fenomen Coelho, Whartona, Carrolla

[Gość: alexia]

zastanawia mnie czemu ci 3-cio rzedni pisarze osiagaja w Polsce taka zawrotna
popularnosc? ich powiesci to takie zlepki banalnych "filozoficznych" tresci i
tandetnej psychologii. z prawdziwa Literatura nie ma to niestety nic
wspolnego...

dobra - zabijcie mnie teraz tylko prosze o rozsadne argumenty :)

[Gość: Druss]

Czym jest owa prawdziwa Literatura, o której mówisz? Oświeć mnie, proszę Cię
bardzo, w tej kwestii. Czy chodzi Ci o odkrywanie nowych obszarów, o
labirynty, z których nikt jeszcze nigdy nei wyszedł? Dlaczego poruszanie sie
po znanych ścieżkach wytyczanych przez schematy i tanią (IYO) psychologię
wyklucza tych pisarzy?
Przychodzi mi na myśl Dostojewski - czytałem go dość późno i wszystkie jego
wynurzenia na temat losu jednostek ludzkich wracały do mnie echem wcześniej
przeczytanych ksiązek. Czy to wyklucza Dostojewskiego z grona twórców
prawdziwej Literatury?
W Twoim pytaniu o fenomen twóczości Whartona albo Carrolla zawarłaś już
cząstkę odpowiedzi.
Ukłobny,
Druss

[martolka]

"Fenomen" - ale na jaką skalę? W Polsce, być może. W tym kontekście (i w każdym
innym zresztą też) nie wydaje mi się właściwym porównywanie Dostojewskiego do
tej trójcy. Nie ta klasa po prostu. Tu nie ma co porównywać. Chyba, że
poszczególne literki w słowach.
Z perspektywy czasu, z drobnymi wyjątkami, twórczość tych panów to dla mnie
nudne czytadła. Zapchajdziury, kiedy nie chce się trochę wysilić i głębiej
zastanowić nad lekturą. Literatura dla mas.

[Gość: Druss]

martolka napisała:

> "Fenomen" - ale na jaką skalę? W Polsce, być może. W tym kontekście (i w
każdym
>
> innym zresztą też) nie wydaje mi się właściwym porównywanie Dostojewskiego
do
> tej trójcy.
ciach
> Literatura dla mas.
Zechciej wczytać się dokładnie w mojego posta - chodziło mi tylko o
uwypuklenie pewnej skazy w mysleniu, która każe oceniać literaturę wg.
kryterium nowatorstwa. Nie lubię szufladkowania i tyle.
A le przyjmuję Twój osąd. Skoro bowiem pewna książka Carrolla dała mi więcej,
niż proza Dostojewskiego, to chyba znaczy, że jestem holloi polloi
Ukłony,
Druss

[martolka]

Gość portalu: Druss napisał(a):
>Skoro bowiem pewna książka Carrolla dała mi więcej,
> niż proza Dostojewskiego, to chyba znaczy, że jestem holloi polloi

Panie Monadikos Druss (jak już zeszliśmy na grekę :-)), przecież napisałam,
że "z drobnymi wyjątkami". Carolla ciągle lubię i pewnie wrócę do tej i owej
książki, ale dla mnie to nie jest górna półka i, jak napisałam, z upływem czasu
nie zyskuje ta literatura jakichś ponadczasowych głębi, przeciwnie wprost.

pozdrawiam
M.

