do fanów Jeżycjady

[Gość: madzia]

Czy ktoś z Was lubi książki Małgorzaty Musierowicz? Które i dlaczego?
Napiszcie, podzielcie się wrażeniami.

[Gość: Ginny]

Jestem wielką fanką ksiązek Musierowicz. Bardzo lubię "Kwiat kalafiora", "opium
w rosole" i "dziecko piątku".Bruloin Bebe B. musiałam czytać kilka razy, żeby
go zaakptowac. Ale Kalamburkę uważam za niewypał. Jednak stre książki były
lepsze. A moją ulubioną postacią jest oczywiście Gabrysia. i Kreska.

[agma]

Fajnie, ze pojawil sie taki watek. Ja uwielbiam Jezycjade i co ciekawe, jakos nie przechodzi mi to z
wiekiem. To ten gatunek ksiazek, do ktorych zawsze wracam. Moimi ulubionymi sa Kwiat Kalafiora,
Ida Sierpniowa, Opium.. i Szosta Klepka. A ulubiony bohater? Chyba wszyscy Borejkowie, zawsze tez
mialam slabosc szczegolna do Robrojka...
Jesli chodzi o ostatnia ksiazke, to na poczatku mialam mieszane uczucia, nie tego oczekiwalam. Nie
dalo jej sie lyknac tak latwo jak wszystkie poprzednie, sposob narracji troche to utrudnia, ale koniec
koncow podobala mi sie, i to bardzo! Ale czy to nie koniec calego cyklu?
Pozdrawiam,
A

ulubione postaci

[Gość: anneke]

Zaczęłam, gdy miałam 11 lat od rudej Idy, która malowała dzieci na zielono
(śmiech...), potem Cesia vel Cielęcina, gdzieś po drodze była Genowefa Trombke-
Bombke-Zombke, całkiem odleciany Ojciec Borejko, subtelna Kreska "obsmyczona na
Trojanowską", poetyczna, eteryczna Natalia, zadziorna Bella z warkoczykami,
nadwrażliwy Przeszczep,..., etc. Każda postać namalowana (napisana?) b. żywo,
chcę wierzyć, że tak niebanalnych ludzi można realnie spotkać. Gdyby wybrać
tylko jedną książkę z cyklu? Trudna sprawa. Na Wigilię jest "Noelka", Sylwester
to Gabrysia pozdrawiająca obcych ludzi kapeluszem z "Kwiatu kalafiora", Prima
Aprilis to przybite do podłogi buty "Pulpecji"...Znów sobie dziś poczytam :)

[Gość: dina]

Ja najbardzie lubię " Brulion Bbb", "Szósta klepkę " ( niezapomniany Bobcio+
bakterie +witaminy+pisanki z hitlerem + pożarotwórcza zabawa w nerona) no i
niezbyt lubiana Pulpecje ( bo Pulpecja to troche ja- dzieciuch jednym
słowem).A "Opium w rosole " nie lubię z powodu Matyldy okropnej. " kalamburka"
jest...inna.Fajna inaczej;-).

[Gość: dominika]

zawsze wracam do jezycjady,mniej wiecej raz na rok,kiedy złapie mnie
sentyment...potrafie wtedy siasc i przekartkowac wszystkie!ale oczywiscie mam
swoje ulubione,to na pewno 'pulpecja','nutria i nerwus','kwiat kalafiora'......
'kalamburki' jeszcze nie czytalam,szczerze mowiac troche sie boje,bo slyszalam
duzo nienajlepszych opinii,generalnie ze jest nie w stylu poprzednich tomow i
psuje nieco wrazenie...ktos ma inne zdanie??

[lily]

Dorastając byłam wielką fanką Jeżycjady, wyrosłam na niej. Mogłam się
identyfikować z bohaterkami i kochać je jak siostry. Najwięcej razy
przeczytałam Szóstą Klepkę i Brulion Bebe.
Niesamowite w tych książkach jest pokazywanie realiów dnia codziennego. Cesia
stoi w długich kolejkach za karpiem, marzy o tuszu do rzęs, a w ostatniej
książce Mila korzysta z laptopa a Aniela z komórki :-)
Pozdrawiam miłośniczki Jeżycjady

[Gość: jola]

Ja przeczytałam "Szóstą Klepkę" jak miałam 8 lat teraz mam o 20 więcej i ciągle
czytam Jezycjadę, Najbardziej lubię "Pulpecje" bo Patrycja jest moją rówieśnicą
i jej problemy kiedyś były mi bardzo bliskie :)))

[Gość: fanka]

Baardzo lubię Jeżycjadę, a rówieśniczką Gabrysi jestem...
Czytam zawsze, kiedy mi sie robi smutno.
Ostatnio oprowadzałam rodzinkę z Lublina po tych wszystkich znanych im z
powieści miejscach...
Ledwo mi się udało odwieść jedno takie dziewczę od zapukania w drzwi Borejków...
I sama czasem się łapię, że "stoję w tym samym miejscu, gdzie wtedy Kreska"...
PS A Kalamburka też mi się podobała.
I felietony Musierowicz w TP też są fajne.

[Gość: madzia]

Zaczęłam ten wątek, a sama nie napisałam o moich ukochanych książkach. Są
to "Opium w rosole" i "Noelka". Zresztą, generalnie jak są Borejkowie, to jest
fajnie, "Kalamburkę" niedawno czytałam po raz drugi, nie do końca mi pasuje do
całego cyklu, ale może to jest pożegnanie MM z czytelnikami? Co sądzicie na ten
temat?

[Gość: efka]

ja mam oczywiscie nadzieje ze to nie jest jeszcze koniec...jasne,wiem ze zaden
cykl nie moze sie ciagnac w nieskonczonosc,ale jak pomysle,ze mam juz nigdy nie
przeczytac niczego nowego o borejkach,to tak mnie jakos sciska w gardle...nie
bedzie to nic oryginalnego,jesli powiem ze te ksiazki to cale moje
dziecinstwo...

