Pisarz, którego nie lubię najbardziej na świecie

[daria13]

To wątek dla otrzeźwienia dla niektórych użytkowników FK. Przeczytałam wątek
o największym grafomanie świata i zdębiałam. Jakim niewyobrażalnym ignorantem
trzeba być, żeby uznać Marqueza za grafomana? Jaki trzeba mieć tupet i
mniemanie o sobie, żeby kwestionować wybory Akademii noblowskiej i milionów
zakochanych czytelników na całym świecie? Oczywiście nikt nie zmusza do tego,
żeby kochać i wielbić, to kwestia gustu, ale żeby określić mianem grafomana,
to doprawdy szczyt arogancji. A może to chorobliwa potrzeba bycia
oryginalnym?
Musimy wreszcie nauczyć się odróżniać pisarzy, których nie lubimy, nie
rozumiemy, nie szanujemy, od tych których chcemy ocenić obiektywnie, lub
którzy zostali już tak ocenieni przez tych, którzy się na tym znają, lub tych
których oceniła już historia. Więcej pokory i obiektywizmu, proszę.
I jeszcze prośba, piszmy o autorach, których przeczytaliśmy przynajmniej
jedną książkę, nie można nie lubić czegoś, czego się nie poznało.
Mój typ nr 1 to Janusz Wiśniewski. Nie jestem oryginalna;)

[itek1]

A moze kazdy tzw.wielki i uznany pisze wylacznie "to the happy few".
Niezrozumienie i ignorancja jest powszechna- taka to juz materia.
Nie lamentowalbym nad upadkiem obyczajow:)
A swoja droga to bardzo nie lubie Nabokova, a juz naprawde nie znosze jego
smiesznie zarozumialych i glupich sadow.

[eeela]

Trudno mi wybrac. Nie ma ich wielu, bo jak ognia unikam ksiazek, ktorych lektura
sprawilaby mi przykrosc zamiast wymaganej przyjemnosci :-) Na marginesie, trudno
mi obdarzac antypatia samego pisarza, zazwyczaj obdarzam nia tylko jego dziela.
W ostatecznym rozrachunku wygrywa chyba Andre Norton, bo sprawila mi najwiekszy
zawod.

[Gość: daria13]

Tu mnie zaintrygowałaś Eeelu. Jakiego rodzaju sprawiła Ci zawód Andre Norton?
Pytam, bo czytałam swojego czasu, nawet sporo.
Pozdrawiam:)

[eeela]

Pewnego razu postanowilam poszerzyc swoje fantastyczne horyzonty, poniewaz moja
wiedza i uwielbienie ograniczaly sie do Tolkiena, Lewisa, Sapkowskiego i
(czesciowo) Lema. Siegnelam wiec miedzy innymi po Norton (Czarodziej ze swiata
czarownic chyba poszedl na pierwszy - i ostatni - ogien, ale juz nie pamietam
dokladnie, bo o zlych ksiazkach szybko zapominam). Niemal nie skonczylam
tej ksiazki (a zebym nie skonczyla czegos, co zaczelam czytac, musze miec do
czynienia ze straszliwym gniotem). Najbardziej dobila mnie metoda narracji:
miecz nie moze byc mieczem, tylko musi byc Mieczem Odwiecznej Mocy; medrzec nie
moze byc medrcem, tylko koniecznie musi byc Klucznikiem Wiedzy Ludu Zielonych
Przestworzy, czy cos tam. Nie można napisać słowo, tylko Słowo, bohater nie
słyszy dźwięku, tylko Dźwięk. Dziesiątki Mądrych Kobiet, Wielkich Mieczy,
Straszliwych Łap i czego tylko chcesz.No to jest juz smieszne po prostu.
Smieszne i irytujace. Ja rozumiem, miecz powinien miec odwieczna moc w ksiazce z
gatunku fantasy, ale wymienianie jego pelnej nazwy co trzeci akapit czyni
narracje wrecz zenujaca. I cala ksiazka taka. Tego nie da sie czytac. Wiecej po
nic Norton nie siegnelam i nie zamierzam.

[noida]

Od razu mi się przypomina duet Hickman i Weis i ich "jego elfie oko spojrzało z
elfią pogardą na zabrudzone elfie szaty" czy jakoś tak ;)

[eeela]

Co to jest? :-))) Nic o tym nie wiem!

[noida]

Z grubsza rzecz biorąc to autorzy tego:
www.dragonlance.com/

[eeela]

Aaaaa, slyszalam o tym, ale nie czytalam. Czyli nie probowac? :-)

[noida]

To zależy, jak bardzo jesteś zdesperowana na cokolwiek w klimacie fantasy ;) Ja
to czytałam we wczesnej młodości, wtedy mnie niezręczności językowe tak nie
uderzały i mam sentyment, zwłaszcza do trylogii Smoki Jesiennego Zmierzchu,
Smoki Zimowej Nocy i Smoki Wiosennego Świtu. Miejscami jest śmieszne, ale
ogólnie to można sobie odpuścić... Nic oryginalnego to nie jest.

[eeela]

Nie nie. Ja jestem zdesperowana na cos dobrego w klimacie fantasy. Na byle co
szkoda mi czasu :-)

[Gość: hobbit]

bardzo dobry w klimacie fantasy jest Steven Erikson i jego saga "Malazańska
Księga Poległych" - nie pamiętam w tej chwili tytułu I tomu - ale to jakieś 700
stron lukrecji :)))
a tych tomów jest z 7 bodajże... no sporo w każdym bądź razie :)
polecam!

[saskiaplus1]

A ja się w sumie zgodzę z Twoim zdaniem, bo miałam podobne odczucia. Naczytałam
się, że to klasyka i tak dalej, a potem... Chyba nie dla mnie ten klimat, choć
się starałam i przeczytałam kilka jej książek. Po prostu "jak to zachwyca,
kiedy nie zachwyca" ;). To samo zresztą miałam z Ursulą Le Guin, jeśli już przy
fantasy jesteśmy.

[eeela]

Le Guin to raczej s-f, nie fantasy. Czytalam jeno "Lewa reke ciemnosci". Mnie
nie chwycilo, ale obiektywnie nie jest zle. Ot, po prostu, nie moj klimat. Mnie
ogolnie trudno sie konsumuje s-f, wyjatkiem jest "Solaris" Lema i "Trylogia
miedzyplanetarna" Lewisa.

[Gość: daria13]

Jeśli zaczynałaś od Tolkeina i Lewisa to nie dziwota, że Norton Cię zawiodła.
Ja miałam fazę na fantasy i łykałam wtedy niemal wszystko, aż do przesytu i
odrzucenia.
Nie mogę się zupełnie zgodzić z tezą, że Le Guin to pisarka s-f. W moim
odczuciu to jedna z lepszych autorek fantasy i cyklem Czrnoksiężnik z
archipelagu na czele. Eeelu, jeśli nadal masz ciągoty w kierunku fantasy,
koniecznie przeczytaj Czrnoksiężnika. Ten cykl ma swój klimat, taki bardziej
mroczny, ma przesłanie, jest na swój sposób piękny. Czasami żałuję, że już
trochę wyrosłam z tej literatury;)

[eeela]

> Jeśli zaczynałaś od Tolkeina i Lewisa to nie dziwota, że Norton Cię zawiodła.

Widzisz, zaczelam od Tolkiena i Lewisa, ale nie przeszkodzilo mi to w
fascynowaniu sie Harrym Potterem. Jest literatura dobra, bardzo dobra i wybitna,
a Norton do zadnej z nich po prostu nigdy nie zalicze, i tyle.

"Teza" o Le Guin jako autorce s-f wyplynela z niewiedzy - jak juz mowilam,
czytalam tylko jedna ksiazke, a poza tym zawsze widzialam Le Guin wymieniana na
roznych forach ksiazkowych wlasnie w tym kontekscie. Chetnie sprobuje tej
autorki jeszcze raz, bo - jak mowilam - nie oceniam jej zle, i jesli nie
zaskoczylo przy jednej ksiazce, nie znaczy, ze nie zaskoczy przy innej.

