ważne we wspólnym życiu, ale -
jeśli są środkiem, nie celem. Jeśli patrzy się na pieniądze poprzez Związek,
nie na Związek poprzez pieniądze.

[saqqara]

tu sie z Zielooka zgodze. caly czas gdzies w podtekscie sa pieniadze, a
przeciez maja one byc srodkiem, a nie celem.

poza tym wszystkim. warto miec wyobrazenie idealu siebie, do ktorego sie dazy.
nie warto jednak calego zycia spedzic w gonitwie za mzonka, ktora mocno przez
nas podrasowana jest prawie niemozliwa do osiagniecia. cos a'la postanowienie
noworoczne. pol biedy, kiedy to jest nasza wlasna mzonka. gorzej, gdy
proboujemy byc idealni dla kogos za wszelka cene. najczesciej za cene samego
siebie. potem sie okazuje, ze sie ideal osiagnelo, tylko ze prawdziwe, zwykle,
w sumie najlepsze zycie gdzies bokiem ucieklo.
ot, taka moja prywatna refleksja

3 lata

[camel_3d]

to okres "depresji"....zagranicznej:)
jezeli uda ci sie w ciagu trzech lat wyrwac to super, a jak nie to sie tylko
pograzysz. W tym czasie musisz poznac mentalnosc ludzi, poznac nowych
znajomych (o przyjaznie trudno) i odczepic sie od polskiej pepowiny ...
przestan myslec o sobie jako o Polce...

Obcy akcent nie jest przeszkoda. Ja mam akcent po 8 latach pobytu w
Niemczech..tylko nie Polski :) Jakis taki nijaki.


> Ale jest to wlasnie "ale". On - wyksztalcony, bogaty, zajmujacy wysokie
> sluzbowe stanowisko. Ja - sfrustrowany bankrut, nic nie znaczacy na
> emigracji, niski status zawodowy.

No i to jest wlasnie poslkie myslenia... on super, ja polka do dupy i bez szans
i na emigracji. Pomys ze jestes fajna atrakcyjna, inteligentna itd ( o ile
jestes). On sie w tym kraju urodzil, a ty dopiero zaczynasz.

[mamagabusi]

to mi przypomina moje frustracje w zwiazku..w koncu zrezygnowalismy oboje..nie
bylo miejsca na milosc , czulam ze pieniadze to dla niego wartosc najwyzsza a
ja jestem tylko pionkiem...zwiazek byl wyimaginowany w mojej wyobrazni bo koles
chcial sie tylko pobawic..w rzeczywistosci ma teraz pozycje , jezdzi swietnym
autem,ma kilka mieszkan , buduje dom , ma zone(dzieci nie maja),ktorej rodzina
jest ustawiona dosc dobrze finansowo..podejrzewam ze nie jest jeszce
szcesliwy..chociaz osiaga swoje szczeble kariery.Ciezko z takim
czlowiekiem ,wiazac sie z nim zawsze bym czula sie gorsza dla mnie pieniadze
nie byly tak wazne

zależy..

[lidka_77]

gdyby to była komedia romantyczna, to Ty być go zostawiła, po czym zdobyłabyś
od nowa pozycję, robiłabys karierę, bogaciła się i spotkalibyście się znow..
w każdym razie powodzenia, trzymaj się, byłaś dobra w tym co robiłaś, skoro
zaszłaś tak daleko - więc możesz zrobić jeszcze raz karierę tam. a jeśli nie
tam - zarób wróć i spróbuj tutaj..
eh.. trzymaj się

[mahadeva]

e tam, kariera to jedno, a milosc to insza inszosc
nie wybieramy partnera po wielkosci konta tylko inteligencji, temperamencie,
kulturze osobistej, wygladzie wreszcie

[selka32]

hi bonnie,

czy wiedzialas przed wyjazdem z polski co cie czeka? czy powaznie rozmyslalas
nad swa decyzja? czy zdawalas sobie sprawe z tego ze to inna kultura oraz
mentalnosc? mojim zdaniem to sa bardzo wazne punkty.

[selka32]

czesc bonnie,

urodzilam sie w polsce i wyjechalam z rodzicami jako dziecko za granice. fakt
jest ze mowie bardzo dobrze po niemiecku lecz owszem mam akcent. lecz duzo ludzi
nie moze mojego akcentu skojarzyc. nigdy nie ukrywalam i nie ukrywam ze pochodze
z polski oraz nigdy do tej pory nie mialam problemow z tym. ostatnio podruzuje
wiele po azji oraz pracuje tu. moj angielski nie jest zbyt dobry bo od czasow
szkoly nie mialam praktyki i nie potrzebowalam tego jezyka. mojimi podruzami po
europie oraz azji mialam okazje poznac ruzne mentalnosci i kultury. moge o sobie
powiedziec ze potrafie sie zawsze dostosowac oraz akceptuje ze inne kraje wiec
inne obyczaje. sa to wartosciowe doswiadczenia dla mnie.
nie mam natury wywyszania sie. i bardzo dobrze sobie radze po swiecie.

