Najlepsza książka jaką czytaliście.

[Gość: Dropa]

Zależy od etapu życia na którym jesteśmy..
Był etap Pana Samochodzika (przeczytalam wszystkie w podstawówce)
Był etap szpiegowskich książek Ludluma (przeczytalam prawie wszystkie w liceum:)

Teraz niesamowicie wciągnęła mnie proza Olgi Tokarczuk! Bardzo polecam i dziwię
się że jeszcze nikt o niej nie wspomniał..(tzn doszłam chyba do 200wpisów heh)
i poezja Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej oraz Haliny Poświatowskiej.

Oczy-wiście z klasyki: Mistrz i Małgorzata (moja imienniczka:)
Próbuję teraz czytać ją memu Mistrzowi;)

[Gość: Dropa]

zapomniałam wspomnieć o książce która miała na mnie duży wpływ..
Henryk Sienkiewicz Quo vadis..piękna

[Gość: Kryske]

Tokarczuk nie trawie (moze z powodu wieku - mojego), ale Jasnorzewska bardzo
lubie, pewnie tez z powodu wieku

[Gość: Mark Vonnegut]

Eden Express. Tlumaczenie Lech Janerka.
Syn Kurta Vonneguta napisał wspaniałą książkę o wariowaniu.
Szczera, dowcipna, prawdziwa po prostu wspaniała

[adi7]

"Imię róży".Za średniowiecze,wspaniałe dialogi oraz poczucie humoru Wilhelma.

"Nowe Zycie" Malamuda

[gatorinho]

bo pozwolila mi przetrwac trudne chwile i zmusila do refleksji nad potrzeba
samotnosci
"Wladca pierscieni", za dziecinstwo, ktore odeszlo dawno juz
"Zegnaj laleczko" i caly Chandler za DYSTANS
"Idiota", bo uratowala mnie przed popadnieciem w apoteoze umartwiania sie
"Imie Rozy" za swietna zabawe
"Lalka", bo polska i swietnie napisana

Alchemik

[Gość: nalia]

Ksiazka niesamowicie dziala na wyobraznie, pomaga wierzyc i miec marzenia.
Zreszta wszystkie ksiazki Coelho sa takie...wchlaniaja na dlugo.

[ula.ula]

Czeslawa Straszewicza: Turysci z bocianich gniazd - za humor, za przepis na
zrazzy a`la Radziwill.
B.Hrabala wszystko, a z tego za zdanie "mialem 21 lat i tyle energii w sobie,
ze Prage przez tydzien mozna by nia oswietlic", za kwestie stryja
Pepiego "szwagierko, jest pani glupia, jak egzamin zdawany wieczorem", za
rozdzial o Militce i Celusiu z "Takiej pieknej zaloby", za "Lekcje tanca dla
starszych i zaawansowanych" i zdanie o postepie, ktory okazuje sie zaraza w
przypadku pieczenia chleba, warzenia piwa i robienia masla.

[Gość: patrycja]

"Jeździec miedziany"-Pauliny Simons.Książka o gorącej miłości przez wielkie M,o
wojnie,która zabiła...Książka ma ponad 700stron,a ja przeczytałam ją w dwie
noce,więc chyba nie muszę jej już reklamować:)

[Gość: wiesia]

Władca Pierścieni Tolkiena - lingwistyczne "BEST!DZIEŁO"
- dobra lingwistyka w powieści bardzo pomaga w wyobrażeniu sobie danej
rzeczywistości. Czytając, czuje się że te wszystkie nazwy miejsc, bohaterów nie
były wymyślone ot tak - autor wiele lat studiował anglistykę.
Plus - znajomość i umiejętność przedstawienia faz cierpienia. Tęsknota, ból,
miłosierdzie przedstawione fantastycznie choć fabuła tak banalna.
Freddy Mercury tak samo umiał uszlachetnić kicz.

[Gość: kata]

Jak dla mnie:

Na zachodzie bez zmian

Gra w klasy

Kłębowisko żmij

Dlatego, ze latami po przeczytaniu to pierwsze tytuly, ktore cisna mi sie do
ust. Sami sie przekonajcie dlaczego.

[Gość: robert]

"Cichy Don" Szołochowa - piękna opowieść o strasznych czasach.

[Gość: kk]

Jeśli ktoś czyta, to się rozwija, jeśli się rozwija to zmieniają mu się
poglądy. Sentyment do pewnych lektur pozostaje i zapadają one w pamięć, ale ja
uważam że najlepsze książki jeszcze przede mną.
Na dziś cenię sobie "Pachnidło" P. Suskinda, za to że otworzył mi oczy świat
zapachów i pokazał jak bogaty w zapachy jest nasz świat i za to, że w momencie
kiedy ją czytałam moje życie było piękne.

