Bruce Chatwin

[itek1]

W chwili obecnej to moj ulubiony autor:)
W pl wydano ostatnio 2 jego ksiazki ('Co ja tu robie' (b.polecam) oraz
'Wicekrol Ouidah'), ale na forum nie bylo w zwiazku z tym zadnego odzewu.
Czy nikt rzeczywiscie nie czytal ksiazek tego pana- to troche jest dziwne
zwazywszy na duza popularnosc Kapuscinskiego, pisarza w sumie bardzo podobnego
do Bruce'a (czy narodowosc pisarza, az tak bardzo wplywa na jego znajomosc?-
zawsze wydawalo mnie sie, ze nie ma to wiekszego znaczenia, bo jakosc sie liczy).
Moja ulubiona jego ksiazka to 'Sciezki spiewu', b.osobista i poruszajaca
mieszanka, przemyca w niej sporo swoich niebanalnych spostrzezen
egzystencjalnych (pisal ja pod koniec zycia) dodajac ciekawe info nt.
Australii i jej mieszkancow. Zreszta 'Utz' tez jest b.ciekawy, byl podobno
film na jego podstawie (nie widzialem, moze ktos mial przyjemnosc zobaczyc i
cos napisze)- to taka opowiesc o swirze, ktory w porownaniu do swirnietej
rzeczywistosci w ktorej przyszlo mu egzystowac- wypada blado.
Z checia poczytalbym Wasze spostrzezenia na jego temat.

[braineater]

jak mi podeślesz te poprzednie, to pogadam z Tobą o "Co ja tu robię":)
Na razie lezy na półce i czeka na swoją kolej:)

P:)

[itek1]

Mam je w wersji papierkowej, ale moge zeskanowac, ale to w nastepnym tygodniu-
dam znac jak sie uporam.
Z 'Co ja tu robie' polecam esej nt. Ernsta Jungera. A przeskakujac na kolejny
kwiatek- czytales moze cos Jungera (gdyby to byl Amerykaniec,to mial bym
pewnosc, ze Brainy go zna w calosci:), a tak to nie mam pewnosci)?
Jesli czytales, to jakie masz wrazenia? Ciekaw jestem Twojej opinii (w
kontekscie Twojego gustu jest to b.ciekawe (zreszta dotyczy to towniez
Chatwina)- potem napisze o co mnie sie rozchodzi konkretniej:)). Co do mnie, to
ja bym specjalnie nie chcial, ale nie daje rady:) i musze przyznac, ze Junger
byl w istocie znakomitym pisarzem.

[braineater]

Nazwisko obce mi nie jest, ale żebym pamiętał czy coś czytałem to nie bardzo tak serio:)Jakoś mi się z faszystami kojarzy, ale nie wiem nawet czy dobrze:)

P:)

[itek1]

> Jakoś mi się z faszystami kojarzy, ale nie wiem nawet czy dobrze:)
IMO Junger to paradoksalna postac mogaca sie kojarzyc z wieloma ideologiami (nie
tylko z faszyzmem), ktorych poprobowal w sladowych ilosciach, azeby wiedziec co
i dlaczego odrzuca- mial b.ciekawe zycie i dlugie zycie (~100 lat)- na WWI
poszedl na ochotnika uciekajac z domu i dostal jakies medale za bohaterstwo (na
swoje usprawiedliwienie ma to, ze byl mlody), w czasie WWII sluzyl w wojsku, ale
nazista nie byl, nasmiewal sie z wodza w swoich zapiskach (wydanych u nas jako
'Promieniowania'), pijal francuskie wina i prowadzil bujne zycie
artystyczno-towarzyskie. Mnie sie zreszta Junger kojarzy przede wszystkim z
winem:) I z jego snami.

[Gość: Abra]

Znam tylko "Ścieżki śpiewu", które bardzo lubię za pewna autoironię autora i
ciekawy sposób patrzenia na ludzi. Poza tym uwielbiam wszystkie ksiązki na temat
Australii. O wartości książki świadczy też moich oczach to, że komu jej nie
pożyczyłam (nawet z pewnymi wątpliwościami, czy to odpowiednia dla danej osoby
lektura), to każdemu się podobała, chociaz nie potrafili wyjasnić dlaczego ;)
Nie wiem jak pisarz wypada w felietonach i trochę się boje siegnąć, aby się nie
rozczarować...Bo przecież Australii już chyba więcej tam nie będzie, co? ;)

[padma]

Ja czytałam "In Patagonia", polecone mi zresztą kiedyś tutaj na FK. Czytałam
nie mając żadnej wiedzy na temat autora, oczekiwałam zwykłego reportażu, a
później dopiero dowiedziałam się, że sporo w tej książce fikcji, a prawda i
inwencja własna autora są tak pięknie przemieszane, że chyba nikt nie jest już
ich w stanie rozróżnić. Zachwyciła mnie ta wizja i wracam do tej książki co
jakiś czas. Poza tym czytałam ją po raz pierwszy podróżując właśnie po
Patagonii i teraz czasami moje własne wspomnienia zlewają mi się ze
wspomnieniami z lektury;)
Czytałam gdzieś, że wkrótce ukaże sie polskie tłumaczenie Patagonii.
Tymczasem "Co ja tu robię?" czeka już ponad miesiąc na półce na swoją kolej
a "Scieżki śpiewu" wypatrzyłam właśnie i nabyłam w taniej książce... Tylko
czasu trochę brak:/

[Gość: sutkazy]

po krótkim rozpoznaniu mam obawę, że Chatwin to nuda.