[Gość: dina]

a ja chce wiedzieć co z Laurą!!!! I z Nutria i Robrojkiem!!!No i tak
dalej....To dla mnie zywi ludzie.Głupie?

[diana5]

Też mam nadzieję że to nie koniec. Ze smutkiem muszę przyznać, że z wiekiem i z
poznawaniem realiów coraz bardziej się od Jeżycjady oddalam i czasem denerwuje
mnie jej naiwność. Zawsze jednak będę trzymać ją na półce i czekać na kolejną
część.
Moje ulubione bohaterki: Natalia i Kreska.

[Gość: efka]

ale ta 'naiwnosc',o ktorej mowisz(ja bym tego tak jednak nie nazywala),to
przeciez wlasnie to co najbardziej sie kocha w tych ksiazkach...taka odskocznia
od codziennych problemow,i innych 'powazniejszych' pozycji czytelniczych...
ja w kazdym badz razie bede czekala cierpliwie na nastepna czesc...mam nadzieje
ze sie doczekam...

[Gość: Ginny]

Mam nadzieje, ze to nie koniec cyklu. Kalamburka wprawdzie wyglądała na
pozegnanie, ale... Chciałabym sprawdzić, czy Robrojek jest wreszcie szczęśliwy-
mam nadzieję, że tak. I w ogóle trudno rozstac sie z książkami, którymi sie
zyło jakieś 9 lat- czyli poł życia.

[Gość: madzia]

Ostatnio wpadł mi w ręce podręcznik do języka polskiego dla piątej klasy i ku
swemu zdumieniu zobaczyłam, że jest tam kilka fragmentów Jeżycjady, m.in. z Idy
i Kwiatu kalafiora. W piątej klasie ja osobiście jescze kontaktu z Jeżycjadą
nie miałam (zaczęłam rok później i wsiąkłam na dobre), a tu proszę już dzieci
mają możliwość...Choć uważam, że 11 lat to trochę za wcześnie, by poznawać
książki MM, ale górnej granicy nie ma. Czy ktoś z Was czytał biografię MM lub
ma do niej dostęp? Pozdrowienia dla wszystkich fanek.

[Gość: Ginny]

Widzieliście wczoraj córkę Musierowicz w Milionerach? Wygrała 32000. A poza tym
czytałam wczoraj Noelkę i stwierdziłam, że to idealna opowieść przed świętami.
I chciałabym znalezc faceta jak Tomek Kowalik.

[Gość: kaja]

a ja jak baltona. czy tez 'florek'
chociaz pasuje mi tez nerwus :>
I - wiem, ze to oryginalne tutaj- mam nadzieje, ze to koniec cyklu.
Ostatnie ksiazki nie mialy juz uroku jak dawniejsze. Imieniny, roza i tygrys..
dla mnie to juz nie to. kalamburka szkoda gadac, tym bardziej ze musierowicz
sama sobie zaprzecza - w noelce bylo powiedziane, ze ignacy nie poznal
kolezanki mili nigdy [tesciowej idy] a w kalamburce nagle jest inaczej.o. jak
sie pisze takie sagi trzeba byc jednak konsekwentnym!
Lepiej wiec, zeby ona juz jezycjade zostawila. Jest cudowna seria, ktora
kolejna zla ksiazka moze popsuc. zniszczyc urok itp. Takie jest moje zdanie.
A moje ulubione to zaleznie od humoru.. zazwyczaj jednak szosta klepka,
pulpecja, kwiat kalafiora, nutria i nerwus.
pozdrawiam ;]

[Gość: alicja]

ooo,ja tez jestem za nerwusem!z takim to sie nie mozna nudzic....!;))
'kalamburki' nie czytalam,troche sie obawiam,bo opinie sa co najmniej
mieszane...zreszta pomysl uwiklania 'jezycjady' w historie wydaje sie sam w
sobie kiepski.....

[Gość: kaja]

oj tak nie mozesz mowic.
Przeciez cala historia jezycjady opiera sie na historii. Historia przenika ja w
te i we wte. losy borejkow, pobyt w wiezieniu ignaca, wszystko
W sumie to jest ukazanie losow polakow na przestrzeni tych ostatnich 30? lat.
A ze ukazane sa na przykladzie takich fajnych rodzin jak borejkowie itp i
problemach codziennych ludzi, dorastajacych dziewczat - to wlasnie caly urok
tej ksiazki.
pozdrawiam.

[Gość: gania]

E tam Nerwus. Najfajniejszy jest Baltona. I w ogóle cała Pulpecja. Dla mnie
Pulpecja jest najfajniejsza z tych nowych. Bo mnie już trochę denerwowały te
ckliwe romantyczne zwiewne pozytywne bohaterki. A Pulpa - rumiana, zbuntowana,
inna niż wszystkie dotąd. A poza tym to Pulpecja i Baltona to takie współczesne
wcielenie pary Scarlet O'Harra-Rett Butler. Sam miód. Jedno i drugie harde, nie
chce się przyznać do słabości. No i wyznanie "Mój ty Florianie na świecie jedyny"
No i ostatnie zdanie "Wuju, zagra wuj w makao?". Uwielbiam. A ze starych... Stare
lubię wszystkie. Najbardziej chyba Szósta klepka i Opium w rosole. Szósta klepka
oczywiście za Bobka. I za to, że Cesia miała za grube łydki.
A Kalamburka to jedno z moich największych rozczarowań, jeśli chodzi o kultowe
cykle. Tam, gdzie w starych częściach były tylko subtelne aluzje, tu jest grubo
ciosana polityka. Błe. Gdyby jescze była chociaż jakaś faktycznie fajna
historia... A tu jej nie ma. Strasznie się zawiodłam. Na pociechę musiałam sobie
przeczytać Pulpecję i Szóstą, żeby zatrzeć okropne wrażenie. Ale tak czy inaczej
Musierowicz napisała kupę dobrych książek.

