KSIĄŻKI KTÓRE PRZECZYTAŁEM A NIE POWINIENEM BO ...

[Gość: red]

POŻYTKU ŻADNEGO MI TO NIE PRZYNIOSŁO!O JAKICH TYTUŁACH MOGLIBYŚCIE TAK
POWIEDZIEĆ?

[kampysia]

"Malowany ptak" Kosinskiego - ohydna, obrzydliwa ksiazka, ktora wszystko
wykoslawia i chce sie ja jak najszybciej zapomniec, a niestety zostawia jakis
brzydki slad...

[weatherwax]

Zgadza się, jeśli chodzi o "Malowanego Ptaka" - dokładnie tak.

Poza tym J.L. Wiśniewski "S@motność w sieci" - grafomania bez głębi
psychologicznej, bez najprostszej stylizacji języka (sprzątaczka mówi tak samo
jak profesor), dygresyjna jak Beniowski, literacko płaska, ale - och! ach! jak
pięknie on pisze o miłości!!! O czym?

I jeszcze "Alchemik" P.Cohello (Coelho?) - zbiór złotych myśli dla
nieoczytanych gimnazjalistek.

I jeszcze Orson Scott Card "Szkatułka" - obrzydliwy horror
pseudopsychologiczny. Aż wstyd się przyznać, że się cos takiego czytało.

tak! tak! tak!

[moony7]

to odnośnie Wiśniewskiego, zgadzam się co do słowa! I na boku pytanie: jak to
się dzieje, że o niektórych rzeczach media trąbią, że kicz, a o innych wcale i
najpoważniejsze tygodniki tzw. opiniotwórcze chwalą chałę pod niebiosa? Czyżby -
o zgrozo! - nie były bezstronne?

[Gość: jaija]

Granica Nałkowskiej. Aż dziw bierze, że to lektura szkolna. Co za nudy, strata
czasu. Poza tym Pałuba Irzykowskiego. I jakieś horrorki - Mastertona jeden
był:), reszty autorów nie pamiętam (ale nie King, bo tego akurat lubię czytać).

[Gość: Daniel]

też bym zaliczył tutaj "granicę", ale nie zrobiłem tylko dlatego, że to lektura
szkolna ;) jako czytelnik "nie powinienem" tego czytać, po prostu zostałem
zmuszony gwałtem do pochłonięcia tego badziewia...

[kampysia]

Sa tez lektury szkolne, ktore sie przeczytalo, a bylo na to za wczesnie, w
zwiazku z czym dziecko niewiele zrozumialo, lektura jemu sie nie podobala i sie
zniechecilo do pisarza, albo - co gorsza - do czytania w ogole! Ja sie do
niczego jakos bardzo nie zniechecilam, ale nie podobal mi sie Sienkiewicz,
Zeromski - moze za wczesnie kazano nam to czytac?

Nic mi nie dala "Pani Bovary" i "Ojciec Goriot" - nuda i glupota, wielki
infantylizm.

[jeremiad]

Dla mnie stratą czasu było czytanie Grocholi, nie zmarnowałam na szczęście
czasu na Bridget Jones(zajrzałam do tej książki po przeczytaniu strony już
wiedziałam że nie chce jej czytać)...

[staua]

Troche takich bylo. Ze wstydem:
-Dan Brown - "Kod Leonarda" i "Anioly i Demony" (pierwsza - chcialam miec
wlasne zdanie i kupilam na lot transatlantycki, przeczytalam w trakcie lotu i
zdecydowalam sie na druga - z rozpedu, ale juz mnie strasznie zniesmaczylo to
powielanie schematow)
-Fanny Flagg "Over the Rainbow" - znudzila mnie, strata czasu bo nic
poznawczego ani ciekawego stylu tam nie bylo
-w szkole sredniej pracowalam w mini - ksiegarni i czytalam wszystko, co tam
bylo, a ze wlasciciel byl nastawiony na popularna literature, przeczytalam
calego Mastertona i sporo Danielle Steel :-)
-do tej kategorii moge tez zaliczyc czytanie w kolko "Jezycjady", ktora znam
juz przeciez na pamiec.

[Gość: zniesmaczona]

Alchemik Cohelo!!! Cos potwornego!!! Człowiek przez 100 stron wciska ci tak
zwane "prawdy życiowe" pisząc jedno i to samo, powtarzając jak papuga te same
mysli i twierdzenia. Książka na poziomie dody (podobno jej ulubiona).

[Gość: staravenus]

a moglabys kampysiu rozwinac zlota mysl o glupocie i infantylizmie Pani Bovary ???
bardzo mnie to zaintrygowalo..