[Gość: moni402]

właśnie czytam 3 tom i nie żałuję, że się zabrałam

[Gość: mexi]

"Przebudzenie"- Anthony De Mello - bo zmusza do myslenia i zastanowienia sie
nad soba i otaczajacym swiatem
"Najpiekniejsza para piersi na swiecie"- Roland Topor- za czarny humor, ironie
i dystans do rzeczywistosci

A z łatwiejszych pozycji niesamowita dla mnnie jest "Pestka" Anki Kowalskiej.
Ma skutecznie budowane napiecie, wyrazistych bohaterów. Połyka sie za jednym
zamachem.

[Gość: ZONK]

Dorota Terakowska "Ono"

[eirinn]

'Wichrowe wzgórza'. Zawsze i wszędzie i o każdej porze. Bezapelacyjnie i
bezwzględnie.

[Gość: MM]

toż to koszmar, można się zniechęcić do książek

Cichy Don Szołochowa.

[Gość: darek]

Nastrój, historia ,ludzki los ,znakomita.

"Kronika pewnego wieczoru" Marianny Sortilege

[Gość: tomko]

krotka, promienna, pelna zycia ksiazka

Skała Taniosa

[Gość: marocaine]

Jak dla mnie "Skała Taniosa" Amina Maaloufa.

Za baśniowość i kompletnie zaskakujące zakończenie.

Niezły był też "Paragraf 22" Josepha Hellera.

Przygody dobrego wojaka Szwejka

[Gość: adam]

Zawsze wprowadza mnie w dobry nasrój .Polecam jako lek na depresję.

[Gość: Melasa]

Masz absolutną rację. A pozatym jest ponadvczasowa - na trepstwo wojska,
ograniczenie policji, głupotę poltykow czy zakłamanie kleru (wszelakiego).
Każdy nagi człowiek w wodzie wygląda jak poseł - a może być zbrodniarzem.......

[Gość: Kryske]

Faktycznie doskonala powiesc. Mnie tez zawsze wprowadza w swietny nastroj.

Przygody Dyla Sowizdrzała - Charles De Coster

[Gość: Mac]

Mądre i wesołe

[Gość: asch]

myślę że "Pachnidło" Süskinda
nie można się oderwać treść zostaje na bardzo długo, piękny horror
polecam facetom i kobietom

[Gość: ada]

"Przeminęło z wiatrem" - poprostu super

[Gość: asińczka]

Zaczytuję się w Kraszewskim, może trochę nie na czasie, ale polecam wszystkim,
którzy kochają piękny język i dawne czasy.

[Gość: Zoso]

Wiem, że mozna tylko jedną, ale ja musze 3.
1."TAJEMNICA ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA"Josteina Gaardera
2."STO LAT SAMOTNOŚCI"Marqueza
3."DEMON I PANNA PRYM"Paulo Coelho
To są bardzo, bardzo mądre książki. Zresztą większośc książek Gaardera jest
taka. Wstyd nie przeczytać. "ŚWIAT ZOFII" Znam na pamięć.

Oskar i panna Róża

[hana1909]

Oskar i panna Róża - Eric Emmanuel Schmitt
Piękna... pobudzająca do zastanowienia... wzruszająca...
Dlaczego... bo pokazuje, że nawet w obliczu bliskiej
i nieuniknionej śmierci można uczynić życie pełnym...

[Gość: Leon]

Mistrz i Małgorzata, wybrałem ją bo miała być jedna. Ale tak naprawde to cała
seria Harego Pottera.

Egipcjanin Sinuhe miki waltariego

[mika_forum]

Czytalam... 42 razy.
Biesy Dostojewskiego
Agatha Christie (cala)
z literatury dziecieco-mlodziezowej: Feniks i Dywan, Piecioro Dzieci i COs

[Gość: Lykos]

"Egipcjanin Sinuhe" jest też moją ukochaną książką. Jest to baśń wspaniale
osadzona w realiach Egiptu końca XVIII dynastii. Powieść wielowarstwowa:
miłość, władza, tajemnica i przemijanie - najważniejsze problemy wielkiej
literatury. Liczne odniesienia do współczesności (zderzenie starej kultury z
chamskim totalitaryzmem, coś w rodzaju wojny pancernej w starożytności,
nienawiści etniczne i manipulacje tymi emocjami; książka została wydana tuż po
II wojnie światowej, w 1946). Wspaniałe uświadomienie czytelnika, że świat był
jednością także w głębokiej starożytności (w szkole uczy się osobno historii
Egiptu, osobno Mezopotamii itd., w ogóle nie wspomina się o imperium Hetytów i
Mitanni; nie zwraca się wcale uwagi, że te wspaniałe cywilizacje musiały się ze
sobą kontaktować - poza może kontaktami wojennymi - przez kontakty
dyplomatyczne, szpiegowskie, handlowe, religijne, cywilizacyjne i kulturowe -
tak różnorodne obszary miały wiele cech wspólnych i w istocie stanowiły jedną
megacywilizację).

