Świat dysku

[Gość: d0minika]

Od dłuższego czasu noszę się z zamiarem przeczytania książek Pratchetta.
Niestety, ze względu na moje znikome możliwości finansowe obawiam się tak
duuuuużej serii. Chyba, że wszystkie książki można czytać oddzielnie. Można?

Świat dysku i Malazańska Księga Poległych

[reptar]

Bardzo fajnie, że o to pytasz, bo sam jestem ciekaw.

Duże cykle przerażają. To fakt. Kiedyś nawet próbowałem się dogrzebać do
początku Świata Dysku, ale było jak w tym dowcipie o wariacie, który próbował
w kłębowisku sznurka znaleźć jego koniec - drugi wariat powiedział mu:
"Nie znajdziesz, bo go odciąłem".

Poza tym czy Pratchett jest autorem dowcipkującym? Mam jako takie poczucie
humoru, ale przez książki w stylu kabaretu Koń Polski przechodzi mi się ciężko.
A o Pratchetcie słyszałem i czytałem takie różne rzeczy, z których by wynikało,
że takie ryzyko istnieje. To znaczy nie chcę tutaj Pratchettowi nic przypisywać
ani rozpowszechniać niesprawdzonych plotek; chciałem tylko spytać, JAKI to jest
rodzaj tego jego słynnego poczucia humoru.


Drugi taki cykl, który wciąż obchodzę z nieufnością, to "Malazańska Księga
Poległych". Też byłbym wdzięczny za podsunięcie rady, od której strony to
ugryźć.

[xkropka]

Pratchett Pratchettowi nierowny. Sa rewelacyjne czesci cyklu, jak moj
ulubiony "Mort" (czyli co sie dzieje, kiedy Smierc postanawia wziac sobie
urlop...) i malo smieszne "Piramidy", przy ktorych sie dosc nudzilam.
Odrebnym tematem jest tlumaczenie polskie - ostatnio znalazlam w tekscie "W
mojej pokornej opinii" zamiast "moim skromnym zdaniem". Tak paskudnej kalki z
angielskiego korektorzy Proszynskiego nie powinni byli przepuscic. Oczywiscie
rozwiazaniem moze byc kupywanie ksiazek w oryginale - paperbacki w empiku sa w
cenach porownywalnych z wydaniami polskimi.

Pratchettologia stosowana...

[ydorius]

czyli w odpowiedzi na pytania.

Tak, można czytać oddzielnie. Każda książka stanowi osobną opowieść, choć
niektóre są ze sobą powiązane już to miejscami (Ramptopy, Ankh-Morpork), już to
osobowo (Babcia Weatherwax, Rincewind). Autor zachowuje chronologię i od czasu
do czasu odwołuje się do wcześniejszych pozycji, ale zdecydowanie nienahalnie.

Co zaś do poczucia humoru, to nie jest do dowcipkowanie w stylu kabaretu Koń
Polski, czy też inna Elita. Aby czerpać przyjemność z czytania Pratchetta
przydaje się, choćby pobieżna, znajomość praw fizyki kwantowej, czy zasady
działania komputera (nie programów, ale właśnie komputera). Jeśli czytelnik nie
posiada takowej wiedzy, czytanie i tak jest rozrywką... I to niezłą.

Początkującym w Pratchettcie odradzam cykl z wiedźmami (książka Trzy wiedźmy
jest na przykład strasznie nudna, podobnie jak wspomniane piramidy), zaś
polecam dowolną związaną ze Śmierciem (Mort ponad wszyskie, ale i Kosiarz
trzyma poziom). Oprócz tego polecam Pomniejsze bóstwa oraz Ruchome obrazki, z
powodów, które poniżej.

Pratchett buduje zupełnie fantastyczny świat. Wystarczy się przyjrzeć jego
geografii, by wiedzieć, że autor robi sobie z nas jaja. To, co stanowi wartość
jego książek to niebywale świeże spojrzenie na nasz własny świat. Pojawiają się
odwołania do religii (Pomniejsze bóstwa), Hollywood (Ruchome obrazki),
ekonomii, gospodarki, szeroko pojętej nauki, czy sztuki (fenomenalna kpina z
literatury fantasy (!) w "panowie i damy"). Czytanie odbywa się więc na dwóch
poziomach, poziomie akcji książki i ogólnospołecznych przemyśleń autora... Przy
czym nie jest to płytkie moralizowanie, czy ciężkostrawne dygresje...

