Podróże literackie

[monikate]

Śladem pisarzy, w miejsca, gdzie żyli i tworzyli. Tropem bohaterów literatury
pięknej. Odbyliście? Rozmyślnie, przypadkowo, okazyjnie. Napiszcie o swoich
wrażeniach!
Zainspirowała mnie yanga, wspominająca w wątku "kryminał/thriller" o swojej
podróży na Maderę, gdzie dzieje się część powieści Goddarda "Zbyt późno".
Moje literackie podróże:
1. Anglia, Yorkshire. Haworth i muzeum sióstr Bronte-plebania, gdzie ongiś ta
rodzina mieszkała. Już przed rogatkami, za rogatkami i w całym miasteczku
widoczne podejście mieszkańców i ich zdawanie sobie sprawy z tego, co to
znaczy... wizerunki Charlotte, Anne i Emily na drogowskazach, na kubkach, na
ścierkach do naczyń, wyciśnięte w mydle kupowanym na wagę. Ceny wszystkiego
wyśrubowane ile można. Domy stare-i-chyba-robione-trochę-na-stare. Stare
gospody, oznakowana gospoda, gdzie chadzał Branwell Bronte. Mieszkańcy
Haworth doskonale zdają sobie sprawę z wagi tego miejsca! Bardzo biznesowe
podejście, ale miało to swój urok. Plebania=muzeum zachowała swój klimat.
Dobry przewodnik. Do kupienia książki o rodzinie Bronte, o plebanii. Plebania
stoi na cmentarzu, widok na grobowce bodajże ze wszystkich okien. Może to
przynosić napady ciężkiej melancholii. Sporo czasu spędziłam przed oszkloną
gablotą, gdzie wystawione były suknia i pantofle Charlotte. Z podziwem-suknia
na oko miała ze 40 cm w talii! A pantofle, nie dość, że małe, to były
niesamowicie wąskie! Gdzie nam do nich... To był rok 1993.
2. Poznań, Jeżyce. Wizyta rodzinna. Telefon do pani Małgorzaty Musierowicz
zastrzeżony. Przeszłyśmy się z córką po dzielnicy, śladami
bohaterów "Jeżycjady". Z zewnątrz wszystko się zgadzało! I kamienica na
Rooswelta 5, i wille przy ul. Krasińskiego, ul. Słowackiego. Przy tej
ostatniej kamienica, gdzie mieszka pisarka. Domofon, przy nim jej nazwisko.
Ze skrępowaniem okropnym zadzwoniłam, p. Musierowicz w domu była, szybko
przeprosiłam i zapytałam, czy nie mogę na moment wejść po autograf dla
dziecka. Pozwoliła, była przemiła, mieszkanie strasznie stylowe i w książki
bogate. Po otrzymaniu dedykacji na "Pulpecji" szybko się zmyłyśmy. Chętnie
dłużej by się zostało... ale wiadomo. Takich nalotów p. Musierowicz zapewne
ma więcej. Wrażenie nader miłe i ciepłe! To był rok 1996.
Macie podobne wspomnienia?

Marzenie do realizacji śladami stóp...

[makusia_p]

Nie zrealizowałam jeszcze tych marzeń ale...
Wierzę że będzie mi to pisane, a wtedy...
Drohobycz - szlakiem bliskiego mi B.Schulza,
Petersburg - szlakami stóp bohaterów Gogola i literackim szlakiem wspomnienia
J.Brodskiego,
Lizbona - z sercem i pamięcią przepełnioną osobą F.Pessoy,
Barcelona - z "Cieniem wiatru" Zafona pod pachą...
To na początek :)

[makusia_p]

I jeszcze:
Wilno - dzięki "Tuli" J.Kuncinasa,
San Michele po lekturze A.Munthe...

[yanga]

No patrz, chyba jednocześnie pomyślałyśmy o tym! Ja jeszcze pisałam, a Ty
zdążyłaś wysłać...