[staua]

Ciekawe, jak wszystko sie splata - zauwazylam w zeszlym tygodniu Twoj watek,
ale nie znam Chatwina, wiec nic nie dopisalam, choc brzmi zachecajaco; pare dni
temu czytajac "Istambul" Pamuka (zreszta pelen literackich odniesien, jak to
zwykle Pamuk, albo nawet bardziej, bo to nie powiesc) natknelam sie na wzmianke
o Chatwinie i teraz juz jest na mojej liscie na 100%.

[itek1]

Ja w najblizszym czasie bede czytal Wicekróla Ouidah (The Viceroy of Ouidah).
Jesli mialabys ochote skonfrontowac wrazenia to ja z checia podziele sie swoja
opinia za jakies 1.5 tygodnia. Do tej pory wszystko co jego czytalem to byla
najwyzsza klasa, przy czym jego ksiazki dosc zasadniczo sie roznia od siebie
(IMO Polakom najblizszy tematycznie jest Utz).

[staua]

Sprobuje, choc nie wiem, czy uda mi sie tak predko cos znalezc. Ale z checia
przeczytam Twoja opinie, a swoja najwyzej napisze, gdy wrocimy kiedys do tematu
(albo wyciagne ten watek)

[padma]

A napisałabyś coś o Istambule tymczasem? Bo leży sobie w księgarni niedaleko
mnie i kusi ale nie mogę się zdecydować;)

[staua]

Ja dosc lubie Pamuka ze wzgledu na jego dygresje i opisy, uwazam natomiast, ze
kiepsko konstruuje fabule. Dlatego "Istambul" jest chyba najlepsza jego
ksiazka, bo fabuly w nim nie ma. Sa tam w zasadzie trzy plaszczyzny: samo
miasto, jego melancholia, niszczejace, stare, drewniane domy, atmosfera bylej
stolicy, ktora czasy swietnosci ma juz za soba; historia Turcji, od Bizancjum,
poprzez Imperium Otomanskie, Ataturka, do czasow wspolczesnych autorowi; i
wreszcie dziecinstwo i dorastanie Pamuka, ktory nigdy z Istambulu nie wyjechal,
jego dojrzewanie do pisania. Wszystko sie splata, miesza, nie do konca
chronologicznie, ksiazka jest w tym charakterystycznym dla Pamuka, troche
sennym klimacie, zawiera mase odniesien do literatury i sztuki (oczywiscie
Pamuk nawiazuje ciagle do tureckiej - jego zdaniem, a na pewno jego prywatnej -
obsesji Zachodu). Dodatkowa atrakcja ksiazki sa stare, czarno-biale zdjecia -
czesc z rodzinnych archiwow autora, ale wiekszosc to wyszperane przez niego (na
koncu podaje zrodla) fotografie ulic Istambulu, wybrzezy Bosforu, starych
posiadlosci, ludzi, tramwajow, prania na sznurach, swietnie ilustrujace tresc.

[padma]

Dzięki, w takim razie chyba kupię. "Śnieg" mnie nieco zniechęcił, ale takie
nostalgiczno-refleksyjne opowieści jak opisujesz lubię, więc spróbuję.

[Gość: ynde]

Jak czyta się jego nazwisko?

[broch]

ciekawe jak przetlumaczono na polski st 32 "Utz'a"
te o roznicy miedzy carp and crap oraz "Crap dishes":
Stuffed crap
Crap cooked in beer
Fried crap
Crap balls
Crap soup with paprika


zabawne

[itek1]

> Stuffed crap- kal faszerowany
> Crap cooked in beer- kal gotowany w piwie
> Fried crap- kal smazony
> Crap balls- klopsiki z kalu
> Crap soup with paprika- zupa z kalu z papryka
:)

[broch]

nie za bardzo oddaje "atmosfere" :)

Musze przyznac ze "Utz" mial dobry start, potem zrobilo sie slabiej. Sproboje
jeszcze "Wice-krola Ouidah" (vice czy wice? chyba wice).