.
> Nic mi nie dala "Pani Bovary" i "Ojciec Goriot" - nuda i glupota, wielki
> infantylizm.

[Gość: szczurka]

"Seks w Wielkim Mieście". Przeczytałam całe to "dzieło" ze względu na serial,
który ma całkiem fajny klimacik, miło obejrzec w chwili relaksu. Liczyłam-w
swojej czytelniczej naiwności- na przyjemne dopełnienie. No niestety..hmmm....
Wiecej grzechów nie pamiętam. Pozdrawiam.

[karol.mojzesz]

Podoba mi się ten wątek, podzielam Waszą opinię o książkach, które
wymieniliście (-niłyście), choć nie czytałem np. Grocholi. Ja dorzucę od siebie
Pilcha "Pod Mocnym Aniołem". Jako że jego felietonistyka mnie nie pociąga
(nudna, jak cholera jakaś), to "pijacką" książkę kupiłem z wielką nadzieją. Mój
stosunek do polskiej literatury był wówczas (i jest do dziś!) jak najbardziej
negatywny, więc "Anioł" jawił mi się jako owo światło w tunelu. Intuicyjnie
czułem, że będzie to przełom w tym moim kaprawym patrzeniu na polskich autorów.
Już po kilkunastu stronach zawiodłem się, kolejne mnie rozczarowały, aż gdzieś
w połowie, po prostu, zrezygnowałem zniesmaczony. Czułem sie "przecw..owany".
Leży ta - okrzyczana dziełem - książka do dziś gdzieś pod sufitem w moim
mieszkaniu, gdzie króluje kurz, a ścierka nie dochodzi. Rozczarowanie totalne!
Książka jest tak napisana, że emocji bohatera nie podziela czytelnik mojego
pokroju. Te rozterki i cierpienia bohatera nie stają się moimi. Inaczej było
czytając genialne: "Moskwa-Pietuszki" czy "Pod wulkanem". A nawet "Salon
wytrzeźwień" Niziurskiego. Tam mróz po kościach chadza. Oderwać się nie można.
Jak od silnego magnesu. U Pilcha tego nie znajduję. Czytam, czytam i im dalej
brnę w tekst, tym bardziej pragnę to skończyć i się upić. Autor sili się na
pisarza (PO CO???), popisuje się wybornym stylem, ale brakuje lekkości
geniusza, tej iskierki bożej, która odróżnia dobrego rzemieślnika od pióra
osobliwego. Czytając Pilcha mam wrażenie, że alkoholizm autora jest tylko
pretekstem dla popełnienia tej książki, jakby on chciał zrobić na tym "deal".
Wykreować się na efektownym temacie. Ta jego "poezja" jest przycężka. Dobrą
charakteryzuje m. in. to, że sama wchodzi do głowy, zahacza człowieka
delikatnie, bezboleśnie operuje na nas, zaś sens otwiera się przed nami niejako
podświadomie. Twórczość podrabiana zawsze będzie pachniała sztucznotą, nie
obroni się sama, więc potrzebuje marketingu.

[Gość: Margo]

Wszystkie książki Joanny Chmielewskiej nowej generacji, produkowane w tempie
przeciętnie 2 na rok i porażające schematyzmem i czepianiem się tych samych
wątkkow. Kiedyś zaśmiewałam się czytając jej ksiażki, skrzyły się humorem,
językowo były nie do podrobienia.. A teraz czytam z rozpędu i kolejną książkę
odkładam z niesmakiem. Nie smiem twierdzić, ze ona się zestarzała i brakuje jej
pomysłów. Może to ja już się stazreję?

[jogardii]

"RUBIO" Wharton'a - obrzydlistwo ! Więcej po książki tego autora nie sięgnę.

[mrofka1]

Dan Brown - media trąbią na temat jego prozy, a ja sie strasznie wynudziłam i w
męczarniach dobrnęłam do końca

[bastard_bloodwritten]

ja nie czytam takich książek, więc nie mam się czego wstydzić :)

były takie, które zacząłem, ale nie skończyłem - np. Colin Forbes

[Gość: Magda]

Bardzo mi się spodobało, jak pięknie umiesz "wydobyć" słowo: trafne w
odpowiednim miejscu. Czy zajmujesz się literaturą profesjonalnie?
"Tam mróz po kościach chadza."
"...książka do dziś gdzieś pod sufitem w moim
> mieszkaniu, gdzie króluje kurz, a ścierka nie dochodzi."
Cudnie się to czyta.
A co do Pilcha (wykreowanego między innymi przez GW z racji koligacji), to
uważam, że jest największym literackim, a może jednak tylko książkowym autystą
w Polsce. Na mnie nie zarobi ani grosza.