[makusia_p]

To miłe :)
A zostały wymienione tylko miejsca z tych najważniejszych, bo jakże "można
zamknąć świat w skorupce orzecha"?
:) Pozdrawiam Yango :)

[yanga]

Pozdrawiam wzajemnie :-))), ale niestety na St Michel nie byłam :(, a moje
zdziwienie odnosi się do Monikate i tytułu wątku, który się pojawił parę minut
przed moim na ten sam temat, w czasie kiedy pisałam swój post.

Yango!

[monikate]

:)))))
Miło jest podobnie myśleć! Dziekuję za inspirację!

[iwka_j]

monikate!
wiec zadzwonilas? ale ci zazdroszcze!!!!! ja nie zadzwonilam, jakos szkoda mi bylo MM, bo
pewnie co chwilke ja ktos "nachodzi", ale jednak zaluje, ze nie moglam jej poznac, popatrzec na
nia:-) stalam troche pod klatka i czekalam, miejac nadzieje, ze moze przypadkiem wyjdzie:-)
wiesz, kiedys napisalam do MM dwa listy i dostalam od niej odpowiedzi. wydawalo mi sie to tak
mile, ze az nierealne, nawet troche bylo mi jej szkoda, bo pewnie malo ma czasu a duzo zajec,
a jednak napisala!!!!!
co do dzielnicy to troche sie rozczarowalam, bo wyobrazalam ja sobie jakos (no jak by to
napisac...) pelne magii(?), bardziej kolorowe(?)? przede wszystkim naprawde jest o wiele
bardziej obskorna niz w mojej wyobrazni. Ale nie bylo to jakies wielkie rozczarowanie, dlatego
uwazam, ze warto bylo!!!!!
pozdrawiam

[iwka_j]

a ile twoja corcia ma lat? albo raczej ile miala przy wizycie u M. Musierowicz?,bo ja mam
roczna Natusie (inspiracja do imienia byla jedna corka borejkow:))))) ) wiec gdy natusia podrosnie
to moze wtedy zadzwonimy:-)))))))

iwko_j!

[monikate]

Wtedy córcia miała 14 lat.
Też mi szkoda było pani MM, myślałam tak samo, jak Ty. Lecz mieszkam kawał
drogi od Poznania, więc zważywszy, iż następna okazja nie wiadomo, kiedy
będzie, zrobiłam, jak zrobiłam. Boszsz, zapomniałam, że przecież wymieniłyśmy z
panią MM adresy i 2 lata przysyłałyśmy sobie kartki na święta. Potem się to
jakoś urwało. Zmobilizowało mnie to wspominanie, wyślę kartkę na Wielkanoc.
Natalia to śliczne imię! Pozdrawiam serdecznie, m.

[iwka_j]

no wiec za "pare" lat zadzwonimy:-)!!!

a wracajac do mojej wycieczki po poznaniu to teraz juz wiem co mnie tak
rozczarowalo w dzielnicy borejkow. myslalam, ze tam jest o WIELE wiecej drzew i
zieleni!!!!! taaak to o to mi chodzilo z ta magia(?)i kolorami!!!! :-))))))))
pozdrawiam serdecznie!!!!!

[monikate]

Ja byłam w tak "musierowiczowskim" nastroju wtedy, iż patrzyłam tylko, czy
topografia się zgadza! Swoją drogą znajomi (córki głównie)z Poznania się
wywodzący mówią, iż Jeżyce to ichnia "gorsza" dzielnica.
Iwko, jak Cię korci...idź sama... a z córką możesz swoją drogą do drzwi pani MM
zadzwonić za parę lat. Kiedy np. skończy 8-9.
Życzę udanych podróży śladami pisarzy tak czy owak!

[iwka_j]

dziekuje monikate:-)
ja nawet w polsce nie mieszkam(juz od 15 lat) dladego chyba to jeszcze potrwa
troche, az "wyladuje" akurat w poznaniu!ale mysle, ze predzej czy pozniej
napewno jeszcze odwiedze te strony...
moj maz studiowal w poznaniu, ale z tamtad nie pochodzi i tez mowil, ze jezyce
to nie najlepsza dzielnica:-)

[padma]

