Błędy ortograficzne w książkach

[halszka_m]

Spotkaliście się kiedyś z błędami ortograficznymi w książkach??
Ja ostatnio chciałam odświeżyć sobie "Anię z Zielonego Wzgórza" i przeżyłam
lekki szok. Jak byk stoi:
"Sądzę, że ją zgubiła i boi się przyznać ze strachu, że ją UKAŻĘ."
Dobrze, że nie zauważyłam tego czytając w wieku szczenięcym, bo jeszcze by mi
się wżarło na całe życie:) Dzięki Bogu za nawyk (umiejętnosć??) czytania od
razu całego słowa.
Dla porządku: Wydawnictwo Zielona Sowa, Kraków 1997, str. 80.

[aaneta]

Niestety, coraz częściej się to zdarza, i w książkach, i w gazetach, nawet w tak
szanujących się jak Rzeczpospolita. Redakcje najwyraźniej oszczędzają na
korekcie. Nie przychodzi mi w tej chwili do głowy żaden przykład, za to mam
pytanie odnośnie czytania całymi słowami: czy nauczyłaś się czytać sama, tzn. w
domu, przed pójściem do szkoły?
Pozdrawiam :)

[halszka_m]

Tak, czytałam dosyc wcześnie (ale bez przesady, nie zaliczam się do czytająch
trzylatków), w pierwszej czy drugiej klasie szkoły podstawowej spałam z Tomkiem
Sawyerem i ukochanym wtedy Szatanem z siódmej klasy pod poduszką... Ta ostatnia
była wyszlajana do ostatnich granic :). Uważasz, że właśnie o to chodzi w
czytaniu "całymi słowami"? NIgdy nie zastanawiałam się, czy właśnie literowanie
w nauczaniu początkowym powoduje późniejsze problemy.. Hm... Ale wiem, że działa
to na okropne, uporczywe SZEPTANIE w czasie "cichego" czytania. Pozdrawiam

[aaneta]

To oczywiście nie na temat, ale co tam, skoro już zaczęłam.
Parę lat temu w Dużym formacie GW ukazał się artykuł, w którym wypowiadała się
pewna pani, specjalistka od nauczania czytania i pisania, niestety, nie pamiętam
jej nazwiska. Pani ta miała bardzo niekonwencjonalne poglądy, które trafiły mi
do przekonania, ale nigdy później już nie natknęłam się na żaden tekst na ten
temat. Może są gdzieś w wydawnictwach specjalistycznych, ale to nie moja
działka, więc nie wiem, czy poglądy tej pani zostały rozpowszechnione czy w
dalszym ciągu są opozycyjne. Wtedy temat ten mnie zainteresował, bo moje dzieci
były na etapie wczesnoszkolnym i miały straszne problemy z ortografią. Wiązałam
to z czytaniem, bo wprawdzie ewidentnych problemów z czytaniem moje dzieciątka
nie miały, ale nie czytały z taką łatwością, zapałem i przyjemnością jak ja w
ich wieku. Dotyczyło to nie tylko moich synów, chyba nie było dziecka, które
pisałoby bezbłędnie albo przynajmniej w miarę poprawnie. Moim synom przeszło
dopiero gdzieś w piątej - szóstej klasie, kiedy zaczęli sporo czytać. Być może
wtedy coś im w głowach zaskoczyło i zaczęli czytać całymi wyrazami. Podejrzewam,
że wcześniej tak nie było. To właśnie tłumaczyła pani z Dużego formatu, że w
procesie nauczania początkowego popełniany jest straszny błąd dydaktyczny,
związany ze zmuszaniem dzieci do literowania i głoskowania. Faktycznie, kto,
normalnie posługując się językiem, rozkłada słowa na głoski, a wyrazy na litery
(o ile dobrze pamiętam rozróżnienie pomiędzy słowami a wyrazami, którego uczyła
nas, rodziców, ambitna pani nauczycielka mojego syna, zalecając jednocześnie
intensywną pracę z dziećmi w domu, bo ta metoda ma tę zaletę, że w szkole nie
wystarcza czasu na nauczenie dzieci czytania i pisania, podczas gdy w przypadku
metod "domowych", naturalnych, jak sądzę, wystarcza parę dni). I teraz tak mi
się właśnie przypomniało, bo od tamtej pory mam podejrzenie, że osoby, które
lubią czytać od dziecka, to te, które nauczyły się czytać same, w domu, i
szkoła im nie zaszkodziła. Oczywiście, jednocześnie wiąże się to ze znajomością
ortografii, dlatego zastanawiam się też, czy te coraz częściej spotykane błędy
ortograficzne w książkach i gazetach nie mają źródła właśnie w niewłaściwej
metodologii nauczania początkowego. Może wśród uczestników FK jest ktoś, kto ma
jakiś pogląd w tej sprawie?
Pozdrawiam :)

