Jaki jest Twój ulubiony wiersz?

[Gość: gryzipiórek]

Cyprian Kamil Norwid

"Daj mi wstążkę błękitną"

Daj mi wstążkę błękitną - oddam ci ją
bez opóźnienia...
Albo - daj mi cień twój z giętką twą szyją:
- Nie! Nie chcę cienia.

Cień zmieni się, gdy ku mnie skiniesz ręką,
Bo on nie kłamie!
Nic od ciebie nie chcę, śliczna panienko,
Usuwam ramię...

Bywałem ja od Boga nagrodzonym,
Rzeczą mniej wielką:
Spadłym listkiem, do szyby przyklejonym,
Deszczu kropelką.

[Gość: omyre]

Ach, gdyby, gdyby nawet piec zabrali... Moja niewyczerpana oda do radości


Mam piec
podobny do bramy triumfalnej!

Zabierają mi piec
podobny do bramy triumfalnej!!

Oddajcie mi piec
podobny do bramy triumfalnej!!!

Zabrali.

Została po nim tylko
szara
naga
jama
szara naga jama.

I to mi wystarczy:
szara naga jama
szara naga jama
sza-ra-na-ga-ja-ma
szaranagajama

[sobylminee]

tez go lubię

[hrabalek]

W mojej głowie wiecznie "kołaczą się"tylko te słowa:

Nic dwa razy się nie zdarza
i nie zdarzy.Z tej przyczyny
zrodzilismy się bez wprawy i umrzemy bez rutyny.

(I tylko Łucja Prus- TO mogła TAK zaśpiewać!)

[Gość: Sambady]

Są dwa. Oba Lesmiana.

Dziewczyna

Dwunastu braci wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,
A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.

I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o dziewczynie,
I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie...

Mówili o niej: " Łka więc jest!" - i nic innego nie mówili,
I przeżegnali cały świat - i świat zadumał się w tej chwili...

Porwali młoty w twardą dłoń i jęli w mury tłuc z łoskotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto jest człowiekiem, a kto młotem?

"O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze" -
Tak, waląc w mur, dwunasty brat do jedenastu innych rzecze.

Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił!
Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił!

Łamią się piersi, trzeszczy kość, próchnieją dłonie, twarze bledną...
I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną!

Lecz cienie zmarłych - Boże mój! - nie wypuściły młotów z dłoni!
I tylko inny płynie czas i tylko młot inaczej dzwoni...

I dzwoni w przód ! I dzwoni wspak! I wzwyż za każdym grzmi nawrotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto tu jest cieniem, a kto młotem?

" O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -
Tak, waląc w mur, dwunasty cień do jedenastu innych rzecze .

Lecz cieniom zbrakło nagle sił, a cień się mrokom nie opiera!
I powymarły jeszcze raz, bo nigdy dość się nie umiera...

I nigdy dość, i nigdy tak, jak tego pragnie ów co kona!...
I znikła treść - i zginął ślad - i powieść o nich już skończona!

Lecz dzielne młoty - Boże mój - mdłej nie poddały się żałobie!
I same przez się biły w mur, huczały spiżem same w sobie!

Huczały w mrok, huczały w blask i ociekały ludzkim potem!
I nie wiedziała ślepa noc, czym bywa młot, gdy nie jest młotem?

" O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć dziewczynę rdzą powlecze!" -
Tak, waląc w mur, dwunasty młot do jedenastu innych rzecze.

I runął mur, tysiącem ech wstrząsając wzgórza i doliny!
Lecz poza murem - nic i nic! Ni żywej duszy ni Dziewczyny!

Niczyich oczu, ani ust! I niczyjego w kwiatach losu!
Bo to był głos i tylko - głos, i nic nie było, oprócz głosu!

Nic - tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!
Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata?

Wobec kłamliwych jawnie snów, wobec zmarniałych w nicość cudów,
Potężne młoty legły w rząd na znak spełnionych godnie trudów.

I była zgroza nagłych cisz! I była próżnia w całym niebie!
A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?

****************************************************************

Pragnienie

Chciałbym w lesie, w ostępach dzikiego błędowia,
Mieć chałupę - plecionkę z chrustu i sitowia,
Zawieszoną wysoko w zagłębiach konarów
Nad otchłanią jam rysich i wężowych jarów.
Tam na mchu, kołysany obłędną wichurą,
Chciałbym pieścić dziewczynę obcą i ponurą,
Głaskać piersi ze świeżą od mych zębów raną
I całować twarz, ustom jako łup podaną -
I słyszeć, jak dokoła grzechu mej pieszczoty
Pląsa burza skuszona i mdleje grom złoty,
I zwierz ryczy, ciał naszych przywabiony wonią,
Ciał górnych, wniebowziętych, co od ziemi stronią -
I chciałbym przez przygodny wśród gałęzi przezior
Patrzeć, pieszcząc, w noc - w gwiazdy i w błyskania jezior
I za boga brać wszelkie lśniwo u błękitu,
I na piersi dziewczęcej doczekać świtu,
A słońce witać krzykiem i wrzaskiem i wyciem,
Żyć na oślep, nie wiedząc, że to zwie się życiem -
I pewnej nocy przez sen zaśmiać się w twarz niebu
I nie znając pokuty, modlitw ni pogrzebu,
Jak owoc, co się paszczy żarłocznej spodziewa,
Z łoskotem i łomotem w mrok śmierci spaść z drzewa!

