"To dziś modne, wdzięczne, ładne,. co zabójcze...

[autumna]

... co szkaradne!"

Nie sądzicie, że to bardzo aktualne w stosunku do książek? Ten cytat mi się napatoczył na fali dyskusji o Masłowskiej. Nie odmawiając jej talentu do manipulacji językiem, sama treść jest dla mnie zwyczajnie wulgarna i obrzydliwa. Ale mówi się, że to (jak i "Gnój", i "Daj mi") jest prawdziwy świat, a np. Musierowicz nie - że to jakieś wyidealizowane mrzonki.
A więc stanowczo oświadczam:

1. Nie mam w rodzinie ani jednego alkoholika
2. "Wyrazy" gorsze niż "cholera" w gronie mojej rodziny i przyjaciół nie padają
3. Ww. osoby, nie pozbawione temperamentu, nie obmacują się po krzakach z kim popadnie, jak również nie były molestowane za młodu.

Skąd te zachwyty nad obrazowaniem ohydy? A nie można to pokazać ładnego świata? Nikt w niego już nie wierzy?
Dostaję do korekty cudowne teksty z mikrego wydawnictewka - pisane przez ludzi wykształconych, piękną polszczyzną (np. "Przygody dzielnego wojaka fizyka" prof. Leszczyńskiego - rżałam przy tym ze smiechu, moja Mama to samo). Ale z promocją kłopot - nikt nikogo w tych książkach nie gwałci, co za pech...

[another_story]

Nie wiem, co na ten temat inni, ale ja faktycznie nie mogłabym czytać książek,
w których trawka jest wiecznie zielona, owieczki - śnieżnobiałe, a pasterz
słodko gra pod drzewem na fujarce. Z tego samego powodu nie znoszę Musierowicz.
Esencja całej twórczości tej pani zamyka się dla mnie w sformułowaniu "pyzata
buzia". Fuj ;). Nie ma to jak Lautreamont.

[another_story]

A skąd u pisarzy te ciągotki do ohydy? Wydaje mi się, że im ktoś jest
wrażliwszy, tym bardziej depresyjny - a to z kolei wyklucza sielankowe nastroje
na rzecz gwałtów w krzakach.

[Gość: Zdanka]

another_story napisała:
Nie ma to jak Lautreamont.

Yeah:)))))I tak trzymaj:)

specjalna dedykacja dla another_story

[szarobury]

Pogoda była piękna jak zwykle – niebieściły się nieba i kosmaciły na
nich białe obłoki. Daleko, na wschodzie, przycupnęła tęcza, która przybyła tu
nie wiadomo skąd, chyba z czystej sympatii do tego typu okolic postanowiła
dopełnić krajobraz sobą.
A może lubiła owieczki? Pasły się śnieżnobiało na wiecznie zielonej
trawie, którą wiatr rozkołysywał wraz z wzgórzem.
Jaś grał na fujarce. Melodia była momentami skoczna, momentami rzewna,
wzrok Jasia zmieniał się wraz z nią. Pyrch, wierny owczarek Jasia, przyczajony
u jego stóp, przyglądał się uważnie owieczkom, nastawiał uszy, czułe na
jakikolwiek ślad wilka.
Ale to nie wilk przyszedł do Jasia, tylko Malina.
Cóż można powiedzieć o takiej dziewczynie jak ona? Czegokolwiek by się
nie spróbowało, byłoby tego za mało, taka była. Zresztą, nie warto by było
chyba próbować sił w opisie, można by się wszak narazić tym Jasiowi, którego
spojrzenie rozanielone widokami, melodią i widokiem Maliny, mogło roziskrzyć
groźne błyski. Dlatego nikt, w całej Dolinie, nie próbował opisywać Maliny.
Nawet o niej nie rozmawiano. W efekcie, Malina, jakby nie istniała. Kiedy szła
swojskim klepiskiem, nie patrzono na nią, kiedy wchodziła do gospody,
rozstępował się przed nią najbardziej nawet zbity tłum, a kiedy, przepełniona
czasem złością na tę powszechną głuchotę i ślepotę, kąpała się nago w zakolu
strumienia, okoliczne wsie wyludniały się. Ich mieszkańcy, młodzi, starcy i
dzieci, wyruszali wtedy do malowniczego miasteczka, którego weseli mieszkańcy,
pełni najlepszych chęci, ochoczo kupowali rozmaite rodzaje sera oraz rękodzieła
ludowego. Dlatego dni, w które Malina się kąpała, nazwano dniami handlowymi.
Nikomu to, oczywiście, nie przeszkadzało.
Oprócz Maliny.
I to by było na tyle, bo nie zdzierżę.
pozdrawiam

Po stokroć "merci", nt.

[another_story]

[braineater]

Ależ nikt ci nie broni uciekać w świat w ktorym Ania ma zielone włosy,
Heatcliff się poprawia, a mała Genowefa dostaje od każdego talerz zupy i
buziaka na dobranoc. Pewnie w rzeczywistości takie sytuacje też się zdarzają i
pewnie nawet zdarzają się często. Tyle, że życie w takim swiecie
przypominałoby, mnie przynajmniej, permanentną kapiel w budyniu waniliowo-
truskawkowym. Ot, takie przesłodzone bagno, w którym prędzej czy później
przyszłoby się udusić od nadmiaru słodyczy, lub nieustające nurkowanie w
ciepłej bezpiecznej macicy.

Ale w pewnym momencie trzeba chyba otworzyć oczy i zobaczyć, że świat raczej
jest mało przyjemnym miejscem i żadne puchowe kołderki sentymentalnej
literatury tego nie zmienią. Ludzie generalnie nie są mili, szczęsliwi są ci co
potrafią wykorzystać innych na potrzeby swojego szczęścia, a sukces zdarza sie
jednostkom. I od opisywania tego jest literatura - może to być nieprzyjemne,
niezgodne z Twoim światopoglądem i generalnie dołujące, ale raczej jest
prawdziwe - tzn inaczej - ma więcej punktów styku z tym co rzeczywiste.

No i jest jeszce jeden argument - chyba nawet podstawowy, wałkowany wszędzie i
zawsze - cudze szczęscie jest przeraźliwie NUUUUUUUUUUUdne i kompletnie nie
medialne (co innego, oczywiście szczęscie własne). To się po prostu średnio
sprzedaje, lub sprzedaje się specyficznemu rodzajowi ludzi, których zresztą
bardzo cenię - ludzi, którzy potrafią zamknąc oczy i wmówić sobie skutecznie,
że "jest super", że świat to raj a my to byty cudowne wręcz. Ten doskonały
mechanizm samooszukiwania się jest chyba podstawą wszelakich Harlequinów czy
powieści sentymentalnych, patrzących na świat z pozytywnej perspektywy (te
harlequiny i romanse to nie tak specjalnie, tylko przez braki w wiedzy, bo
faktycznie obraz świata pozytywnego znalazłem jeszcze tylko w literaturze
religijnej)

A nieszczęścia są fajne jeszce dlatego, że w tekście spełniają podstawowe
arystotelejskie założenia katharsis - no bo jak czytając o udanych związkach
czy niesamowitych osiągnięciach pozbyć się żalu i obrzydzenia? Nie da się, za
to można się nabawić klinicznej zawiści:)

Pozdrowienia:)

P.S. A co do bluzgu jako stylu mowy się nie wypowiem, bom nieobiektywny i z
chęcią bym roz... automat kropkowy:)

[another_story]

Braineater napisał to co ja, tylko ładniej ;).

