Lektury szkolne.

[Gość: wałbrzyszanka]

Nie chcę dyskutować nad kanonem, nad tym, co być w nim powinno, a z czym
można byłoby się bez problemu rozstać :)

Moje pytanie dotknie innej kwesti. Co dają wam lektury szkolne? Właśnie te,
które omówiliście w szkole.I proszę, nie mówcie o oczytaniu i generalnej
orientacji, o przeżyciach estetycznych też nie. Powiedzcie, co z tych książek
wzięliście dla siebie?

[Gość: karierowicz]

Nie pamiętam. Ale spróbuję sobie przypomnieć. W szkole podstawowej
przeczytałem "Dywizjon 303" i nawet mi się podobało (a pamiętam o tym tylko -
mam wrażenie - dlatego, że przeczytałem tę książkę zanim dowiedziałem się o
tym, że będzie ona lekturą szkolną w nadchodzącym wtedy sezonie aktywności
lekcyjnej moich nauczycieli z "podstawówki"). A co wziąłem z tej lektury dla
siebie? Chyba nic. A nawet jeśli coś, to nie jestem tego w ogóle świadomy.
Więcej lektur nie pam... a jeszcze "Ania z Zielonego Wzgórza". Tak samo nie
jestem świadomy, żeby mi cokolwiek dała ta lektura. Przechodząc zaś do liceum
(bo gimnazjów wtedy jeszcze nie było), przypominam sobie, że nie przeczytałem
wtedy "Wilka Stepowego" (jeśli to w ogóle jest lektura szkolna, ale chyba
jest), więc nic wtedy z tej książki nie wziąłem dla siebie. Teraz zresztą (po
przeczytaniu niedawno) też chyba nie. A przynajmniej nie jestem tego tak do
końca świadomy (znowu).
Za to z "Czekając na Godota" wziąłem coś dla siebie. Po przeczytaniu tego
dzieła byłem wtedy pewien, że jego tłumaczenie jest napisane na wyższym
poziomie literackim od pisanych wtedy przeze mnie tekstów. I trochę się wtedy
podłamałem psychicznie i zniechęciłem lekko do pisania. Tyle wziąłem dla siebie
z tej lektury. Innych albo nie czytałem, albo nie przypominam ich sobie w tej
chwili. Chociaż nie, jednak przypominam sobie... "Ferdydurke" nic mi nie dała,
tak samo "Transatlantyk", ani "Pan Tadeusz" (to była dopiero strata czasu
czytać to nudziarstwo), "Lalka" nie była mi do niczego potrzebna (a zresztą jak
mogłem z niej cokolwiek wziąć, skoro mi się nie podobała?). Z "Za minutę
pierwsza miłość" też nic dla siebie nie zwędziłem, bo jej po prostu nie
przeczytałem. A ogólnie to: KOMIKSY DO LEKTUR SZKOLNYCH!

[Gość: LeonKieres]

Po przeczytaniu "Dzieci z Bulerbyn" stwierdziłem, że nasze dziewczyn są
strasznie zapóźnione w sprawach seksu w porównaniu ze szwedzkimi.
LK

[kawa_malinowa]

"Lalka" - miało nie być o wrażeniach estetycznych, ale uprę się przy
stwierdzeniu, że to jedna z najpiękniejszych powieści, jakie czytałam - pośród
wszystkich innych znaczeń (przepraszam za trywializację tematu, ale tak mi się
skojarzyło) to historia z której wynika dla mnie, ze ludzie kochają (lub i nie)
cię za to kim jesteś, a nie co robisz. I ze nie mozna sobie na uczucie
zasłużyć... Do czytania na otrzeźwienie.

Ważna była ( i jest) też "Dżuma" Camusa. Zrobiła na mnie olbrzymie wrażenie.

A "Wilk stepowy" chyba jednak lekturą nie jest.

[Gość: Ciri]

''Lalkę'' polecam bo to skarbnica wiedzy o ludziach i o życiu.Plastycznie
również urzeka,można się wręcz zauroczyć Warszawą...

