Georges Perec

[jazzfoxy]

Niedawno przeczytalam "Rzeczy" - swietna ksiazka.
Teraz zaczelam czytac "Zycie - instrukcja obslugi".
Poczatek troche pogmatwany, roznorodny, chaotyczny.
Prosze napiszcie czy was wciagnela i zachwycila?

[Gość: ana]

mnie tak, choć wymaga cierpliwości i całkowitego oddania (dużo szczegółów i zależności). szkoda, że tak trudno ją zdobyć... chętnie bym jeszcze raz przeczytała...

[braineater]

Wciągnęła, zachwyciła, rozwaliła, przemieliła, wzruszyła, wqrwiła, zadziwiła,
zszokowała, rozczarowała, pozostawiła zgwałconym i spragnionym.

Książka pokroju Ulissesa, do rpzeczytania kilkadziesiąt razy w ciagu całego
życia.

Jak Rzeczy wzbudzają we mnie niezmienny zachwyt i jest to książka, którą wręczą
w prezencie prawie wszystkim znajomym, tak Życie-Instrukcja jest tekstem
wybitnie intymnym i cięzko podzielić się z kimkolwiek wrażeniami, jakie wzbudza
ta opowieść.

P:)

[chihiro2]

Tej jeszcze nie czytalam, czytalam natomiast "Czlowiek, ktory spi" i kompletnie
mi nie podeszla. Mimo, ze czytajac ja, bylam akurat w podobnym nastroju co
bohater, to jednak cos bylo nie tak... Za dluga mimo swoich stu kilkunastu/-
dziesieciu stron.

[braineater]

człowiek nie jest zły, ale tez nie jest to tekst od którego najlepiej zaczynać
romans z Perekiem. Tak jak Gabinet Kolekcjonera, jest to duzo bardziej gra, niz
opowieść. Gabinet był grą z historia malarstwa i z niektórymi cytatami z Życia -
Instrukcji a Człowiek, to opowieść przede wszystkim o literaturze, na cytatach
literackich zbudowana i oparta. Jesli wierzyć legendzie, w cąłym tekście
Cżłowieka, sa tylko dwa zdania wymyslone przez Pereca, cała reszta to wypisy z
dzieł innych autorów. Szkoda, że po polsku tego nie widać, ale, że pewnie nie
znasz francuskiego, jak i ja, to zupełnie inaczej odbieramy tę knigę od ząłożeń
autorskich:)

P:)

[chihiro2]

No wlasnie :( Z tym francuskim to kicha, trzeba sie bedzie kiedys nauczyc... Na
szczescie mlodzi jestesmy i mamy jeszcze czas...

[ash3]

Dodam, że w Życiu... jest wątek z Człowieka, a raczej silne (auto)odniesienie do
tej fabuły. Nie bede zdradzać szczegółów.

[ydorius]

To prawda, z człowiekiem lepiej się zapoznać na samym końcu.
Ja miałem szczęście, ze zacząłem od 'życia', dzięki czemu mogłem wejść w
perecowski świat z impetem. Impet ów został podtrzymany przez 'rzeczy' i nawet
'człowiek' nie był w stanie go wyhamować. Z tym większą przyjemnością rzuciłem
się na resztę oulipowej grupy i poległem dopiero na Italo Calvino, już po tym
jak przeleciałem (hm, hm) większość wydanego po polsku Queneau. Siła rażenia
oulipiaków zaiste jest ogromna :-)

m,
.y.

[Gość: brebre]

To ta książka wyszła po polsku??? Czytałam fragment w LnŚ - i zostałam powalona
na kolana i łopatki.

[ydorius]

No, raczej trudno czytać ją na spokojnie.
Cały czas boleję nad tym, ze Perec jest tak trudno przekładalny i że mamy tylko
trzy dzieła do cieszenia się nimi w naszym ojczystym języku.
Też uwielbiam "rzeczy", w dodatku pracuję w badaniach rynku, co dodaje tylko tej
lekturze uroku :-)

"Życie" jest jedną z tych książek, które wciągnęły mnie do środka i nie chciały
wypuścić. Nie mówiąc o tym, ze to najobszerniejsza książka o ułamku sekundy jaką
czytałem. :-)
Świetna i zachwycająca. Ot co.

m,
.y.

[braineater]

cztery:
Rzeczy (dwa wydania)- seria koliber i wznowienie w latch 90
Życie-Instrukcja
Człowiek, który spi (2 wydania)- którys z LeSiów i wydanie ksiązkowe
Gabinet Kolekcjonera. Perekreacja. - KR. Tekst drugi to esej Markowskiego,
który zawyża cenę ksiązki, nic do niej tak własciwie nie wnosząc.

P:)

[braineater]

a i jeszcze numer 11/12 "Literatury na Świecie" z 1995 roku
full Perecowski
i
Nowa Trylogia Enki Bilala, ta od Snu Potwora i 32 Grudnia, bo w całości jest
homażem pour perecowskie Pamiętam.
I to chyba tyle obecności autora w Polsce:)

P:)

[ydorius]

U Bilala to Perec nawet na ścianie wisi w jednym miejscu :-)
A Markowskiego nie liczę. Lesiów też nie, choć to akurat błąd, bo powinienem.
BTW, wiesz, że wyszedł trzeci tom tetralogii o doktorze Warhole'u / Holerawie po
polsku?

m,
.y.

[ash3]

Życie instrucja obsługi jest niezapomniana ksiązka. Sam pomysł, tyle historyjek, tyle miejsc które odwiedza się podazając za bohaterami, tyle dziwnych przedmiotów i zbiegów okolicznosci... Mysle, ze warto tez przeczytac, jak zostala obmyslana metoda "składania" (w którejś LnŚ), w kazdym razie dla mnie to byla dodatkowa przyjemność.

[jazzfoxy]

Dzieki wielkie. Czytam dalej, probuje poskladac te puzzle, na razie mam
rozsypane :)

[aganiolek]

A ja od dawna marzę by przeczytać "Życie...".
Niestety, w Łodzi (w końcu nie najmniejszym mieście) jedyny egzemplarz, który
udało mi się namierzyć, jest w bibiotece uniwersyteckiej - "tylko na miejscu".
Nie mam jeszcze tyle samozaparcia by czytać tą cegiełkę siedząc po parę godzin
dziennie na niewygodnym krzesełku, pośród ludzi, którzy bynajmniej cicho się nie
zachowują. Ale podejrzewam, że za kilka lat, o ile nie zdobędę książki innym
sposobem, będę już wystarczająco zdeterminowana.
Jedyne szczęście to fakt, iż w łódzkich bibliotekach jest całkiem sporo książek,
które mogą mnie tymczasowo pocieszyć.
Pozdrawiam i życzę miłej lektury

[Gość: ana]

Ja wawie namierzyłam Życie w Buwie, dostępnej mi wówczas. "Czas oczekiwania" - pół roku. Wytrzymałam, przeczytałam i teraz choruję na posiadanie jej na własność bo jeden raz to za mało, bo jak się raz przeczyta, to chce się przeczytać jeszcze raz i jeszcze, i znowu...
Życzę Ci wytrawałości i szczęścia.

P.S. Na Allegro, jedyne dotąd, polskie wydanie osiąga kosmiczne dla mnie ceny - trochę poniżej 200 złotych! Mam nadzieję, że biorąc to pod uwagę wydawnictow (Literatura na Świecie chyba) weźmie się za wydanie drugie;-)