[braineater]

nie ładniej tylko dłużej - ot, grafomańska przypadłośc:)
Pozdrowienia:)

[autumna]

Rację masz (a swoją drogą komentarze masz pięknie pisane, zazdroszczę Ci wnikliwości i wyczucia literatury - choć do Masłowskiej mnie nie przekonasz, wymiękłam po pierwszym akapicie). Nie mówię, żeby "wyciąć" ten typ literatury. Ale nie lubię padania przed nią na kolana i uznawania za "jedyną prawdziwą" wizję świata - do tego zmierzałam w pierwszym poście. I ta słodka, i ta gorzka strona zasługują na uznanie - moim zdaniem mniej więcej równe. Kult brzydoty to dla mnie jej akceptacja, to zachęta, by nic nie zmieniać, bo skoro mądrzy ludzie (no bo jak napisali książkę, to znaczy, że mądrzy, nie?) piszą, że jest tak i tak, to znaczy, że tak byc musi i inaczej już nie będzie...

A męczę właśnie (korekta) autentyczne wspomnienia wojenne 92-letniego Ślązaka i jest to dla mnie nieprawdopodobny przykład siły przetrwania i wiary w lepsze jutro; w obliczu tej historii (dalekiej od budyniu waniliowego!) spisanej może nieco nieporadnie, ale barwnie, powieści współczesne wydają mi się miałkie i byle jakie, "prawdziwy" świat blokersów z bejsbolami - śmieszny. Słowo daję, znalazłszy się w takich warunkach, jak autor wspomnień, te chojraki beczałyby, że chcą do mamusi...

Czy przyzwoitosc moze byc interesujaca?

[dr.krisk]

Sadze po prostu, ze latwo jest napisac ksiazke czy nakrecic film turpistyczny -
brzydota czy okrucienstwo sa samograjem. To troche tak jak przy wypadku
drogowym - ludziska nadbiegaja aby poogladac trupy.
Ale znam cale mnostwo ludzi "przyzwoitych" (uzywam tego okreslenia, bo
najlepiej chyba ich charakteryzuje). Nie papierowych swietych ale ludzi z krwi
i kosci, pelnych wad i grzechow, ale jakos starajacych sie przezyc zycie jak
trzeba. Moze z konformizmu, moze z glebokiego wewnetrznego imperatywu
moralnego? Najprawdopodobniej z obu tych przyczyn razem.
W najlepszym przypadku stanowia tlo powiesci lub filmow, anonimowy tlum sluzacy
zaakcentowaniu innosci bohatera.... Szkoda.
KrisK

[Gość: jjj]

a ja się z Tobą zgodzę, autumno. myślę, że nie chodzi tu tylko o szczęście w
sensie, że Genowefa dostawała od każdego talerz zupy (a tak w ogóle to ona była
przecież strasznie nieszczęśliwym dzieckiem, a potem równie nieszczęśliwą
nastolatką! Jeśli chodzi o Musierowicz, to nie szczęście wyróżnia jej książki,
a raczej poczucie humoru) Chodzi chyba o to, że chciałoby się poczytać o tym co
dobre, piękne, o tym, że są większe wartości niż obmacywaie w krzakach. no i w
ogóle, ze można dobrze, nieegoistycznie żyć mimo tego całego zła wokół.

Cos w tym jest!

[dr.krisk]

Mam podobne watpliwosci. Oprocz rykow Maldorora mamy bowiem takze inne piosnki
na tym swiecie. I nie chodzi tu o bukoliczne sielanki, gdzie wszyscy sie
przykladnie kochaja i szczescie az krystalizuje sie n azaslonkach w stolowym,
ale o przedstawienie zycia ludzi zwyklych i "normalnie przyzwoitych".
Zapewniam, ze ludzie owi maja swoje pieklo, rozterki i rozpacze. A ze ciche i
przyzwoite jak oni sami??? Moze dlatego tak trudno jest o nich pisac.
Polecam "Smierc pszczelarza" Larsa Gustaffsona. Mniej wiecej o to mi chodzi.
KrisK

[another_story]

Widzę tu pewną sprzeczność. Niektórzy narzekają, że nie pisze się książek o
ludziach dobrych i sprawiedliwych, ale kiedy już taka książka powstanie,
nazywają ją (najczęściej słusznie!) grafomanią. Bo czym są np. powieści
Grocholi, jeśli nie przykładem "pozytywnego" życia? I co - podobają się Wam? :)

Grafomania?

[dr.krisk]

Alez grafomania moze dotyczyc rowniez ksiazek traktujacych o najciemniejszych
czy dziwacznych stronach zycia.
Z jednej strony Grochola, z drugiej Gretkowska....
Normalnosci nam trzeba, ot co! Gdzie w niedziele rosol z kury z makaronem, lapy
umyte, i nikt w skrytosci szczura wypchanego heroina na stronie nie podjada!

[another_story]

> Z jednej strony Grochola, z drugiej Gretkowska....

Kiedyś lubiłam Gretkowską. Przeszło mi po "Polce". Ale mimo wszystko nie
zestawiałabym jej z Grocholą.

[dr.krisk]

Nie podjalbym sie krytycznego porownania obu pan G, Grocholi nie znam w ogole
(cos tam przekartkowalem gwoli znajomosci), Gretkowska czytalem dawno i nic z
tego nie zostalo..... ale jakos mi obie wygladaja na pare Jekyll-Hyde.
Ale to teza naciagana i niesluszna :)

[ada08]

dr.krisk napisał:

> Normalnosci nam trzeba, ot co! Gdzie w niedziele rosol z kury z makaronem,
lapy
>
> umyte, i nikt w skrytosci szczura wypchanego heroina na stronie nie podjada!

Zaraz tam szczura ! Można prościej i, by tak rzec, jeszcze bardziej domowo.
Taki dajmy na to pisarz Sorokin chcąc być wiarygodnym i uczciwym wobec
czytelnika spożył kupkę, którą zrobiła jego mała córeczką (mówił o tym w
wywiadzie).
Spożył, przeżył i dopiero potem wziął się za fekalistyczne opisy.
Kupka, nawiasem mówiąc, smakowała jak glina, tylko zapachem się różniła,
wyznał pisarz.
Wygląda na to , że niejeden z tych skandalizujących (?) twórców opisuje to,
czego osobiście doznał. Niedowład wyobraźni czy co ? :-)

A z drugiej strony weźmy taką np: "Złotą legendę" Jakuba de Voragine,
bardzo stare dzieło (XIII). Tam to dopiroż jest !!! Smażenie pobożnych ludzi
na ruszcie, członków ćwiartowanie itd Ohyda !!!