[Gość: Ptasia]

ja najbardziej lubię "Opium", "Brulion" i "Pulpecję". Nie znoszę "Dziecka
piątku", choć ten pomysł Kozio+Aurelia to podsunęła moja koleżanka, obecna wraz
ze mną na spotkaniu autorskim z panią M. (o rany, to było prawie 9 lat temu...
chlip). Co do biografii; czytałam "Tym razem serio", jeśli to o to chodzi, jest
O.K.
z tą córką w milionerach to prawda????

[Gość: Ginny]

Gość portalu: Ptasia napisał(a):



> z tą córką w milionerach to prawda????

Ano, prawda. Podobna jak dwie krople wody. Emilia Musierowcz, studiuje
polonistykę na UAM.

[Gość: akka]

Pomimo, że kończę już studia cała seria Jeżycjady stoi na regale w honorowym
miejscu. Zawsze do nich wracam! W innych książkach drażniłoby mnie, że wszyscy
są tam tacy wręcz nienaturalnie szczęsliwi. Ale nie w tych, ta seria powala
mnie emocjonalnie (w pozytywnym znaczeniu). Też uważam że pierwsze pozycje
(Kwiat kalafiora, Ida sierpniowa ...) są nie do pobicia, ale ostatnie wątki z
córkami Gabrysi (którą uwielbiam)też są ciekawe.

[ellivia]

Trudno powiedziec, którą najbardziej lubię, każda jest inna w swoim rodzaju, no
może niektore lubię mniej, np. Brulion Bebe B. ciężko mi sie czytalo.
Moją ulubioną bohaterką jest Aniela- "Kłamczucha" , bo to taka dziewczyna
z "powerem":) No i jeszcze Pulpecja, Elka i... Tygrys, bo jest ostra :))))

[hanula]

Wszyscy piszą tylko o Jeżycjadzie. A "Małomówny i rodzina"? To taka
fantastyczna książka! A seria "Czerwony helikopter" - "Bla-bla" - "Srebrny
kluczyk" - "Światełko"? Występuje w nich wspomniana Emilka, a także Andrzejek,
Zosia i Bolo... Polecam!!!

[Gość: Miętówka]

Ja Jeżycjadę uwielbiam. Nie chciałabym i nie umiałabym jej porzucić. Nawet
teraz, choć powinnam dzień i noc zakuwac do matury, na zmianę - ukradkiem i
całkowicie otwarcie - podczytuję Musierowicz. Kolejny raz, choć znam ją juz
niemal na pamięć i zamęczam bliskich cytatami z Jeżycjady. Najmniej lubię
"Kłamczuchę" i "Dziecko Piątku". Zaś co do "Kalamburki"... na początku byłam
nieco rozczarowana - smutna i przygnębiona. Spodziewałam się wyłącznie salw
śmiechu i łez szczerego rozbawienia, tymczasem zostałam nagle zderzona z
historią, z szarzyzną, z inną rzeczywistością. Nie chciałam jej więcej czytać,
ale parę dni temu sięgnęłam po nią i ... utonęłam. Pochłonęła mnie całkowicie,
zakochałam się w "Kalamburce" i patrzę teraz na nią z innej perspektywy.
Zrozumiałam, że jest bardzo ważna, bardzo prawdziwa. Niesamowite jest to,
iloma, z pozoru niedostrzegalnymi, detalami połączona jest z całym cyklem.
Zrozumiałam, chyba po raz pierwszy tak wyraziście, że nasza wiedza o rodzicach
jest aż tak znikoma, tak częściowa, niepełna, wyrywkowa. Dotarło do mnie, jak
mało mogą wiedzieć o sobie ludzie, którzy myślą, że doskonale się znają.
Dostrzegłam subtelny humor, tęczę nastrojów. I mam wrażenie - choć mogę się
mylić - ze to wcale nie jest pożegnanie, lecz po prostu, którą M.M. zawsze
chciała napisać. Taki delikatny rozrachunek z czasami, o których wielu
chciałoby może zapomnieć, a inni nie mają o nich zielonego pojęcia. To naprawdę
piękna książka. Po prostu inna.

[czarodziejka]

uwielbiam !!!!!!
cudna atmosfera, wspaniale poczucie humoru, garscie optymizmu ;o)
za najlepsza uwazam "opium w rosole" ;o)

link

[czarodziejka]

polecam stronke:

jenniferek.republika.pl/glowna.htm

[Gość: Miętówka]

Zapomniałam wspomnieć o niesamowitej erudycji autorki :) Rzecz zdecydowanie
godna podziwu. No i doprowadzona do perfekcji narracja, dzięki której czujesz
się jednym z bohaterów:)

[Gość: Ginny]

A, tak. Często cytuję "jej" łacińskie sentencje i inne filozoficzne
ciekawostki. Czasem to nawet źródła nie podaję...

[isma]

Wybaczcie pytanie troche obok tematu, ale interesuje mnie, czy ktorakolwiek z
ksiazek MM byla przekladana na rosyjski. Z informacji o miedzynarodowych
nagrodach mozna by wnosic, ze tak, ale co, kto, kiedy?
Wielkie dzieki za pomoc.

[Gość: Kasik]

Hej! Hej!Dopiero znalazłam ten wątek i natychmiest przyłączam się do kręgu
fanek Jeżycjady.Mam wszystkie części , ciągle do nich wracam i nigdy mi się
jeszcze nie znudziły. Mam nadzieję ,że moja córka w przyszłości pokocha te
książki tak samo jak ja.Teraz czekam na dalsze losy (chyba małżeńskie )Nutrii i
Robrojka.Pozdr.

[Gość: Ginny]

Obawiam się, że następnych części nie będzie. Tak ostatnio deklarowała gdzieś
Musierowic...