[Gość: gryzipiórek]

Gość portalu: Sambady napisał(a):

> Są dwa. Oba Lesmiana.
>
> Dziewczyna
>
> Dwunastu braci wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,
> A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.
>
> I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o dziewczynie,
> I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie...
>
> Mówili o niej: " Łka więc jest!" - i nic innego nie mówili,
> I przeżegnali cały świat - i świat zadumał się w tej chwili...

Piękne, mądre wiersze, szczególnie "Dziewczyna". One dźwięczą jak instrumenty
muzyczne, unoszą jak powiew ciepłego wiatru, a przy tym są takie czyste i
delikatne jak rosa zrodzona w jutrzence, nieuchwytne ale jednocześnie dostępne
dla wszystkich zmysłów. "Dziewczyna" mnie oczarowała...

[Gość: Sambady]

Oj tak - Dziewczyna jest fenomenalna nawet jak na Lesmiana.
Gdy pierwszy raz ją czytałem, to bylo jak wstrząs.
Ale polecam wszystko "niepoprawnego istnieniowca" - Ogrod zaklety, Dwoje
ludzienkow, Srebroń ....

Pzdr

[amused.to.death]

Ezra Pound
In a Station of the Metro


The apparition of these faces in the crowd;
Petals on a wet, black bough.


Tłumaczenie znalazłam takie:
Zjawa tych twarzy w tłumie;
Płatki na mokrej, czarnej gałęzi.

Ale po angielsku brzmi o wiele wiele lepiej...
Pamiętam też dwugodzinną analizę tego wiersza na zajęciach z literatury...:)))

[Gość: mal]

Nie jestem fanatykiem poezji, delikatnie rzecz ujmując.
Zawsze spore wrażenie robi na mnie ten wiersz, nie podaję
autora i tytułu - utwór ogólnie znany;)



Kiedy przyjdą podpalić dom,
ten, w którym mieszkasz - Polskę,
kiedy rzucą przed siebie grom,
kiedy runą żelaznym wojskiem
i pod drzwiami staną, i nocą
kolbami w drzwi załomocą -
ty, ze snu podnosząc skroń,
stań u drzwi.
Bagnet na broń!
Trzeba krwi!
Są w ojczyźnie rachunki krzywd,
obca dłoń ich też nie przekreśli,
ale krwi nie odmówi nikt:
wysączymy ją z piersi i z pieśni.
Cóż, że nieraz smakował gorzko
na tej ziemi więzienny chleb?
Za tę dłoń podniesioną nad Polską -
kula w łeb!
Ogniomistrzu i serc, i słów,
poeto, nie w pieśni troska.
Dzisiaj wiersz - to strzelecki rów,
okrzyk i rozkaz:
Bagnet na broń!
Bagnet na broń!
A gdyby umierać przyszło,
przypomnimy, co rzekł Cambronne,
i powiemy to samo nad Wisłą.


pozdro

[Gość: MONIA]

NIE TON W WEWNĘTRZNEJ PUSTCE
NIE GON ZEWNĘTRZNEJ MATNI
BĄDZ SPOKOJNY W JEDNOŚCI RZECZY
A DWOISTOŚĆ ZNIKNIE SAMA

[Gość: wypierdek mamuta]

Allen Ginsberg

Howl

II

What sphinx of cement and aluminium bashed open their skulls and ate up their
brains and imagination?

Moloch! Solitude! Filth! Ugliness! Ashcans and unobtainable dollars! Children
screaming under the stairways! Boys sobbing in armies! Old men weeping in the
parks!

Moloch! Moloch! Nightmare of Moloch! Moloch the loveless! Mental Moloch! Moloch
the heavy judger of men!

Moloch the incomprehensible prison! Moloch the crossbone soulless jailhouse and
Congress of sorrows! Moloch whose buildings are judgement! Moloch the vast
stone of war! Moloch the stunned governments!

Moloch whose mind is pure machinery! Moloch whose blood is running money!
Moloch whose fingers are ten armies! Moloch whose breast is a cannibal dynamo!
Moloch whose ear is a smoking tomb!

Moloch whose eyes are a thousand blind windows! Moloch whose skyscrapers stand
in the long streets like endless Jehovas! Moloch whose factories dream and
choke in the fog! Moloch whose smokestacks and antennae crown the cities!