A taki de Sade ? Kudy tam do niego współczesnym artystom ! Chociaż, jak
na mój gust, za bardzo ten Sade rozgadany i rezonerski :-) Ale przecież
poczciwości w nim nawet za grosz nie ma, niepoczciwy taki, chociaż wcale
niewspółczesny :-)
a.

Matko jedyna....

[dr.krisk]

Ten Sorokin...
A wlasnie mialem drugie sniadanie...
Oczywiscie dla porownania gline tez pozarl?
KrisK Wstrzasniety i Zmieszany

[ada08]

dr.krisk napisał:

> Ten Sorokin...
> A wlasnie mialem drugie sniadanie...
> Oczywiscie dla porownania gline tez pozarl?

Przepraszam, przepraszam za to drugie śniadanie, chyba nie zjedzone ? :-)
Wywiad z Sorokinem, którego jak sądzę nie znasz, znajdziesz tutaj. Nie
cały jest taki obrzydliwy, znaczy wywiad, bo do Sorokina to jednak jakąś
obrzydliwość mam.
.
serwisy.gazeta.pl/df/1,34471,2550256.html.

A tak mi się, przy okazji, przypomniał Mozart. Też ponoć miał te swoje
kopro... coś tam ... upodobania, a jednak dzieła tworzył niebiańskie.
Umiał, znaczy się, oddzielić ducha od materii :-) Nie każdemu sie to udaje.
No cóż, nie każdy jest geniuszem. Sorokin nie jest. Za to pewno , w odróżnieniu
od Wolfganga Amadeusza, będzie żył długo i szczęśliwie. I bogato :-)
a.

[kawa_malinowa]

> Z jednej strony Grochola, z drugiej Gretkowska....

Zaprotestuję głośno. Gretkowska grafomanką? (MOże "Sceny..." zasługują na takie
miano). Tóż to zddolna, pomysłowa pisarka z antropologicznym pokładem wiedzy,
zacięciem i własnym stylem!

W drugim przypadku nie zaprotestuje ;)

czemu zaraz grafomania?

[autumna]

Raczej kicz, dla mnie grafomania to jest totalnie kulawa i forma, i treść. Grocholi "Nigdy w życiu" mi się podobało, reszty nie czytałam. Lubię literaturę popularną, łatwą w czytaniu, sprawnie napisaną, bo dlaczegóżby nie - co nie znaczy, że nie sięgam po cięższy kaliber.

[Gość: Zdanka]

Chciałam tylko nadmienić, że ten fragment, w którym Maldoror opowiada o
hetmafrodycie jest na wskroś uroczy, sielsko-anielski i tylko żle sie kończy:)A
historia Maliny zakończyła się zapewne tym, że do wsi przyjechał cyrk i wywiózł
nieszczęsną do miasta, gdzie została sprzedana do domu publicznego i zmarła w
sromocie po nieudanej aborcji...Normalnie Żeromski czy co?

bo to jest chyba

[braineater]

tak, że max cięzko pisac o pozytywach, są nawet tacy co Dantemu mówią, że te
Niebo to se darować mógł, bo nudne jest przeokrutnie.

W drodze od komputera b do komputera a przemyśliwywałem sobie w tramwaju, czy
ja w ogóle kojarzę jakieś lektury z pozytywnym wydźwiękiem, które nie byłyby
romancami tudziez 'lyteraturom dla kucharek' i jest cięzko:) Zestaw taki mi sie
nasunął (uwaga dla nienawidzących rankingów - teraz będzie ranking:)

Tristam Shandy pana Sterna
Gargantua i Pantagruel pana Rabbelaise'a
Testament mój pana Villiona
Don Quichote pana Cervantesa

to z klasyków

a z przyszłych klasyków:

Deo Gratias pana Sevrina (tyle, że jest to totalnie pozytywna powieśc o
złodzieju, żyjącym z okradania koscielnych skarbonek)
Wesela w domu i inne obszerne fragmenty pana Bohuszkowej prozy
i o dziwo "Gnój" Kuczoka, bo to jest jedna z najbardziej pozytywnych powieści w
nowej lit polskiej - wbrew wszelkim przeszkodom, wbrew nieustającej presji
bohater jednak się wyzwala i udaję się w strone ładnie zachodzącego słońca.

Więcej pozytywów nie pamniętam, poprawię się:)
Pozdrowienia:)

P.S.
Natomiast wszystkim spragnionym pozytywnego obrazu Polski, nie pozbawionego
przy tym elementów tragicznych, lecz generalnie i ogólnie po prostu super:)
polecam film Moje Miasto - zwykła prostą opowieść o zwykłych prostych ludziach
ze Śląska. Do tego można dorzucic na wspolnym seansie Mojego Nikifora i
Angelusa i człowiek zaczyna sobie skutecznie wmawiać, że da się wierzyć w ludzi
i ludziom.

[another_story]

> Testament mój pana Villiona
> Don Quichote pana Cervantesa

Eeee, ostemplowanie tych tytułów słowem "pozytywny" jest mocno dyskusyjne.
Autorzy mieli poczucie humoru, ale treść bywa dramatyczna.

[braineater]

No i o to chyba się cała dyskusja rozbija, bo podejrzewam, że ilu nas tu, tyle
definicji człowieka 'pozytywnego." Dla mnie zarówno Villion jak i dzielny Don
są wzorcami osobowymi z którymi się solidaryzuje i ściezki zyciowe obu panów
bliskie sa memu sercu. Tak samo jak nadal są pozytywni w moim mniemaniu
Raskolnikow jak i Stavrogin, za co mnie już w innym wątku łajano:), oraz Ryży,
bohater "Sku..ela", czego już nikt nie potrafi zrozumieć.
Pozdrowienia:)

[another_story]

> Dla mnie zarówno Villion jak i dzielny Don
> są wzorcami osobowymi z którymi się solidaryzuje i ściezki zyciowe obu panów
> bliskie sa memu sercu.

Nie zrozumieliśmy się, chyba z mojej winy ;). Myślałam, że pisząc "pozytywny"
masz na myśli "optymistyczny" (to mi nie pasowało, bo obaj bohaterowie wydają
mi się tragiczni ;)). Ale jeśli chodzi Ci o wymarzone postawy życiowe, to już w
pełni się z Tobą zgadzam.

> Tak samo jak nadal są pozytywni w moim mniemaniu
> Raskolnikow jak i Stavrogin, za co mnie już w innym wątku łajano:)

Raskolnikow od biedy tak (ubogi były student ratujący siostrzyczkę przed
zakusami Łużyna ;)), ale Stawrogin? Toż to demon... choć bardzo intrygujący.