Czasami żałuję, że już
> trochę wyrosłam z tej literatury;)

Ha! Ja mam to szczescie, ze nigdy z zadnej literatury nie wyrastam :-D

[Gość: daria13]

eeela napisała:

> Ha! Ja mam to szczescie, ze nigdy z zadnej literatury nie wyrastam :-D

Pogadamy za parę lat:) Do pewnego momentu też tak miałam, ale im jestem
starsza, tym wyraźniej zauważam, że czasu coraz mniej, a dobrej literatury do
poznania jeszcze sporo zostało:) Choć gdyby wpadły mi w ręce naprawdę dobre
książki z gatunku, to wcale bym nie pogardziła. Ale musiałyby być NAPRAWDĘ
dobre.

[mamarcela]

Ja nie czytam, aby zaliczyc i dlatego nie wyrastam.
I czym starsza jestem tym mi bliżej do literatury, która mi po prostu
przyjemność sprawia.
Bo czytanie książek to jest przyjemność, a nie obowiążek moim zdaniem
P:-)

[Gość: daria13]

Jeśli napisałam, że staram się czytać teraz tylko książki dobre, to nie znaczy,
że a. zaliczam tylko arcydzieła, b. czytanie jest dla mnie obowiązkiem, a nie
przyjemnością.
Staram się jedynie dokonywać selekcji wśród książek, które po skończonej
lekturze, która mnie zajmuje i cieszy, pozostawią jakiś ślad, spowodują, że
zatrzymam się na chwile i przemyśle kilka ważnych kwestii. Jakkolwiek to
zabrzmi, szukam książek, których lektura oprócz przyjemnosci, sprawi mi
satysfakcję. Przeczytałam już setki książek lekkich, łatwych i przyjemnych,
taraz mam fazę na coś poważniejszego, ale nie dlatego, żeby zaliczyć, tylko z
potrzeby ducha, właśnie tu i teraz. Może Ty, Mamarcelo już ten etap przerobiłaś
kiedyś w całości i jesteś teraz w innej fazie czytelniczej. Ja to rozumiem i
szanuję, ale tego samego oczekuję od innych:) Zarzucano mi juz tutaj snobizm
nie raz, już mnie to nie rusza;)

[mamarcela]

Nie wiem w jakiej jestem fazie czytelniczej. Naprawdę się nigdy nad tym nie
zastanawiałam.
Wiem, że nie jestem fanką fantasy en mass, ale uważam, że
akurat "Czarnoksiężnik z Archipelagu" jest po prostu dobrą książką.
A z dobrych książek nie wyrasta się nigdy bez względu na ich gatunek. Taką mam
przynajmniej nadzieję.
Nie zarzuciłabym Ci snobizmu, Dario, jeno tony nauczycielskie i czasami lekkie
lekceważenie innych. Tak en passant .
P:-)

[eeela]

> Staram się jedynie dokonywać selekcji wśród książek, które po skończonej
> lekturze, która mnie zajmuje i cieszy, pozostawią jakiś ślad, spowodują, że
> zatrzymam się na chwile i przemyśle kilka ważnych kwestii. Jakkolwiek to
> zabrzmi, szukam książek, których lektura oprócz przyjemnosci, sprawi mi
> satysfakcję. Przeczytałam już setki książek lekkich, łatwych i przyjemnych,
> taraz mam fazę na coś poważniejszego,

Mam nadzieje, ze mylnie podejrzewam cie, Dario, o wyglaszanie opinii, ze ksiazki
"lekkie, latwe i przyjemne" nie moga byc dobre.
W ogole z ta "lekkoscia" to ciezka sprawa jest ;-) Dyskutowalam o tym kiedys
zarliwie z Forma (tylko za malo sie sprzeciwiala i caly moj zar na nic sie nie
przydal ;-D ). Otoz Forma zapytala mnie kiedys, co lubie czytac i takie tam.
Odpowiedzialam jej: lubie czytac A, B, C. W sumie same prosciutkie i lekkie
rzeczy. Na to Forma: co ty opowiadasz, jakie prosciutkie? Styl ciezki,
zagmatwany, hermetyczny.
A sek tkwi w tym, ze sa te rzeczy prosciutkie dla mnie. Cos, co znajdujesz
naprawde swoim i holubionym, nigdy trudne nie bedzie. Muzyka tak zwana powazna
jest uznawana za trudna. Ogolnie. No, dla mnie Bizet, a nawet Czajkowski to
takie prosciutkie plumkanie do kotleta. Bach zas jest wspaniala, przyjemna,
wyrafinowana prostota. Trudnym straszliwie znajduje Pendereckiego i podchodze
jak pies do jeza.
Zatem ulubiona przeze mnie literatura jest w moim odczuciu prosta - ale moja,
zrozumiala, dzialajaca na wyobraznie. Zarowno Rowling, jak i Szekspir sa dla
mnie literatura "lekka, latwa i przyjemna". A Joyce'a nieszczesnego nie rozumiem
i trudny dla mnie jest.

[daria13]

Twoja nadzieja jest jak najbardziej słuszna; nie twierdzę, że wśród książek
lekkich, łatwych i przyjemnych nie ma książek dobrych i przykładem na to jest
wymieniony przeze mnie wyżej cykl o Czarnoksiężniku Le Guin, na przykład.
Kolejnym przykładem na arcydzieła w pogardzanym przez niektórych gatunku s-f
jest twórczość Philipa Dicka. Wielki błąd popełniają osoby gardzące s-f, które
z tego powodu nigdy nie sięgną po Dicka.
Ja jednynie napisałam, że mam teraz fazę na książki poważniejsze, bardziej
skłaniające do refleksji. Fantasy jakkolwiek byłoby dobre, ambitne, więcej
dostarcza rozrywki niż zadumy.
Bardzo mi się podoba Twoje podejście do kwestii różnic w odbieraniu literatury;
to co dla jednych jest proste i lekkie, nie musi być takie dla innych. Stąd tak
wiele kłótni na FK;)
P:)

[formaprzetrwalnikowa]

ja podobnie. jesli czytana (nie zakladam czynnosci dokonanej w tym wypadku)
ksiazka mi sie nie spodobala z powodu - jak moge przypuszczac- osobowosci
pisarza (wyrazajacej sie, jak zgaduje, w obranej tematyce, w sposobie pisania)-
po prostu wiecej nie czytam. kategoria 'najbardziej nielubianego pisarza' nie
istnieje wiec z definicji - brak gradacji
:)

[aaneta]

Jak nie lubię, to nie czytam.

[Gość: daria13]

Ale musisz przeczytać choć jedną pozycję, żeby stwierdzić, że nie lubisz. I na
tej podstawie możesz stwierdzić, kogo nie lubisz najbardziej.
P:)

[mamarcela]

Gość portalu: daria13 napisał(a):

> Ale musisz przeczytać choć jedną pozycję, żeby stwierdzić, że nie lubisz. I
na
> tej podstawie możesz stwierdzić, kogo nie lubisz najbardziej.
> P:)

No, cos Ty? Na tej podstawie możesz stwierdzić, że nie lubisz tej książki,
którą właśnie czytałaś, a nie pisarza. Zresztą pisarze nie są do lubienia.
A juz szczególnie najbardziej na świecie. O tylu książkach, pisarzach w ogóle
nie slyszałam i pewnie nigdy nie usłyszę. A ilu jeszcze przede mną.
A i tak zaraz się zleci legion ze stwierdzeniem, że najbardziej nie lubią
Coehlo
Whartona
Carrolla
Grocholi
Kinga
Szwai
Matuszkiewicz
itd.
i jeszcze inny legion outsiderów twierdzących, że nie mogę znieść
Eco
Marqueza
Bułhakowa
Prousta
Joyce'a
i znowu tak dalej.
pozdrawiam :-)

[aaneta]

daria13 napisał(a):
> Ale musisz przeczytać choć jedną pozycję, żeby stwierdzić, że nie lubisz.

Nie muszę czytać całości, wystarczy, że zacznę. Jak mi coś nie podchodzi, to po
co mam czytać? Masochistką nie jestem i szkoda mi czasu.

> I na
> tej podstawie możesz stwierdzić, kogo nie lubisz najbardziej.

Błąd logiczny. Na podstawie jednej pozycji, nawet gdybym ją przeczytała w
całości i stwierdziła, że nie lubię, nie mogłabym stwierdzić, kogo nie lubię
najbardziej.