[Gość: Druss]

No tak... Zarzucam komuś, że nie odczytał moich intencji, a potem sam nie
zauważam "drobnych wyjątków". Chyba nie zasługuję na Twój komplement (moja
wyrywkowa znajomość greckich zwrotów kazała mi tak potraktować to słowo :-)
Bez urazy, jestem chyba uczulony na ludzi praktykujących zbiorowe potępianie.
Ty do nich nie należysz :-)
Ukłony,
Druss

[martolka]

Chciałam nadrobić nieco komplementem, bo być może trochę za mocno mi się
napisało... ale co tam, nie żałuję i nie wycofuję się. Słowo się rzekło :-)))

[exilvia]

co Ci dała lektura Carrola, bo jestem ciekawa. i czy jeleń na rykowisku, który pewnie cieszy czyjeś oko może być porównywany z no nie wiem, Rembrantem? literatura, to przecież Sztuka. chyba, że rozmawiamy o książkach ( ja np nie mogę powiedzieć, żeby Coelho np. tworzył literaturę, on pisze nędzne książki) a nie o literaturze. ale wtedy proszę nie mieszać w to wszytsko Dostojewskiego! ;)

[Gość: Druss]

Może to być za trudne do zrozumienia dla kogoś, kto unosi się tak wysoko nad
ziemią i zamieszkującymi ją ludźmi, ale jednak z książek Carrolla pozwoliła mi
zobaczyć światło w chwili, gdy już wszystko zgasło. A tak OT - ciekawe jak u
Ciebie z rozumieniem wysokiej literatury, skoro nawet nie możesz zrozumieć
kilku zdań prostego komunikatu? Czy gdzieś napisałem np, że Coelho jest
lepszym pisarzem od Dostojewskiego/ Była mowa o pewnej metodzie oceny i
zastosowałem reductio ad absurdum - chyba nie muszę tłumaczyć Ci tego zwrotu?

[exilvia]

walcz ;) ależ ja nie 'rozumiem' wysokiej literatury. jestem niskiego wzrostu i nawet nie dostaję do półek na których leżą takie książki...
btw czy ja Cię obrażam???

[Gość: Druss]

exilvia napisała:
> btw czy ja Cię obrażam???
Bynajmniej. Razi mnie brak tolerancji i to wszystko. Ktoś napisał, że piękno
wyrasta w duszy patrzącego, jak kwiat. I w tym właśnie tkwi sedno - chodzi o
patrzących (czytających), a nie o sędziów estetyki.

[exilvia]

czyli precz z krytyką literacką, to jest dobre co podoba się większości? ;) tak, to się nazywa nadużywanie pojęcia 'tolerancja' i w dodatku w całkiem niewłaściwym znaczeniu.

[Gość: Druss]

exilvia napisała:

> czyli precz z krytyką literacką, to jest dobre co podoba się większości? ;)
tak
> , to się nazywa nadużywanie pojęcia 'tolerancja' i w dodatku w całkiem
niewłaśc
> iwym znaczeniu.

Chodzi o szacunek do poglądów innych ludzi (tu tolerancja), a nie o krytykę
literacką (to Ty mylisz pojęcia - krytyk to nie jest li tylko osoba, która
krytykuje). Wolę chyba demokatyzację Sztuki od takiego egalitaryzmu i
snobowania się na odczytanie.

czasem popieram snobowanie się ;)

[exilvia]

ok - marsz do słownika i sprawdz co to znaczy 'egalitaryzm'. mi wytłumacz co to znaczy "snobowanie się na odczytanie", bo tego raczej nigdzie nie znajde. tolerancyjna przecież jestem:) toleruję ale nie akceptuję i walczyć o czystość literatury będę do upadłego:)

[Gość: Druss]

miało być elitaryzm i oczytanie, ale pospiech spowodował błędy. Życzę Ci
pomyślnej walki o czystość Literatury. Z mojejj strony to EOT
Ukłony,
Druss

[exilvia]

denerwuje mnie szerząca się tolerancja dla głupoty, wszelki egalitaryzm, demokratyzacja, homogenizacja kultury i relatywizm wobec wartości, także takich jak Piękno.