[Gość: Zdanka]

Stawrogin to po prostu masochista pełną gebą .

[another_story]

Może sadomasochista (patrz: Matriosza)?

[Gość: Zdanka]

No owszem sadomasochista, ale z przewagą masochizmu:))))Problemem Stawrogina
jest to, że mając tak ogromne pokłady masochizmu, nie trafia ani razu na
partnera chcącego to wykorzystać i jednoczesnie partnera przewyzszajacego go.
Krótko mówiąc, nie trafia na swoją drugą połówkę "sadyczną", płci obojętnej,
niekoniecznie zresztą w związku realizującym się przez erotykę:P

[another_story]

Bo takiego Stawrogina chyba trudno przewyższyć. Mogliby się dogadać z Iwanem
Karamazowem, powstałaby zapewne nowa jakość ;).

[Gość: kubasa]

No a jak Stawrogin, Don Kichote i bohaterzy pozytywni, to ponoć Dostojewski
dzieło Cervantesa uważał za "najsmutniejsza powieść na świecie", acz
rozwiniecia tego nie mam, bo jedynie taka krotka fraze u Tomkowskiego
przeczytalem :).

[Gość: Zdanka]

Tylko intelektualnie by nie współgrali :)))))...Uważam zresztą , że Stawrogin
to jedyny , który umiałby rozprawić się rozsądnie z przygłupim Aloszką
Karamazowem i jego rojeniami - po prostu pokazałby mu kilka rzeczy w
praktyce...Aloszki organicznie nie trawię i wzbudza we mnie coś między
zniecierpliwieniem, a ochotą łupnięcia między oczy.

Hmmm...Stawrogina nie trzeba przewyzaszać:) Jego nalezałoby dopełnić:)

[another_story]

> Aloszki organicznie nie trawię i wzbudza we mnie coś między
> zniecierpliwieniem, a ochotą łupnięcia między oczy.

Bardzo Ci się narażę, pisząc, że go lubię? Może trochę naiwny, ale w swojej
naiwności sympatyczny. Doskonale spełnia więc kryteria tego wątku :).

[Gość: Zdanka]

Dobrze, to moze tak...Czy Szekspir stronił od brutalności? Wręcz pzreciwnie -
taki "Hamlet" choćby to przecież spiętrzenie koszmaru sennego...A Rej i "Żywot
człowieka poczciwego"? Ani śladu tam okrucieństwa,jedynie wskazówki do ogólenej
poczciwości nakłaniające- tylko kto przy zdrowych zmsłach ma ochotę z własnej
woli Reja czytać?

[another_story]

> Dobrze, to moze tak...Czy Szekspir stronił od brutalności? Wręcz pzreciwnie -
> taki "Hamlet" choćby to przecież spiętrzenie koszmaru sennego...A Rej
i "Żywot
> człowieka poczciwego"? Ani śladu tam okrucieństwa,jedynie wskazówki do
ogólenej
>
> poczciwości nakłaniające- tylko kto przy zdrowych zmsłach ma ochotę z własnej
> woli Reja czytać?

Tu wchodzą chyba w grę nie tylko różnice tematyczne, ale też odmienny poziom
artystyczny :).

o właśnie, bez dosłowności

[autumna]

> Tu wchodzą chyba w grę nie tylko różnice tematyczne, ale też odmienny poziom
> artystyczny :).

Ooo, o to też mi chodzi. O to, że nawet brutalność i podłość życia można różnie opisać - niekoniecznie 100% dosłownie, opisując malowniczo każdy rzyg i inne sensacje bohaterów. Tak jak w filmie - dobry horror na ogół nie polega na hektolitrach lejącego się "keczupu".

Osobiście najkoszmarniejsze sny miałam po "Pikniku na skraju drogi" Strugackich...

[another_story]

> Ooo, o to też mi chodzi. O to, że nawet brutalność i podłość życia można
różnie
> opisać - niekoniecznie 100% dosłownie

Mnie akurat chodziło o coś innego ;-). Lubię dosłowność. Miałam po prostu na
myśli, że Szekspir był o dwa nieba lepszym pisarzem niż Rej - dlatego czytuje
się go obowiązkowo do dzisiaj.

[Gość: Zdanka]

Dobrze, wstawmy dla porównania z Szekspirem np. Byrona. W zasadzie poziom
okrucieństwa równie wysoki, artyzm - podobny , a jednak Szekspira czyta się
nieporównanie częsciej niż Byrona. Tu nie chodzi tylko o temat i realizację
artystyczną - może chodzi po prostu o to, że u Byrona łatwiej wychwycić fałsz
pobrzmiewający w całym tym "demoniczno-okrutnym" sztafazu?

[another_story]

> Tu nie chodzi tylko o temat i realizację
> artystyczną - może chodzi po prostu o to, że u Byrona łatwiej wychwycić fałsz
> pobrzmiewający w całym tym "demoniczno-okrutnym" sztafazu?

To już temat na inną dyskusję: w którym momencie okrucieństwo przestaje pełnić
funkcję opisywania świata, a staje się narzędziem jego zafałszowania. Ale może
źle odczytuję Twoje intencje.
Aaaa, złażę z tego kompa, bo oczy mi już łzawią.

[Gość: Zdanka]

W zasadzie i tak i nie:) Okrucieństwo nie tyle opisuje świat, co pokazuje pewne
mechanizmy rzadzące nami samymi , a mechanizmy te są zupełnie nieadekwatne do
opisu dobra, bo w wypadku dobra, nie istnieją :) Czyli włąsciwie orucieństwo
daje pełniejszy obraz czlowierka, jakkolwiek dziwnie by to brzmiało...

Zdanko

[braineater]

droga, coś mi się zda, że nas tu nie rozumiom:)
Pozdrowienia:)

[Gość: Zdanka]

Choroba! To czas zostać bohaterem negatywnym , czy jak?:)))))

[another_story]

> Choroba! To czas zostać bohaterem negatywnym , czy jak?:)))))

Proponuję rozpocząć kłótnię nad definicją bohatera negatywnego.

(Żartowałam, to by nas kosztowało 50 kolejnych postów.)

[another_story]

Nic dzisiaj nie piłam, ale i tak nie łapię ;). Czyli w przypadku dobra nie
istnieją żadne mechanizmy? A jeśli np. przechodzień widzi płaczące na chodniku
dziecko, zatrzymuje się i pyta: "czemu beczysz?" - też nie działa tu mechanizm
reakcji wywołanej zainteresowaniem? Na socjologię się nie wybieram, więc może
głupoty piszę... ale dlaczego zło da się usystematyzować, a dobro - nie?