[Gość: daria13]

Niedawno zadałaś Aneto podobne pytanie pewnej młodej osobie. Chodziło nie o
lubienie, ale o zrozumienie. W moim pojeciu, żeby wyrobić sobie zdanie lepiej
jest coś poznać, a potem ocenić. Śmiem twierdzić, że są pisarze, których można
ocenić po jednej książce i do takich pisarzy należy właśnie Wiśniewski. Choć
rzeczywiście bywają też takie zjawiska, jak wyjątkowo nieudane pozycje całkiem
niezłych pisarzy, ale trzeba mieć pecha, żeby tak niefortunnie trafić.
Wyrobiony czytacz jest chyba jednak w stanie zauważyć różnicę między słabszą
pozycją pisarza dobrego, a ewidentnie beznadziejnym warsztatem grafomana. Ale
może się mylę.

[aaneta]

Tamto pytanie miało zupełnie inny kontekst. Pewna młoda osoba zakładała, że z
pewnych powodów nie powinna czytać pewnych książek. Nie miała zamiaru tego
weryfikować samodzielnie - jak się okazało, miała polegać na opinii innych osób.
Można by porównać te dwie kwestie tylko w tym przypadku, gdybym teraz
powiedziała: najbardziej nie podoba mi się X, ale nie czytałam ani jednej jego
książki, tylko wszyscy mówią, że on jest beznadziejny. Tymczasem ja stwierdzam
tylko, że nie mogę powiedzieć, kogo nie lubię najbardziej, ani nawet kogo nie
lubię bardzo, a kogo tylko trochę, bo nie czytam tego, co mi się nie podoba.
Widzisz różnicę?

Poza tym kompletnie nie zależy mi na "wyrabianiu sobie zdania", a tym bardziej
na ocenianiu. Nie jest mi to do niczego potrzebne. Nie jestem krytykiem
literackim ani w żaden inny sposób nie jestem związana z literaturą (ani żadną
inną dziedziną sztuki), czytam tylko i wyłącznie dla własnej przyjemności, więc
po co mam oceniać? Zresztą pytanie o to, kogo nie lubimy, dotyczy subiektywnych
wrażeń, nie oceny. Można kogoś nie lubić, chociaż się go ceni, nie sądzisz? Więc
nie mylmy pojęć, proszę.

[Gość: daria13]

Aneto, widzę różnicę, ale nadal nie mogę zrozumieć stwierdzenia, że nie czytasz
tego czego nie lubisz, bo skąd możesz wiedzieć, że nie lubisz, skoro nie
czytasz?
FK jest miejscem, na którycm omawia się książki. Przy omawianiu książek
dokonuje sie jednocześnie i automatycznie ich oceny, nie krytyki literackiej,
ale jednak właśnie oceny. Przeczytałam książkę X i uważam ją za świetną,
wspaniała, inteligentna, ciekawą, bo..... Albo przeczytałam książkę Y i
odradzam innym jej lekturę, bo... Takie między innymi jest założenie FK. Ocena
przeczytanych książek. Jeśli zatem nie oceniasz książek, to co robisz na FK?
Czy naprawdę nie zdażyło Ci się przeczytać słabszej książki? Nigdy nie
wartościujesz? Załóżmy, że przeprowadzasz teraz ścisłą selekcję i wybierasz
jedynie tych autorów, co do których masz pewność, że będą Ci odpowiadać, ale co
było dawniej? Czy nigdy nie zawiodłaś się na książce? A co z lekturami
szkolnymi? Wtedy musiałaś czytać też to, co niekoniecznie Ci się podobało. Nie
masz z tamtych czasów autorów, o których mogłabyś dziś powiedzieć, że są do
niczego?
Użyłam sformułowania "nie lubię", żeby ośmieszyć wątek o grafomaństwie. Trochę
się dziwię, że muszę to tutaj tak doprecyzowywać.
P:)
Ps.
Przepraszam za obcesowość, ale też uważam, że nie należy mylić pojęć i założeń.

[aaneta]

Nie czytam, ale probuję, to proste, już to zresztą nieraz mówiłam.
Co robię na FK? Wymądrzam się oczywiście :)

[noida]

Zazwyczaj wystarczy przeczytać pierwsze 30 stron, żeby się zorientować, czy coś
jest warte czytania czy nie.

[nienietoperz]

Wreszcie udalo mi sie przebrnac przez monstrualna dyskusje. Wnioskow dosc
wiele, na razie uwagi glowne (w punktach)

- pytanie o najbardziej nielubianego (najgorszego, etc.) pisarza jest rzecz
jasna skazane na niepowodzenie, miedzy innymi z przyczyn juz wymienionych -
nieznajomosci innych autorow, klopotem z gradacja gniotow, etc.

- 'egalitarna' (opinie krytykow nieistotne, literatura nie poddaje sie
wartosciowaniu, etc.) strona dyskusji, jak to zwykle bywa, w zapale dyskusyjnym
wylewa dziecko z kapiela podobnie jak strona 'elitarna' (Nobel=arcydzielo,
Booker=prawie arcydzielo, itd.). Kompletnie nie wierze w to, ze chocby JM
Braineater po przeczytaniu 800 stron tekstu nie czuje w krwi, miesniach i
szkielecie roznicy miedzy lektura lekka, latwa, dobrze napisana i do
zapomnienia po 20 minutach, a powiescia, ktora robi Ci z mozgu groch z kapusta,
nie wypuszcza, porusza i jest najzwyczajniej w swiecie wazna

- post Aanety wyzej, przy calym szacunku, sklada sie w duzej czesci z serii
sprzecznych i niewiarygodnych stwierdzen. 'Nie czytam tego, co mi sie nie
podoba' - blad typu wymienionego juz wczesniej, skad wiedziec, ze sie nie
podoba? Konsekwentne odrzucanie zdania: 'miala polegac na opinii innych osob'
jest przykladem zapalu wrecz rewolucyjnego, musialoby sie wiazac z wyborem
lektur technika 100procentowo losowa - dzis np. autor urodzony w Niemczech w
roku 64 o nazwisku na B.. 'Wyrabiac sobie wlasne zdanie' to inaczej: podchodzic
refleksyjnie do lektury, probowac ja zrozumiec, budowac sobie wlasna koncepcje
odbioru - troche byloby przykro, gdyby nam na tym nie zalezalo. Wreszcie, FK
jest z zalozenia miejscem dyskusji o ksiazkach, a wiec poniekad rowniez ich
oceny - nie ma powodu, zeby sie wobec tego obrazac.

Uklony,
nienietoperz

[eeela]

Kompletnie nie wierze w to, ze chocby JM
> Braineater po przeczytaniu 800 stron tekstu nie czuje w krwi, miesniach i
> szkielecie roznicy miedzy lektura lekka, latwa, dobrze napisana i do
> zapomnienia po 20 minutach, a powiescia, ktora robi Ci z mozgu groch z kapusta,

Moze moje zdanie na ten temat wynika z powaznych brakow w lekturach, ale mimo to
bede przy nim obstawac. Literatura trudna to taka, ktorej nie rozumiem i mam
trudnosci z przeczytaniem. Literatura lekka, latwa i przyjemna to ta, ktora
rozumiem i czerpie przyjemnosc z lektury. Zadna ksiazka, ktora znalazlam dla
siebie "lekka, latwa i przyjemna" nie ulega zapomnieniu po 20 minutach, tylko
jest holubiona, czytana prznajmniej kilka razy, zglebiane sa jej wszelkie
nawiazania, powiazania i koneksje ;-) Jego Wysokosc Brejn byc moze zauwazy
roznice, o ktorych wspomniales, ale ja nie zauwazam.

[nienietoperz]

Eeelo dear,
ze sie tak w drodze do Twojego miasta wyraze, wciaz mi sie nie chce wierzyc w
bezodroznialnosc zupelna. Dwa przyklady z dzialki Twoich ulubiencow - nie
sadze, zeby mimo sympatii do JKRowlingowej powracanie do jej swiatow sprawialo
Ci ten sam rodzaj przyjemnosci i satysfakcjonowalo zadze odkrywania w tym samym
stopniu co podroze po czasach Finroda (osobisty faworyt, przynajmniej z I ery).
I nie chodzi tu raczej o podzial lekkosc-trudnosc (i zdecydowanie nie o
gorszosc-lepszosc), ale o podzial istotnosc-mniejsza istotnosc.
Z wlasnych swiezych doswiadczen - 'Personal Matter' vs 'Lucky Jim', ta druga
przeczytana jakby luzniej (choc o podobnym stopniu wciagalnosci), z duza
przyjemnoscia i swoboda, zapewne za to bez wiekszych konsekwencji
przemysleniowych i dyskusyjnych.