[agni_me]

Zaczełam czytać jako czterolatka (wstolicylecznienaszej - to pierwsza
samodzielnie przeczytana książeczka z serii "poczytaj mi mamo"). Uczyłam się
sama. Nie tyle w domu, ile w bibliotece, gdzie moja ukochana ciotka była
bogiem. W wieku sześciu lat płynnie czytałam gazety. Do szóstej klasy robiłam
koszmarne błędy ortograficzne, do teraz robię błędy interpunkcyjne. Toteż albo
jestem wyjątkiem potwierdzającym twoją tezę, albo klasycznym przykładem ją
obalającym.
Mam wrażenie, że braki ortograficzne i interpunkcyjne to nic innego, jak braki
w wykształceniu podstawowym. Niezależne od nauki czytania, zależne za to od
przełożenia na praktykę regułek, które się poznaje w klasach jeden - sześć
szkoły podstawowej. Pamięć wzrokowa jest tylko pomocna. Nie jest konieczna.

[halszka_m]

I TU się nie zgodzę. Od pierwszej chwili znienawidziłam regułki i praktycznie
NIGDY z nich nie korzystałam. A mam na koncie parę nagród ortograficznych i ciąg
piątek za dyktanda. Natomiast całkiem często muszę napisać słowo, zeby przekonać
się, jak powinno być poprawnie zapisane. Co śmieszniejsze, moja pamięć wzrokowa
ogranicza się do hmm... "sfery pisanej", czyli słów, książek itp, natomiast mam
ogromne problemy z zapamiętaniem np. twarzy poznanych ludzi, haha:) pozdrawiam
serdecznie

[gatta13]

Halszko, ja mam tak samo. :) I z regułkami, i z dyktandami, i z zapisaniem żeby np. komuś odpowiedzieć, jak jest poprawnie, i, co najgorsze, z zapamiętywaniem twarzy. Najgorsze, bo nie poznaję klientów na ulicy i się obrażają. :)

[staua]

Tez tak mam, moze to rzeczywiscie typ pamieci - pamietam slowa, liczby (wszystkie - abstrakcyjne
wyniki obliczen w pracy, numery telefonow, adresy, PINy), szlaki na mapie, ale nie twarze albo np.
miejsca, w ktorych bywalam Do tego wykorzystuje meza, ktory ma odwrotny typ pamieci (on jest
zreszta ciekawym przypadkiem osoby, ktora swietnie zna dwa obce jezyki i kilka innych - romanskich -
niezle, ale w mowie, uczac sie NA SLUCH, a w pismie, moze procz jednego z tych jezykow, robi
karkolomne bledy ortograficzne, skladniowe, interpunkcyjne, jakie chcesz).

[agni_me]

Obawiam się, że to żaden argument. Choćby dlatego, że istnieje jednak cała masa
osób, które piszą w miarę poprawnie, a w ogóle nie czytają.