[Gość: Zdanka]

Niezupełnie:)

Zło może być zarówno bezinteresowne, jak i w pełni "interesowne". Dobro jedynie
bezinteresowne, bo w wypadku interesowności przestaje być automatycznie dobrem:)
I stąd tez wynikają problemy tego wątku - bohater pozytywny, niekoniecznie musi
być dobry , ale bohater dobry nie może być negatywny:) Być może mętne to
trochę, ale wybaczcie u mnie jest 35 stopni!

[another_story]

> Zło może być zarówno bezinteresowne, jak i w pełni "interesowne". Dobro
jedynie
bezinteresowne, bo w wypadku interesowności przestaje być automatycznie dobrem:)
I stąd tez wynikają problemy tego wątku - bohater pozytywny, niekoniecznie musi
być dobry , ale bohater dobry nie może być negatywny:) Być może mętne to
trochę, ale wybaczcie u mnie jest 35 stopni!

Intuicyjnie się z Tobą trochę nie zgadzam, ale z racji tych 35 stopni daruję
sobie dalsze rozmyślania i dywagacje. Muszę się z tym przespać ;).

[Gość: Zdanka]

Ależ proszę bardzo - jutro jest ponoć dramatyczne zalamanie pogody do 20-stu
stopni, na które czekam z utęsknieniem, więc możemy pociagnąć temat w nieco
bardziej"intelektualnych" warunkach :)))))

[another_story]

> Ależ proszę bardzo - jutro jest ponoć dramatyczne zalamanie pogody do 20-stu
> stopni, na które czekam z utęsknieniem

Mam nadzieję, że posiadasz profetyczne skłonności...
Chociaż... Na razie mogę zrzucać winę na pogodę. Kiedy stanie się bardziej
sprzyjająca, wyjdzie na jaw, jakam ciemna. Trudno.

takie tam ....

[hrabalek]

...przypomina mi się przypowiść przeczytana w książce "Pamięć i tożsamość":

przypowieść o kąkolu i pszenicy-
"..słudzy pytają gospodarza:"Chcesz więc,żebyśmy poszli i zebrali kąkol?", on
odpowiada w sposób bardzo znamienny:
"Nie , byście zbierając chwast, nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie
obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: zbierzcie najpierw
chwast i powiążcie w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego
spichlerza" .(...)Dzieje ludzkości są widownią koegzystencji dobra i zła".
...a ja dopiszę,że dzieje literatury są widownią koegzystencji dobra i zła.

"Znaczy to,że zło istnieje obok dobra; ale znaczy także,że dobro trwa obok zła,
rośnie niejako na tym samym podłożu ludzkiej natury".

.......i nijak chyba z tym dyskutować, a literatura jest odzwierciedleniem tej
myśli.

....tak więc wydaje mi się,że pisarze winni pisać to, co czują potrzebę -by
napisać, a na to -czy inni przeczytają to i czy się tym zachwycą- nie mają już
wpływu .

P.S.
Droga autumno niniejszym oświadczam ,że mam w rodzinie alkoholika, i że używam
słów gorszych niż cholera.JPII- wybacz!

[autumna]

> Droga autumno niniejszym oświadczam ,że mam w rodzinie alkoholika, i że używam
> słów gorszych niż cholera

Ale nie próbujesz wmawiać mi, że mój świat - bezalkoholowy i bezbluzgowy (z przypadłości tego świata zadowalam się wielce niemedialnymi chorobami, śmiercią i ewentualnie kłopotami finansowymi - zaiste, raj na ziemi) - nie istnieje. A taki bywa stosunek recenzentów do książek "pozytywnych" - że kicz, że bzdura...

[braineater]

Tak w ramach reflexji z życia i bawienia sie w drzyzgizm na każdy temat: kiedyś
dawno temu, próbowałem mojej własnej zonie wytłumaczyć, czemu pochodzi z
rodziny patologicznej. A wszystko polegało na tym, że szacowna małzonka, mając
kochanego tatusia i całkiem miła mamusię oraz rodzeństwo, z którymi to osobami
potrafiła się zawsze dogadać, był dla mnie ewenementem, bowiem była pierwszą w
moim otoczeniu osobą, która nie pochodziła z 'rodziny niepełnej', nikt nikogo
tam np pustą butelka po winie po głowie nie nawalał, jak to było w rytualnym
zwyczaju cosobotnim moich sasiadów i, co dla mnie najdziwniejsze - wszyscy
potrafili zebrać sie co najmniej raz w tygodniu, by wspólnie skonsumowac obiad.
Przyznam się szczerze, że jak pierwszy raz wpadłem na taką akcję, to się czułem
jak w ekranizacji Foresterra czy innego Ibsena:)Więc to chyba środowisko też
niepozostaje bez wpływu na widzenie świata i dobór lektur. (dobra, ostatnie
zdanie jest głupie, ale nie bedę skreslał - moge zwalić na upał:)
Pozdrowienia:)

[another_story]

> Więc to chyba środowisko też
> niepozostaje bez wpływu na widzenie świata i dobór lektur.

Jasne. Sade'a czytam z żalu do matki, Wojaczka - z urazy do ojca, a
Witkacego... hmm... Już nie pamiętam, dlaczego czytam Witkacego :-).

[braineater]

Touche:)))))))))))))))))
ale napisałem, przecie że to głupie i ze to nie tylko upał:)

[another_story]

> napisałem, przecie że to głupie i ze to nie tylko upał:)

Ale ja wcale nie twierdzę, że to głupie. Choć za dobór lektur odpowiada chyba
jednak bardziej usposobienie niż środowisko.

Idę stąd ostatecznie, no.

I w efekcie...

[autumna]

Tak mnie zakręciliście, że już zapomniałam, o co mi chodziło na początku :-) Narobiłam zamieszania i opuszczam ten wątek...

przypominam więc

[braineater]

chodziło, o to, ze brak Ci wspólczesnych powieści o wydźwieku pozytywnym:)

No i w sumie brak:)
Pozdrowienia:)

Eater of Brain

[hrabalek]

braineater napisał:

> chodziło, o to, ze brak Ci wspólczesnych powieści o wydźwieku pozytywnym:)
>
> No i w sumie brak:)
> Pozdrowienia:)

..a to już zależy od czytelnika -czy chce ten wydźwięk znaleźć czy nie!
też pozdr.

Mózgożarł

[braineater]

takie ksiązki nawet, droga hrabalek, znalazł, wymienił, to mu zaraz
powiedzieli, że Stawrogin lubił dostawac klapsy:)
Pozdrowienia:)

[hrabalek]

braineater napisał:

> takie ksiązki nawet, droga hrabalek, znalazł, wymienił, to mu zaraz
> powiedzieli, że Stawrogin lubił dostawac klapsy:)
> Pozdrowienia:)


...no bo łatwiej widać podobno gorsze strony życie i wszystkiego innego, w
drugą stronę trochę trudniej

P.S. przypominałam sobie dzisiaj Mózgożarła wątek "35C" bodajże z sierpnia
ubiegłego roku , szkoda,że już w archiwum!..a upał ten sam.