A skoro do kazdej lekkiej i przyjemnej lektury wracasz kilkakrotnie, to chyba
czytasz zbyt dobre ksiazki;-)

Uklony,
nntpz

[eeela]

Dwa przyklady z dzialki Twoich ulubiencow - nie
> sadze, zeby mimo sympatii do JKRowlingowej powracanie do jej swiatow sprawialo
> Ci ten sam rodzaj przyjemnosci i satysfakcjonowalo zadze odkrywania w tym samym
>
> stopniu co podroze po czasach Finroda (osobisty faworyt, przynajmniej z I ery).
(...)

> I nie chodzi tu raczej o podzial lekkosc-trudnosc (i zdecydowanie nie o
> gorszosc-lepszosc), ale o podzial istotnosc-mniejsza istotnosc.

Z podzialem na istotnosc-mniejsza istotnosc tez sie chyba nie zgodze. Podzial na
trudnosc i lekkosc w zadnym stopniu nie istnieje. Jesli juz mam doszukiwac sie
roznic, to chyba w stopniu wyrafinowania poszczegolnych elementow ksiazki -
konstrukcji, jezyka, fabuly i takie tam. Ale imho rozne stopnie wyrafinowania
nie implikuja roznic w jakosci. Jakosc jest desygnowana przez harmonijna
kompozycje wszystkich elementow (jezyka, fabuly, konstrukcji etc. etc.) Tak
rzecz definiujac, ze dzielo bardzo dobre - i istotne - moge uznac i Iliade, i
wierszyk o Hani, ktora wydymal wiatr. I wydaje mi sie, ze tak rzecz definiowac
nalezy, bo uznawanie za dobre samych ksiazek potocznie zwanych
"ambitnymi"/"trudnymi" bardzo zawezaloby horyzonty.

W moim odczuciu podzial na literature dobra i zla, istotna i nieistotna,
przebiega w zupelnie innym miejscu, niz podzial na literature latwa i trudna. Howgh.

[eeela]

Tak
> rzecz definiujac, ze dzielo bardzo dobre - i istotne - moge uznac i Iliade, i

Przepraszam, literowka uniemozliwia zrozumienie zdania: "Tak rzecz definiujac,
ZA dzielo bardzo dobre" mialo byc.

[mamarcela]

Się wtrącę.
Otóż ja jestem jak najdalsza od wrzucania literatury do jednego worka i może
dlatego protestowałam gorąco przeciwko sformulowaniu "pisarz, którego nie lubię
najbardziej na świecie". Szczególnie, że wieszczyłam (jak sie okazało
niesłusznie, ale chyba mogło tak być, gdyby nie pewne okoliczności) odpowiedzi
typu: Grochola,Brown, Coehlo, Carroll itd. itp.
W momencie, kiedy biorę książkę do ręki przeważnie wiem, czego się po niej mogę
spodziewać (półka!) i teraz mogą zaistnieć jedynie dwie możliwości - podoba mi
się lub nie podoba. I wówczas często następuje fakt, że odkładam książkę po
przeczytaniu kilkunastu czy kilkudziesięciu stron - ta pozycja nie jest dla
mnie. Jeśli nie podoba mi sie jakieś uznane "arcydzieło" to zdarza mi się
kolejne podejście, jeśli natomiast mam do czynienia z książką "do czytania"
odkładam ją bez cienia żalu i nawet nie przychodzi mi do głowy zastanawiać się
nad jej miejscem w kategorii "najgorszości".
Powiem nawet, że bardziej rozczarowują mnie te niekompatybilne ze mną książki z
najwyższej lub przynajmniej drugiej od góry półki, niz najbardziej
mizerna "wakacyjna" lektura. Czyli podobnie jak Aaneta i kilka jeszcze osób nie
czytam, tego, co mi się coś BARDZO nie podoba. I naprawdę nie widzę tutaj
nijakiej sprzeczności. :-)
P;-)

[aaneta]

Za szacunek dziękuję, ale chociaż mi się słusznie należy ;) to chyba nie
jesteśmy tutaj po to, żeby sobie wyrażać szacunek, a przynajmniej nie tylko po to.
Pomimo Twoich wyjaśnień kompletnie nie rozumiem, co w moich wypowiedziach jest
sprzeczne i niewiarygodne. Jeżeli się nie zgadzasz z tym, co piszę, to powiedz
po prostu, że się nie zgadzasz, a nie zarzucaj mi sprzeczności i
niewiarygodności. Ile razy (i po co?) mam tłumaczyć, skąd wiem, że mi się coś
nie podoba? Na dodatek wyjaśniły to też Jagódka i Mamarcela, z pewnością lepiej
i ciekawiej niż ja. A jeżeli to w dalszym ciągu za mało, żebyście zrozumieli, a
przynajmniej zaakceptowali fakt, że są na świecie ludzie, którzy nie widzą sensu
w czytaniu rzeczy, które im się nie podobają, to trudno, ja już na to nic nie
poradzę. Ale nie próbujcie mnie przekonać, że trzeba sobie wyrabiać własne
zdanie, czy to w sensie zdefiniowanym powyżej przez Nntpza czy w jakimkolwiek
innym, odnośnie wszystkiego, nawet tego, co się nie podoba i nie sprawia
przyjemności. Czemu niby miałoby to służyć? Chyba tylko temu, żeby się wykazać w
rozmowie (ze znajomymi? na FK?), innego pożytku z takiego działania nie widzę.
> podchodzic
> refleksyjnie do lektury, probowac ja zrozumiec, budowac sobie wlasna koncepcje
> odbioru
Wszystko pięknie, ale czy ma to dotyczyć wszystkiego, co wpadnie Ci w ręce?
Wniosek, że jeśli nie "poleganie na opinii innych osób", to "technika
100procentowo losowa", pozostawię bez komentarza, bo jest tyle samo wart, jak
przekonanie, że należy czytać wszystko, jak leci, żeby sobie wyrobić własne zdanie.

Aanecie w ramach odpowiedzi

[nienietoperz]

Aaneto,
sama ostatnio goraco atakowalas sugestie dotyczace tego, po co jest sie na FK;
jak rozumiem mozesz mi wiec wybaczyc sformulowania dotyczace wyrazania szacunku.
To raz.
Nie rozumiem dlaczego odpowiadasz do mnie (jak sadze?) w liczbie mnogiej. Jest
nas Nienietoperzy jeden. To dwa.
Mysle, ze gubi Cie powaznie tendencja do uproszczen. Odrzucanie ksiazek po
przeczytaniu kawalka i zniecheceniu sie jest jak najbardziej normalne, tak jak
pisaly o tym BB i MM - Ty pisalas wylacznie o konsekwentnym nieczytaniu niczego,
co Ci sie nie podoba i konsekwentnym odrzucaniu opinii innych. To trzy.
A propos opinii innych, jak rozumiem musze wyjasnic dokladniej o co chodzi, zeby
doczekac sie Twojego komentarza. To, dlaczego siegasz po jakas ksiazke czy film,
zalezy od tego, co o tym filmie/ksiazce slyszalas, co o nim czytalas, co
powiedziala Ci osoba, na ktorej zdaniu Ci zalezy; z ewentualnym wyjatkiem dziel
stworzonych przez kogos, kogo juz znasz i cenisz. Nie ma to nic wspolnego z
Twoja pozniejsza ocena, choc sama koncepcja sztuki zaklada pewien niezerowy
poziom wspolodczuwania miedzyludzkiego - inaczej moglibysmy cala symbolike
wyrzucic do kosza. To cztery.
Jesli w ogole chcesz sprobowac podejsc do kwestii 'wyrabiania swojego zdania'
(wiem, brzmi to raczej okropnie) w sposob aideologiczny, proponuje Ci proste
cwiczenie myslowe (Gedankexperiment): czy naprawde nie zalezy Ci na tym, zeby
wiedziec, co lubisz, co Ci sie podoba, co uwazasz za
przyjemne/ciekawe/wartosciowe? Jesli jest inaczej, to narazasz sie na powazna
strate czasu, statystycznie trafiajac na wiele pozycji 'nie dla Ciebie'. To piec.

Sprobuj przeczytac spokojnie to, co wyzej z punktu widzenia prostej logiki, a
nie z punktu widzenia: 'Nienietoperz jest inny niz ja'. To drugie nie ulega
watpliwosci, na cale szczescie dla nas obojga, i naprawde nie musimy o tym
dyskutowac. To szesc.