Moloch whose love is endless oil and stone! Moloch whose soul is electricity
and banks! Moloch whose poverty is the specter of genius! Moloch whose fate is
a cloud of sexless hydrogen! Moloch whose name is the Mind!

Moloch in whom I sit lonely! Moloch in whom I dream angels! Crazy in Moloch!
Cocksucker in Moloch! Lacklove and manless in Moloch!

Moloch who entered my soul early! Moloch in whom I am a consciousness without a
body! Moloch who frightened me out of my natural ecstasy! Moloch whom I
abandon! Wake up in Moloch! Light streaming out of the sky!

Moloch! Moloch! Robot apartments! invisable suburbs! skeleton treasuries! blind
capitals! demonic industries! spectral nations! invincible madhouses! granite
cocks! monstrous bombs!

They broke their backs lifting Moloch to Heaven! Pavements, trees, radios,
tons! lifting the city to Heaven which exists and is everywhere about us!

Visions! omens! hallucinations! miracles! ecstacies! gone down the American
river!

Dreams! adorations! illuminations! religions! the whole boatload of sensitive
bullshit!

Breakthroughs! over the river! flips and crucifixions! gone down the flood!
Highs! Epiphanies! Despairs! Ten years' animal screams and suicides! Minds! New
loves! Mad generation! down on the rocks of Time!

Real holy laughter in the river! They saw it all! the wild eyes! the holy
yells! They bade farewell! They jumped off the roof! to solitude! waving!
carrying flowers! Down to the river! into the street!

[Gość: wypierdek mamuta]

William Blake

The Tiger

Tiger, Tiger, burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye
Could frame thy fearful symmetry?

In what distant deeps or skies
Burnt the fire of thine eyes?
On what wings dare he aspire?
What the hand dare seize the fire?

And what shoulder and what art
Could twist the sinews of thy heart?
And when thy heart began to beat,
What dread hand and what dread feet?

What the hammer? what the chain?
In what furnace was thy brain?
What the anvil? What dread grasp
Dare its deadly terrors clasp?

When the stars threw down their spears,
And water'd heaven with their tears,
Did He smile His work to see?
Did He who made the lamb make thee?

Tiger, Tiger, burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye
Dare frame thy fearful symmetry?

[lunalovelight]

sa takie 3, ex aequo.
tadeusz micinski - 'lucifer'
emily dickinson - 'because i could not stop for death'
miguel huezo mixco - 'if death...'

ID DEATH...

If death should come asking for me
do me the favor
of telling him to come back tomorrow
because I still haven't paid my debts
nor finished a poem
nor said goodbye to anyone
nor prepared clothing for the trip
nor delivered that package I promised to
nor locked up my desk drawers
nor told my friends what I should have
nor sniffed the fragrance of the unborn rose
nor laid bare my roots
nor answered an overdue letter
because I haven't even washed my hands
or known a son
or gone hiking in unknown countries
nor do i know the sea's seven sails
nor the song of mariners
If death should come
please tell him I understand
and to wait a bit
because I haven't kissed my sweetheart goodbye
nor shaken hands with my family
nor dusted my books
nor whistled my favorite song
nor become reconcilied with my enemies
tell him I haven't yet attempted suicide
nor seen my people freed
tell him if he comes to return tomorrow
that it's not because i fear him but because
I haven't even set off along the road.

[Gość: lilka]

Zdecydowanie "Prometeusz" Byrona.
Może ktoś zna przekład Krauzera?

[Gość: dv]

Steve Kowit
Notice

This evening, the sturdy
Levis
I wore every day for over a year
& which seemed to the end
in perfect condition,
suddenly tore.
How or why I don’t know,
but here it was: a big rip at crotch.
A month ago my friend Nick
walked off a racquetball court,
showered,
got into his street clothes,
& halfway home collapsed & died.
Take heed, you who read this,
& drop to your knees now & again
like the poet Christopher Smart
& kiss the earth & be joyful
& make much of your time
& be kindly to everyone,
even to those who do not deserve it.
For although you may not believe it
it will happen,
you too one day will be gone.
I, whose Levis ripped at the crotch
for no reason,
assure you that such is the case.
Pass it on.

Ostrzeżenie
tł. czesław Miłosz

Dziś wieczór mocne dżinsy,
które noszę co dzień ponad rok
i które wydawały się w doskonałym stanie
nagle pękły.
Jak i dlaczego nie pojmuję,
ale stało sie - duze pękniecie w kroku.
Miesiąc temu mój przyjaciel Nick
zszedł z tenisowego kortu,
wział prysznic, przebrał się
i na ulicy przewrócił sie i umarł.
Pamietajcie, którzy to czytacie,
padac od czsu do czsu na kolana
jak poeta Christopher Smart,
i całowac ziemię i radować się
i dobrze wykorzystywać czas
i okazywać życzliwość wszystkim,
nawet tym, którzy na to nie zasługują.
bo choćbyście nie wierzyli, to nastapi,
was też któregos dnia nie będzie.
Ja, któremu dzinsy pękły w kroku bez żadnego powodu,
zapewniam was, że to prawda.
Podaj dalej.