[another_story]

Ja i tak uważam, że Kartagina powinna zostać zburzona.

[Gość: daria13]

Wątek poszedł w taką bardziej zabawną stronę,a ja mam refleksję poważniejszą,
acz o analogii z rzeczami śmiesznymi, a mianowicie z komediami. Ktoś tu
napisał, że nie lubi dosadności i że lepsze horrory, w których nie pokazują
tego co nas straszy, a jedynie budują nastrój grozy, niż pokazywanie
hektolitrów czerwonej farby. I tu zgodzę się bezapelacyjnie. Ja natomiast
myśląc o książkach tzw.pozytywnych, pomyślałam o filmach, a konkretnie o
komediach. Spróbujmy sobie przypomnieć jak wiele jest naprawde dobrych,
zabawnych komedii. Śmiem twierdzić, że niewiele, a gdyby przyszło nam wymieniać
dobre filmy psychologiczne, najlepiej o patologiach, dewiacjach i zbrodniach
moglibyśmy wymieniać godzinami. Bo o wiele trudniej jest zrobić coś, co nas
rozbawi, ucieszy, poprawi nam humor niż nas zasmucić, przygnębić, czy
przynajmniej skłonić do refleksji. Poprawcie mnie jeśli jestem w błędzie, przy
czym zaznaczam, że chodzi mi o komedie NAPRAWDE dobre. Myślę, że pokazywanie
dobra jest cholernie trudne, niemedialne i w odczuciu większośći osób, a już
zwłaszcza krytyków, nieambitne.
Ja sama nie stronię od książek trudnych, traktujących o ludziach, którzy mają
przerąbane, jak to ktoś fajnie podsumował Pianistkę, ale też brakuje mi książek
takich, o jakich mówił dr.Krisk. I śmiem twierdzić, że napisanie takiej książki
to często zbyt duże wyzwanie dla pisarza, na które bardzo nieliczni są w stanie
się poważyć, a szkoda.
Bluzgom w literaturze, (jak i w życiu) mówię kategoryczne NIE,chyba, że są
potrzebne do sportretowania danego środowiska, tak jak w ogóle mnie nie
drażniły w Wojnie Masłowskiej. Wklejanie inwektyw gdzie popadnie, tylko
dlatego, że to teraz modne, uważam za głupie i bezsensowne, sorry, taka już
staroświecka jestem.
Wszystko to mało odkrywcze, wiem, ale to przez ten lepki upał, nijak nie mogę
się wznieść na wyżyny intelektu, a uważam, że temat wątku zostal ciekawie
postawiony, czego zazdroszczę autorce, ja tak nie umie;)
Pozdrawiam i liczę, że jak to zapowiadane ochłodzenie rzeczywiście nastąpi, to
jutro jeszcze o tym porozmawiamy. Nie wyobrażam sobie tylko, jak dottore może
żyć w klimacie, gdzie tak jest niemal non stop. Wyrazy współczucia:)

[noida]

Daria, zgadzam się z Tobą na 100%! Ile jest w świecie dobra i zła i czy jest po
równo czy któraś strona przeważa to ciężko powiedzieć, ale ze stwierdzeniem
braineatera, że książki opisujące zło mają więcej wspólnego z rzeczywistością
niż te opisujące dobro nie zgadzam się zupełnie! Dobro bowiem też istnieje
nawet, jeśli jest go mało i nie mamy prawa odmawiać mu racji bytu! No tak, to
było tak trochę filozoficznie, a właściwie chciałam się odnieść do tego, co
powiedziała daria, a wczesniej dr.krisk (szczur wypchany heroiną zwalił mnie z
krzesła ;-):
książkę czy film (dario, odpuśćmy sobie komedie- ile znasz dobrych obyczajowych
filmów traktujących o dobrych ludziach? założę się, że jeszcze mniej niż
dobrych komedii) traktujący o dobrych ludziach i szczęśliwych losach jest
bardzo trudno napisać nie popadając w kicz. Dlatego właśnie mamy eksterema-
albo literaturę banalną typu Grochola czy inny Harleqiun albo od razu
Masłowska. I tak to już jakoś jest, że w klasie "filmy/książki ponure" mamy o
wiele więcej rzeczy byle jakich, ale dających się strawić, niż w
klasie "filmy/książki wesołe", gdzie przeważa kicz. I wcale nie dlatego, że
wesołe życie jest nudne. Dlatego, że ciepłe, ciekawe, mądre życie jest o tyle
trudniej opisać niż taplanie się w rynsztokach. Ale takie książki istnieją i na
dowód podam kilka przykładów:
"Dwoje ludzi" A. A. Milne- pięknie i niebanalnie o szczęśliwej miłości
"Ulica marzycieli" R. MacLiam Wilson- o tym, że szczęścia trzeba szukać nawet
wtedy, kiedy wejście do kawiarni grozi utratą życia lub zdrowia
"Trzech panów na łódce nie licząc psa" J. J. Jerome- prostota życia w całej
krasie
"Rok w Prowansji" P. Mayle- jak wyżej, tylko bardziej współcześnie
"Nie mów noc" A. Oz- trudna ale dobra miłość
"Czarodziejska góra" T. Mann- czyż Castrop nie był najszczęśliwszym z ludzi?
I tak dalej a teraz idę spać, czego i wam życzę.

[braineater]

Odniosę się tylko do dwóch tytułow - do "Ulicy", gdzie w tym szczęsliwym,
beztroskim świecie, okazuje się, że nie znamy najbliższych nam osób, że mąz
pijak to skarb w sumie, że w kazdym momencie możemy wybuchnąc z wszytskimi
pozostałymi przechodniami i gdzie człowiek dorabia się majątku, szantazując
ludzi, par excellence, gumowym fiutem; i do "Góry", której bohaterowie uciekają
przed klęska całego świata, czyli po prostu popadają w skrajny eskapizm, dla
niektórych kończacy sie (?) smiercią. A w tle nawałnica historyczna, która
między innymi udowodniła, że to jednak zło jest motorem napędowym swiata. Do
reszty się nie odniosę, bo Milne'a czytałem tak dawno, że nic z niego nie
pamietam a reszty wskazanych po prostu nie czytałem.
Pozdrowienia:)
P.S. Zauważyłem dopiero teraz "Trzech Panów" - tu masz absolutną racje, za
którą każda feministka obiła by cię tym samym czym handlował Grubas w "Ulicy":)

[nienietoperz]

Hejho,
braineaterze szanowny, demaskujac 'Ulice' jako przyklad literatury prezentujacej
swiat mroczny, okrutny i paskudny, troche chyba popedziles na koniu polemicznym
w celu polemiki wylacznie. Proponuje w tej dyskusji ogolnie rozdzielic dwa aspekty
a) swiat przedstawiony, w ktorym nie padaja brzydkie slowa, aktywnosci
seksualno-klozetowe sa omijane badz opisywane eufemistycznie, etc.
b) wizja swiata, ludzi, perspektyw jest pozytywna i uzywajac nieznosnego
banalizmu, 'budzaca nadzieje'

a i b sa absolutnie niezwiazane; 'Ulica' moze nie kwalifikuje sie do a), za to
do b) pasuje idealnie. 'Buddenbrookowie', czy 'Zamek' do a) trafiaja swietnie,
za to do b) maja sie jak piesc do nosa.