Co zaś do tłumaczenia, to są dwie szkoły - jak zwykle. Mi odpowiada, bo mimo,
iż PWC ma drobne wpadki, to jednak w większości przypadków Pratchetta w jego
tłumaczeniu czyta się szybko i gładko...

Się rozpisałem.
:-)))

moczeff,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

w kwestii pratchetta i jego poczucia humoru

[aise_]

to w zasadzie wszystko już powiedział kolega .y. oraz kolega Druss....

zgadzam się, że pratchett jest nierówny. mozna sobie spokojnie odpuścić
wiedźmy i piramidy ale nie można "Eryka" (zdecydowałam właśnie, że to jest mój
numer 1) "Morta", "Pomniejszych bóstw" oraz dwoch pierwszych książek z serii.

humor jest angielski az do bólu, trochę montypythonowski ale w zasadzie nie ma
w nim absurdu dla samego absurdu jak to bywa u pythonów. jest za to piekielnie
inteligentny. no i te przemyślenia na temat tego co widzi dookoła.
niekoniecznie trzeba miec postwową wiedzę na temat fizyki kwantowej (jak
zaleca kolega .y.:-)) żeby widziec z czego autor sobie podkpiwa:-)

tłumaczenie moim zdaniem jest ok, poza tym dzieki temu, że robił to jeden
człowiek to seria zachowuje wspólny klimat, co jest zdecydowanym atutem (jesli
przypomnicie sobie na przyklad tłumaczenia tolkiena)...

polecam zdecydowanie

pzdr.

a.

[Gość: fan?]

Tez wiele słyszałem o humorze ksiązek Pratcheta i choć mam alergie na dzieła
sygnowane opisem humorystyczne, zakupiłem "Dobry omen".
Tylu czytelników sie tym cyklem zachwyca że aż wstyd nieznać ;-)
Alergie mam poniewaz jakoś zawsze gdy przed filmem ,czy ksiazką czytam ze to
komedia lub znakomita humorystyczna proza to ja sie potem męczę czytając lub
ogladając a o uśmiechu na twarzy moge tylko pomarzyć.
Niestety w wypadku Pratcheta jest ze mna podobnie.Akcja nie wciaga,zastosowany
humor jest zrozumiały lecz dla mnie absolutnie nie smieszny.Koniec
końców "Dobrego omenu" nie doczytałem do końca i za zadna z ksiazek cyklu na
pewno juz sie nie złapię.Jak ktos pisząc ksiazke usiłuje byc smieszny
charakteryzujac kazdą postać,kazde zachowanie,elemety ubioru,nazwiska itd to
dla mnie to jest tragedia nie humor.
Jesli mimo tego co napisałem chcesz samemu sprawdzić co to za jeden ten
Pratchet, to zajrzyj na forum sf ,jest tam gdzieś cały watek jemu i jego
powieścia poswiecony ,bardzo pochlebny.To tak dla równowagi żeby Cie nie
zniechęcić moim odbiorem tych "pełnych humoru" dzieł.
Pozdr,

[Gość: Druss]

w kwestii formalnej - Dobry Omen NIE jest częścią cyklu Świat Dysku
Ukłony,

Druss

[Gość: fan?]

Przepraszam za pomyłkę ,Dobry Omen był wymieniany w watku o Swiecie dysku i
chyba sie tym zasugerowałem :-) a i autor sie zgadza.
Czy humor Świata Dysku jest dobroomenowy-pratchetowy? Jesli tak ,to ja pas.
Pozdr.

[Gość: Druss]

Jest przede wsyztskim nierówny - o tym pisali już poprzednicy - i to nie tylko
w obrębie serii, ale także w poszczególnych książkach. Obok istnych perełek
humoru trafiają się równiez gnioty. Czytanie Pratchetta daje jednak
prezyjemność obcowania z inteligentnym, chwilami wręcz montypythonowskim
szydercą. Odkrywanie podtekstów i drugiego dna sprawia sporą satysfakcję.
Dlatego właśnie warto...
Druss

dać mu wódki (n/txt) :-))

[ydorius]

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[Gość: Druss]

nikt się nie spodziewał hiszpańskiej Inkwizycji :-))))))