[magda_b]

ja niedawno gdzieś czytałam, ze faktycznie MM nosiła się z planami zakończenia
cyklu, ale podobno czytelnicy ją dopingują do dalszego pisnia. Ja osobiście
mimo swoich 26 już lat wciąż chętnie do Jeżycjady wracam- czego dowodem jest
m.in ten wątek. Gdyby któraś z fanek miała ochotę napisać- czekam a sygnał

[Gość: andzelka]

uwielbiam ksiązki MM są to jedne z nielicznych książek które czytałam po
kilkanascie razy ,jeśli nie więcej :) najfajniejsze dla mnie to
Kłamczucha ,Szósta klepka brulion bebe pozdrawiam wszystkie dziewczyny które
tak jak ja przepadają za borejkami :)

[Gość: Vera]

Och ja te książki uwielbiałam i uwielbiam, a nawet teraz mój mąż się ze mnie
nabija, że czytam książki dla nastolatek. Ale one działają jak magnez na mnie.
To ciepełko jakie bije od ich rodziny jest jak balsam na obolałą duszę. Ja
strasznie lubię całą Jeżyciadę i moimi ulubieńcami są Ida i Nutria. Takie
całkowiete oderwanie od materializmu i niezaradność życiowa jednak nas
podtrzymują na duchu.
pozdrawiam

Vera

[Gość: Jo]

Mam 31 lat i czytam Jeżycjadę tak z pięć razy do roku, mimo że wiele rzeczy mnie w niej wkurza. Aha,
mieszkam w Poznaniu :-) Najmniej lubię "Brulion", ta książka jest w sumie bardzo smutna, ludzie w
niej przytłoczeni kłopotami, okropna szkoła, bezczelni chuligani, trudna sytuacja polityczna...
"Kalamburka" mnie zafascynowała. Tak naprawdę znaliśmy Milę i Ignacego już jako osoby dorosłe
(Gabrysia miała juz 17 lat). Pomysł powolnej retrospekscji jest genialny, gratuluję autorce...
A ilu z was zauważyło, że przemądrzały nastolatek Tunio Ptaszkowski z "Małomównego" to -
parę lat później - równie przemądrzały besserwisser, żeglarz Natalii, brat Filipa? :-))))))
I jeszcze ciekawostka. Bratem pani Musierowicz jest znany poeta Stanisław Barańczak :-))))))

[Gość: Ginny]

Gość portalu: Jo napisał(a):




> I jeszcze ciekawostka. Bratem pani Musierowicz jest znany poeta Stanisław Barań
> czak :-))))))

To się wie. Czytałam jej autobiografię. A mnie najbardziej ciekawi, czy MM,
pisząc Kwiat kalafiora i teorząc postać Janusza Pyziaka, przewidziała, jaki z
niego będzie drań, czy wyszło jej to niejako spontanicznie.

[Gość: ryża]

Janusz Pyziak był draniowaty od początku i od początku nie podobał się Mamie
Borejko.Wydaje mi się, że był wymyslnony " jednorazowo" a że w dalszych
częściach dla odsłodzenia potrzebny był jakiś czarny charakter to on sie
nawinął i tak juz zostało. Ponad to Janusz Pyziak potrzebny jest po to, żeby
wspomagać męczeństwo Gabrysi i jej wzorcową dzielność.

Portret Janusza

[Gość: Jo]

A ja nie jestem taka pewna. Gdzie mnie tam równać się do pisarzy, ale pisuję sobie czasami i wiem, że czasami
postać rozwija się niezupełnie zgodnie z intencjami autora. Chmielewska też o tym wspominała - postaci
zaczynają żyć własnym życiem. Co swiadczy nb o nieprzeciętnej wyobraźni autora.

[Gość: ryża]

Zgadzam się. Mam jednak wrażenie , że książki Pani Musierowicz są jak
układanka. Nic w tym złego oczywiście. chodzi mi o to, że na przykład autorka "
życzy " sobie , że Gabrysia ma byc dzielna mimo porażek życiowych. I się
zastanawia: co by tu zrobic , czymby tu podeprzeć a! był taki pyziak 4 książki
dalej, draniowaty trochę , może być. Jak juz mówiłam to nic złego a to tylko
moje subiektywne wrażenie i sobie tak właśnie wyobrażam pisanie książek
Jeżycowych, które swoją droga bardzo lubię i czytam conajmniej jedną raz w
tygodniu. Pozdrawiam.

[Gość: Jo]

> Zgadzam się. Mam jednak wrażenie , że książki Pani Musierowicz są jak
> układanka. Nic w tym złego oczywiście. chodzi mi o to, że na przykład autorka "
> życzy " sobie , że Gabrysia ma byc dzielna mimo porażek życiowych. I się
> zastanawia: co by tu zrobic , czymby tu podeprzeć a! był taki pyziak 4 książki
> dalej, draniowaty trochę , może być.

Niewykluczone... Pyziak występuje ostatni raz "na żywo" w "Idzie"... potem w "Opium jest wspomniany że wraca z
Australii, a potem dopiero po potężnym skoku w "Noelce" zdaje się? Muszę powiedziec, że zmartwiłam się, jak się
okazał takim łobuzem :-), bo wracając z antypodów rokował jeszcze jakieś nadzieje...
Najbardziej jednak przykro mi było z powodu braci Lisieckich, którzy też mogli wyrosnąć na porzadnych ludzi. Ale jak
już wspominałam, "BB" jest wyjątkowo smutną i pesymistyczna książką.
Aha: nie lubię Anieli. Lubiłam ja jako nastolatkę, ale wyrosła z niej wyjątkowo antypatyczna baba :-))))))))

[Gość: ryża]

Anielce woda uderzyła do głowy , to fakt... A Bracia Lisieccy to
faktycznie ...przykro się robi , bo stanowią "realistyczny" zgrzyt w
krzepiących książkach.
Mam tylko nadzieję, że będzie dalszy ciąg o Tygrysku: według mnie Tygrys
zostanie pisarka albo ... no nie wiem...A. I nie lubie też Idusi. Wredna
małpa ;-)

[Gość: Ginny]

Idusia jest wredną babą??? Ona jest tylko sarkastyczna...