A propos ogolnej dyskusji, jest taka (bliska mi) koncepcja, ze kazda wielka
literatura bierze sie z zalu zwiazanego z przemijaniem, i wlasnie przemijanie
opisuje. Trudno wybuchac z radosci na mysl o tym, ze cos sie juz zdarzylo - a
rzeczywistosc ktora znamy i ktorej jestesmy pewni, to wlasnie ta za nami, ta,
ktora nigdy juz do nas nie wroci. Przyszlosc to glownie nieprecyzyjne
oczekiwania. Stad moze duzy ladunek smutku w dobrych ksiazkach.
Pozdrowienia,
nntpz






P.S. Z opinia na temat 'Gory' poniekad sie zgadzam.

[braineater]

Nie no, z tą "Ulicą" to taki bardziej dowcip wieczorny był, bo faktycznie
opowiastka stara się wszystkich przedstawić w jak najlepszym świetle, ludzi
dobrych i "pozytywnie zakreconych"

Ale przy okazji przypomniały mi się ksiązki w których co drugie słowo to, to
bluzg a jednak max pozytywnie nastrajające, czyli oczywiście szalony irlandczyk
Doyle i Barrytown Trilogy. Zresztą, czytając Dzidziusia ( z przecudowną sceną
otwierającą pt "Jesteś, kórwa, w czym?! W ciązy, tato, w ciąży") czy
Furgonetkę, cały czas miałem wrażenie, że czytam taką własnie iriszowską
Musierowicz tylko zywszym językiem zapodaną. Polecam na optymistyczne
nastawienie - za wyjątkiem "Kobiety, ktora wpadała na drzwi" bo to ksiązeczka
zbyt prawdziwa, żeby mogła być optymistyczna.

I jeszce jeden pisarz tak mi od wczoraj po łbie krązy - Tom Robbins i jego
dziwne powieści, które tez chyba cały czas wyrażają wiarę w ludzi - czy to
Kowbojki, czy księzniczkę mieszkająca w pudełku Cameli, jakos tak od razu
odruchowo chce się lubić.
Pozdrowienia:)

[noida]

Co do góry to ja się też zgadzam, umieściłam ją w spisie trochę prowokacyjnie.
Poza tym nie da się ukryć, że Castrop był szczęśliwy w tym swoim złudnym
poczuciu bezpieczeństwa, więc zaliczałby się w zasadzie do katerogii a. w
kwalifikacji nienietoperza.

Dlaczego feministki obiłyby mnie tym, czym handlował grubas? Myślisz, że w
ramach cenzury działającej wstecz? Zresztą, spróbowałyby... na pewno bym oddała!

[Gość: Nu!]

To ciekawy problem, z tymi powieściami pozbawionymi elementów podłości
i wszelkich zwierzęcych (czytaj niskich, małych) przywar ludzkich.

Nawet, kiedy spotykamy dobrą, "konstruktywną" powieść, to na ogół
te trujące aspekty życia i codzienności występują tam jako kontrast
czy odniesienie.

No bo dlaczego akcja nie ma się rozgrywać, między "kulturalnymi", wrażliwymi
ludźmi, a jej przedmiotem nia mają być jakieś kwestie innego rodzaju,
niż odwieczna walka człowieka ze zwierzęciem?

Tym niemniej, kiedy próbuję przywołać jakieś dziełka nie zawierające tych
jadów, przychodzi mi w pierwszym rzędzie na myśl proza estetyczna, w rodzaju
"Zdeptanego kwiatuszka" Firbanka. A więc Camp. A więc coś jakby amoralnego.

Kiedy chcę znależć się "w dobrym towarzystwie", sięgam po "Powinowactwo z
wyboru" Goethego.

"Dobre towarzystwo" znaleźć też łatwo w książkach "popularnonaukowych", których
mnóstwo się wydaje, pisanych przez naukowców, często autorów ważnych odkryć
z których zdają sprawę i ich historię opowiadają.

Aczkolwiek nie jest to "proza artystyczna", to ma z nią sporo wspólnego, gdyż
książki te najczęściej opowiadają "jakąś historię", historię odkrycia lub odkryć,
jakiś badań czy są relacją z owocnej wyprawy naukowej.

Ponieważ bohaterem tych książek jest nauka, konstruktywna intelektualna praca
ludzka to na ogół wyprane są one z ludzkich jadów, chociaz możemy się domyślać,
że ci boscy superinteligentni i pracowici naukowcy też muszą mieć ludzkie wady
(i że z pewnością duzo rzeczy nieprzyjemnych zostało przed czytelnikami ukrytych).

Lektura takich książek jest o tyle przyjemna, że jej bohaterowie mają pokrycie
w swojej pozytywności poprzez realne osiągnięcia, które przysłaniają w sposób uzasadniony
ich ewentualne wady osobowe o któych się zresztą raczej nie pisze bo i po co.

Zaletą tych ksiązek jest na przykład to, że często opisują owo "dobre towarzystwo",
podczas jakiś zebrań czy spotkań, wymianę myśli, burze mózgów, inteligentne czy nawet
genialne powiedzonka i uwagi któregoś z tuzów mysli ludzkiej, jakieś prawdziwe
i niepowtarzalne sytuacje związane z tymi osobami, których po prostu nie da się wymyśleć.

Ciekawym jest też i to, że owi wybitni naukowcy o swoich wybitnych również kolegach
wypowiadają się z najwyższa atencją i szacunkiem.

w "Przygodach matematyka" S. Ulama znaleźć można mnóstwo na to przykładów.


Fikcja literacka ma ten problem, że z faktu, iż opisze się kogoś, jako szlachetnego,
dobrego nic nie wynika! Mam wrażenie, że "dobro", jego istotne pojęcie, ma taki
ciężar gatunkowy w naszej kulturze, że fikcja dżwiga postać "dobrą" z najwyższym trudem!
"Zło" z kolei posiada w świadomości kulturalnej cechę banalności i powszechności. Obdarzyć
postać cechami "zła" nie razi naszych odczuć estetycznych co do jej prawdopodobieństwa
i umożliwia budowanie fikcji.

Poza wszystkim, literatura europejska zbudowana jest o zasadę podejrzliwości i demaskacji.
Raczej dzieli włos na czworo i opukuje wszystkie monolity, niż epatuje szlachetnymi wzorcami.