[aaneta]

Agni, wiedziałam, że mogę liczyć na Twoją odpowiedź na moje pytanie. Dzięki.
Wprawdzie Twoja samokrytyka w kwestii błędów interpunkcyjnych brzmi nieco
fałszywie, ale pewnie tylko ja to czuję, z Tobie i mnie wiadomych względów, więc
nie przejmuj się zbytnio. Twoja odpowiedź jest zresztą dokładnie taka, jak się
spodziewałam, czyli politycznie poprawna, konwencjonalna, co tak naprawdę
oznacza brak własnej refleksji, ale to szczegół.
A co do meritum: ja tak sobie tylko gdybam, badań naukowych nie przeprowadzałam
i nie mam zamiaru, dlatego nie wiem, czy jesteś wyjątkiem, czy zaprzeczeniem.
Taką nieformalną mini-ankietę chciałam zrobić, i tyle. Ale Twoja wypowiedź
zainspirowała mnie do refleksji, co to znaczy "wykształcenie podstawowe", w
zakresie ortografii oczywiście. Bo z polską ortografią jest ten problem, że
więcej w niej wyjątków niż regułek, więc, moim zdaniem, nauczyć się jej nie
sposób. Mam na myśli uczenie się przez regułki, żeby nie było wątpliwości.
Ściślej: można się przez regułki nauczyć ortografii, ale tylko w ograniczonych
zakresie, reszta to intuicja wyrobiona poprzez czytanie. Zresztą na początkowym
etapie nauki, tzn. w klasach 1-3, jak to jest przyjęte w Polsce, dziecko nie
jest w stanie nauczyć się regułek. Nie znam się wprawdzie na dydaktyce nauczania
początkowego, ale uczyłam się kiedyś dydaktyki matematyki i pamiętam jeszcze,
choć nie praktykuję, że na tym etapie należy polegać na intuicji i
spontaniczności, to znaczy nie należy tłumaczyć zasad logicznych i oczekiwać, ze
dziecko je zrozumie i zapamięta, a jedynie pokazywać zjawiska i zależności, tzn.
doprowadzić do tego, żeby dziecko je zauważyło i przyswoiło sobie intuicyjnie. W
dydaktyce matematyki klasycznym przykładem jest rozwiązywanie równań: kto będzie
próbował wytłumaczyć pierwszoklasiście, że aby rozwiązać równanie x+2=5, trzeba
przenieść 2 na prawą stronę ze znakiem minus, poniesie klęskę, bo wytłumaczenie
tego jest możliwe dopiero wtedy, kiedy dziecko pozna pojęcie liczby ujemnej,
natomiast na tym etapie wystarczy doprowadzić do tego, żeby dziecko odgadło,
jaką liczbę trzeba wstawić w miejsce x, żeby równanie "się zgadzało".
Przepraszam za te matematyczne dywagacje tych, którzy mają alergię na
matematykę, ale tylko w ten sposób potrafię uzasadnić moje poglądy. One zresztą
wcale nie są moje, tylko wyuczone, ale, moim zdaniem, ten sam mechanizm działa w
przypadku ortografii, tyle że jest to tylko moja hipoteza, której potwierdzenia
bądź obalenia poszukuję, dlatego oczekuję na następne głosy w tej kwestii. Z
góry dziękuję i pozdrawiam :)

[agni_me]

Zdecydowanie przeceniasz swój wpływ na moją samoświadomość, także
interpunkcyjną. Poprawność polityczna zupełnie mi nie przeszkadza, natomiast
trudno mi się zgodzić z bezrefleksyjnością mojej wypowiedzi, ona zwyczajnie nie
jest ograniczona, ale to już szczegół.