Uklony,
NN

[aaneta]

Nienietoperzu jeden,
liczba mnoga w moim poprzednim poście wzięła się stąd, że polemizowałam z
poglądami Twoimi i Darii, a że był to post na forum otwartym, a nie prywatny
mail, więc wydawało mi się to uzasadnione. Powiem więcej, w dalszym ciągu mi się
tak wydaje.

Co do Twojej końcowej rady dotyczącej odrzucenia emocji na rzecz logiki, to mam
dziwne wrażenie, że była złośliwa, ale że nie mam sobie nic do zarzucenia w tej
kwestii, więc Ci wybaczam ;)

Niestety, o ile z moją logiką nie jest tak źle, jak mogłoby wynikać z Twojej
uwagi, o tyle mam czasami poważne problemy ze zrozumieniem Twoich wypowiedzi, co
mnie martwi, a przynajmniej zastanawia, czy coś z moją kondycją intelektualną
jest nie tak, czy też jest jakiś inny powód. Pocieszam się, że nie mam takich
problemów w innych sytuacjach, więc może to jednak wynika z Twojego stylu?
Chciałabym wierzyć, że nie jest to zamierzone, ale czasami nadużywasz słów, co
może jest efektowne, ale nieefektywne. Wprawdzie może się zdarzyć, że dzięki
temu mam okazję poznać wyszukane pojęcia w zagranicznym języku, na przykład
"Gedankexperiment" (gdyby nie to uzupełnienie, z pewnością nie zrozumiałabym, o
co chodzi z tym "ćwiczeniem myślowym"), to jednak już w przypadku
"współodczuwania międzyludzkiego" wpadam w kompleksy. Doprawdy, nie wiem, co to
znaczy, i dlaczego nie wystarczyłoby po prostu "współodczuwanie". Ale może jest
możliwe współodczuwanie niemiędzyludzkie albo pozaludzkie, tylko ja o tym nie wiem?

Ale to szczegół, zwłaszcza że, jak zauważyłeś, mam tendencję do uproszczeń, a na
dodatek to mnie gubi. Prawdę mówiąc, do tej pory nie czułam się zagubiona, ale
pewnie powinnam. Bardziej istotne, a już na pewno intrygujące, wydaje mi się to,
że tak bardzo przejąłeś się tym, co czytam i dlaczego, ewentualnie czego nie
czytam i dlaczego. Nie sądzisz, że to jest tylko i wyłącznie mój problem?
Przecież nikomu nie narzucam mojej prywatnej polityki czytelniczej. Napisałam o
tym, żeby wyjaśnić, dlaczego nie potrafię wskazać pisarza, którego "nie lubię
najbardziej na świecie" i dlaczego nie widzę sensu w tworzeniu takiego
negatywnego rankingu. I tyle. Nie przypominam sobie, żebym pisała o
"konsekwentnym odrzucaniu opinii innych", ani nie w odniesieniu do siebie, ani
też nikomu tego nie zalecałam, nawet nie przyszłoby mi to głowy. Sugerowałam
natomiast, że nie należy polegać wyłącznie na opinii innych, i dotyczyło to w
zasadzie jednego konkretnego przypadku, to znaczy pewnej 15-letniej
czytelniczki, którą podejrzewałam - jak się okazało, słusznie, choć nie ona to
potwierdziła - że czyta to, co jej poleci mama, bądź, jeśli mama odradzi, to nie
czyta. Nie ukrywam, że moje podejście do tego problemu jest odmienne, ale jeśli
nadal twierdzisz, że wynika z tego "konsekwentne odrzucanie opinii innych", to
chyba się nie rozumiemy.

Ale gdybyś był jeszcze tak uprzejmy i wskazał, gdzie "gorąco atakowałam sugestie
dotyczące tego, po co jest się na FK", to byłabym niezmiernie dźwięczna, bo
jakoś zupełnie nie mogę sobie tego przypomnieć - wydawało mi się, że jeżeli już
coś w tym temacie, to mogła być wyłącznie lekka kpina, a nie gorący atak, w
związku z tym nie wiem, czy mam się martwić swoją sklerozą bądź nieumiejętnością
wyrażania myśli, czy też jest to Twoja nadinterpretacja.

[noida]

Akurat jestem sobie w stanie doskonale wyobrazić, że można zakwestionować
wybory akademii noblowskiej oraz milionów czytelników. To mi zajeżdża "Słowacki
wielkim poetą był". To, że akademia i miliony uznają kogoś za wspaniałego, to
nie oznacza, że ja też muszę. Tyle, że to nie ma nic wspólnego z grafomanią.

Co to znaczy najmniej lubiany autor? Taki, który nas wkurzył, znudził, taki,
który był wredny i współpracował z nazistami albo komunistami, taki, który bił
żonę? Lubić można kolegę z pracy, a pisarza można cenić albo nie. Można lubić
jego książki albo nie. Można lubić jedną książkę jakiegoś autora a resztę
uważać za nudy. I co wtedy?

[eeela]

Obierz moja metode - ktory cie najbardziej wkurzyl :-)

[noida]

Kiedy mnie żaden pisarz nie wkurzył.

[mamarcela]

A mnie dwóch wkurza i to bardzo, a właściwie dwoje.
Jeden to mi jest kupę szmalu od lat winien. Taki podelec.
Parę książek wydał, ale mnie wkurza pozaliteracko.
:-)

[noida]

No widzisz, o to właśnie chodzi. Bohater książki może mnie wkurzać. Autor nie.
Chyba, że jest mi winien kasę ;)

[Gość: daria13]

Toż napisałam: "Oczywiście nikt nie zmusza do tego,
żeby kochać i wielbić, to kwestia gustu, ale żeby określić mianem grafomana,
to doprawdy szczyt arogancji." I to jest właśnie wątek do tego, żeby sobie
poużywać nawet na uznanych autorach, pod warunkiem, że będzie to opinia z
zaznaczeniem "moim zdaniem", "dla mnie", a nie "Umberto Eco to największy
grafoman świata!".
Najbardziej nielubiany autor to skrót myślowy. Jeśli potrzebne uściślenie to
proszę: autor, którego książki bardzo mi się nie podobają. Pisarz piszący
najsłabsze książki, według mojej subiektywnej opinii. Autor najgorszych, moim
zdaniem, gniotów. Zostawiamy na boku życie prywatne pisarzy i skupiamy się na
ich twórczości.Tak może być?

[Gość: blue.berry]

chyba nie mam. jak nie odpowiada mi jezyk/tresc/forma to nie czytam. i nie
musze przeczytac zeby dokonac wyboru czego nie chce czytac:) i tak nie
przeczytam wszystkich ksiazek swiata. wiec w odsiewie zdaje sie na intuicje.
i chyba tyle

[noida]

Przypomniał mi się taki dowcip:
Jasio- nikt mnie nie lubi.
Zenek- nieprawda, jest tylu ludzi, którzy cię nie znają.
Są masy pisarzy, którzy mi się nie podobają i których nie czytam, i których nie
znam. Wybrać jednego najgorszego? To tak samo, jak wybrać najlepszego.

A przez ciekawość- czym ci podpadł Wiśniewski, że wybrałaś go na Tego Jedynego
Wybranego Najgorszego? (w pewnym sensie to zaszczyt prawie, być wybranym
spośród milionów...)

[Gość: daria13]

W skrócie: bo Samotność w sieci, to najgorszy kicz, z jakim miałam do
czynienia, a kiczu nie znoszę organicznie:)

[noida]

A "Trędowata" Mniszkówny? Czy ją zweryfikował czas i już można ją czytać?

Dario,

[brunosch]

skróty myślowe to jedno, a elementarna logika wypowiedzi to drugie.

Po pierwsze "najbardziej nielubiany autor" to pojęcie z dziedziny życia
towarzyskiego. Zdanie to byłoby poprawne tylko wtedy gdyby ktoś mógł o sobie
powiedzieć: "Znam kilkdziesięciu autorów i spośród nich jeden jest wyjątkowym
szują. I tego najbardziej nie lubię". No, ale kudy tam do "najbardziej w świecie
nielubianego"...

Po drugie - pisarze mają to do siebie, że piszą swoje książki i na jednej nie
poprzestają (na ogół). Przeczytaj Cola Breugnon i Jana Krzysztofa. Obie te
książki napisał R. Roland. A jednak troszkę się od siebie różnią. Podejrzewam
nawet, że Jan Krzysztof Cię zachwyci i wywrze na Tobie ogromne wrażenie,
natomiast Cola... no cóż, takie czytadełko.
Czyli nie autora lubimy, ale któreś jego wybrane dzieło bardziej, a inne mniej.