Lying In A Hammock At William Duffy's Farm In Pine Island, Minnesota
James Wright

Over my head, I see the bronze butterfly,
Asleep on the black trunk,
blowing like a leaf in green shadow.
Down the ravine behind the empty house,
The cowbells follow one another
Into the distances of the afternoon.
To my right,
In a field of sunlight between two pines,
The droppings of last year's horses
Blaze up into golden stones.
I lean back, as the evening darkens and comes on.
A chicken hawk floats over, looking for home.
I have wasted my life.

Leżąc w hamaku na farmie Williama Duffy
w Pine Island w stanie Minnesota

tł. Stanisław Barańczak


Nad głową widzę motyla o barwie mosiądzu:
Śpi na czarnym pniu,
Drżąc jak listek w powiewie zielonego cienia.
Dalej, w parowie za pustym domem,
Dzwonki krów, jeden za drugim,
Wstępują w rozległość południa.
Po mojej prawej ręce,
Na zalanym słońcem poletku pomiędzy dwiema sosnami,
Kulki łajna zeszłorocznych koni
Rozpłomieniają się w złote kamienie.
Leżę coraz bezwładnej w gęstniejącym zmierzchu.
W górze szybuje młody jastrząb, wypatrując gniazda.
Zmarnowałem życie.

[Gość: gryzipiórek]

Gość portalu: dv napisał(a):

Leżąc w hamaku na farmie Williama Duffy
> w Pine Island w stanie Minnesota
> tł. Stanisław Barańczak
>
> Nad głową widzę motyla o barwie mosiądzu:
> Śpi na czarnym pniu,...

Dołączę go do mojego zbiorku ulubionych wierszy. Bez ostatniego zdania byłyby
to tylko i wyłącznie obserwacje, małe reminiscencje, a przez ostatnie
zdanie/stwierdzenie ten motyl, te krowy i konie oraz ptak stają się symbolami i
wiersz otrzymuje przez nie głębię.

[hajota]

Jak można po angielsku, to ja też:

Emily Dickinson

The Soul selects her own Society --
Then

A potem.....

[hrabalek]

A potem,gdy już
przeszukasz wszystkie kąty
i opróżnisz wszystkie szuflady
i wyszperasz tajemnice
i wyrzucisz moje stare
buty z garderoby
i wyciągniesz wszystkie
moje karteczki
i sprzątnąwszy czysto pomyślisz
że wiesz już o mnie wszystko
obejrzysz się za mną
a ja wyszłam do
drugiego pokoju
i zamknęłam drzwi.

Solveig von Schoultz.

[Gość: Parva]

Oj, dużo tego :)

"Przemijanie"(śpiew Dinków) Wojtek Bellon

Kiedy w szarości pradawnego czasu Bóg czynił rzeczy
Stworzył słońce:
I słońce przychodzi i odchodzi i znowu wraca.
Stworzył księżyc:
I księżyc przychodzi i odchodzi i znowu wraca.
Stworzył człowieka:
I człowiek przychodzi i odchodzi i nie wraca nigdy.


Tadeusz Różewicz "Bursztynowy ptaszek"

Jesień
ptaszek bursztynowy
przejrzysty
z gałązki na gałązkę
nosi kroplę złota.
Jesień
ptaszek rubinowy
świetlisty
z gałązki na gałązkę
nosi kroplę krwi.
Jesień
ptaszek lazurowy
umiera
z gałązki na gałązkę
kropla deszczu spada.

No a oprócz tego - Stachura, Stachura, Stachura!

[Gość: o2l]

Z całym szacunkiem dla Twoich upodobań, ale Stachura to poetycka trzecia liga.

[Gość: Parva]

Edward Stachura "Z nim będziesz szczęśliwsza"

Zrozum to, co powiem
Spróbuj to zrozumieć dobrze
Jak życzenia najlepsze, te urodzinowe
Albo noworoczne, jeszcze lepsze może
O północy gdy składane
Drżącym głosem, niekłamane

Z nim będziesz szczęśliwsza
Dużo szczęśliwsza będziesz z nim.
Ja, cóż -
Włóczęga, niespokojny duch,
Ze mną można tylko
Pójść na wrzosowisko
I zapomnieć wszystko
Jaka epoka, jaki wiek,
Jaki rok, jaki miesiąc, jaki dzień
I jaka godzina
Kończy się,
A jaka zaczyna.

Nie myśl, że nie kocham,
Lub że tylko trochę kocham
Jak cię kocham, nie powiem, no bo nie wypowiem -
Tak ogromnie bardzo, jeszcze więcej może
I dlatego właśnie żegnaj,
Zrozum dobrze, żegnaj, żegnaj

Z nim będziesz szczęśliwsza
Dużo szczęśliwsza będziesz z nim.
Ja, cóż -
Włóczęga, niespokojny duch,
Ze mną można tylko
Pójść na wrzosowisko
I zapomnieć wszystko
Jaka epoka, jaki wiek,
Jaki rok, jaki miesiąc, jaki dzień
I jaka godzina
Kończy się,
A jaka zaczyna.