[__jw]

Na szczęście nie ma obowiązku czytania do końca :) Po paru stronach wrzucam do
koszyka: "Coś tam w sieci", "Kod Leonarda" (czy jakoś tak), całego Łortona i
Koello :)

Koello to mój faworyt ::)) Tego nie powinno się czytać nawet na bezrybiu.

[Gość: magda]

wspomniany już "malowany ptak" kosińskiego - czysty sadomasochizm

grochola owszem

[Gość: ola]

Przereklamowana... proza sama w sobie kiepska a najgorsze,to to ze wciagajaca
jak brazylijska telenowela, przeczytasz i nie masz z tego nic no moze poza
swiadomoscia ze wszystkie kobiety sa niedorozwiniete i bez facetow to zyc
sie nie da... a no i ze seks czasem moze byc udany i orgazmow nie trzeba
udawac!!!

[Gość: kahate]

Podielam niechęć do koelo i łortona (piszę z polska, bo żyją ci pisarze,
wyłącznie chyba z polskich czytelników). Zastanawia mnie z czego wynika ta ich
popularność w kraju nad Wisłą. Marketing wyłącznie? Nie może być! Przecież
tysiące czytają i rzeczywiście się zachwycają! Skąd? Czym? Pojąć nie potrafię.
Przebrnąć przez to trudno. Nudą powiewa, grafomaństwem i infantylnym
moralizatorstwem.
Totalna strata czasu to książki Robina Cooka. Brak alternatywy pchnął mnie ku
nim podczas wakacji. Pożyteczniej byłoby w niebo popatrzeć.

[lemuriza]

o matko, rozumiem Waszą niechęć do niektórych książek, ale ton, którym
przemawiacie ( w większości) i ta wyczuwalna w wypowiedziach niechęć do tych,
którzy czytają to czego Wy juz nie tkniecie...
Więcej tolerancji.
Niech sobie czytają.

[Gość: Tete]

"Miasto Bestii" Isabelle Allende. Zastanawiam sie tylko po co w ogole Allende
napisala tak glupia ksiazke...lepiej pisac rzadziej a dobrze niz pokazywac
swiatu takie beznadziejne wypociny. Jak wspomne "Dom Duchow" to lza sie az
kreci w oku. Czy Allende napisze jeszcze cos sensownego? Po tym co ostatnio
wydala zaczynam powtpiewac:(

[Gość: beciq]

"alchemik" strata czasu...

kod leonarda

[rafi.raf]

kod leonardo da vinci - zmarnowalem swoj czas, a nie mogle odlozyc rozpoczetej historii... niestety.

[mayessa]

"Pod sloncem Toskanii" "Pod Mocnym Aniolem"

[tomb_raider]

w moim przypadku książki zbyteczne to- Alchemik, Ludzie bezdomni Żeromskiego
(przeczytałam, bo to lektura, ale było ciężko, widać chwilowe przebłyski
geniuszu autora, które jednak giną wśród wielu niepotrzebnych zdań- a
Przedwiośnie było niczego sobie); Grochola, książki fantastyczne i horrory
klasy B, oraz "ksiązki, które odmienią twoje życie" czyli quasipsychologiczne
brednie podlane niestrawnym dla mnie sosem amerykańskiej mentalności.
są tez książki, które mi zaszkodziły, ale to juz opisane zostało
jako "bovaryzm", czyli uciekanie od prawdziwego życia w fikcję, i późniejsze
ocenianie życia realnego podług standardów ksiażkowych, ale to inna bajka;
"Pod Mocnym Aniołem" podobało mi się w samej sferze opisu alkoholizmu, za to
wychodzenie z niego dla miłości wydało mi sie mocno naciągane, ale cóż-
podstawowym problemem Polski jako takiej jest niedobór talentów w każdej
dziedzinie, oraz brak rynkowych mechanizmów selekcji, i na tle tych starych
znajomków, których nikt nie chce czytać, a oni z uporem są wydawani i
lansowani, Pilch prezentuje się nie tak źle, chociaż myślę, że powinien
zmniejszyć poważnie częstotliwośc swych felietonów w "Polityce" bo konceptu
starcza mu co najwyzej na co trzeci...

[Gość: Daniel]

Wiesław Myśliwski - Kamień na kamieniu
Nicholas Evans - Zaklinacz koni

nie dość że strata czasu, to jeszcze męczące!!!

[asia152]

Zdecydowanie - Imię Róży (Umberto Eco)!!!!!!!