Gdybym miał zaprojektować bohaterów książki konstruktywnej, pozbawionej
"brudu", wygladałaby tak:

Wszyscy bohaterowie byliby ludżmi:
a) porządnymi
b) wykształconymi
c) myślącymi
d) posiadającymi "dobre maniery"
e) nie zachowującymi się "po świńsku" w żadnej sytuacji
f) sublimującymi skutecznie swoje "złe", naturalne instynkty
g) mającymi coś do powiedzenia
h) posiadającymi szerokie horyzonty
i) wrażliwymi (acz, oczywiście, nie przewrażliwionymi)
j) niemałostkowymi
k) otwartymi na "drugiego", szanującymi inność, osobność bytu innych

Oczywiście owe piekne cechy postaci nie byłyby jakims tematem powieści,
lecz zaledwie punktem wyjścia, środowiskiem.

Oczywiście całe to towarzystwo musiałoby pozostawac w ścisłej izolacji
od otoczenia, które natychmiast zakłóciłoby swoim "chamstwem" przejrzystość,
klarownośc postaci. Ewentualna akcja powieści nie byłaby napędzana niskimi popędami,
ale jakowymiś innymi energiami, sytuacjami.

Dialogi pomiędzy postaciami musiałyby byc interesujące, pełne celnych uwag
i obserwacji, odkrywczych także dla czytelnika, ładne w formie. Nikt nie nawijałby
namolnie w kółko tego samego, jak się to dzieje w "życiu".

Ich celem nie byłoby nigdy dowalenie komuś, lecz zwyczajna ludzka wymiana myśli
bądź ekspresja siebie.

Rozmówcy dialogując zawsze zakładaliby dobre intencje partnera. Słuchaliby tego,
co się do nich mówi, myśleli nad tym, co usłyszeli. Poddawali korektom swoje sądy
po ich przemysleniu bądź naswietleniu przez nowe fakty czy opinie.

Cechy zawarte w punktach powyzej nie wynikałyby z jakiś deklaracji narratora,
ale wprost zawarte byłyby w wypowiedziach i zachowaniu.

Akcja rozgrywałaby sie wokół jakiegos pozytywnego przedsięwzięcia
(w sensie - bezinteresownego).

I tak dalej.

Wychodzi mi z tego "Powinowactwo z wyboru" albo "Uciekła mi przepióreczka"
Żeromskiego. :D

Nota bene, wiele z powyższego spełniają liczne stronice u Prousta.

p.s.

[Gość: Nu!]

Nawiasem mówiąc, z pokazywaniem postaci pozytywnych lepiej radzi sobie film,
z tym istotnym wyjątkiem, że kiedy obiera sobie za temat
postac jakiegoś (fikcyjnego albo nie) artysty, najczęściej jest to katastrofa.

Na przykład filmowe opowiadanie o jakimś pisarzu, rzekomo słynnym, wybitnym,
bez zilustrowanie jego wybitności konkretnym tekstem jest czyms absurdalnym.

Podobnie z muzykami.

Jak to słusznie zauważył kiedyś Kałużyński, film o wybitnym muzyku
"poważnym" jest z reguły nieudany, gdyż "istotą" Chopina jest jego twórczość,
a nie to, że się nie czesał (albo coś na tym poziomie).

[agrafek]

autumna napisała:

> ... co szkaradne!"
>
> Nie sądzicie, że to bardzo aktualne w stosunku do książek? Ten cytat mi się
nap
> atoczył na fali dyskusji o Masłowskiej. Nie odmawiając jej talentu do
manipulac
> ji językiem, sama treść jest dla mnie zwyczajnie wulgarna i obrzydliwa. Ale
mów
> i się, że to (jak i "Gnój", i "Daj mi") jest prawdziwy świat, a np.
Musierowicz
> nie - że to jakieś wyidealizowane mrzonki.
> A więc stanowczo oświadczam:
>
> 1. Nie mam w rodzinie ani jednego alkoholika
> 2. "Wyrazy" gorsze niż "cholera" w gronie mojej rodziny i przyjaciół nie
padają
> 3. Ww. osoby, nie pozbawione temperamentu, nie obmacują się po krzakach z kim
p
> opadnie, jak również nie były molestowane za młodu.
>
> Skąd te zachwyty nad obrazowaniem ohydy? A nie można to pokazać ładnego
świata?
> Nikt w niego już nie wierzy?
> Dostaję do korekty cudowne teksty z mikrego wydawnictewka - pisane przez
ludzi
> wykształconych, piękną polszczyzną (np. "Przygody dzielnego wojaka fizyka"
prof
> . Leszczyńskiego - rżałam przy tym ze smiechu, moja Mama to samo). Ale z
promoc
> ją kłopot - nikt nikogo w tych książkach nie gwałci, co za pech...
>

Wcinając się w dyskusję z opóźnieniem, spieszę z opinią:
Otóż nieprawda, a w każdym razie nie do końca.
1. Masłowska i okolice. Wszystkie te paskudne, obrzydliwe rzeczy trafiają się
Masłowskiej i okolicom z tej to przyczyny, że próbują oni opisywać pewne
środowiska osadzone w bardzo konkretnych czasach. A że opisywane środowiska
nadzwyczaj chętnie posługują się "kurchuwą" (nazwa języka opierającego się na
trzech popularnych słowach), to i słów tych, i obyczajów autorzy nie szczędzą.
Ale to wynik jedynie obserwacji a nie potrzeby "pognojenia" świata.
2. Suskind i okolice. Tu jest trochę inaczej, trudniej. Tutaj rzeczywiście
zdarza się autorom eksponować rzeczy obrzydliwe (Suskind) lub okrutne (a choćby
Fosnes z "Wieżą sokołów"). Czynią to jednak w imię celów, które da się, z pewną
przesadą, nazwać pięknymi, co nieco ową obrzydliwość rozbraja.
3. Barker i okolice. Tu akurat mamy doczynienia z wykorzystaniem okropności w
celach rozywkowych. Cóż, jednym wychodzi to wcale nieźle, innym... okropnie. O
powody takiego postępowania należy spytać wielbicieli horrorów.

Ponadto, jakkolwiek wiele byłoby "okropieństw" w literaturze współczesnej, to
nie wydaje mi się, by one dominowały. Raczej najlepiej je, jak zwykle, widać.
Swift, Smith, Baricco, Huelle, Seane - na ten przykład, nie upychają w swoich
powieściach żadnych rzeczy obrzydliwych, a jednak czyta się ich. I to chętnie!
pozdrawiam

[Gość: Magda]

Nie o to chodzi. Po prostu celem autorki (dotyczy ksiązki "Daj mi!" ) było
pokazanie faktycznych realiów życia tamtejszej młodziezy. Moim zdaniem książka
ta pozwala nam zobaczyć,choćby oczami wyobraźni, co się tam naprawde dzieje.
Książka jest do bólu realistyczna i dlatego uznałabym ją za jedną z lepszych
książek wydanych w poprzednim roku.