Ze mną można tylko
W dali znikać cicho

***
Włóczęga jestem
co późną nocą
gwiazdy wykrada
i rozdaje ubogim
włóczęga jestem
bez czapki
z długimi włosami
w których noc się bawi z gwiazdami
stary drelich mam na plecach
i spodnie wytarte na tyłku
Dobre duchy - w mych kieszeniach
no i księżyc
największa złotówka
Więc gwiżdżę, gwiżdżę na bogatych
i razem ze mną wiatr gwiżdże na nich
Bo to przecież xiężyc mi strącił
xiężycową złotówkę -
z wysokiej topoli
Ja żem tylko
kieszeń nadstawił.

[Gość: Sambady]

To ja dodam jeszcze jeden. Moze nie ulubiony, ale bardzo na czasie

Do prostego człowieka – Julian Tuwim

Gdy znów do murów klajstrem świeżym
Przylepiać zaczną obwieszczenia,
Gdy "do ludności", "do żołnierzy"
Na alarm czarny druk uderzy
I byle drab, i byle szczeniak
W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,
Że trzeba iść i z armat walić,
Mordować, grabić, truć i palić;
Gdy zaczną na tysięczną modłę
Ojczyznę szarpać deklinacją
I łudzić kolorowym godłem,
I judzić "historyczną racją",
O piędzi, chwale i rubieży,
O ojcach, dziadach i sztandarach,
O bohaterach i ofiarach;
Gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin
Pobłogosławić twój karabin,
Bo mu sam Pan Bóg szepnął z nieba,
Że za ojczyznę - bić się trzeba;
Kiedy rozścierwi się, rozchami
Wrzask liter pierwszych stron dzienników,
A stado dzikich bab - kwiatami
Obrzucać zacznie "żołnierzyków". -
- O, przyjacielu nieuczony,
Mój bliźni z tej czy innej ziemi!
Wiedz, że na trwogę biją w dzwony
Króle z pannami brzuchatemi;
Wiedz, że to bujda, granda zwykła,
Gdy ci wołają: "Broń na ramię!",
Że im gdzieś nafta z ziemi sikła
I obrodziła dolarami;
Że coś im w bankach nie sztymuje,
Że gdzieś zwęszyli kasy pełne
Lub upatrzyły tłuste szuje
Cło jakieś grubsze na bawełnę.
Rżnij karabinem w bruk ulicy!
Twoja jest krew, a ich jest nafta!
I od stolicy do stolicy
Zawołaj broniąc swej krwawicy:
"Bujać - to my, panowie szlachta!"

[Gość: Pawelek]

A ja lubie bardzo ten:

"JEŻELI ZDOŁASZ" - Rudyard Kipling

Jeżeli zdołasz zachować spokój, chociażby wszyscy już go stracili, ciebie
oskarżając;
Jeżeli nadal masz nadzieję, chociażby wszyscy o tobie zwątpili, licząc się
jednak z ich zastrzeżeniami;
Jeżeli umiesz czekać bez zmęczenia, jeżeli na obelgi nie reagujesz obelgami,
jeżeli nie odpłacasz za nienawiść nienawiścią, nie udając jednakże mędrca i
świętego;
Jeżeli marząc - nie ulegasz marzeniom;
Jeżeli rozumując - rozumowania nie czynisz celem;
Jeżeli umiesz przyjąć sukces i porażkę, traktując jednakowo oba te złudzenia;
Jeżeli ścierpisz wypaczenie prawdy przez ciebie głoszonej, kiedy krętacze
czynią z niej zasadzkę, by wydrwić naiwnych, albo zaakceptujesz ruinę tego co
było treścią twego życia, kiedy pokornie zaczniesz odbudowę zużytymi już
narzędziami;
jeżeli potrafisz na jednej szali położyć wszystkie twe sukcesy i potrafisz
zaryzykować, stawiając wszystko na jedną kartę, jeżeli potrafisz przegrać i
zacząć wszystko od początku, bez słowa , nie żaląc się, że przegrałeś;
Jeżeli umiesz zmusić serce, nerwy, siły, by nie zawiodły, choćbyś od dawna czuł
ich wyczerpanie, byleby wytrwać , gdy poza wolą nic już nie mówi o wytrwaniu;
Jeżeli umiesz rozmawiać z nieuczciwymi, nie tracąc uczciwości lub spacerować z
królem w sposób naturalny;
Jeżeli nie mogą cię zranić nieprzyjaciele ani serdeczni przyjaciele;
Jeżeli cenisz wszystkich ludzi, nikogo nie przeceniając;
Jeśli potrafisz spożytkować każdą minutę, nadając wartość każdej przemijającej
chwili;
twoja jest ziemia i wszystko, co na niej
i - co najważniejsze - synu mój - będziesz CZŁOWIEKIEM.