[Gość: monika_kot]

Po pierwsze zgadzam się z Drussem (wpis wyżej), a co fenomenu popularności tych
pisarzy mam tylko tyle do powiedzenia, że czytając wypowiedzi miłośników
Whartona, Carrolla i Coelho niezmiennie powtarza się motyw iż wszyscy odnajduja
w tych książkach siebie. Ludzie czytający te tanie psychologiczne kawałki
identyfikują się często z bohaterami, postaci z ich ksiązek przeżywają
problemy, z którymi juz się zetknęlismy, czasami w ksiązkach znajdziemy
podpowiedź jak wyjśc z sytuacji, czasami juz dokonaliśmy wyboru, bohater
ksiązki wybrał cos innego, możemy porównać czy warto było... itd. Myślę że duzo
czytelników siegając po ksiązki szuka jakiejś zyciowej porady, duchowego
przewodnika. Dla tych niech ich guru będą ulubieni pisarze. A poniewaz podane
jest to dostępnie (ale nie kiczowato czy infalntylnie) dobrze się czyta. Ja
sama znam całą twórczość Carrolla i najbardziej go cenie z tej trójcy, choć
Wharton tez wiele razy pozytywnie mnie zaskoczył, a nawet ubawił czy wzruszył.
Co do Coelho to nie mam zdania bo znam tylko jedną powieść. Ale czy fakt
siegania po tych pisarzy wyklucza czytanie bardziej ambitnych dzieł? I narzuca
określony wizerunek czytelnika? Nie, a że się dobrze u nas sprzedają? To radość
dla autorów i wydawców. A myślę, że skoro takim masom coś te ksiązki dały i
wracają do pisarzy to zawsze jest nadzieja iż czytelnictwo nie upadnie.Ja nie
robiłabym z tego wielkich fenomenów, mozna by podać i innych popularnych
autorów. Zawsze musi być nurt popularny i ambitny. od czytelnika zalezy do
którego właczy wyżej wymienionych panów, a ma do tego prawo.

[exilvia]

"Ale czy fakt
siegania po tych pisarzy wyklucza czytanie bardziej ambitnych dzieł?"
no właśnie ta kwestia mnie nurtuje. nie rozumiem, jak można skakać od Sztuki do kiczu, nie widząc, że to kicz i że to strata czasu. jak można wybierać tanie wzruszenie kosztem katharsis?

[Gość: monika_kot]

Widzę, że temat wzbudził jednak wiele emocji po początkowym zastoju w tej
kwestii. A ja bez wstydu przyznam się, że nie przeszkadza mi sięganie i po
ambitne dzieła i po - jak pisze poprzedniczka - kicz. I nie codczuwam tego
bynajmniej jako straty czasu. Potrafię odnaleźć dla siebie coś i w jednych i
drugich. Uważam że czasami nawet warto poczytać powieść tylko po to, aby móc
potem o tym obiektywnie rozmawiać. Nie wiem kto z Was dopisujących się może
powiedzieć że zna twórczośc trzech wymienionych (jedna książka to troche mało
jak na ocenę za całokształt) ale nie widzę nic złego w sięganiu po różnorodną -
nawet poziomem -literaturę. To Tak jakby ktoś oglądał tylko ambitne i
artystyczne filmy. W końcu zetknie się z sztuką masową, obejrzy coś co może
nie wybrałby sam z siebie, ale zaliczy... Czy mu się spodoba? To juz inna
kwestia, ale ten kicz na pewno nie odmóżdża.

[Gość: czapski]

Co do Coelho i Carrola mam podobne zdanie. Wharton nie jest moze wybitny, ale
dla mnie przynajmniej solidny.