[Gość: Jo]

Idusia jest ostra facetka :-) To o tyle ciekawe, że to zazwyczaj nie idzie w parze ze skłonnościami do
histeryzowania :-)))

Jeżycjada

[Gość: mawi]

Najbardziej fajne jest to, że te książki wcale się nie starzeją, wciągaja tak
samo jak 20 lat temu, kiedy przeczytałam pierwszy raz Szostą Klepkę (ulubioną).
To tak jak z Anią z Zielonego Wzgórza. Klasyka po prostu.
Kalamburka mi sie spodobała od razu i chyba właśnie dlatego, że jest inna
troszkę - mam zamiar przeczytać ją sobie od końca (rozdziałami oczywiście) i
zobaczę jaki będzie efekt.
Natomiast nie mogłam się długo przekonać do Opium w Rosole, po pierwsze
dlatego, że smutna, a po drugie dlatego, że nigdy nie zapomnę wybuchu śmiechu
jaki nastąpił kiedy nauczycielka zapytała mnie na j.polskim co ostatnio
czytałam, a ja bez zastanowienia rzuciłam "O.w R.". Dodam, że wtedy o
Musierowicz mało kto wiedział, wiec tytuł kojarzył się z jakimś marnym
kryminałem.

Przy okazji tak z ciekawości - są tu jacyś meżczyźni czytający Musierowicz?

pozdro.
Marta

[Gość: Jo]

> Kalamburka mi sie spodobała od razu i chyba właśnie dlatego, że jest inna
> troszkę - mam zamiar przeczytać ją sobie od końca (rozdziałami oczywiście) i
> zobaczę jaki będzie efekt.

tez na to wpadłam. Czyta się świetnie!! :-)))

> Natomiast nie mogłam się długo przekonać do Opium w Rosole, po pierwsze
> dlatego, że smutna, a po drugie dlatego, że nigdy nie zapomnę wybuchu śmiechu
> jaki nastąpił kiedy nauczycielka zapytała mnie na j.polskim co ostatnio
> czytałam, a ja bez zastanowienia rzuciłam "O.w R.". Dodam, że wtedy o
> Musierowicz mało kto wiedział, wiec tytuł kojarzył się z jakimś marnym
> kryminałem.

ROTFL!!!!
A moja przygoda z MM zaczęła się właśnie od "Opium", które wówczas w odcinkach (taka wyjmowana książeczka z
srodka) drukował "Płomyk". Dopiero potem przeczytałam inne. Te wcześniejsze znaczy :-) A "Idę" wygrałam na jakimś
kiermaszu :-) A "Noelkę" (?) podpisała mi autorka na jakimś spotkaniu. I wtedy pamiętam, że ją pytałam, co będzie jak
Ignacy Grzegorz pójdzie do szkoły, bo z takim imieniem... ;-)

[Gość: mawi]

Gość portalu: Jo napisał(a):

> A moja przygoda z MM zaczęła się właśnie od "Opium", które wówczas w odcinkach
> (taka wyjmowana książeczka z
> srodka) drukował "Płomyk".

to ja też właśnie z tego Płomyka to czytałam :)! Dodam, że teraz Opium cenię
sobie bardzo - jest w mojej czołówce ulubionej.

pozdr.
M.

[czarodziejka]

mawi napisał(a):
> Kalamburka mi sie spodobała od razu i chyba właśnie dlatego, że jest inna
> troszkę - mam zamiar przeczytać ją sobie od końca (rozdziałami oczywiście) i
> zobaczę jaki będzie efekt.

to swietny pomysl,
sama zaraz po "normalnym" przeczytaniu, zaczelam czytac "od konca" - super ;o)
ale nie polecam czytac "od konca" jako pierwsze czytanie tej ksiazki


> Natomiast nie mogłam się długo przekonać do Opium w Rosole, po pierwsze
> dlatego, że smutna,

ojej, a dla mnie "opium w rosole" to najlepsza i najsmieszniejsza (najsmieszniej
napisana) czesc calej "jezycjady" - to moja ukochana ksiazka



pytalas tez o mezczyzn, czytajacych musierowiczowa - moj mezczyzna czyta ;o)

[pletwa3]

Szósta klepka to moja ulubiona książka Musierowicz. Może dlatego, że pierwsza?
Przeczytałam ją po raz pierwszy ponad 20 lat temu i nie zliczę ile jeszcze razy
od tamtej pory. Potem oczywiście wszystkie następne, z których wiele także
uwielbiam (Opium w rosole, Kwiat kalafiora, Ida sierpniowa itd.). Jeżycjadę
kocha też moja córka. I chociaż obie zgadzamy się, że dużo w tym naiwności,
idealizmu, czasem nachalnego dydaktyzmu - to jednak ciągle się do nich wraca.
Czasem w chwilach chandry biorę z półki wypełnionej Jeżycjadą pierwszą z brzegu
książkę, otwieram, czytam choćby parę kartek - od razu lepiej.

[Gość: Ginny]

Proponuję rozważania na temat "Terapeutyczne właściwości ksiązek MM". Niemało
tego będzie, jak sądzę.

[Gość: magda_b]

Gość portalu: Ginny napisał(a):

> Proponuję rozważania na temat "Terapeutyczne właściwości ksiązek MM". Niemało
> tego będzie, jak sądzę
Jeśli terapią można nazwać poprawę nastroju i dawkę dobrego humoru, to
skorzystałam z tego wielokrotnie. Poza tym ilekroć czytam książki MM, mogę sobie
pomarzyć o lepszym świecie, lepszych ludziach (zasadniczo), relacjach
miedzyludzkich. To podbudowuje.