Po trzecie - oburzająca Cię możliwość negowania wyroków Akademii noblowskiej
żywcem przypomina mi hasło: PARTIA NIGDY SIĘ NIE MYLI!!!
Skądinąd wiemy, że nawet KPZR się myliła, a co dopiero nasza bidulka PZPR
;)))

[Gość: daria13]

Nadałam taki tytuł wątkowi, żeby ośmieszyć wątek o grafomanach. Tyle o skrótach
myślowych.
Wiem, że pisarze mają różne oblicza, a na dowód tego, że wiem i rozumiem
przytoczę Borisa Viana i Vernona Sullivana:) Ale to są wyjątki, sytuacje
niezwykle rzadkie i niemiarodajne dla całości zagadnienia.
Nie twierdzę, że werdykty Akademii noblowskiej są nieomylne, ale śmiem postawić
tezę, że wybiera ona pisarzy lepszych i gorszych, za to nigdy grafomanów.
W moim odczuciu GRAFOMAN to największa obraza dla pisarza, najniższy szczebel w
hierarchii tego zawodu i dlatego trudno mi jest wyobrazić sobie, żeby
członkowie Akademii wybrali kiedykowiek grafomana w pełnym tego słowa znaczeniu.
P:)

[Gość: daria13]

Czy Tobie nigdy nie zdażyło się powiedzieć: "Uwielbiam Schulza (na przykład),
to mój ulubiony autor"? Mówimy z reguły "lubię Cortazara" a nie "lubię
twórczość Cortazara". To takie trochę sztuczne.

[eeela]

rzeczytaj Cola Breugnon i Jana Krzysztofa. Obie te
> książki napisał R. Roland. A jednak troszkę się od siebie różnią. Podejrzewam
> nawet, że Jan Krzysztof Cię zachwyci i wywrze na Tobie ogromne wrażenie,
> natomiast Cola... no cóż, takie czytadełko.

Brunoschu, obrazasz mojego idola :-)

[braineater]

Daria.
To jest przeciez forum, miejsce było nie było wypowiedzi ekspresyjnych i
subiektywnych. I mozna miec gdzieś wyroki akademii Noblowskiej, tudziez
dziesiątki tysięcy czytelników, którym Marquez się podoba i miec go w głebokiej
d... i uwazac za grafomana. Podejrzewam, że kazdy z nas tu piszacych ma takich
wielkich i uznanych, dla których jedynym zastosowaniem byłoby ich wykorzystanie
w toalecie - u mnie to jest na przykład Hemingway, o którym z uporem maniaka
będe powtarzał, że to grafoman pierwszej wody, pisarz wybitnie rzygliwy i nie
nadający się do spozycia nawet popijany wiadrami wódki. I nikt mnie nie
przekona, że jest inaczej, bo w celu umotywowania tej opinii przeczytałem
wszystko, co ten bęcwał napisał. I nie jest to arogancja, ni potrzeba bycia
oryginalnym, tylko MOJE WŁASNE SUBIEKTYWNE zdanie, jak wszystkie wypowiedzi na
forum.
O obiektywizm można wołac w pracach naukowych, choc wierze, że za pomoca
odpowiedniego doboru narzedzi i cytatów, z kazdego, nawet nie wiem jak uznanego
twórcy da się zrobic grafomana - wystarczy odpowiedni kontekst. A na forum jest
pełna dowolnośc - co moze nam sie nie podobac, ale to nie powód coby larum
podnosić:)

P:)

[Gość: daria13]

I kto to mówi?:)))))
Dlaczego zatem, Brainy, nie umieściłeś Hemingwaya w tamtym wątku, a Itek nie
napisał ani słowa o Nabokowie?
To wolne forum i larum też wolno mi podnosić, jak mam taką potrzebę, a co:))))
Pozdrawiam:)

[braineater]

Czemu Itek nie wrzucił Nabokova to nie wiem, ja Hemingwaya nie umiesciłem, bo
już i tak sporo zdrowia mnie kosztowąło przebrniecie przez tamten watek, a
proba odpowiedzi na pytanie 'ach, dlaczegóż boski Ernesto' mogła by mnie zabic
na smierć.:)

P:)

[Gość: daria13]

Brain, gdybyś miał wybierać tylko jednego z dwóch pisarzy walczących o miano
największego grafomana świata międy Guyem Smithem (czy jak mu tam) a
Hemingwayem, to kogo byś wybrał?
P:)
Ps.
Też nie przepadam za Hemingwayem, żeby nie było;)

[braineater]

po równo, przy tym Smithowi zdarzały sie przynajmniej intrygujące pomysły.:)
Choć w sumie merlin mutant kontra kraby mutanty to to samo:)

P:)

[mamarcela]

Który bardziej? Który mnie?
Czy dzieła kultury poddają się w ogóle takiej prostej gradacji? Nawet jeśli in
minus.

[braineater]

no przeca napisąłem, że po równo. A gradacji da się dokonać metodą prostą,
wręcz obliczeniową - wystarczy zliczyć ile razy z ust czytelnika w trakcie
lektury padną słowa powszechnie uznane za k.urwa.
I tu w moim przypadku wygrywa Hemingway, bo przy Smith'cie można się
przynajmniej pośmiać, a przy Ernesto dopada cżłowieka żałośc.

P:)

[mamarcela]

Fe, Braineaterze, żeby takich brzydkich słów uzywać na forum jakby nie było
kulturalnym. Po prostu gramofon z Ciebie! :-)

[bdx65]

Nie ma takiego.
Mogę nie lubić konkretnego tytułu, ale dlaczego od razu autora?
Jedno dzieło stworzył, inne tylko popełnił.
I odnosi się to do każdego, bez wyjątku.

[eeela]

A mimo wszystko pytanie Darii mnie o wiele bardziej przypadlo do gustu, i
zdecydowalam, ze hanba niecna nie bedzie dla mnie umieszczenie swojego typu w
tym watku - poniewaz jest o wiele zreczniej sformulowany (pomimo skrotu
myslowego, ale w koncu takowe sa przeciez dozwolone).

[ben-oni]

Zawsze i wszędzie niejaki Juan Valera, który popełnił "Pepitę Jimenez" i mam
nadzieję, że nic więcej.
Masłowska, bo próbowałem szczerze przeczytać + felietoniki i "nie wiem co ona
do mnie rozmawia".
Kuczok, bo zamiast iść do psychiatry ze swoimi fobiami stara się uczynić z tego
literaturę. A później w następnych dokonaniach bylejakość i odcinanie kuponów
od "Gnoju".
I wielu wielu... Ale miał być jeden a ja juz trzy persony zapodałem.

[Gość: maga]

rany, Daria, jestem z Toba...
musisz sie wytłumaczyć z każdego słowa, każdego skrótu...
wpadam czasem na fk, ale tak żenujących wypowiedzi jeszcze nie czytałam
to przecież jest jasne, że niektórych pisarzy lubimy, a innych wcale...
ale nie chce mi sie nawet pisać, bo zaraz będę musiała uściślić niektórym co to
znaczy...
przyznam, że niemiłosiernie bawi mnie zdanie, że autor musi być znajomym, żeby
mieć prawo powiedzieć, że się go lubi bądź nie... i te wykłady z
językoznawstwa...
straszne..:-)

taki jeden biblifil

[wqrwiony]

Łysek, Łysik - jakoś tak

[Gość: daria13]

wqrwiony napisał:

> Łysek, Łysik - jakoś tak

Pomogę Ci - Łysiak. Całkiem o nim zapomniałam. Ale to dobry objaw. Nie lubię
sobie obciążać pamięci śmieciami.
Dawno Cię nie było:)
Pozdrawiam:)

[baba67]

No wlasnie, z wielkim zainteresowaniem przeczytalam Wasza dyskusje.
No i jak to jest z tym lubieniem i rozumieniem.Ja nie uwazam sie za
skomplikowana osobe i ciezko mi polubic kogos, kogo nie rozumiem.
Choc jest pewien wyjatek-poezja- nie musze rozumiec wiersza, zeby go czuc i
polubic.
Nie lubie Dostojewskieg bo-naprawde probowalam, przebrnelam przez Zbrodnie i
kare i slowo przebrnelam jest tu bardzo adekwatne.
Ponadto Dostojewski byl osobiscie antypatyczny nie tylko dlatego, ze nie znosil
Polakow.Niemniej nie uwazam go za grafomana, absolutnie.Mimo niecheci do autora
wciaz mam nadzieje, ze kiedys bede w stanie docenic jego tworczosc.