[Gość: daria13]

Do Asi152!!!!
Staram się nikogo nie oceniać a tym bardziej nie obrażać, ale tym razem nie
mogę się powstrzymać; jeśli uważasz za stratę czasu lekturę Imienia Róży to
liczba w Twoim niku jest chyba liczbą szarych komórek w Twoim mózgu. To
świetna, inteligentna i pouczająca książka. Bardzo Ci się dziwię. Chyba, że
masz jakieś sensowne argumenty przeciwko Eco. Jestem ciekawa.

[Gość: wiktoria]

Nie rozumiem - jeżeli ktoś nie lubi Eco, to znaczy, że coś nie tak z jego
szarymi komórkami? Przeczytałam Imię Róży i podobnie jak Asia 152 uważam czas
spędzony przy tej książce za stracony. Dlaczego? Nic nie wyniosłam z tej
książki, może oprócz pewnej wiedzy o średniowieczu, ale znam ciekawsze i
przyjemniejsze sposobyzdobywania tej wiedzy. A jakie Ty masz argumenty, że
obrażasz osoby myślące inaczej? Książka jest świetna - rzecz gustu, pouczająca -
możesz wskazać, o czym? inteligentna - zgadza się, tylko co z tego?
Inteligentnie napisanych książek jest wiele, ale dla mnie najważniejsza jest
treść, pewne prawdy ogólne, które autor przekazuje czytelnikom albo po prostu
ciekawa fabuła.
Nie mówię, że książka jest bezwartościowa, ale to, że ja z niej nic nie
wyniosłam i dla mnie był to czas stracony. A dyskusja za czy przeciwko Eco jest
bez sensu. Nie mam nic przeciwko Eco, ale jego ksiązki mi się nie podobają,
chociaż przyznaję, że napisane są bardzo sprawnie. Może po prostu mam inny typ
wrażliwości, inne rzeczy mnie interesują i nie sądzę, żeby to miało związek z
ilością szarych komórek w moim mózgu.

[Gość: Daria13]

O gustach się nie dyskutuje i potrafię zrozumieć, że ktoś może nie lubić Eco,
ale tematem wątku miało być wymienienie książek całkowicie bezwartościowych, a
jak mi Bóg miły Imie Róży jest jedną z ostatnich książek, jakie takim mianem
można określić, z całym obiektywizmem. Wiktoria może słusznie oburzyła się na
mnie za obrażanie forumowiczki, trochę się tego wsdydzę, ale jej wypowiedź jest
bardzo niespójna. Pisze, że z książki dowiedziała się nieco o Średniowieczu, a
dalej twierdzi, że w ogóle nie jest pouczająca, przyznaje że jest inteligentna,
ale jej się nie podoba.Trochę logiki, proszę!
Doskonale rozumiem, że można nie lubić np Dostojewskiego, ale każdy myślący
człowiek musi uznac jego geniusz. Co nie oznacza oczywiście, że porównuję Eco
do Dostojewskiego; chodziło mi tylko o podanie przykładu, że do pewnych autorów
i dzieł należy podchodzić z pewną pokorą.
Nota bene, kiedyś ktoś z moich znajomych opowiadał jak zaczął czytać Szarańczę
Marqueza i stwierdził kolejny raz, że ten pisarz to cytuję: "kupa gówna".
Ratunku!!!!!!!! Można nie lubić, ale chyba są jakieś autorytety i "świętości".

[Gość: Daria13]

Zapomniałam zapytać Wiktorię: jeśli z Imienia Róży nie wyniosłaś żadnych "prawd
ogólnych" a sensacyjna bądź co bądź fabuła Cię nie wciągnęła, to ciekawa
jestem, jakie książki czytasz, żeby spełniały w Twoim odczuciu te wymogi? Co
porusza Twoją wrażliwość, jak to określiłaś? Wiem, że do sensacyjnej fabuły Eco
wplótł mnóstwo dygresji i dywagacji, które niektórych mogą zmęczyć, ale to
właśnie w nich zawarte są te przez Ciebie pożądane "prawdy ogólne".
Podejrzewam, może niesłusznie, że nie udało Ci się przeczytać całej książki, bo
aż trudno uwierzyć, że po przeczytaniu całości można ją tak potraktować.
Pozdrawiam

[Gość: wiktoria]

Przeczytałam Imię Róży od deski do deski. Zacisnęłam zęby i dobrnęłam do końca.
Zmęczyły mnie nie tyle dygresje i dywagacje, które zreszta średnio do mnie
trafiały, ale drastyczne sytuacje i opisy, których po prostu nie lubię.
A co do książek, które czytam najchętniej, w pierwszej chwili przychodzą mi do
głwoy następujący autorzy: Dostojewski, Tołstoj (poza Wojną i pokojem - tego
nie mogę absolutnie, chociaż jest to dzieło niewątpliwie wybitne), Żeromski,
Kundera, Wańkowicz, Iwaszkiewicz, Kapuściński, Odojewski. Jak widzisz, duża
różnorodność.