rysunki

[Gość: ilja]

oprocz tresci wazne sa, moim zdaniem, tez ilustracje, bo dzieki nim inaczej sie
patrzy na ksiazke. np. moim zdaniem nietrafione sa w "opium..." i psuja nieco
atmosfere, a z kolei "nutria..." nie bylaby ta sama ksiazka, gdyby nie naprawde
fajne obrazki. takie delikatne, jak nutria. no i dlatego wlasnie ten tom; poza
tym "pulpecja" i "brulion...". a "malomownego..." ktos ode mnie pozyczyl i nie
oddal :( tak jak jeszcze dwie. brakuje mi ich...
z wiekiem przestaje sie miec ulubione, zaczyna przeszkadzac, ze zna sie je na
pamiec...
pozdr

[mist3]

Ja właśnie robię sobie taka terapię (właśnie po 5,5 roku rzucił mnie facet,
skończyłam studia i od wielu miesięcy bezskutecznie poszukuję pracy). I dzięki
tym książkom przypominam sobie szczęśliwe chwile z przeszłości, staram się od
nowa uwierzyć w miłość, że może jeszcze kiedyś.
A tak w ogóle to moja ulubiona książką jest "Opium w rosole". "Kalamburka" też
fajna (i rzeczywiście lepsza czytana od tyłu) - nareszcie MM mogła przedstawić
wiele wydarzeń, których wcześniej z powodu cenzury nie mogła wyraźnie ukazać.
Mam nadzieję, że to nie koniec - bo dla mnie bohaterowie są naprawdę kimś
ważnym, pozwalają uwierzyć, że nieprakktyczność, wiara w człowieka (i inne
cechy, o których nie muszę pisać fankom Jeżycjady) nie są niczym złym i nie
świadczą o głupocie człowieka, który je posiada.
Pozdrawiam Jeżycfanki:-)

[Gość: Beata]

Kocham chyba wszystkie książki Musierowiczowej(miałam niewielkie problemy z
zaakceptowaniem Kalamburki)nie tylko te z serii Jeżycjady. Dlaczego? Za ogromne
ciepło w nich zawarte oraz poczucie humoru i niewielką dawkę ironii.

[martolka]

a więc przeczytałam Kalamburkę "od tyłu" i tak jak myślałam - ciekawie to
wyszło. Gizela pokazała mi się w innym świetle. Przy "prawidłowym" czytaniu
wydała mi się postacią raczej negatywną (może to subiektywne wrażenie),
natomiast teraz ukazała mi się jako bohater jak najbardziej pozytywny.
Oczywiście rozwój akcji ma na to wpływ, ale interesujące jak zmienia się obraz
sytuacji kiedy odwrócimy historię.
Ponownie też zdałam sobie sprawą jak mało wiem o historii własnej rodziny.
Rzadko się o to pyta, a potem nagle za późno...

pozdro.
niegdyś mawi, obecnie martolka:)

[Gość: good son]

Jedno mnie zafrapowało w tym wyśpiewanym unisono
hymnie na cześć najwybitniejszej polskiej autorki
epickiej - jak pogodzić "przenikanie historii w te i
wewte" oraz "ukazanie losow polakow na przestrzeni tych
ostatnich 30 lat" z opowieściami o "lepszym świecie,
lepszych ludziach (zasadniczo), relacjach
miedzyludzkich"? Rozumiem, że chodzi o zrealizowanie
w książce ideału estetycznego telenoweli - ma być
niezwykle realistycznie, ale nie tak znowu bardzo.

[martolka]

Gość portalu: good son napisał(a):

jak pogodzić "przenikanie historii w te i
> wewte" oraz "ukazanie losow polakow na przestrzeni tych
> ostatnich 30 lat" z opowieściami o "lepszym świecie,
> lepszych ludziach (zasadniczo), relacjach
> miedzyludzkich"? Rozumiem, że chodzi o zrealizowanie
> w książce ideału estetycznego telenoweli - ma być
> niezwykle realistycznie, ale nie tak znowu bardzo.

Odsyłam miłego kolegę do opracowania Krzysztofa Biedrzyckiego "Małgorzata
Musierowicz i Borejkowie", tam znajdziesz niewątpliwie odpowiedzi na frapujące
cię pytania:)))
Tym czasem mały cytat:
"...przy całym konkrecie opisu, Jeżycjada jest cyklem - baśni. Nie w sensie
dosłownym, nie spotykamy tu fantastyki. Pojawiają się tu jednak motywy baśniowe,
a przede wszystkim baśniowa koncepcja świata nakłada się na wizję konkretną,
realistyczną. (...) Światopogląd baśniowy zakłada ufność wobec świata. Jest to
jednak ufność wyraźnie zaprojektowana, ufność wobec świata takiego, jakim
chcielibyśmy, żeby był. (...) Ta dwuznaczność - między projektem świata idealnego
a obrazem świata realnego jest najwazniejszą cechą Jeżycjady, w niej zawiera się
istota przesłania tego cyklu." [stona59]
Resztę polecam przeczytaniu jako, że nie chce mi się przepisywać całego
rozdziału :)
pozdro.

[Gość: good son]

Gdybym chciał się dowiedzieć, co myśli o sprawie dr Biedrzycki, mógłbym przeczytać jego ksiązkę, albo
porozmawiać z nim osobiście - o ile się bowiem orientuję, jest on z Krakowa, a nawet z mej Alma Mater. Nawet
bardzo nabożny stosunek do ulubionej pisarki nie powinien przeszkadzać w posiadaniu własnego zdania.
Albo się pisze baśnie, albo opowieści o żywych ludziach z przysłowiowej krwi i przysłowiowej kości. Mieszanie
jednego z drugim - to właśnie differentia specifica telenoweli. Istnieje słówko "eskapizm"; będę wdzięczny za
informacje, czy znalazło się w indeksie książki doktora Biedrzyckiego (o własne poglądy przemiłych koleżanek wolę
już nie pytać). Jeżeli nie - autorka w charakterystycznej dla familii Barańczaków erudycji, jakże błyskotliwej erudycji,
nie omieszka wyjaśnić, co to słowo znaczy.
Nie jest jednak wcale wykluczone, że pewnego dnia urocze damy obudzą się i stwierdzą, że świat jest jednak trochę
ciekawszy i bardziej zajmujący niż "idealny świat" poznańskiego tasiemca. Wcale nie najmniejszą zaletą kosmosu
za oknem jest, że nie dzieli się na dwóch czy trzech negatywnych bohaterów i dominującą populację ciepłych kluch.
Kłaniam się nisko.