[Gość: Mysha]

Jak może podobać się książka do której przeczytania zmuszono, podczas czytania
popędzano a po - przemaglowano treść tak, że szybciej ją można cytować niż
rozumieć? Zwłaszcza że kanon lektur szkolnych składa się głównie z powieści "ku
pokrzepieniu serc" itp, polskiej starej literatury która rzadko przemawia do
dzisiejszego ucznia (np. Sienkiewicz do 13-latka). Ja przez to że w tym wieku
zmuszona byłam czytać "Krzyżaków" (irytował mnie głupi Zbyszko i pusta Danusia)
do dziś wysypką reaguje na Sienkiewicza, a przecież mogłam powoli do tego
dojrzeć, sięgnąc z ciekawością po "Quo Vadis". O lekturach typu Musierowicz
(które moja polonistka wbijała w nas w wieku ni mniej ni więcej ale lat 16) nie
wspomnę.

[Gość: Aga]

Mysha, widziesz, jednym lektury szkolne w niczym nie przeszkodziły, i nadal z
uwoelbieniem czytają ksiazki - tak jest ze mną, innych odstręczył. Pamiętam jak
się męczyłam z Nad Niemnem Orzeszkowej, zresztą do dziś uważam, że to gniot jet
po prostu. Ale potem z ciekawości sięgnęłam po inne jej ksiązki. Myslę, ż enie
ma znaczenia, czy czyta sięlekturę szkolną, czy też inną książkę. Ważne jest,
czy jest to przyjemne, czy też nie

[Gość: Mysha]

Ale ja nadal z uwielbieniem czytam książki. Inaczej by mnie tu nie było, nie?
Kocham literaturę, ale niestety gdybym jako dziecko poprzestała ne lekturach
szkolnych dziś byłabym wtórną analfabetką. Było naprawdę niewiele lektur
szkolnych do których wracałam po latach.

[pistis_sophia]

Myślę, że nic!!! Przynajmniej w moim przypadku. Będąc w szkole lektur nie
czytałam. Wolałam czytać Siesicką i inne młodzieżowe książki. A co z nich
wyniosłam oprócz walorów estetycznych? Też nic! Do książek też trzeba dojrzeć,
żeby zastanawiać się nad ich treścią, analizować, przekształcać. Kiedy człowiek
jest bardzo młody nie myśli o takich rzeczach. Gna przed siebie, z której
strony mu zawieje tam pędzi. Tak jak tu ktoś napisał, pewnie że przyjemniej by
było teraz posiedzieć przy Sienkiewiczu, ale mnie jakoś odpycha, kiedy pamiętam
mękę przy 1 tomie "Krzyżaków". Tak na marginesie przy pierwszym się
skończyło.:))

[another_story]

"Krzyżaków" to ja w ogóle nie czytałam, bo w gimnazjum omawialiśmy zamiast
nich "Quo vadis". Pewnie na studiach zostanę przymuszona. Brrr, po "Trylogii"
źle znoszę sam dźwięk nazwiska pana Henryka.

Nie wiem, czy literatura piękna może dać czytelnikowi coś więcej niż wrażenia
estetyczne. Jakoś nie chce mi się wierzyć w opowieści o tym, jak to konkretna
książka zmieniła czyjeś życie od podstaw. Ja czytam dla przyjemności,
dla "dreszczy metafizycznych" ;). Nie oczekuję od literatury jedynie słusznych
wskazówek. A już na pewno nie oczekiwałam ich od lektur w rodzaju "Antka".

[kawa_malinowa]

> Nie wiem, czy literatura piękna może dać czytelnikowi coś więcej niż wrażenia
> estetyczne. Jakoś nie chce mi się wierzyć w opowieści o tym, jak to konkretna
> książka zmieniła czyjeś życie od podstaw. Ja czytam dla przyjemności,
> dla "dreszczy metafizycznych" ;). Nie oczekuję od literatury jedynie
słusznych
> wskazówek. A już na pewno nie oczekiwałam ich od lektur w rodzaju "Antka".

Chyba nikt nie oczekuje.
Co nie znaczy, ze nie moze człowieka czasami tknąć...

[another_story]

> Co nie znaczy, ze nie moze człowieka czasami tknąć...

Tknąć owszem, ale miałaś kiedyś poczucie, że od dzisiaj musisz żyć dokładnie
tak, jak dany bohater/dana bohaterka? Ja jakoś nie :). Chociaż... po "Grze w
klasy" koniecznie chciałam spróbować mate. Spróbowałam - nie smakowało mi :-).

[kawa_malinowa]

Nie miałam takiego poczucia... nie....
Po "Bohini" chciałam spróbować ogórka z miodem. SMakowało :)