Gide-no naprawde, mimo wielkiej milosci do literatury francuskiej, tak
wielkiej, ze niektore dziela meczone byly w oryginale-nie, nie, nie -tak obcy
sposob myslenia, ten cynizm, pogarda do wszelkich zasad, odrzucenie spolecznych
norm nie trawie.Niemniej nie nazwalabym go grafomanem-talent facet mial
niezaprzeczalny.
No i Zeromski-nie przepadam za postacia pisarza, choc zycia nie mial latwego,
ale porzucenie chorej starszej zony, bez ktorej moglby umrzec na gruzlice zanim
ktos sie na nim poznal dla mlodszej dupci to nie licuje postacia autorytetu
moralnego na jaki sie bardziej lub mniej swiadomie kreowal.Przyznaje, ze
niektore jego utwory sa wybitne, byl jednak nierowny.

No i przypadki, kiedy dziela lubie, a autorow nie
Victor Hugo-hipokryta czystej wody, przy nim to nawet Zeromski wydaje sie w
porzadku.
Knut Mamsun-oportunista cholerny, ale to co pisal jest dobre.
Milne (tworca Kubusie Puchatka)-za to, ze byl egocentrycznym, nieczulym ojcem,
niezdolnym dac prawdziwemu Krzysiowi minimum milosci i akceptacji.

Tolstoj-pokrecony jak malo kto, postac ktora trudno uwielbiac za cos innego niz
genialnae dziela.
Czy macie swoje podobne typy?

[monikate]

:)))) tak samo, ci sami!
Wiem, że to forum Książki, nie Kino, lecz nadmienię, że z podobnych powodów nie
cierpię Woody Allena; głównie z powodu porzucenia żony dla koreańskiej
pasierbicy. Jakoś nie mam dla człowieka szacunku. Nadto jego filmy nudne są
niepomiernie, właściwie jest to ciągle jeden i ten sam film w nieco zmienionych
dekoracjach.

[ben-oni]

Przypadek Allena, Tołstoja (uciekł z domu mając prawie 80 lat) czy Hamsuna
można przypisać dziwactwu związanemu z podeszłym wiekiem.
Wyjątkowym bydlęciem był Przybyszewski, bydlę i megaloman. G.D'Annunzio też był
raczej odpychajacym indywiduum. Ale ja oddzielam "twórcę i tworzywo", pisarza i
jego dzieło. jesli nie podoba mi się człowiek niewykluczone, że zachwycę się
jego dziełem. I na odwrót.

[baba67]

To, ze Tolstoj uciekl z domu, to jeszcze bylo najmniej uciazliwe dla jego
bliskich.Swirowac to on duzo wczesniej zaczal.

[jadowitajola]

Może i antypatyczny,może i miał pedofilskie skłonności, ale popełnił
arcydzieło. Bo "Zbrodnia i kara" to arcydzieło, a Rodion to jeden z moich
bardziej ulubionych bohaterów.
Przyczynek do dyskusji: pisarz a jego dzieło.
Ma się rozumieć, że to dwie oddzielne kwestie.

[baba67]

Toz ja Dostojewskiemu talentu nie odmawiam!W zyciu nie uwazalam go za
grafomana.Nawet zaluje, ze nie rozumiem jego tworczosci i mam nadzieje, ze
kiedys zrozumiem.

[jadowitajola]

A może wybierzemy najgorszą książkę? Albo gniota roku?

Sienkiewicz!!!

[adao]

Jego książki budzą we mnie obrzydzenie.

[jadowitajola]

adao napisała:

> Jego książki budzą we mnie obrzydzenie.
A, tak, to szkodliwy bardzo pisarz
"Krzyżacy" -o zgrozo!-to ciągle lektura

[baba67]

A ja lubie autora osobiscie-naprawde mimo kilku wpadek, to szlachetny czlowiek byl.
A w najbardziej osobistej jego ksiazce-Rodzinie Polanieckich to ja jestem
zakochana.

[Gość: ja czyli nie ty]

Żeromski i Cohelooo
drugi to grafoman, pierwszy podobno genialny, dla mnie Ludzie bezdomni nie do
przebrnięcia.

[sto100]

wszekiego nawiedzonego posłannictwa.
Rozumiem imperatyw pisania, czytania nie.

[ilekobietamalat]

zeromski dla mnie od poczatku do konca nie do przebrniecia,ale jest mi obojetny.
wszyscy pozytywisci przerabiani w liceum do dzis wzbudzaja u mnie mdlosci;)
natomiast najbardziej to nie lubie grocholi, a to za sprawa mojej kolezanki
ktora kiedys w rozmowie na temat literackiego nobla stwierdzila ze owego
powinna dostac grochola:>

[jadowitajola]

Dlaczego? Ja "Ludzi bezdomnych" czytałam trzy razy i za trzecim stwierdziłam,
że to j e d n a k znakomita powieść.

1. Masłowska 2. Sienkiewicz 3. Konopnicka

[asiouek]

Pozycja pierwsza na podstawie próby przeczytania głośnej debiutanckiej
pseudopowieści, do dwóch pozostałych wymienionych nazwisk zniechęciła mnie
szkoła, w której kilka utworów owych autorów było obowiązkowymi. Do dziś z
przerażeniem wspominam przymus zapoznania się z Sierotą Marysią i Stasiem i Nel.

I mimo, iż mam ambicję uchodzić za człowieka oczytanego, do dziś nie wiem, jak
skończyli się Krzyżacy. Nie przeczytałąm również Quo Vadis, udało mi się ową
lekturę dwukrotnie - w podstawówce i ogólniaku - ominąć bez szwanku na ocenie z
j. polskiego.

[daria13]

Niektórzy twierdzą, że nie zdarzyło im się stracić dobrego mniemania o
jakimkolwiek pisarzu, bo tego czego nie lubią, po prostu nie czytają.
A czy po przeczytaniu pierwszych kilkunastu, bądź kilkudziesięciu stron, lub po
przejrzeniu obszernych fragmentów, nie zdarzyło się nikomu stwierdzić, że to co
czyta, to absolutna miernota, lub najgorsze grafomaństwo? Ja tak właśnie miałam
z Łysiakiem po przeczytaniu fragmentów Salonu kłamców, zasadniczo wystarczyłaby
mi nawet sama chorobliwie megalomańska nota od autora. Moim zdaniem istnieją
autorzy, których można poznać i stwierdzić, że się nie cierpi ich twórczości
już po przeczytaniu pierwszych kilkunastu stron.
To trochę asekuracyjne podejście - nie czytam, bo nie lubię, więc nie mogę
wyrazić negatywnej opinii.
Tak czy inaczej najbardziej imponuje mi postawa Braina; przeczytać wszystkie
pozycje znienawidzonego pisarza, po to żeby wyrobić sobie ugruntowane zdanie;)
Za żadne pieniądze nie zrobiłabym tego z takim Łysiakiem na przykład, brrrrrr.
P:)

[noida]

Oczywiście, że się zdarzyło. Wtedy właśnie odkładali tę książkę na półkę i do
niej nigdy nie wracali, bo po co? Na tym polega podejście "nie czytam tego, co
mi się nie podoba". Nie wiem, co jest w tym asekuracyjnego. Czyżby pisarz miał
wstać z grobu (zakładając, rzecz jasna, że już nie żyje) i nawiedzać nasz dom w
nocy łańcuchami trzęsąc i wyjąc "nie przeczytałeś, więc nie oceniaj..."?
Negatywną opinię można wyrazić jak najbardziej po przeczytaniu zaledwie 30
stron dzieła...

[daria13]

> Negatywną opinię można wyrazić jak najbardziej po przeczytaniu zaledwie 30
> stron dzieła...

I o to mi chodzilo. Czemu wiec nie mozna powiedziec o takim pisarzu, ze sie go
nie lubi? Ok. nawet jesli nie o pisarzu, to przynajmniej o odrzuconej ksiazce.
Wlasnie ta niechec do wyrazenia opinii wydaje mi sie odrobine asekurancka,
sorry.