[exilvia]

to proste - ludziom się nie chce myśleć. uważają, że nie mają na to czasu (czyt. szkoda im na to czasu ) i zadowalają się gotowymi frazesami, myśląc, jakie to oni ambitne książki czytają. jestem zdecydowaną przeciwniczką tego rodzaju "literatury", gdyż robi ona więcej złego niż dobrego.
czyta się toto prosto i "przyjemnie", daje złudzenie konstruktywnie spędzonego czasu, na chwilę daje złudzenie zadowolenia... czego chcieć więcej? pozdrawiam

oswiec mnie

[Gość: czapski]

dla mnie czytanie coelho i carrola to istna męczarnia, nie wiem co jest w tym
przyjemnego

[exilvia]

prostota i łatwość tekstu sprawia przyjemność:)

[Gość: czapski]

to za chwile dojdziemy do konluzji, ze milo slucha sie Ich Troje

[exilvia]

no nie. to, co pisze Coelho rozumiem. a niektórych textów Uch Troje ni w ząb - może dlatego że nie mają sensu.

[Gość: Druss]

Właśnie podobną postawę miałem na myśli parę postów wyżej. Najprościej chyba
zareagować potępieniem w czambuł motłochu, który niczego nie potrafi
zrozumieć. Jakaż wtedy przyjemna jest świadomość przynależności do wyższej
rasy, jak wspaniale poczuć się wielkim przez kontrast z odmóżdżonym tłem.
To na pewno łatwiejsze do zneisienia, niż chwila refleksji nad sobą samym.

Ale i tak
Ukłony,
Druss

[Gość: Druss]

to się odnosiło do exilvii :-)

[exilvia]

co to za argumenty ad personam? ;)
właśnie reflekcja nad sobą samą skłania mnie do przyjęcia zdania, że szkoda mojego cennego czasu na czytanie bzdur.
nie potępiam nikogo. ale właśnie 'fenomen' tych panów widzę w tym, że albo mamy wielu neurotyków w naszym pięknym kraju, albo ludzie nie umieją odróżnić prawdziwych emocji od wciśniętych im przez sprawnych manipulatorów.. albo... no coż.. tu bym zaufała statystyce, jakby taka była - kto czyta książki tych panów?

[Gość: Druss]

exilvia napisała:
no coż.
> . tu bym zaufała statystyce, jakby taka była - kto czyta książki tych panów?

Ja bym raczej nie ufał statystyce w żadnej postaci

[exilvia]

i czego to ma dowieść? :)

[Gość: Druss]

exilvia napisała:

> i czego to ma dowieść? :)

A czy musi czegoś dowodzić? :-)))

[hania_76]

Alexio, zajrzyj do dzisiejszego numeru Polityki i zobacz książce, którego
autora poświęcono pół stronnicową recenzję + zdjęcie. A o kim to niedawno
jeden z wysokonakładowych brukowców z pretensjami (chyba Viva) ostatnio zrobił
kilkustronnicowy reportaż na klęczkach? Jeżeli Ci podpowiem, że jest to
pierwszy z panów wymienionych przez Ciebie w tytule wątku, pewnie się
domyślisz, o kogo chodzi ;-)

Od kilku lat w polskiej prasie i mediach poczynania tych trzech "pisarzy" są
relacjonowane z zapartym tchem. Reportaże i artykuły o nich robione są z
bałwochwalczym uwielbieniem. Tak reklamowany towar sprzedaje się wspaniale. A
dlaczego jest aż tak reklamowany? Tego już nie wiem.

[Gość: Lesiek]

Nie do końca się zgodzę ze stawianiem wszystkich książek tych autorów na
równi. "Ptasiek" i "Tato" (jeśli idzie o Whartona) były świeżymi, poruszającymi
opowieściami. Co do Whartona mnie zraziło, to wydawanie książek na tony,
powielanie w nich tych samych pomysłów i tej samej maniery - przy oczywiście
zachwycie publiczności. Ale od "Ptaśka" proszę mi się odczepić.

Nie sądzę, żeby ktoś twierdził, że jest to literatura na miarę Dostojewskiego -
ale jaka literatura na przestrzeni ostatniego ćwierćwiecza jest na miarę
Dostojewskiego?