Przez ostatnie trzy lata poznawałam bardzo dokładnie postępy dzieci w
ortografii. Co prawda klasa liczyła tylko nieco ponad trzydzieścioro dzieci,
ale to więcej niż "własna dwójka". Jeśli mogę coś rzec o nauczaniu początkowym
ortografii, to dzieci dostają zasady, a potem w prostych ćwiczeniach je
przyswajają. Reguła i ćwiczenia. Reguła i ćwiczenia. Reguła i ćwiczenia.
Wypełnianie wciąż i wciaż pustych miejsc w wyrazach, ćwiczenia typu stacja -
stacji, armia - armii, należy pisać rz, gdy wymienia się na r - morze, mierzyć,
trójka, marcowy. Proste, prawda? Tylko w zupełnej sprzeczności z tym, co
zechciałaś napisać. Dodam, że to program nauczania początkowego zaakceptowany
przez MEN i stosowany z powodzeniem od lat w szkołach podstawowych (Z
ekoludkiem w szkole)
W klasie czytało wyjątkowo dużo troje dzieci, dwoje z nich robiło masę błędów
ortograficznych. Zupełnie bezbłędnie pisała Ala, dziecko uzdolnione
matematycznie, a także pięcioro tzw zadbanych dzieci. Dzieci, z którymi
odrabiano lekcje i poświęcano ich edukacji masę czasu. Każde z tych dzieci
rozwiązywało dodatkowe zadania typu: zasada - wstaw odpowiednią literę, albo
wyjątki - wstaw odpowiedną literę.
Można oczywiście upierać się przy tym, że czytanie jest lekarstwem na
ortografie. Tylko, że nijak to się ma do "ortograficznej prawdy". Czytanie może
poprawić zaniedbania szkolno-rodzicielskie. Ale to lekarstwo na zaniedbania,
nie sposób na ortografię.
Zresztą dokładnie ten sam sposób nauki ortografii i gramatyki istnieje przy
wbijaniu do głowy języków obcych. Ale to pewnie sposób konwencjonalny i
bezrefleksyjny, za to poprawny politycznie. Niech żyją metody niekonwencjonalne
i poprawna ortografia osiągana tuż przed pełnoletnością. :)

[aaneta]

He, he, to oznacza, że jesteś belferką, i to właśnie od nauczania początkowego?
To nie mam więcej pytań. Ale może, mimo wszystko, zastanów się jeszcze nad swoim
przekonaniem o braku różnicy pomiędzy mechanizmami uczenia się pierwszego języka
i języków obcych. Wiem, że takim osobom, jak Ty, nie przychodzi to łatwo, ale
jednak spróbuj, bo trochę Cię to przekonanie kompromituje.

[staua]

Patrz moj post ponizej, tez porownalam to do jez. obcego.
Uwazam sie za przyklad osoby, ktora na pewno nie uczyla sie regulek, bo pisalam poprawnie przed
pojsciem do szkoly (nie robilam bledow ortograficznych jeszcze na etapie, kiedy odwracalam litery do
ich lustrzanych odbic, mam tego przyklad w postaci moich wlasnych zachowanych poematow pisanych
w wieku lat 5, typu "raz wrobelek Elemelek zrobil sobie babelek" (przyznasz, Agni, ze jest to zdanie, w
ktorym mozna narobic sporo bledow) :-)
Moi rodzice specjalnie nie przejmowali sie moja edukacja, nigdy tez nie odrabiali ze mna lekcji.
Pozdrawiam

[agni_me]

Gdybym była belferką to tych dzieci byłoby znacznie więcej, nie da się ukryć.
Ale staraj się dalej, ładne to takie. :)

[sol_bianca]

Ja się nauczyłam czytać sama i nigdy nie literowałam. No, prawdę mówiąc raz
spróbowałam przeliterować na głos jakieś słowo, tak z ciekawości, i dzięki temu
moja mama dowiedziała się, że umiem czytać :)))) Rodzice mnie nie uczyli, bo
myśleli że jestem za mała, ale ja miałam taką ceratową podkładkę pod talerz z
literkami i słowami (A jak autobus itp.) i w ten sposób przy posiłkach
poznawałam alfabet... Czyli chyba jestem potwierdzeniem twojej teorii.
Za to w szkole zaczęły się "schody", bo nienawidziłam czytania na głos (pewnie
właśnie dlatego, że nie byłam przyzwyczajona, no i byłam nieśmiała...), zawsze
się jąkałam i zatykałam. Najgorsze jest to, że na głos czyta sie wolniej niż w
myślach, łatwo się zgubić w tekście jeśli jest się przyzwyczajonym do innego tempa.