[martolka]

Drogi Good Son,
Po pierwsze: dziękuję za komplement w imieniu kobiet z tego wątku (vide "urocze
damy").
Po drugie: sprostowanie - nie żyję w idealnym świecie i od bardzo dawna zdaję
sobie z tego sprawę, nie ma potrzeby mnie budzić, oraz nie ma potrzeby
tłumaczenia słówka "eskapizm" (nie odpowiadam za resztę uczestników wątku).
Po trzecie: nie feruj, drogi kolego, wyroków o nieznanych sobie osobach. Oceny
takowe są z regóły błędne - mnie rozśmieszają swoją niecelnością, ale co
bardziej wrażliwa osoba może się obrazić. Ale pewnie o to ci chodziło:)
Po czwarte wreszcie: nigdy nie zagłębiałam się w specyfikę telenoweli, nie
oglądam, nie interesuję się, wobec czego nie narzuciły mi się porównania
(dziękuję za wskazówkę:). Pozwól, że zapytam czy czytałeś w ogóle Jeżycjadę, a
jeżeli tak to poproszę o parę konkretnych przykładów "telenowelizmu".
Wracając do poprzedniego twojego postu i, cytuję, "hymnu unisono na część",
cóż, nie widzę w autorce wyroczni, nie traktuję Jeżycjady jako przepisu na
życie. Wracam do tych książek od czasu do czasu jako do jednych z nielicznych
pozostałości z dzieciństwa (obok "Alicji") dla czystego relaksu oraz z
nostalgii (wspomnienia, skojarzenia, itp). Ale dla mnie to jednak bajki (nie
telenowele, choć nie ja tu jestem ekspertem;), a niewątpliwie zdajesz sobie
sprawę, że baśnie kryją czasami o wiele większy ładunek ciekawych spostrzeżeń
świata realnego niż książki tak pisane (patrz znów "Alicja").
Prawdopodobnie masz rację co do telenoweli, założyłeś jednak (czy się nie
mylę?), że losów rzeczywistych Polaków nie można pogodzić z wyimaginowanym
światem Musierowicz. Czyżby? W ogóle? Hmm... Zdarzają się historie, o których
nie śniło się filozofom;) Z drugiej strony, dlaczego zaraz je godzić?

serdecznie pozdrawiam

sprostowanie ortograficzne

[martolka]

poprawiam siebie samą - "z reguły" oczywiście, ale ortografia nigdy nie była moją
mocną stroną, przyznaję bez bicia

[Gość: Ginny]

Jakkomus mogło przyjść do głow, że nie zauważyłam przez 19 lat mego życia, iż
świat jest ciekawszy niż jakakolwiek książka???

[Gość: good son]

Gość portalu: Ginny napisał(a):

> Jakkomus mogło przyjść do głow, że nie zauważyłam przez 19 lat mego życia, iż
> świat jest ciekawszy niż jakakolwiek książka???

19 lat to nie jest dużo i wielu rzeczy można jeszcze w tym czasie nie zauważyć. Nie całkiem jednak rozumiem. Jak
pogodzić powtarzające się w tym wątku zachwyty nad troszeczkę lepszym światem stworzonym
przez Musierowicz, światem, jaki powinien być, z twierdzeniem, że ten świat bynajmniej nie jest ciekawszy od
świata rzeczywistego? Tzn. jest lepszy, ale nudniejszy? Świat, jaki powinien być, w którym nie chciałoby się żyć...
Prawdziwi ludzie są bardziej zajmujący niż bohaterowie Musierowicz, ale chciałabym chodzić z Tomkiem
Kowalikiem...

[martolka]

Gość portalu: good son napisał(a):

> Jak pogodzić powtarzające się w tym wątku zachwyty nad troszeczkę lepszym
światem stworzonym przez Musierowicz, światem, jaki powinien być, z twierdzeniem,
że ten świat bynajmniej nie jest ciekawszy od świata rzeczywistego? Tzn. jest
lepszy, ale nudniejszy? Świat, jaki powinien być, w którym nie chciałoby się
żyć... <

Chcieć a musieć - dwie różne rzeczy. Rzeczywisty świat jest lepszy od "lepszego
świata Musierowicz" właśnie dlatego, że jest rzeczywisty. Nie martw się o młode
czytelniczki, dorosną i zauważą prędzej czy później gdzie żyją, chociaż mogą
zdarzyć się wyjątki, nie przeczę.
Ale czy ty aby nie namawiasz właśnie do eskapizmu zmuszając do wybrania idealnej
jeżycjadowej rzeczywistości (skoro tak tu się nią zachwycają)?

"Świat ciekawszy, nudniejszy"? - nie. Jeżeli cokolwiek, to rzeczywistość
równoległa.

> Świat, jaki powinien być, w którym nie chciałoby się żyć...<
Chciałoby czasami, ale się nie da. Jakby się dało, to może bym się przeniosła -
ale jeżeli tak, to dałoby się żyć i w innych światach z innych książek. O!, wtedy
musiałabym się zastanowić gdzie byłoby mi najlepiej. Poza tym wiadomo, że świat
jest idealny dopóki nas tam nie ma.
Mogłabym tu jeszcze podyskutować o tym, że sami tworzymy swój świat, mimo
okoliczności, swoją postawą - ale mi się nie chce.

