IM GORSZA KSIĄŻKA, TYM WIĘCEJ DIALOGÓW!!!

[wessed]

Literatura moim zdaniem jest idealnym nosnikiem przekazywania głębi umysłu i
doznań. Odkrywa nam doświadczenia wewnętrzne bohaterów. Jak się czyta Prousta,
czy Kafkę, to dialogi są tam zmarginalizowane, a w książkach
scenariuszopodobnych jest ich multum. Andrzej Mularczyk powiedział, że
scenariusze, to jest prostytuowanie literatury. Muszą być rzecz jasna i takie
książki i takie, ale ja wolę te, które zaglądają w zakamarki duszy. Można
oczywiście powiedzieć, że w Dostojewskim jest równowaga, ale to pewnie wyjątek
potwierdzający regułę. Co Wy forumowicze na to?

[skajstop]

Mnie taki pogląd wydaje się bezsensowny, wybacz. Z dwóch powodów: generalizujesz
najwyżej własne upodobania, przy okazji np. wykluczając Hemingwaya, Fauknera i
wielu innych :)
Po drugie, mylisz normalną beletrystykę ze zbeletryzowanymi (albo i nie)
scenariuszami, ktore _normalną_ literaturą nie są.

[spacey1]

"Kolejka Sorokina" to książka składająca się wyłącznie z dialogów. Bardzo
krótkimi zdaniami pisanych zresztą. Nie ma nic wspólnego ze scenariuszem.
Uważam, że doskonale opisuje rosyjskie realia końca lat 80. I chyba jednak
odkrywa w jakiś sposób świat wewnętrzny bohaterów (niezbyt bogaty, ale to już
inna kwestia)
Zresztą dlaczego dialog = scenariusz? Są filmy, w których dośc mało się mówi. I
nie mam tu na myśli "Krwawego sportu" ;)

[Gość: wessed]

To umowna teza. Chodzi o podawanie przykładów, które ją potwierdzą lub jej będą
zaprzeczać. Bruno Schulz - bez dialogów. Cortazar to samo. Joseph Haller -
mnóstwo. Łysiak ("Cena") początkowo miał napisać sztukę. Chodzi raczej chyba o
to, na ile w prozie, czy w dramacie, opisuje się to, co nie przechodzi przez
usta ( jeśli życzycie sobie takiego obrazowego przedstawienia zagadnienia). W
filmie, a tym bardziej w teatrze, jest to nieporównywalnie cięższe do realizacji.

[skajstop]

Hm, nie masz tu raczej jakiejś jasnej tezy :)
Wiesz, w filmie obraz jest tym, czym opis w beletrystyce.

[Gość: rosomak]

Uproszczenie!!! A dramaty!!!