[Gość: demonia]

Aha! Ten wiersz tez zrobil na mnie najwieksze wrazenie, ale w oryginale.
Calkiem dobre tlumaczenie (tj. zachowujace rytm i rym - co dla mnie w wierszach
jest, mimo wszystko, wazne) znalazlam w..."Pogoni za rozumem" - zdaje sie, ze
taki miala tytul II czesc Bridget Jones;-):


"If"

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you
But make allowance for their doubting too,
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:

If you can dream--and not make dreams your master,
If you can think--and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it all on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on!"

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings--nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you;
If all men count with you, but none too much,
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that's in it,
And--which is more--you'll be a Man, my son!

[Gość: zuzik]

dlaczego ktos uwaze ze uleganie emocjom jest niludzkie...przeciez..czy czlowiek
bez emocji jest czlowiem przeciez to wlasnie one roznia nas od zwierzat...

[Gość: zuzik]

na czasie to on jest. w koncu nasi chlopcy walcza w iraku o interesy finansowe
usa...ale tak to juz jest,waleczny z nas narod..:)

Wisława Szymborska - "Kot w pustym mieszkaniu"

[Gość: d0minika]

Umrzeć - tego się nie robi kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś sie tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf sie zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
O żadnych skoków pisków na początek.

[Gość: lilka]

Też ten wiersz bardzo ale to bardzo lubię.

[zosia84]

Stołek (Zbigniew Herbert)

W końcu nie można ukryć tej miłości
mały czworonóg na dębowych nogach
o skórze szorstkiej i chłodnej nad podziw
przedmiot codzienny bez oczu lecz z twarzą
na której zmarszczki słojów sąd dojrzały znaczą
szary osiołek najcierpliwszy z osłów
sierść mu wypada od zbyt długich postów
i tylko kępkę szczeciny drewnianej
czuję pod ręką gdy go gładzę rano

- wiesz mój kochany byli szarlatani
którzy mówili: kłamie ręka kłamie
oko kiedy dotyka kształtów co są pustką –

to byli ludzie źli zawistni rzeczom
świat chcieli złowić na wędkę zaprzeczeń

jak ci wyrazić moją wdzięczność podziw
przychodzisz zawsze na wołanie oczu
nieruchomością wielką tłumacząc na migi
biednemu rozumowi: jesteśmy prawdziwi –
na koniec wierność rzeczy otwiera nam oczy

I jeszcze:

DOTYK

Podwójna wszystkich zmysłów prawda –

przez oczy idzie karawana obrazów
są jak widok w wodzie
i między czernią między bielą
kolorów sypie się niepewność
i chwieje się w powietrzu czystym
nasz wzrok jest lustrem albo sitem
przez który sączy się po kropli
wilgotnych oczu chwiejna mądrość

na dnie słodyczy gorycz dżemie
więc krzyczy obłąkany język

a w muszli słuchu gdzie ocean
jak kłębek nici gdzie milczenie
białego cienia ciągnie kamień
jest tylko gwizd i liściu zamęt

ze środka ziemi zapach w kłębach
świat między węchem a zdziwieniem

wtedy przychodzi pewny dotyk
rzeczom przywraca nieruchomość
nad kłamstwo uszu oczu zamęt
dziesięciu palców rośnie tama
nieufność twarda i niewierna
układa palce w ranie świata
i od pozoru rzecz oddziela

o najprawdziwszy ty jedynie
potrafisz wypowiedzieć miłość
ty jeden możesz mnie pocieszyć
bośmy oboje głusi ślepi

- na skraju prawdy rośnie dotyk

I jeszcze: ale nie,bo całego Herberta musiałabym tu przepisać:)

Leśmian

[Gość: szamanka]

Po co tyle świec nade mną, tyle twarzy?
Ciału memu nic już złego się nie zdarzy.
Wszyscy stoją, a ja jeden tylko leżę
-Żal nieszczery, a umierać trzeba szczerze.
Leżę właśnie, zapatrzony w wieńców liście,
Uroczyście - wiekuiście - osobiście.
Śmierć, co ścichła, znów zaczyna w głowie szumieć,
Lecz rozumiem, że nie trzeba nic rozumieć...
Tak mi ciężko zaznajamiać się z mogiłą,
Tak się nie chce być kimś innym, niż się było!

zapomniany cokolwiek...