[Gość: good son]

Droga Martolko,
Nie jestem pewien, Pani, czy uda mi się odpowiedzieć na
Twoje posty z równie uwodzicielską kurtuazją. Porównując
"Alicję" z "baśniami" Musierowicz sama dałaś mi broń do
ręki. Ta pierwsza baśń jest naprawdę baśnią: nieraz
przewrotną, dwuznaczną, ironiczną czy wręcz okrutną.
Trudno się dziwić, że dobry katolicki wujcio Chesterton
twierdził, iż ta książka nie jest po to, aby dziecko się
mogło bawić, lecz raczej, aby psycholog mógł oszaleć
(jeżeli to faktycznie powiedział Chesterton, nie
pamiętam, nie ma to większego znaczenia). Tak naprawdę
dobrzy, ciepli wujciowie mogliby w ten sposób
wypowiedzieć się o każdej baśni z braćmi Grimmm na czele
i moim ulubionym (obok właśnie "Alicji") Andersenem.
Baśnie nie ukazują "idealnego", ciepłego i przytulnego
świata, przynajmniej nie baśnie z prawdziwego zdarzenia.
Od dziewiętnastego wieku zaczęła się kastracja i
upupianie książek dla dzieci, ohydne przeróbki, których
kwintesencją są filmy Disneya. "Alicja" też nieraz
stawała się ofiarą poprawiaczy, cukierników i dobrych
nianiek. To jednak właśnie świadczy, że ta opowieść jest
niepokojąca i żywa. A czy w ogóle możnaby jakoś
wykastrować (i po co?) książki Musierowicz? Aby stały się
one jeszcze większą miską grysiku z dżemem, można chyba
już tylko usunąć Pyziaka - jak Alexis z "Dynastii" (OK,
przyznaję, porównanie do telenoweli jest efekciarskim
chwytem, nie będę go więcej stosował). To nie są
prawdziwe baśnie, książki dla dzieci - to raczej książki
dla podlotków i duszpasterstw akademickich.
Nie chcę zresztą, Martolko, obrażać pisarza, do którego
masz tak osobisty i sentymentalny stosunek. Nie ma sensu
toczyć krucjaty przeciwko Musierowicz, tak jak nie ma
sensu toczyć krucjaty przciwko kilku innym popularnym
autorom. Najwyraźniej ogromna grupa ludzi potrzebuje od
literatury dokładnie tego, co oferuje poznański
tasiemiec. Mnie po prostu męczą i śmieszą pisarze,
którzy zbyt dobrze wiedzą, jak idealny świat wyglądać
powinien. Od tych książek bije odorek resentymentu. Może
po prostu coś jest nie tak z moim nosem, ale taki już mam
spaczony węch.
Kłaniam się nisko,
Good Son

Good Son again

[martolka]

Dziękuję za ukłony, miłe słowa (nomen omen) i ponowne komplementy. Dodatkowo
dziękuję za zmuszenie mnie do myślenia oraz za rozruszanie tego wątku, który bez
ciebie dawno by, za przeproszeniem, zdechł.
"Either criticism is no good at all or else criticism means saying about an
author the very things that would have made him jump out of his boots" (odn.
także obrońców autora) - na pewno Chesterton:)

Cóż, muszę się zgodzić z tym, co napisałeś o baśniach jako takich (Mały Książę
byłby tu też dobrym przykładem). Resztę muszę sobie przemyśleć.
Nie jestem na stałym łączu, kończę więc - z żalem.

[Gość: Ginny]

Gość portalu: good son napisał(a):



> 19 lat to nie jest dużo i wielu rzeczy można jeszcze w tym czasie nie
zauważyć.

A ty ile masz?Pytam z ciekawości, bo ja odkrycia, że życie zawsze jest
ciekawsze od ksiązki zrobiłam już parę ładnych lat temu...

> Nie całkiem jednak rozumiem. Jak
> pogodzić powtarzające się w tym wątku zachwyty nad troszeczkę lepszym światem
s
> tworzonym
> przez Musierowicz, światem, jaki powinien być, z twierdzeniem, że ten świat
byn
> ajmniej nie jest ciekawszy od
> świata rzeczywistego? Tzn. jest lepszy, ale nudniejszy? Świat, jaki powinien
by
> ć, w którym nie chciałoby się żyć...
> Prawdziwi ludzie są bardziej zajmujący niż bohaterowie Musierowicz, ale
chciała
> bym chodzić z Tomkiem
> Kowalikiem...

Świat Musierowicz jest lepszy, bezpieczniejszy,a Tomek Kowalik to "prostszy"
obiekt do chodzenia niż rzeczywisty chłopak. Ale w tym świecie jestem tylko,
gdy czytam książkę. Potem idę żyć. A że chciałabym spotkać kogos podobnego do
Tomka K., to już inna broszka.

[Gość: Melva]

Masz rację. Czyta się jeszce jako tako (pisze to kretynka wypaczona przez
japońskie komiksy, fantasy i głuuuuuuuuuupie gry w rodzaju Warcraft3) ale mimo
to powodu do zachwytów na taką skalę nie widzę(to samo myślę o Harrym
Potterze). Po za tym sorry, ale według mnie cykl jest o niczym. Tz. jest o
miłości i życiu codziennym, a już samo to nie każdy w książkach trawi.

[Gość: Melva]

Masz rację. Czyta się jeszce jako tako (pisze to kretynka wypaczona przez
japońskie komiksy, fantasy i głuuuuuuuuuupie gry w rodzaju Warcraft3) ale mimo
to powodu do zachwytów na taką skalę nie widzę(to samo myślę o Harrym
Potterze). Po za tym sorry, ale według mnie cykl jest o niczym. Tz. jest o
miłości i życiu codziennym, a już samo to nie każdy w książkach trawi.

Szósta klepka

[Gość: Asia]

Szósta klepka to jedna z najlepszych, NAJZABAWNIEJSZYCH i najciekawszych
książek pani Małgorzaty, czytałam ją chyba 10 razy. Lubicie ją?

[Gość: madzik]

Gość portalu: Asia napisał(a):

> Szósta klepka to jedna z najlepszych, NAJZABAWNIEJSZYCH i najciekawszych
> książek pani Małgorzaty, czytałam ją chyba 10 razy. Lubicie ją?
ja ja uwielbiam najbardziej jest najlepsza i jeszcze kłamczucha moge czytać w
nieskończoność