[staua]

Aaneta,
ja mam taki sam poglad, bo zaliczalam sie wlasnie do czytajacych trzylatkow :-) I nigdy nie mialam
problemow z ortografia, a w szkole bylam zwolniona z tego typu cwiczen przez pierwsze dwie klasy (po
indywidualnych dyktandach). Dla porownania, moja siostra, ktora nauczyla sie czytac w szkole, robila
bledy ortograficzne normalnie, jak wszystkie dzieci (jako przykladna uczennica do konca podstawowki
nauczyla sie ich nie robic, byl to jednak zmudny proces stosowania regulek). Mysle, ze warto jest
zachecac dzieci do czytania "naturalnego". Na pewno tak zrobie ze swoimi dziecmi (choc nie
zamierzam ich zmuszac, jesli beda oporne). Nie wymaga to geniuszu, tak samo, jak liczenie, a wiele
upraszcza. Wydaje mi sie, ze masz racje, to jest taka naturalna nauka jezyka, moze jest w tym jakas
analogia do wczesnej nauki jezykow obcych, ktore w dziecinstwie sa przyswajane, nie nauczane
(acquisition vs learning).
Pozdrawiam. To bardzo ciekawy temat.

[aaneta]

Polecam w takim razie do poczytania podręcznik dr Ireny Majchrzak (znalazłam!),
ze szczególnym uwzględnieniem komentarza w rozdziale "Pismo - zjawisko wizualne":
www.irena-majchrzak.net/text_podrecznika.htm
Ja będę mogła wypróbować dopiero na wnukach, na synach nie zdążyłam, czego
bardzo żałuję, ale za późno przeczytałam rozmowę z dr Majchrzak.
Bardzo cenna wydaje mi się Twoja uwaga, Olu, dotycząca faktu, że Twoi rodzice
nie brali udziału w Twojej edukacji i nie odrabiali z Tobą lekcji. Otóż to. Moim
zdaniem metoda stosowana powszechnie w polskich szkołach od wielu lat jest z
gruntu niewłaściwa właśnie z tego powodu, że wymaga intensywnego wspomagania ze
strony rodziców i wielogodzinnej pracy z dzieckiem w domu. Przecież to jest
jakiś absurd. Już pominę fakt, że mało który rodzic ma na to czas, ale przede
wszystkim ilu rodziców może podołać temu wyzwaniu intelektualnie? Nie mogę
pojąć, jak to możliwe, że przez kilkadziesiąt lat nikomu z tzw. metodyków i
innych władz oświatowych nie przyszło do głowy choćby to, że coś musi być nie
tak z metodą, która wymaga tak intensywnej pracy zarówno w szkole, jak i w domu,
co oznacza, że po prostu jest nieefektywna. Od czasu do czasu ktoś zastanawia
się na głos, dlaczego jest tyle dzieci z dysleksją, dysgrafią czy dysortografią,
ale tylko w takim kontekście, że zaświadczenia o takich zaburzeniach,
uprawniające do lepszych ocen na egzaminach, są wystawiane w olbrzymich
ilościach, nikt natomiast nie zastanawia się, dlaczego tyle dzieci ma takie
zaburzenia. Nie twierdzę, że jedyną przyczyną jest niewłaściwa metoda nauczania,
ale obawiam się, że jest to przyczyna zasadnicza. Tylko nie mam pojęcia, co z
tym zrobić.

[staua]

Podejrzewam, ze rodzice odrabialiby ze mna lekcje, gdyby byly jakies klopoty, ale nie bylo. Z siostra
takze nie. Same natomiast przepytywalysmy sie ze slowek lacinskich i wloskich, dobrze to
zapamietalam.
Szkola uczy niesamodzielnosci, niestety. Na szczescie w podstawowce zostawiono mnie w spokoju,
poniewaz oceny byly dobre, ani rodzice, ani nauczyciele nie probowali dopasowac mnie do idealu
ucznia (bylam dosc przemadrzala i nie lubilam np. pracy w zespole, gier itd), a w liceum mialam
szczescie, ze ceniono raczej indywidualnosc.
Nie mam pojecia, co zrobic z przestarzala metodyka w szkolach... fakt, ze moja podstawowke konczyly
dzieci bez znajomosci ortografii i tabliczki mnozenia (tak!), przepychane z klasy do klasy warunkowo i
po szkole upchniete w "przysposobieniu do zawodu". Jakos nie chce mi sie wierzyc, zeby az tyle osob
bylo tak malo zdolnych, zeby nie potrafilo przyswoic wiedzy na poziomie podstawowym. To szkola jest
zniechecajaca.