[Gość: loleńka]

Siano pachnie snem
siano pachniało w dawnych snach
popołudnia wiejskie grzeją żytem
słońce dzwoni w rzekę z rozbłyskanych blach
życie - pola - złotolite

Wieczorem przez niebo pomost
wieczór i nieszpór
mleczne krowy wracają do domostw
przeżuwać nad korytem pełnym zmierzchu

Nocami spod ramion krzyżów na rozdrogach
sypie się gwiazd błękitne próchno
chmurki siedzą przed progiem w murawie
to kule białego puchu
dmuchawiec

Księżyc idzie srebrne chusty prać
świerszczyki świergocą w stogach
czegóż się bać
Przecież siano pachnie snem
a ukryta w nim melodia kantyczki
tuli do mnie dziecięce policzki
chroni przed złem

[elring]

Zapomniany? Nie przez wszystkich.

życie jest snem krótkim
mówi głos z prawej strony
życie snem krótkim
wtóruje ze smutkiem
głos lewy przyciszony
życie snem krótkim
to trzeci
nieodgadniony

[elfryda]

"Wsłuchać się w szum wód głuchy, zimny i jednaki
I przez fale rozeznać myśl wód jak przez znaki,
Dać się unosić wiatrom, nie wiedzieć gdzie lotnym
I zgłębić każdy pęd w ich ruchu kołowrotnym...

Wnurzyć się w łono rzeki z rybami...

Ich okiem nieruchomym jak gwiazda..."


To Mickiewicz; jeden z jego ostanich utworów, właściwie tylko szkic wiersza,
znaleziony w jego papierach po śmierci. Nie wiem, czy to tylko kwestia doboru
głosek, ale pierwszy wers tego urywka mnie zniewala. Od kiedy go pierwszy raz
przeczytałam, już każdy jednostajny szum wody jest dla mnie właśnie taki -
"głuchy, zimny i jednaki..."

[Gość: blesia]

Wybaczcie mi to...


Nie odpowiadam, na wasze listy telefony.
Porzucam przyjaźnie.

Wybaczcie mi to...
Coraz bardziej przywiązuję się do siebie,
Wycofuję się w głąb.
Nie zadziwia mnie naród.
Nie zadziwia mnie tłum.

Zwycięstwa i klęski łączą się w jedno.
Zyski i straty łączą się w jedno.

Na wrzosowiskach podziwiam motyla.
Nocami karmię nietoperze.

Z wierzchołka góry
obserwuję
zachodząca ostrygę słońca.

Wybaczcie mi to...


Ewa Lipska

[Gość: blesia]

Życie na poczekaniu


Życie na poczekaniu.
Przedstawienie bez próby.
Ciało bez przymiarki.
Głowa bez namysłu.

Nie znam roli, którą gram.
Wiem tylko, że jest moja, niewymienna.

O czym jest sztuka,
zgadywać muszę wprost na scenie.

Kiepsko przygotowana do zaszczytu życia,
narzucone mi tempo akcji znoszę z trudem.
Improwizuję, choć brzydzę się improwizacją.
Potykam się co krok o nieznajomość rzeczy.
Mój sposób bycia zatrąca zaściankiem.
Moje instynkty to amatorszczyzna.
Trema, tłumacząc mnie, tym bardziej upokarza.
Okoliczności łagodzące odczuwam jako okrutne.

Nie do cofnięcia słowa i odruchy,
nie doliczone gwiazdy,
charakter jak płaszcz w biegu dopinany -
oto żałosne skutki tej nagłości.

Gdyby choć jedną środę przećwiczyć zawczasu,
albo choć jeden czwartek raz jeszcze powtórzyć!
A tu już piątek nadchodzi z nie znanym mi scenariuszem.
Czy to w porządku - pytam
(z chrypką w głosie,
bo nawet mi nie dano odchrząknąć za kulisami).
Złudna jest myśl, że to tylko pobieżny egzamin
składany w prowizorycznym pomieszczeniu. Nie.
Stoję wśród dekoracji i widzę, jak są solidne.
Uderza mnie precyzja wszelkich rekwizytów.
Aparatura obrotowa działa od długiej już chwili.
Pozapalane zostały najdalsze nawet mgławice.
Och, nie mam wątpliwości, że to premiera.
I cokolwiek uczynię,
zamieni się na zawsze w to, co uczyniłam.


Wisława Szymborska

wordsworth

[Gość: sadie]

Though nothing can bring back the hour Of splendour in the grass, of glory in
the flower; We will grieve not, rather find Strength in what remains behind, In
the primal sympathy Which having been must ever be, In the soothing thoughts
that spring Out of human suffering, In the faith that looks through death, In
years that bring the philosophic mind.
"splendor in the grass"
..od pewnego czasu szukam polskiego tlumaczenia..niestety bez skutku..jesli
ktos sie natknal na takie..
i musi byc tez Rilke:
"Zgaś moje oczy:ja Cię widzieć mogę
uszy zatrzaśnij:ja Ciebie usłyszę-
i ja do Ciebie bez nóg znajdę drogę
i bez ust krzyk mój cisnę w Twoją ciszę"

[Gość: linka]

Wincenty Faber

"Ostatnia miłość"

Spójrz jakie trudne. Budowanie gwiazdy.
Z rąk rozłożonych. Lub splecionych mocno.
A jeszcze trudniej kochać cię dzień po dniu
grającą pralką, żyletką lub szczotką.