Książka jest niezwykle barwna, rzekłbym sensytywna: pełno w niej kolorów,
zgiełku, zapachów, rozmaitych obyczajów, pogranicza realizmu, baśni, snu. I ten
wspaniały język, pełen humoru i odniesień do Orientu (jakby z "Baśni z tysiąca
i jednej nocy", ale i nawiązań do oryginalnych tekstów staroegipskich. Mnóstwo
aluzji zrozumiałych tylko dla znawców epoki (zanim przeczytałem książkę po raz
pierwszy jako siedemnastolatek tuż po jej pierwszym polskim wydaniu,
interesowałem się cywilizacjami starożytnymi, ale "Egipcjanin" spowodował chęć
pogłębienia wiedzy w tej dziedzinie, której jestem wierny do dzisiaj).

Na tym tle losy człowieka pełnego sprzeczności: mądrości, analitycznego rozumu,
doskonałości zawodowej, samoświadomości i wielkiej dobroci obok dziecięcej
naiwności, braku zdecydowania, charakteru raczej słabego, poddającego się
silniejszym, ale nie wahającego się walczyć o ideały. Człowieka fatalnego,
przynoszącego nieszczęście tym, których kocha. Człowieka, którego pochodzenie
jest wielką tajemnicą. Lekarza, który ma dostęp do wielkich swojej epoki, jest
przyjacielem faraonów Echnatona i Horemhaba, watażki syryjskiego interioru
Aziru marzącego o wielkiej niepodległej Syrii, znajomy króla babilońskiego
Burnaburiasza (są to postaci historyczne). Równocześnie lekarza ubogich w
zaułkach Teb i na drogach Mitanni. Dzięki temu Mika Waltari mógł przedstawić
świat opisywanej epoki możliwie pełnie i różnorodnie.

Wreszcie jest to klasyczny romans: historia zafascynowania luksusową
prostytutką Nefernefernefer, która niszczy Sinuhe i jego przybranych rodziców,
historia platonicznej miłości z kreteńską kapłanką Mineą rozgrywającej się w
egzotycznej scenerii Bliskiego Wschodu i Krety, miłości bardzo pięknej, ale
niespełnionej fizycznie i tragicznie zakończonej, a potem dojrzała miłość do
Merit, również zakończona tragicznie, nie bez winy Sinuhe. Opowieść pełna
wędrówek, ucieczek, niespodziewanych zwrotów akcji.

Chociaż opisywane wydarzenia nie zawsze są zgodne z oficjalną historią, w
zasadzie mieszczą się w interpretacji źródeł dostępnych w latach
czterdziestych, a nieliczne odstępstwa wydają się świadome i służą
usprawiedliwieniu akcji. Realia są oddane wspaniale, przynajmniej te, o których
udało mi się przeczytać w literaturze historycznej (nie wiem, czy Waltari
wymyślił ceremonię ślubną polegającą na wspólnie stłuczonym garnku, czy gdzieś
znalazł jej opis), Złapałem go na dwóch anachronizmach: trójmasztowiec w II
tys. przed Chr. (w Starożytności znano w zasadzie tylko jednomasztowce, w epoce
rzymskiej pojawił się bukszpryt, wielomasztowce to wynalazek Średniowiecza) i
baraniny z ryżem w Syrii w XIV wieku przed Chr. - ale to typowa potrawa
dzisiejszego Orientu, więc może był to zabieg świadomy?

Jeszcze jedno: powieść jest napisana w formie wspomnień starca - zgreda,
którego barwne życie członka establishmentu kończy się na wygnaniu na odludnym
wybrzeżu Morza Czerwonego. Według jego słów pisze dla siebie, ale ciągle
udziela wyjaśnień ewentualnemu czytelnikowi. Do końca nie wiadomo, ile z akcji
to wspomnienia rzeczywiste, a ile wymyślone przez Sinuhe. W każdym razie
powieść jest w zasadzie realistyczna w części rozgrywającej się w Egipcie, a im
dalej od niego, tym więcej wątków baśniowych, z potworem - bogiem Krety i
udziałem w uroczystości jednodniowego króla w Babilonie na czele.