Będę się czepiać :)

[eva.68]

Można powiedzieć o odrzuconej książce, że nam się nie podobała. Nie wiem czy ma
to jakiś związek z lubieniem. Na pewno nie należy przenosić uczuć na autora. Bo
całkiem miły może być. :)
Może się zdarzyć tak, że sięgniemy po inną książkę tego samego autora i ta już
nam się spodoba. Trudno więc mówić o lubieniu/nie lubieniu (podobaniu/nie
podobaniu) generalnie. Tak myślę.
P:)

[mamarcela]

A możesz mi powiedzieć, czemu służyc ma wyrażenie opinii o książkach
odrzuconych w kontekście tego wątku? Nie pytałaś o konkretne tytuły, a o
pisarza, którego najbardziej nie lubimy.
Odpowiedzia na tak postawione pytanie jest merytoryczny i odwołujący się do
życia prywatnego pisarzy post baby67, albo zmagania sie Braineatera z oporną
materią Hemingwaya (chciał się przekonać, ale nie udało mu się), a nie opinia o
odrzuconej konkretnej książce.
Zupełnie nie rozumiem do czego zmierzasz tym razem?
P;-)

[daria13]

Chyba juz mi sie nie chce, ale sprobuje ostatni raz.
Przeczytam Samotnosc w sieci. Ksiazka zrobila na mnie skrajnie negatywne
wrazenie i dam sobie reke uciac, ze chocby sie pan Wisniewski nie wiem jak
staral, jego pisarstwa nie uda mi sie juz polubic. Ja to po prostu wiem.
Czasami zas czytam ksiazke, ktorej na przyklad tematyka nie do konca mnie
interesuje, ale styl pisarza na tyle jest dla mnie frapujacy, ze uznaje te
ksiazke za slabsza z mojego punktu widzenie, ale nie moge powiedziec, ze reszta
tworczosci tego pana jest do niczego, dlatego nie uogolniam. Rozne sa dzieje
czytactwa.
W potocznej mowie uzywa sie skrotu "lubie Sienkiewicza" i dodawanie "lubie
tworczosc Sienkiewicza" jest sztuczne i lekko pretensjonalne. Nie rozumiem,
dlaczego po tak licznych moich wyjsnieniach czesc osob w tym watku nie rozumie,
ze chodzilo mi o tworczosc literacka, a nie o osoby pisarzy, nie o ich
osobowosci, czy postawy. Jeli nawet pytanie postawione w naglowku watku bylo
niezreczne (przypominam, ze w zamysle mialo osmieszyc watek o grafomanstwie,
ale to juz szczegol), to wszak juz to tlumaczylam niejednokrotnie. Jasniej juz
nie potrafie.
Mowiac o ocenie odrzuconej ksiazki, mialam na mysli to, ze czasami mozna
odwazyc sie na stwierdzenie "takiego pisarstwa nie cierpie", a uogolniajac, po
przeczytaniu 30 stron ksiazki, ktora jest ewidentnym gniotem i mowi wszystko o
stylu pisania pana X, mozemy sie odwazyc i powiedziec: "Panu X dziekuje", czyli
potocznie: "jego juz na pewno nie polubie."
Czy mozecie zatem powiedziec, czyje ksiazki tak odrzuciliscie i dzieki temu
utwierdziliscie sie w przekonaniu, ze po nastepne pozycje tego pisarza juz
nigdy nie siegniecie?

[mamarcela]

Osobiście znakomicie rozumiem skrót myslowy "nie lubię Sienkiewicza".
Osobiście odrzuciłam po wstępnym oglądzie bardzo wiele książek. Nie potrafie
wyciągnąć z tego wniosków, ani kto jest największym grafomanem, ani jakiego
pisarza najbardziej nie lubię.
Może za mało przeczytałam?' Może dopiero na łozu śmierci pozwolę sobie na tego
typu stwierdzenia?
A może własnie za wiele książek przeczytałam, aby móc stwierdzić, że to akurat
Wiśniewski jest tym naj, chociaż mam w stosunku do jego twórczości podobny jak
Ty stosunek. Ot, pretensjonalny gniot. Pewnie niestety wiele tego typu
doświadczeń przede mną.
I nadal nie rozumiem, po co Ci wyciąganie tytułów książek odrzuconych, bo
podejrzewam, że zbyt ich wiele, aby wyciągać jakieś wnioski?
Ale chyba umrę w nieświadomości.
Pozdrawiam :-)

[Gość: daria13]

Uff, opłacało się dokładne tłumaczenie. Nareszcie odnoszę wrażenie, że
przynajmniej w większej części zostałam zrozumiana. Nie było łatwo.
O odrzuconych książkach możemy zapomnieć. To już szczegół. Miałam na myśli
takie pozycje, które błyskawicznie dyskredytują w naszych oczach pewnych
pisarzy i nie musimy mówić, że ich nie lubimy, wystarczy świadomość, że z tym
autorem nie chcemy już miec do czynienia, a wbrew pozorom takich kwiatków jest
naprawde wiele.
Też bardzo pozdrawiam:)

[mamarcela]

Ja nie wiem po co było to dobre tłumaczenie. Przecież to ja i inni w tym wątku
od początku usiłowalismy Ci to właśnie powiedzieć.
Czyli Ty wytłumaczyłas nam to, co myśmy usiłowali Ci wytłumaczyć.
Bo co do tego ma najmniej lubiany pisarz to ja do końca zycia nie pojmę i już
mi proszę nie tłumacz. Przekracza to zdecydowanie moją percepcję.
pozdrawiam :-)

[eva.68]

A ja jednak po przeczytaniu kilkudziesięciu stron jednej książki jakiegoś
autora nie mogłabym powiedzieć, że nigdy więcej nie sięgnę po to, co
kiedykolwiek napisał/napisze. Zdarzało mi się odrzucić coś, bo okropne a za
jakiś czas do tego wrócić i odnieść zupełnie inne wrażenie. Rozumiem przykład z
Wiśniewskim ale da się go zastosować tylko przy założeniu, że wciąż
będziemy "do przodu". A ja nie wiem czy w wyniku jakichś wydarzeń nie stanie
się tak, że mój intelekt "zejdzie" niżej. I za lat 10-20 będę się zaczytywać
Steel np.?
I piszę to zupełnie serio.
P:)

[noida]

Oczywiście, że można powiedzieć, że się go nie lubi. Ale zaraz najbardziej na
świecie? Książek, które zaczęłam czytać i rzuciłam w 1/3 lub w połowie, a nawet
na 20 stron przed końcem są dziesiątki. Na dodatek wśród tych książek są
napisane przez Fowlesa, któego poza tym lubię, Barkera, którego inną książkę
przeczytałam z przyjemnością, Chmielewskiej, Lanchestera, Fuentesa. Mam
wymieniać dalej?

[ben-oni]

Punkt karny za Fuentesa.

[noida]

Naprawdę podobała ci się "Śmierć Artemia Cruz"?

[Gość: jaija]

Hahahahahaha:D:D:D:D to wycie przy akompaniamencie brzęku łańcuchów przemówiło
do mnie, jak mało co:D:D:D:D

[jadowitajola]

Masłowska-debiutancka powieść z n a k o m i t a."Paw królowej" gorszy, ale i
tak autorka nie zasługuje na krytyczne opinie. Oczywiście moim skromnym zdaniem.

[every_think]

Narażam się tysiącom:
Coelho
:)

Chyba szczególnie za "Jedenaście minut"... Wbrew pozorom, zrozumiałam, że
powieść jest czymś więcej niż pamiętnikiem prostytutki. Tyle tam metafizyki,
wzniosłych myśli...;)

[Gość: jaija]

E tam, na tym forum więcej Cię za to poprze, niż zgani ;)

[krowa_w_kropki]

Szczypiorski.

[Gość: daria13]

krowa_w_kropki napisała:

> Szczypiorski.

O, a tu zaskoczenie. A można wiedzieć dlaczego? Choć w dwóch zdaniach, proooszę.
To rzadko tutaj przytaczany autor, stąd moje zdziwienie.

[krowa_w_kropki]

Jego twórczość: czytadła lekkie łatwe i przyjemne, lecz niestety aspirujące,
niewiadomo dlaczego i na jakiej podstawie, do miana dobrej literatury.
On sam zarozumiałym stwierdzeniem na jednym ze spotkań autorskich, że pisanie
sprawia mu przyjemność i jeśli kogoś to męczy niech nie pisze, utwierdził mnie w
moich wrażeniach. Osobowość pisarza odbija się w jego twórczości, tu: ze szkodą
dla tejże.