[braineater]

Tak sobie dzis błądziłem po księgarni a że nic ciekawego sę w oczy nie rzuciło, to kupiłem Wicekróla i w ramach popołudniowego relaksu przeczytałem.
I zdecydowanie na nie.
Takie poplatanie Marquezowskiej Złej Godziny z jakimiś na wpółetnograficznymi obrazkami, napisane językiem co ma byc opisowy a jednoczesnie lekko upoetyzowany, w związku z czym jest po prostu drętwy. A na okładce stoi napisane, że arcydzieło i że Conrad prim objawiony.
A tu zero atmosfery, zero ciekawych postaci, trochę rytuałów i tragicznych anegdotek oraz morał, że bycie złym jest złe, albo przynajmniej nieprzyjemne.
Nie wiem jak reportażowe teksty tego pana, w temacie literatura piekna (w znaczeniu fiction) zdecydowanie się już raczej na niego nie skuszę.
Aż dziwne, że Herzog wykrzesał z tego materiał na film, choc pewnie było tak, że sama postać DaSilvy nie oglądana przez płaski przymat prozy Chatwina jest ciekawsza niż osobnik opisany w ksiązce, którym za nic nie da rady się przejąc.

P:)

[itek1]

Jak przeczytam tego Wicka Chatwina to obiecuje przedstawic 'my point of view'.
BTW probowalem zeskanowac Utz'a, ale ok.40 str. spasowalem, gdyz musialbym
porwac ksiazeczke (tak jest klejona), jesli mialaby sie nadawac do czytania bez
irytacji.

[staua]

Niedlugo dostane (z Bookmooch.com) Chatwina "In Patagonia" (z Australii, wiec
potrwa troche, zanim dojdzie, bo ludzie wysylaja najtansza droga). Dlatego
podciagam watek, zeby nie zginal.
Itku, moze cos jeszcze dopiszesz o swoich wrazeniach?

[itek1]

> Itku, moze cos jeszcze dopiszesz o swoich wrazeniach?
W koncu nie przeczytalem tego Wicekrola, ale do tego walnie sie przyczynil Braineater :)
Bezposrednio po zapoznaniu sie z jego miazdzaca krytyka Wicekrola czytalbym ja juz nie dla przyjemnosci, ale celem wykazania okrutnikowi, ze sie jednak myli :)
Teraz jest moze dobry czas, zeby po niego siegnac, chociaz liste lektur do najbliszego przeczytania mam taka, ze nie dam rady do jesieni przeczytac wszystkiego co zaplanowalem; w kazdym razie jak cos bede mogl napisac to jeszcze napisze.
Ciekaw jestem Twoich wrazen z Chatwina (czy to bedzie Twoj pierwszy Chatwin?).

[staua]

Tak, pierwszy. Na pewno napisze, ale, jak pisalam wyzej, moze potrwac pare
tygodni, zanim przeczytam. Ale napisze na pewno. To byl w ogole jedyny Chatwin,
jakiego udalo mi sie upolowac. Od wrazenia bedzie zalezalo, czy bede polowac na
nastepne...
Znam bol z lista lektur - moja robi sie juz tak dluga, ze przestaje ja
ogarniac. A wydaje mi sie, ze szybko czytam - szkoda, ze nie moge jeszcze
szybciej.

[abranova]

Trafiłam na "wicekróla Ouidah" jakieś 3 tygodnie temu w bibliotece i nie
czytałam wcześniej komentarza Brejna - chyba na szczęście, bo też bym się lekko
zniechęciła. A tak zaczęłam czytać jeszcze w autobusie i jakoś tak szybko
poszło. Co nie znaczy, że recenzja Breineatera nie jest dosyć celna.
Rzeczywiście w powieści brak jakiejś głębi, jakichś konkretów, jakiegoś morału
czy jak to nazwać. Może dlatego doczytałam do końca, że podświadomie czekałam na
jakiś kontrapunkt, finał czy cokolwiek i się nie doczekałam ;)
Ale jest jakiś magnetyzm w tej książce. Nie wiem, czy to bazowanie na
najgłębszych, najmroczniejszych instynktach ludzkich związanych z fascynacją
okrucieństwem i brutalnością czy po prostu pokazanie kompletnie innej,
nieprzewidywalnej kultury. Tym bardziej sama sie sobie dziwiłam, że przebrnęłam
przez ta lekturę, bo nigdy nie cierpiałam naturalistycznych klimatów. Nie
potrafię powiedzieć, czy porównania z Conradem są słuszne, bo go nie lubię. Ja
miałam skojarzenia z Schulzem a jego jeszcze bardziej nie lubię! ;)
Jednego jestem pewna: gdybym dostała do ręki tą książkę bez nazwiska autora, to
w życiu bym nie wpadła, że to Chatwin, którego znałam do tej pory tylko ze
"Ścieżek śpiewu"

[itek1]

> Jednego jestem pewna: gdybym dostała do ręki tą książkę bez nazwiska autora, to
> w życiu bym nie wpadła, że to Chatwin, którego znałam do tej pory tylko ze
> "Ścieżek śpiewu"
Chatwin jest chyba jednym z tych rzadkich pisarzy, ktorych kazda ksiazka jest zupelnie inna-mam takie wrazenia po lekturze Sciezek, Utza i zbiorku esejow.