[marcelina_prust]

Przypomniało mi się coś własnie: czytać się nauczyłąm sama (na komiksach z
Kapitanem Żbikiem:)i z ortografią problemów nie miałam. Ale słówka i regułki
też zakuwałam, a jakże. Kiedyś na dyktandzie pojawiło sie słowo "piasek" i ja
bez zastanowienia napisałam piasek. I wtedy sobie przypomniałam, że tam ,gdzie
pojawia sie watpliwość "i" czy "j" Pani Nauczycielka kazała dzielić słowa na
sylaby, bo wtedy słychać, co trzeba wstawić. No i z tego dzielenia wyszedł mi
pjasek. Po tym dyktandzie straciłam zaufanie i do regułek i do nauczycielki.

[Gość: krzych]

Ja od 5 lat czytałem sporo, a z dyktand w podstawówce byłem prawie najgorszy w
klasie. Zresztą do dzisiaj robię sporo błędów mimo, że staram się z tym walczyć.

[klymenystra]

zgadzam sie z tym, chociaz sama dzieci jeszcze nie mam. ale obserwuje- zaliczam
sie do czytajacych trzylatkow, nauke zaczynalam od skladania liter, ktorych
nauczylam sie sama, nie przeszlam przez etap sylabizowania, w krotkim czasie
czytalam bardzo plynnie i nigdy nie mialam problemow z ortografia. pojawily sie
ostatnio (ale tylko w kilku wyrazach), bo malo teraz czytam po polsku. znajomi,
ktorzy uczyli sie tradycyjnie- czyli w zerowce, czy pierwszej klasie- do tej
pory maja problemy. chyba ze nagle zaczeli duzo czytac.

[ada08]

Iwan Turgieniew "Wiosenne wody".
Bohater miał "podbrudek", a ceny "uległy zwyszce".

Wypuściło to nieznane mi bliżej wydawnictwo "Dom Wydawniczy Szczepan Szymański"
z Warszawy, aż dziw, że trudne imię Szczepan wydrukowali poprawnie,
a nie Strzepan na przykład.
Kupiłam na stoisku z tanią książką, zapłaciłam 5 złotych, bo cena może
z powodu tej zwyszki uległa zniżce.
a.

[marcelina_prust]

W książce "Salam" Piotra Ibrahima Kalwasa aż się roi od literówek i niestety
błędów ortograficznych. Najlepsze było stwierdzenie, że jakieś tam
owoce "rosnom na drzewach" a padło przy okazji wyśmiewania jakiejś głupiej
nauczycielki od biologii. Chyba bardziej powinno sie dostać polonistce, a
najbardziej korekcie wydawnictwa Rosner&Wspólnicy (o ile istnieje tam coś
takiego jak korekta)
A niedawno spotkałam gdzieś "rzeźko". Śmieszne to, czy może nie bardzo?

[Gość: Mimoza]

A ja spotkałam: "Chorwacja jak mażenie" Hmm... A może i lepiej niż "Horwacja
jak marzenie". Jeszcze byłaby prośba ( lub rządanie) o notę z przeprosinami:)

[autumna]

O rany! To ja chyba nienormalna jestem: się jak głupia zamartwiam, gdy po mojej korekcie w 300-stronicowym tekście uchowa się parę literówek typu brak ogonka przy "ą". A inni wypuszczają taaaakie koszmarki i w nosie mają...

[Gość: Ina]