[Gość: Darko]

Ciężko powiedzieć, czy akurat humor "Świata dysku" będzie Ci odpowiadał. Mnie
na przykład bardzo śmieszy ale tylko i wyłącznie w oryginalnej wersji. Moja
żona natomiast uważa go za trochę zbyt prostacki. W każdym bądź razie ja bym
polecił raczej czytanie w oryginale. Przy okazji polecam również wszysstko
Roberta Rankina (również w oryginale, nie wiem nawet czy cos zostało
przetłumaczone). Jesli chodzi o czytanie po kolei to raczej bym radził. Wbrew
temu co pisał ydorius wydaje mi sie,że tych nawiązań do poprzednich książek
cyklu jest dosyć sporo i lepiej się czyta rozumiejąc o co chodzi. Wszystkich
książek jest do tej pory bodaj 26. Jeśli interesuje Cię kolejność to mogę się
przyłożyć i napisać.
Pozdrawiam

[Gość: kubu]

ja tam uwielbiam pomimo kiepskich tomow (Kosiarz, czy Muzyka duszy)
chociaz KIEPSKIE - DOBRE jest wzgledne (ja na przyklad uwielbiam skrytykowane
TRZY WIEDZMY [chociaz wole WYPRAWE CZAROWNIC] czy PIRAMIDY)
najlepiej kupic jeden to i sprobowac
na poczatek polecam KOLOR MAGII (bo to najpierwszy tom) albo MORT (chyba
najlepszy)

pzdr

[Gość: ula]

Oj, de gustibus jednak aż do bólu...A wszyscy przecież zasadniczo lubimy
Pratchetta. Dlatego nie będę się rozwodzić nad tym, ze nie rozumiem, jak można
lubić Piramidy, a nudzić się przy Trzech Wiedźmach, ale dla porządku wspomnę tu
o moich faworytnych tomach, które ponadto bez najmniejszych oporów można czytać
nie znając reszty, a mianowicie o "Straży! Straży!" i "Zbrojnych"- fenomenalne
kryminały, trochę w chandlerowskim stylu, moim zdaniem niezwykle wręcz zabawne.
Natomiast co do Dobrego Omenu- trzeba bardzo podkreślac, że nie jest to część
cyklu, bo, wg mnie, to się zupełnie nie daje czytać, a mówię to, po
przeczytaniu wszystkich jego tomow, w tym nawet tych słabszych (Muzyka duszy
np). Nie wprawiły mnie one w zachwyt, ale zmęczyłam, tego- nie byłam w stanie.
Aha, i a propos tłumaczeń Cholewy- wydaje mi się, że nie popadam w przesadę
twierdząc, że to jedno z większych osiągnięć translatorskich, z jakimi się
zetknełam, żywe, dowcipne i czasem odwołujące się do polskich realiów, tak jak
np. tłumaczenia Wierzbięty (Shrek). Do tego stopnia cenię Cholewę, że skłonna
byłabym nawet sądzić, że zwrot 'w mojej skromnej opinii" w tym akurat wypadku
nie jest kalką językową, tylko celowo użytą niezręcznością, mającą na celu
uwypuklenie czegoś tam (nie pamiętam kontekstu).
pozdrawiam i polecam

[amidala]

Przede wszystkim "Good omens" to ko-produkcja z Neilem Gaimanem. Według mnie
tylko na tym zyskała, ale charakter oczywiście jest nieco mroczniejszy niż
samego Pratchetta.

[Gość: jas]

czesc

jesli masz malo pieniazkow to polecam ksiazki z serii Swiata Dysku jako ebooki
oto adres:
cogito.univ.gda.pl/elibrary/index.authors.php
tylko musisz wchodzic tam po 2:00 w nocy bo inaczej baza danych jest
przeciazona i wyskakuje komunikat o bledzie

pozdrawiam

jas

[mika_p]

Ja zaczęłam od "Panów i Dam" i zachwyciła mnie juz pierwsza strona, a było to w
czasach, kiedy jakos mocno byłam przeciwko czytaniu "Świata Dysku", bojakos
mrocznie mi się kojarzyło. Kilka tygodni póxniej pożyczyłam od znajomego pół
serii i wsiąkłam na tydzień - w każdej wolnej chwili czytałam i wciągało mnie
coraz mocniej.
Pratchetta cenię za takie jakies wyabstrahowane spojrzenie na kulturę - na to,
co dla nas normalne, spogląda jakoś z boku. Nad wieloma zjawiskami po prostu
się zastanowiłam, choć do tej pory przyjmowałam je za coś naturalnego.