[Gość: daria13]

Droga Wiktorio!
Bardzo Cię przepraszam za podejrzenie, że nie przeczytałaś całego Imienia Róży,
jednak okazuje się, że jestem paskudnie nietolerancyjna.Swoją drogą zawsze
intrygowało mnie, dlaczego niektórzy ludzie zaciskają zęby i na siłę kończą
książkę, która im tak naprawdę nie odpowiada.Ja tak nie umiem, choć nie raz nad
tym ubolewam (chciałabym np koniecznie przeczytać Czarodziejską Górę a nijak
nie mogę przebrnąć przez początek, a przecież wiem, że dzieło wielkim jest).
Co do drastyczności opisów w Imieniu Róży, tego już doprawdy nie rozumiem, albo
jesteś nad wyraz delikatną osobą, albo ja bardzo gruboskórną, ale wydaje mi
się, że człowiek dużo czytający, a za takie się chyba mamy, zetknął się z o
wiele drastyczniejszymi opisami. Życie jest drasyczne i jeśli czytamy o życiu
musimy to ścierpieć, inaczej zawężamy sobie bardzo horyzonty.
Co do różnorodności czytanych przez Ciebie autorów raczej bym się nie zgodziła,
toż to niemal wyłącznie klasyka.Ja obok Kundery i Marqueza, których kocham
wyjątkowo, czytam i Philipa Dicka i wstyd się przyznać Sapkowskiego, a wczoraj
skończyłam Pianistkę Elfride Jelinek. Ta to by Cię dopiero
poraziła "drasycznymi sytuacjami i opisami".
Moim zdaniem człowiek, który ma się za zagorzałego czytelnika powinien wciąż
rozszerzać swoje horyzonty i starać się poznawać prawdziwą różnorodność
literacką.
Pozdrawiam serdecznie

[Gość: wiktoria]

Opisy może nie są szczególnie drastyczne w swej treści, ale niesamowicie
sugestywne i działają na wybraźnię, stąd może odbieram je tak, a nie inaczej.
Niektóre sceny dłudo tkwiły mi w pamięci po przeczytaniu książki.
A co do czytania książek na siłe - zdarza mi się to przypadku tzw. wielkich
dzieł, staram się zrozumieć, co jest w takiej książce, że zachwyca. Przyznam
jednak uczciwie, że nie zawsze mi się to udaje. O ile dałam sobie radę z
Imieniem Róży i z Czarodziejską Górą, o tyle padłam w połowie pierwszego tomu
Poszukiwania straconego czasu i po kilku stronach Ulissesa.

[Gość: Daria13]

Wciąż Cię nie rozumiem. Dla mnie miarą wielkości książki (wegług moich
osobistych kryteriów) jest właśnie to, że jest "sugestywna i działa na moją
wyobraźnię" oraz, że "niektóre sceny długo tkwiły mi w pamięci". I o to właśnie
chodzi.
Ja też podobnie jak Ty zabieram się za wielkie dzieła, żeby sprawdzić co w nich
zachwyca.Ulissesa nie zdzierżyłam, u Prousta nawet do połowy nie doszłam, ale
za to uwielbiałam i zaczytywałam się w Kawce, Sartrze, Camusie i Beckecie, choć
działo się to we wczesnej młodości, kiedy umysł był chyba bardziej elastyczny.
Może teraz jestem już za stara na zbyt duży wysiłek intelektualny.
A może to permanentny brak czasu i dopiero na emeryturze uda nam się wielkich
mistrzów jeszcze zgłębić? Oby.
Przeprośmy może autora wątku, za to, że tak daleko odbiegłyśmy od meritum. Ale
jest bardzo miło.

[Gość: wiktoria]

Tyle że to, co utkwiło mi w pamięci po przeczytaniu Imienia Róży, to nogi
wystające z kadzi...
Też sobie obiecuję, że na emeryturze będę zgłębiac klasyków, a ponadto sięgnę
do wielkich filozofów. Praca zawodowa jest nieco męcząca intelektualnie i
trochę trudno jest mi wieczorem sięgać do wielkiej literatury, wolę coś
lżejszego, ostatnio np. z przyjemnością przeczytałam Witaj smutku Francoise
Sagan, polecam, zwłaszcza że lubisz inteligentne książki