"100 lat samotności" 20 lat później...

[bloczek4]

Pamietam swój zachwyt kiedy tę ksiązkę przeczytałem po raz pierwszy. I drugi.
Potem ktoś mi tę książke zniknął i tak upłynęło ze 20 lat. Aż mi ktoś
podorował jakieś kioskowe wydanie. Z zapałem wziąłem się do lektury, aż
stwierdziłem, ze to musi być jakieś kiepskie "oszczędnościowe" tłumaczenie
dla tego wydawnictwa i odpuściłem sobie czytanie do końca. Zbiegiem
okoliczności akurat Wyborcza wydała tę powieść w swojej serii i aż załamałem
rece. Tłumacze i książka ci sami, słowo w słowo. Tylko mnie się coś przez te
20 lat porobiło. Dziwne, bo n.p. "Jesień patriarchy" nadal "wchodzi" gładko.
Co jest?

[Gość: Jaaa]

Hmm... tak bywa. A sprawdzałeś, czy "Winnetou" jeszcze Ci się podoba?

Nigdy nie przeczytałem...

[bloczek4]

Ale Kubuś Puchatek podoba mi się z wiekem coraz bardziej :))))

[ben-oni]

Chyba wszystko ma swój czas i swoje miejsce . Nie można dwa razy wejść do tej
samej rzeki . Tylko szkoda ,że zniszczyłeś sobie miłe wspomnienia . Ryzyko się
nie opłaciło .
I nie zasłaniaj sie Kubusiem bo On jest poza konkurencją . Nie ta kategoria
wagowa .

Czyli nie muszę się leczyć na brak zachwytu?

[bloczek4]

Uffff... Co za ulga...

Z Cortazarem to samo

[szczurbiurowy]

A ja to samo przeżyłem z Gra w Klasy. Pamiętam ten zachwyt i to podekscytowanie,
odkrycie, że można tak pisać. A po 25 latach - nic, nie da się czytać...

[lemuriza]

Przeżyłam to samo uczucie z Remarquiem.
Tak już chyba jest.
Wszystko ma swój czas...