lecz bardzo czesto obserwuje polakow w innych krajach. sorry!!!
wyjerzdzaja z nadzieja na lepsze zycie materialne i mysla ze w innych krajach
pada luksus z nieba. odmawiaja sobie wszystkiego aby miec pokazywne mieszkanie
lub dom i gruby samochod. w danym kraju sa jednym z milionow i gdy jada lub leca
do polski, zgrywaja wielkich bogatych gosci, ha ha ha.
a w kraju w ktorym zyja narzekaja na wszystkich innych i w glebi serca zyja polska.
co rowniez zauwazylam za granica: kazdy polak chce byc lepszy od drugiego,
zazdrosc jak sie innej rodzinie lepiej powodzi.

nigdy do tego rodzaju ludzi nie nalezalam i nie chce nalezec. moja rodzinna nie
oczekuje grubych prezentow jak jestem w polsce. wiedza jak wyglada zycie za
granica i nie rozni sie wiele od ich zycia.

facet ktorego poznalas robi wrazenie ze stoji obymi nogami w zyciu. ty myslisz o
granicy materialnej ktora was dzieli. co jest dla ciebie wazne? spedzac cudowne
chwile w jego ramionach pelne emocji? czy usiasc w jego gotowe gniazdo? on sobie
z tego napewno zdaje sprawe i dlatego nie spieszy mu sie.
wnioskuje z twojej opowiesci ze jestes materialnie bardzo nastawiona i
rozgladasz sie wiecej za kieszenia danego faceta. a co ty ofiarujesz poza tym
ze lacza was tak zwane granice statusu?
poza tym uzalezniasz swoje szczescie od drugiej osoby, a tylko ty jestes za
swoje szczescie odpowiedzialna.
facet ktory wie czego chce od zycia, pragnie silnej kobiety ktora go wspomaga.
ale ty czekasz chyba na ksiecia z bajki ktory cie bedzie finansowal i odczytywal
kazdy twoj kaprys. he he he.
czy ten facet bylby nadal dla ciebie w polsce atrakcyjny jesli nie mial by
takiej wysokiej pozycji zawodowej?
prawie ze watpie!

jesli ci sie w polsce tak dobrze powodzilo, dlaczego wogule wyjechalas?
pakuj walizki i wracaj, lecz tam sie tez napewno nic nie zmienilo...

jeszcze raz przepraszam tym ludzi ktorych to nie dotyczy. ale moze pare z was
przyzna mi racje.

obojetnie gdzie sie jest i gdzie sie pracuje. przystosowac sie do mentalnosci i
zyc nowym zyciem jest wazne. nie plakaz caly czas nad tym co bylo i co sie
kiedys mialo. patrzec do przodu i korzystac z nowych szans.

a tak wogule to mialas jakies doswiadczenia z australja zanim sie zdecydowalas
dam wyjechac? interesowalas sie obyczajami, kultura i mentalnoscia tych ludzi.
czy myslalas ze wszystko zaserwuja ci na zlotej tacy, hmmm.
ludzie i ludziska sa wszedzie. zalezy co sie z tego zrobi.

okay to wszystko na ten temat narazie.
przepraszam za bledy ortograficzne.

pozdrawiam wszyskich i zycze duzo szczescia w wybranych krajach.
Selka.

[no_okki]

świetnie opisana sytuacja życiowa /nie mam co prawda czasu na głębsze analizy,
ale powrócę/ - na pewno nie należy rezygnować, a umiejętnie rozegrać - po
Twojej myśli - a nuż iskierka zaświeciła się i należy ją podjąć?
Na to wygląda. Powodzenia ;]

Mnie to co innego frapuje

[kadi-lak]

Z pozycji wieloletniego imigranta. Jednej rzeczy nie moge sie nadziwic, i
akurat prosze wybaczyc, nie bedzie to dotyczyc spraw osobistych.
"Skoczylem/al studia, zalapalem/am super prace, pozniej wlasna firma, super
zycie- i buch !! !!"
Ile razy to slyszalem? Ilu poznalem takich ludzi, to nie zlicze. Laduja na
imigracji w wieku 30+ sprzatajac ludziom domy albo opiekujac sie dziecmi. Albo
tyraja na budowie.
Jak i co to takiego w tej Polsce jest na opak, ze ludziom tak sie wszystko wali
na leb? Albo, czy lepeij fizyvcznie zasuwac niz podjac na nowo ryzyko? Znam
nawet prawniczke z duzego miasta, pracowala w zawodzie, po aplikacji,z
wspolniczka miala tazke jakis prywatny geszeft. A dzis wysaiduje w sadach jako
dorywczy tlumacz, zawozi ludzi na rozprawy, wypalnia papiery etc. Marzenie
polskiego prawnika?!

Co jest w tym kraju nie tak?

[jszhc]

Po pierwsze wejz sie w garsc i przestan myslec o osbie jako o
bankrucie....Probowalas cos osiagnac, ale nie wyszlo, tak bywa niestety w
biznesie.

[mahadeva]

to bez sensu, co mowisz
ze niby kiedys zwiazek bylby mozliwy, a teraz nie...
LUDZIE SIE NIE ZMIENIAJA
skoro kiedys doszlas do duzej kasy i ma to dla Ciebie takie znaczenie, dlaczego
teraz nie dojdziesz??? ja zreszta uwazam, ze czlowiek to twor kompleksowy i nie
o sama kase chodzi...