I chorą nerką. Zepsutym żołądkiem,
strachem o jutro związanym w nerwicę.
Jak ci powiedzieć, że nie ma pieniędzy?
To się nie mieści w żadnej poetyce.

Ognisko rzuca cień przy pełnym słońcu
i gasną iskry - żywy sznur korali.
A ile ognisk, spojrzeń w oczy trzeba
ażeby gwiazdę daleką rozpalić.

I trudno płomień ugasić płomieniem.
Gdy gorejemy. Dwugłowa pochodnia.
A skoro nigdy płomień się dopali.
Odpoczywamy w cieniu tego ognia.

A są w nim żagwie i małe i duże,
i tajemnice nie nazwane głośno.
Ostatnia miłość ściera z szafy kurze.
Czy się kochamy ostatnią miłością.

2 wiersze

[Gość: Yennefer]

Stanisław Grochowiak
Do S...

Bunt nie przemija, bunt się ustatecznia;
Jest teraz w locie: dojrzałym, dokolnym,
Jakim kołują doświadczone orły.

Bunt się uskrzydla tak - jak udorzecznia.

Bo wpierw to było jakby piaskiem w oczy,
Turniejem chłopców na słonecznej plaży;
A teraz ciężki; teraz więcej waży.
Bunt się uskrzydla tak - jak w kamień toczy.

I pomyśl: czułość, ta świetlista kula,
Teraz dopiero w mym pobliżu płonie,
Luzując szczęki, łagodząc me dłonie.

Bunt się uskrzydla tak - jak się uczula.



W.H. Auden
FUNERAL BLUES

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policeman wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my east and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever: I was wrong.

The stars are not wanted now; put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood;
For nothing now can ever come to any good.

[Gość: Myszor]

"Śpieszmy się" (Ks. Jan Twardowski)

(Annie Kamieńskiej)
Śpieszmy sie kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz no pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk troche niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widziec naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciążza mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnie pierwszą


A poza tym - wszystkie wiersze księdza i Edwarda Stachury.

[justa28]

To też jeden z moich ulubionych:)

dzisiaj, Lorka

[perli]

Serenada

Noc się zanurza w wodzie
u brzegów trzciną zarosłych,
a w krągłych piersiach Lolity
umierają gałęzie z miłości.

Umierają gałęzie z miłości

Nad marcowymi mostami
noc naga, świetlista śpiewa.
Słonawą wodą i nardem
Lolita ciało polewa.

Umierają gałęzie z miłości.

Już noc z anyżu i srebra
rozbłyska ponad dachami.
Srebro strumieni i luster.
Jej smukłych ud biały anyż.

Umierają gałęzie z miłości.

[Gość: karol]

Iwaszkiewicz: "Nim przyjdzie wiosna", Miłosz;"Nigdy od ciebie miasto..." i
Norwid;"Bema pamięci..."

[Gość: sona]

Może nie ulubiony, ale taki który mnie poruszył. Recytował go, moim zdaniem po
prostu genialnie Daniel Olbrychski, w czasie koncetu z okazji 65-lecia Państwa
Podziemnego".
"Zemsta, zemsta na wroga
z Bogiem, a choćby i mimo Boga.."
(III cz."Dziadów" A.Mickiewicza)

[agawka2]

Kocham poezję Herberta, ilekroć czytam wiersz "Apollo i Marsjasz" i dochodze do
końca przechodzą mnie fale dreszczy, choć znam go na pamięć... dziwne...

[Gość: obca]

pomimo ze x.Twardowski nie jest dla mnie w calej swej tworczosci tak
fascynujacy jak inni poeci to jednak do jego wiersza nelzy moj "tytul" na
ulubiony wiersz

skrupuły pustelnika


Tak zająłem się sobą że czekałem aby nikt nie przyszedł
stale prosiłem o jeden tylko bilet dla siebie
nawet nic mi się nie śniło
bo śpi się dla siebie ale sny ma się dla drugich
jeśli płakałem - to niefachowo
bo do płaczu potrzebne są dwa serca
broniłem tak gorliwie Boga że trzepnąłem w mordę człowieka
myślałem że kobieta nie ma duszy a jeśli ma to trzy czwarte
założyłem w sercu tajną radiostację i nadawałem tylko swój program
przygotowałem sobie kawalerkę na cmentarzu
i w ogóle zapomniałem że do nieba idzie się parami nie gęsiego
nawet dyskretny anioł nie stoi osobno

[Gość: 02l]

Podobno dobry wiersz to taki wiersz, przy którego lekturze czytelnikowi ciarki
po plecach przechodzą. "Apollo i Marsjasz" bez wątpienia jest wierszem
doskonałym, czyli paraliżującym...