Wprawdzie mieszkam w Poznaniu, ale musze przyznac, ze mimo iz tez jestem
wielbicielka Jezycjady, jakos nigdy nie poszlam pod dom pani MM... Moze
kiedys...
Za to odbylam kiedys takie literackie wakacje w Anglii, gdzie jezdzilam sladami
roznych ulubionych autorow. Bylam rowniez na plebanii w Haworth, i zaluje do
dzisiaj, ze nie poszlam na wycieczke na wrzosowiska, do domu, ktory byl
pierwowzorem Wichrowych Wzgorz. Bylam tez w domu Jane Austen, na poludniu
Anglii, nie pamietam juz nazwy meiscowosci. Ale miejsce zrobilo na mnie duze
wrazenie swoimi malenkimi rozmiarami. Zarowno miejscowosc (wioska wlasciwie),
jak i dom, w ktorym miesci sie dzis muzeum, sa takie malutkie! A ja sobei
zawsze wyobrazalam te wszystkie miejsca z jej powiesci jako naprawde spore
posiadlosci...
Najbardziej pamietam inna czesc tej podrozy, poszukiwanie grobu T.S.Eliota.
Pisalal o nim akurat wtedy magisterke i pomyslalam, ze byloby ciekawie znalezc
jakies miejsca z nim zwiazane. Myslalam najpierw, ze jest pochowany w
Westminsterze, ale okazalo sie, ze sie myle. Zaczelam szukac w biografiach i
okazalo sie, ze jest pochowany w miejscowosci East Cocker, z ktorej pochodzil i
ktora jest opisana w "Four quartets". Ale osobnym problemem bylo to, gdzie to
East Cocker sie znajduje... Dopiero po dlugich poszukiwaniach udalo mi sie
znalezc wystarczajaco dokladna mape i wyruszylam w droge. East Cocker okazalo
sie mala, senna, kompletnie wyludniona miejscowoscia. Ladne, duze, typowo
angielskie ogrody, stare domy i ani zywego ducha. Udalo sie znalezc cmentarz,
rowniez stary, malowniczo polozny na wzgorzu. Tylko ze nie bylo na nim nawet
sladu grobu T.S.Eliota, pomimo ze inych Eliotow bylo sporo... Przeszukalam go
na wszystkie strony i zastanawialam sie wlasnie, co dalej, gdy zobaczylam jakas
starsza pania. Podeszlam i spytalam, czy wie cos o grobie poety, ktory podobno
gdzies tu jest pochowany. Pani za duzo nie wiedziala, za to szalenie
zainteresowala sie sprawa i po chwili okazalo sie, ze jej siostra mieszka w
Polsce!:) Poszla do domu zawolac meza, dolaczyl sie sasiad i po dlugich
naradach stwierdzili, ze chyba ktos wazny pochowany jest w kosciele. Pokazali
mi droge do Kosciola i dali na droge pudlo ciastek;) No i rzeczywiscie, w
Kosciele znalazlam tablice wmurowana w sciane informujaca, ze w tym miejscu
pochowany jest poeta, T.S.Eliot, i byl nawet cytat z jego "Four Quartets": :In
my beginning is my end. In my end is my beginning." Co wiecej, mozna bylo nawet
dostac tam ksiazeczke o Eliocie z dosc unikatowymi informacjami o jego
przodkach, pochodzacych z tego miejsca, i z trescia kazania wygloszonego na
jego pogrzebie. Musze powiedziec, ze trudnosc odnalezienia tego miejsca, ktora
pewnie wynikala glownie z mojej niewiedzy, sprawila, ze do dzisiaj wspominam to
jako naprawde duze przezycie.
Potem odwiedzilam jeszcze dom Dickensa w Londynie i dom Wordswortha w Lake
District, bardzo skomercjalizowany, jak wszystkie, ale za to w naprawde pieknej
scenerii.
Mam jeszcze sporo planow na takie literackie wycieczki, niektore pokrywaja sie
z Waszymi:) A z bardziej odleglych marzy mi sie farma u stop gor Ngong...:)
Pozdrawiam milosnikow literackich podrozy:)

[czekolada72]

Trudno to nazwac podroza, ale bedac nad morzem zmusilam rodzinke do wyjazdu na
kilka dni na Mierzeję i ganiałam tam z ksiązkami Chmielewskiej w garsci. I
planuje kolejny wypad :)