[Gość: staruch]

Do wymienionych przez Leska "dobrych Whartonow" dorzucilbym jeszcze "W
ksiezycowa jasna noc". Wraz z ekranizacja zreszta.

to wynika ze świadomości rzeczy

[Gość: olcia]

Carroll wbrew pozorom, czytałaś w ogóle?, pisze bardzo dobrą prozą, na wysokim
poziomie, poza tym stworzył sobie genialny świat, w którym nie istnieją
granice, a śmierć miesza się z życiem. Ludzie potrzebują czegoś takiego,
takiej Alicji w Krainie Czarów (którą, o ironio!, napisał facet o takim samym
nazwisku). Jego proza jest naprawdę dobra i to żadna nowość, że podoba się
ludzio, którzy pragną odskoczni od rzeczywistości. Co do Whartona, to też się
dziwię nad jego populanością, ale wydaje mi się, że na czytelników działa
prostota,z jaką pisze oraz poglądy, które odpowiadją większośći ludzi. Coelho
natomiast pozwala ludziom uwierzyć w siebie, uzdrowić swoje życie, w sumie
jest to proza dla kur domowych i zblazowanych bogatych panienek. Mimo to chyba
dobrze,ż eludzie czytają cokolwiek, niżby mieli nie czytać niczego.

[exilvia]

nie rozumiem, dlaczego ludzie mają czytać COKOLOWIEK, jeśli mogą czytać coś wartościowego. poza tym - dlaczego w ogóle dobrze, że czytają cokolowiek???
tak, o ironio, J.Carroll i L.Carroll mają to samo nazwisko, o ironio dla Lewisa, który jest naprawdę oryginalnym pisarzem.
btw nie traktujesz książek Carrolla serio? /piszesz, że to 'odskocznia od rzeczywistości'/. pozdrawiam.

[Gość: d0minika]

Ej no! Nie wrzucajcie Carrolla do jednego worka z Coelho i Whartonem. Carroll
fajne rzeczy pisze...;)

[Gość: dorotka]

Całkowicie się z tobą zgadzam. Kiedyś zaczęłam czytać "Ptaśka" Whartona, ale
był tak nudny, że nie dotrwałam do końca. W tych książkach nie ma nic nowego,
odkrywczego, nie przekazują żadnych prawdziwych uczuć. Myślę, że te książki to
po prostu coś w rodzaju telewizyjnej papki, tylko w wydaniu książkowym.

[Gość: Agnieszek]

Dlaczegoludzie czytają takich autorów, tego nie wiem, ale dopóki chodziłam do
szkoły, wydawało mi się, że wszyscy mamy jednakowe zdolności, a ten, kto ma
gorsze oceny, nie uczy się. Dziś jestem nauczycielką i po prostu wiem, że każdy
z nas jest inny. Są ludzie, którzy nigdy nie przebrną przez Dostojewskiego, nie
mówiąc już o zrozumieniu problemów, które poruszał. O tym samym można mówić na
wiele sposobów - tak jak prowadzi się lekcję np. o poezji. Jeden zrozumie
wszystko i przemyśli, drugi tylko się otrze, ale i on coś z tego wyniesie.
Dlatego nie warto gardzić pisaniną drugiej , trzeciej czy niższej jeszcze
kategorii. Ja się cieszę, że ludzie czytają w ogóle (ale Bravo nie akceptuję).
Choć to odrywa ich od telewizji.

[Gość: sofia]

Alexia, podpisuje sie nogami i rekami! Obok tego co wymienilas, dodam jeszcze
ze to przede wszystkim straszni nudziarze. ziew.