Jeśli jedna ksiązka Ci sie nie spodoba, weź drugą i trzecią - po takiej próbce
bedziesz musiała wiedzieć, czy to Twój typ humoru i literatury, czy nie. Jedną
ewentualnie się nie zrażaj, są i słabsze.

A dla redukcji kosztów odwiedź bibliotekę - w mojej raz na pół roku coś
ze "Świata Dysku" jest do wypozyczenia.

[beacik]

Darko,
czy mógłbyś napisać jaka jest kolejność książek

[Gość: Darko]

nie ma problemu, nie mam tego przy sobie ale jutro napewno.

[Gość: Darko]

podaję tytuły w oryginale, ponieważ nie jestem pewien wszystkich tłumaczeń i
nie wszystkie ukazały się po polsku: 1. THE COLOUR OF MAGIC, 2. THE LIGHT
FANTASTIC, 3. EQUAL RITES, 4. MORT, 5. SOURCERY, 6. WYRD SISTERS, 7. PYRAMIDS,
8. GUARDS! GUARDS!, 9. ERIC, 10. MOVING PICTURES, 11. REAPER MAN, 12. WITCHES
ABROAD, 13. SMALL GODS, 14. LORDS AND LADIES, 15. MEN AT ARMS, 16. SOUL MUSIC,
17. INTERESTING TIMES, 18. MASKERADE, 19. FEET OF CLAY, 20. HOGFATHER, 21.
JINGO, 22. THE LAST CONTINENT, 23. CARPE JUGULUM, 24. THE FIFTH ELEPHANT, 25.
THE TRUTH, 26. THIEF OF TIME, 27. THE LAST HERO, 28. THE AMAZING MAURICE AND
HIS EDUCATED RODENTS, 29. NIGHT WATCH, 30.THE WEE FREE MEN.
Średnio kolejne książki cyklu ukazują się co pół roku. Oczywiście jest też
mnóstwo dodatkowych wydawnictw jak kalendarze, mapy, quiz books i tym podobne.
Pozdrawiam

[Gość: beacik]

Darko - dzięki :O)

[reptar]

No to ja już teraz też należę do tych, co czytali Pratchetta. Pod wpływem opinii
z forum zacząłem od „Morta”, jako że podobno najlepszy. I jest tak: podobało mi
się, dobre, ale nie na tyle dobre, bym teraz siłą rozpędu i zachwytu miał
decydować się na inne części. W każdym razie cieszę się, że już wiem, o czym
dyskutują fani „Świata Dysku”.

Jest to jak na mój gust literatura nazbyt lekka. Komediowa (komediowość przed
fabułą), momentami infantylna, choć Pratchett co i raz próbuje wtrącić jakąś
aluzję z tych „nie dla dzieci”, przez co trudno właściwie powiedzieć, do kogo
adresuje swoją książkę. Ja bym ją jednak zakwalifikował jako literaturę
zdecydowanie dla dzieci (i w następnym ruchu podrzucę książkę córce, zobaczymy,
co z tego wyniknie). Ot, taki Harry Potter, może tylko pisany z większą troską
o gagi.

Uczciwie przyznaję, że wiele z tych gagów przypadło mi do gustu. Zwłaszcza
odzywki Śmierci. Poczucie humoru z górnych rejonów tabeli zaraz drugiej ligi.
Momentami nawet pierwszej.


Parę cierpkich słów pod adresem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Takie kwiatki
jak „wieku z nich” zamiast „wielu z nich”, „Morf” zamiast „Mort”, pisownie
oboczne Klathu / Klatchu, Cutwel / Cutwell, dwuliterowy zaimek „ię” - to tylko
te, które przyszły mi do głowy jako pierwsze. Żenująco niski poziom jeśli
chodzi o korektę. Chwilami aż się gubiłem i nie wiedziałem, czy to wina
Pratchetta, tłumacza, składacza czy mojej własnej niepojętności. Niewykluczone,
że gdyby książkę wydano porządnie, toby mi się bardziej podobała.