Odbiór "Egipcjanina Sinuhe" przez krytykę polską był początkowo lekceważący.
Pamiętam esej w "Tygodniku Powszechnym" pod koniec lat sześćdziesiątych
poświęcony literaturze fińskiej, gdzie książce poświęcono jedno zdanie,
opatrując ją określeniem "głośna". Innym autorom poświęcono po kilka akapitów.
Wydaje mi się, że autor powieści tej albo nie czytał, albo przez braki w
wykształceniu historycznym nie był w stanie ocenić jej wielkości. Skądinąd
wiem, że wielkim admiratorem "Egipcjanina" był profesor Kazimierz Michałowski.
Ostatnio czytałem wypowiedź liczącego krytyka, który wyraził się o Waltari jako
o największym pisarzu fińskim. Wertując czterotomową Encyklopedię PWN wydaną w
latach osiemdziesiątych znalazłem ku mojej głębokiej satysfakcji "Egipcjanina
Sinuhe" w zestawieniu najwybitniejszych utworów literatury światowej. W moim
wydaniu z początku lat siedemdziesiątych pozycja ta nie figuruje w analogicznym
zestawieniu.

Przepraszam, że tak się rozpisałem, ale nie mogłem sobie odmówić przyjemności
opowiedzenia o mojej ukochanej książce w sposób, na który ona zasługuje.

Inne książki Miki Waltari są również bardzo ciekawe i pouczające, jednak tylko
o "Egipcjaninie" mogę powiedzieć, że jestem nim zafascynowany. Czytałem go
cztery razy po polsku, raz po angielsku i próbuję uczyć się na niej języka
hiszpańskiego.

Gdyby ktoś chciał przeczytać coś podobnie mądrego, ciekawego i barwnego,
polecam książkę pisarki brytyjsko-południowoafrykańskiej Mary Renault "The King
Must Die", niestety nieprzetłumaczoną dotychczas na polski. Jest to bardzo
zgrabna propozycja nowego odczytania mitu o Tezeuszu. Jej trylogia z czasów
Aleksandra Wielkiego ukazała się u nas kilka lat temu i niestety nie wywołała
odpowiedniego rezonansu.

[Gość: Lykos]

Mika, napisz coś o "Egipcjaninie". Jestem ciekaw opinii bratniej duszy.

Na 100 % "Sto lat samotnosci"

[Gość: gk]

Uważam, ze ta ksiazka to absolutna rewelacja. Barwny, poetycki, mocny język.
Postaci jak żywe, wciągająca akcja a tresc po rozcieńczeniu wystarczyłaby do
napisania kilku książek. Słowem same zalety. Nigdy przedtem ani potem Maruez
nie byl tak dobry.
Niezłe tez są " Miłość w czasach zarazy", "Niewiarygodna i smutna historia..."
oraz "12 opowiadań tułaczych" ale "100 lat" to niewątpliwie de beściak.

książka

[Gość: Rafał]

Moje drzewko pomarańczowe Jose Vasconselosa. A spróbujcie gdzies ją znaleźć
poza ulicznymi straganami...

[joannast]

"Heban" Kapuścińskiego za realizm, profesjonalizm i szacunek do innych kultur

proste - 100 Lat samotności

[Gość: baret]

a Coello to takie 100 lat w wersji komiksowej.

A ekranizacja powieści;-)?

[Gość: ayahuasca]

bardzo trudne ;-( 'Mistrz i Małgorzata'. 'Alchemik'. 'Imię Róży' Złota trójka,
w końcu do trzech razy sztuka ;-) A najlepsza ekranizacja powieści..?

Tajemniczy ogrod

[Gość: Kryske]

Agnieszki Holland. To moja ulubiona ksiazka z dziecinstwa i nic nie stracila na
ekranizacji. Z reguly albo czytam ksiazke (najczesciej) albo ogladam film.
Chociaz ostatnio obejrzalam Godziny i tez z przyjemnoscia przeczytalam ksiazke
nie mowiac o tym, ze pod wplywem Godzin zaczelam czytac Woolf.

[Gość: Małgorzata]

Zdecydowanie G.G. Marquez - "Sto lat samotności" i "Jasien patriarchy". Nikt
nie stworzyć nigdy nic piękniejszego. Marquez zamknał w tych powieściach istotę
życia. Mnie pomógl zrowumień swiat