Gość portalu: alexia napisał(a):

ich powiesci to takie zlepki banalnych "filozoficznych" tresci i
> tandetnej psychologii. z prawdziwa Literatura nie ma to niestety nic
> wspolnego...
>
> dobra - zabijcie mnie teraz tylko prosze o rozsadne argumenty :)

[mariko13]

Witaj!
Całkowicie sie z tobą zgadzam. Mnie też to dziwi. Ale to chyba kwestia mody.
Dla mnie zaden z nich nie umywa sie np do H.H.Kirsta,Irvina Shawa i Jamesa
Jonesa i setek innych pisarzy.
pozdrawiam

[Gość: zuzia]

Właśnie skończylam czytać książkę w której był fajny tekst. Jakiś komunistyczny
pisarz pytał kobietę czego szuka w książkach. Ona odpowiedziała mu,że rozrywki.
Oczywiście rozrywkę można traktować różnie. Ja chyba już teraz szukam w
książkach rozrywki. Dlatego ci trzej panowie mnie nie bawią. Jak by określiła
ich moja teściowa jest to tzw. "wysoki pierd".
Dlatego ostatnio przeczytałam "Mikołajka"- stara ksiązka dla dzieci i nie
tylko. Polecam

[Gość: jas]

CZesc

Nie wiem czy czytaliscie "Al" Whartona" albo "Dom nad sekwana"
Dla mnie to sa wielkie i wspaniale ksiazki i za nie najbardziej cenie i
uwielbiam Whartona. To ze wiekszosc jego ksiazek jest w podobnej tonacji to
wlasnie jesgo wielkosc

pozdrawiam

jas

ALCHEMIA ALCHEMIKA

[Gość: innie]

"Na spotkaniach z Paulo Coelho wielu czytelnikow twierdzi, ze przeczytanie
Alchemika odmienilo ich zycie-nadalo mu inny, glebszy wymiar i wyzwolilo w nich
energie i wiare, jakich nie spodziewali sie w sobie odnalezc. Joseph Campbell,
jeden z najwybitniejszych mitografow i antropologow XX wieku potwierdzil w
swoich badaniach hipoteze Carla Gustava Junga, ze mity, przypowiesci i basnie,
posiadajace moc rozjasniania ludzkich umyslow, czerpia z glebin zbiorowej
podswiadomosci wspolnej wszystkim ludziom bez wzgledu na czasu w ktorych zyli,
szerokosc geograficzna, kulture czy rase, Dzieki temu moga byc one bez trudu i
przez wszystkich odczytwane jako metafory opisujace jakis aspekt naszej
odwiecznej podrozy ku prawdzie. Zwlaszcze przez tych, ktorzy tej prawdy na
roznych sciezkach aktywnie poszukuja. To oni stanowia grupe najwdzieczniejszych
odbiorcow mitu i przypowiesci.... Popularnosc Alchemika swiadczy niewatpliwie o
tym, ze jest to przypowiesc poszukiwana przez poszukujacych....."
"Wrazliwosc wielu z nas zostala stepiona przez zycie wypelnione codzienna
rutyna, gonitwa za rzeczami i pieniedzmi. Wtedy ukryty przekaz basni czy
przypowiesci nie jest w stanie poruszyc ani naszych serc, ani umyslow. Tym
bardziej, ze moze sie on klocic z wyborami, ktorych dokonalismy i ktorych nie
chcemy juz podawac w watpliwosc. Przypominamy wowczas Sprzedawce Prazonej
Kukurydzy, ktorego Santiago spotyka na swojej drodze. Mozemy tez byc podobni do
Sprzedawcy Krysztalow, bojak on przestalismy podazac nasza droga i nie lubimy
gdy nam sie przypomina o nie zrealizowanych marzeniach i aspiaracjach... Wazne
prawdy odnajduja najpelniejszy wyraz w oszczednej i lakonicznej formi. Aby moc
przyjac prostote przypowiesci, przypominajaca chropawe i nieporadne, ale
plynace z serca opowiesci dziadow- trzeba zachowac w sobie cos z dziecka...
Kryteria estetyczne i formalne wlasciwe przy ocenianiu innych gatunkow
literackich nie znajduja tu zastosowania...."

Wojciech Eichelberger (psychoterapeuta) w rozmowie z Wojciechem Szczawinskim
(dziennikarz)
"Alchemia alchemika"

"Sa tacy