[Gość: luli_l]

jaki cudowny wątek :-) naprawdę..
Ja byłam tylko w jednym miejscu "literackim", ale za to odległym - będąc w
Kenii zwiedziłam dom Karen Blixen - u stop gór Ngong :-)(to lokalna atrakcja,
chyba wszystkim go pokazują). Domek strasznie malutki - w porównaniu z tym jak
wygladał na filmie (gdyż tam właśnie kręcony był słynny film), ale za to teren
w około piękny - dużo zieleni. Aż mi się zachciało odgrzebać zdjęcia :-)

Jeśłi chodzi o podróż literacką która mi się marzy to byłaby to zdecydowanie
podróż śladami Beatrix Potter (głównie Lake District), a jako druga to Prowasja
śladami Mayle'a (czytając go nie mogę powstrzymać się od robienia notatek :-)

pozdrawiam wszystkich!

[yanga]

Prowansja śladem Mayle'a dawno chodzi mi po głowie, ale oprócz trudności
obiektywnych zniechęca mnie fakt, że Mayle już dawno wyniósł się z domu, który
tak pięknie i smacznie opisał. No i jeszcze te hordy jego czytelników, ktorzy
masowo nawiedzają okolice Luberon...
Zamiast tego przyznam się do jeszcze jednej podróży: po Toskanii -
z "Barbarzyńcą w ogrodzie" pod pachą. Odwiedzilismy wiele miejsc opisanych
przez Herberta - Sienę, San Gimignano, Orvieto (tam pewnie nie pojechalibysmy,
gdyby nie Herbert), kupiliśmy wtedy po raz pierwszy tamtejsze wino. Tylko nie
mieliśmy szczęścia do Sądu Ostatecznego - ta część fasady katedry kryła się pod
zieloną siatką. Było to niestety tak dawno, że zapomniałam napisać o tym od
razu. Odkryliśmy wtedy także wiele innych cudownych miejsc - teraz o niektórych
czytam w "Dzienniku toskańskim" Tessy Capponi-Borawskiej - przejechaliśmy
mnóstwo lokalnych dróg wśród winnic Chianti, co wieczór próbując innego wina.

[monikate]

Super! Mnie się marzy m.in. podróż po Norwegii-śladami Krystyny córki Lavransa.
Na razie projekt musi być odłożony na półkę pt. "Później".

[yanga]

Daphne du M. także odbyła kiedyś podróż po Norwegii, co zaowocowało książką
(drugą z kolei) "Nigdy nie będę młody". Niestety zauroczenie tamtejszymi
krajobrazami zaowocowało tym, że połowę książki stanowią opisy przyrody, po
prostu nie da się tego czytać, zresztą także z innych względów.

Rzym

[miawalles]

ktoś zna książkę, której akcja rozgrywa się w Rzymie?
niekonicznie musi to być "qvo vadis";)

[yanga]

"Urząd" Brezy. Nic się nie zestarzał.

[bobofruit99]

Drohobycz. Kwiecisty kwiecień zeszłego roku. Pędy przebiły asfalt --
zachwaszczone przedmieścia, nikogo wokół oprócz mnie, a otoczenie żyje
intensywniej, niż ja kiedykolwiek miałem okazję. Pełnia wiosny; olbrzymia,
różowa? magnolia w południowym słońcu. Hania i jej ukraiński akcent; przy willi
Landaua ("Zobacz, coś narobił, kto teraz skończy mi robotę") zrywa barwinek i
wręcza mojej przyjaciółce. "Barwinek jest kwiatem weselnym, ale robi się z niego
również truciznę". Pharmakon? Ulica Krokodyli prawie jak "Ulica Krokodyli".
Potem zimne, smutne mury Uniwersytetu Pedagogicznego (schulzowskie gimnazjum) --
przykro mi, że tracę czas na referat. Schulz avec Derrida?
Przypadkowa nocna jazda dorożką w Truskawcu, dorożkarz oczywiście jest poetą.
Ironia? Parergon? Symulakrum?

Kolejność wspomnień przypadkowa;)