Uczyam się przepisowo w szkole czytania i pisania.Czytałam bardzo dużo i mimo
to,robiłam masę błędów.Ponieważ byłam małym "cwaniakiem" poszukiwałam więc
synonimów słów w wypracowaniach szkolnych.Gorzej było z dyktandami, tam nie
dało się obejść danego słowa. Po wielu latach dowiedziałam się, że miałam
dyslekcję, a właściwie dysortografię.Męczyłam się długo z tą " przypadłością".
Nie pomagały żadne metody, tylko mój upór.Czytam dużo do dnia dzisiejszego, bo
cała rodzina jest " czytelników". Dla nas najlepszym upominkiem jest
książka.Mamy niemałą bibliotekę z pozycjami, które niejedna biblioteka nam
pozazdrościłaby . Nie tylko korekty w książkach brakuje, ale i słowo mówione
jest kaleczone przez "redaktorów" np. telewizyjnych.Ostatnio denerwuje mnie u
nich "zaciąganie" mowy polskiej amerykańskim akcentem. Jak mają młodzi ludzie
walczyć ze swoimi problemami, gdy nikt już nie zwraca uwagi na to, jak się mówi
i pisze czysto po polsku.Już byliśmy pod zaborami, a teraz sami nie dbamy o
własny język. INA

[schabomil]

> Spotkaliście się kiedyś z błędami ortograficznymi w książkach??

Ciekawsze bledy, bo zamierzone, sa w "Dzienniku psotnego chlopca"
(przypuszczalnie w oryginale anglojezycznym rowniez). Niestety, chyba tylko w
starszych wydaniach, bo nowsze sa juz wydane na modle "bawiac uczy- uczac bawi"
i z owych bledow zrezygnowano.

Z jednej strony niby dobrze, bo ksiazka jest adresowana do mlodych, wiec niech
sie ucza poprawnej polszczyzny, z drugiej- jest to typowe traktowanie
literatury jak rzemiosla, nie sztuki.

To tak, jakby w albumach malarskich ktos "poprawil" postacie Chagalla z
intencja, by dzieciaki sie uczyly anatomii.

Schabomil

[flakonka]

myślę i myślę i nie przypominam sobie takiej błedowej wpadki... ale chciałabym
cos napisać o tym pisaniu i czytaniu (i mam nadzieję, że nie zostanę posądzona
o brak refleksji) i moje doświadczenie też jest inne... nauczyłam się czytać w
szkole, normalnie, bez osiągnięc czytelniczych w wieku przedszkolnym i od tego
czasu jestem zapalnym czytelnikiem i z czytaniem nigdy problemów nie miałam,
więc chyba zalezy to od egzemplarza :))

[Gość: jaija]

Mnie wkurza to, że kiedyś można było mieć stuprocentową pewność co do pisowni
książkowej (korekta, itp.), a teraz roi się od różnego rodzaju "każę"
zamiast "karzę", "mielić" zamiast "mleć", itp. kwiatów. Wygląda na to, że
również w sferze w sumie wysokiej kultury można zaobserwować tendencję
spadkową. Tłumacze coraz częściej piszą banały, korekta chyba śpi, albo wcale
jej nie ma (w lokalnej gazecie miejskiej mogę co tydzień podziwiać
wymysły "dziennikarzy" - "co róż" - dodam, że miało być "co rusz", "a nóż",
itd., itp.). ZGROZA.
Apeluję zatem do czytania starych wydań książek i czerpania wiedzy
ortograficznej właśnie z nich. Ja z książek nauczyłam się, jak wyglądają
literki. I czytałam bez sylabizowania :)

[hopik]

ostatnio kilka razy zdarzyło mi się zobaczyć żądzić zamiast rządzić i np
porządać zamiast pożądać, w ogóle kwiatki pt. żądzić/rządać. aaaaaaaaaaaaa!!!
raz na pewno u olgi tokarczuk, chyba w "dom dzienny, dom nocny".

[autumna]

To chyba w sporej części wynika z polegania na słowniku komputerowym, który oczywiście nie podkreśli zwrotu "naważyć piwa" albo "marzę pisakiem po ścianie". Oszczędność, oszczędność, korektor z prawdziwego zdarzenia niestety kosztuje.

[Gość: M]

Właśnie skończyłam czytać książkę Joanne Harris "Świat w ziarnku piasku", książkę wydał "Prószyński i spółka',a tam jak byk napisane na str. 302 "syn nie zdradzał RZADNEJ chęci współpracy". Zerknęłam, książka przeszła korektę.

[librero]

w Ester Chwina widziałam 'szezląg':/ i jeszcze inne pomniejsze błędy,
chyba 'szyltkretowy' albo coś w tym guście.