Książki, które wykończyły was psychicznie

[easz]

<Ciemny anioł>, chyba Moldovy, czytany kiedyś przeze mnie – nastolatkę, która
już na zawsze sprzęgła z tą książką znaleziony gdzieś fakt, prawda to czy nie,
że Węgrzy to nacja, która ma największy odsetek samobójców w Europie. Po
lekturze można się rzeczywiście iść wywiesić na moście - tak to przynajmniej
pamiętam.

<Zamek> przesiąknięty i wywołujący – apatię, przytłaczające i drażniące poczucie
niemocy, marności... Odchorowany długą depresją. I nie ma końca/zakończenia.

<Głód> - po prostu smutny.

<Biały pan>, opowiadanie Angeli Carter, metaforyczne i nie, chłodne, a
przejmuje, ogłusza. Również dlatego, że prawie aż niepodobne w tym chłodzie do
innych jej tekstów. Mała czarna dziura.

Ale najgorszanajokropniejsza dla mnie książka to <Barbarzyńskie zaślubiny>,
zaczyna się opisem zbiorowego gwałtu, a potem jest coraz straszniej. Ból mózgu i
wszystkie koszmary w jednym. I jak tu ktoś wyżej napisał - oderwać się nie można
a potem pozbierać.

Taki dobór tytułów, ale podobnych książek jest przecież b. dużo. Nie nudnych i
kiepskich, ale powiedzmy trudnych emocjonalnie, itd.

[rzy]

A może by tak już odpiąć ten wątek, co cenzorzy? Bo już chyba troszeczkę za
długo ma fory. Jak myślicie?

[Gość: weltire]

1. "Gra w klasy" Cortazara. Absolutnie oporna na czytanie;
2. "Hańba" Coetzee. Dla odmiany, czyta się dobrze, czego później
żałujemy;
3. "To" Kinga. Zbiór okropieństw naiwnych i kiczowatych; zważywszy
na ilość stron (700?900?), lektura tylko dla masochistów;)
4. "Nienasycenie" Witkacego. Nienasycenie "formalne" autora i
tasiemcowe opisy stanów psychicznych mogą bardzo zmęczyć;
5. "Trzy stygmaty Palmera Eldritcha" Dicka. Podobno sam autor długo
nie mógł się zmusić, by ją przeczytać...

[klymenystra]

Hłasko mnie tak wykancza, trace wiare w ludzi :(
Faulkner- nie dosc, ze ciezki, to jeszcze przygnebiajacy. ale lubie sie czasem
pokatowac.
i, nie smiejcie sie, ostatnia czesc "Domku na prerii"- "Pierwsze 4 lata". jest
tak przerazliwie smutna i dolujaca, mimo ze autorka stara sie pokazac milosc,
radosc i cholera wi co- a w rzeczywistosci porazka za porazka, nuda, frustracja
i jeszcze smierc dziecka. brrr.

[Gość: tyda]

"Niebieski rower" - okropieństwo, a na dodatek trylogia!
"Zielony kocur diabła" - chyba najgłupsza książka, jaką czytałam
"Pachnidło" - ciężka książka, ale film ok
"Dwa życia, dwie miłości" - beznadziejnie nudna
"Krystyna córka Lavransa" - nuda, nuda i jeszcze raz nuda, chociaż pierwszy tom
ok
"Samotność w sieci" i "Kod Leonarda" - nad czym te zachwyty? chała, chała i
jeszcze raz chała!!!
"Siódmy samuraj" - o matko!co to w ogóle jest???
itp.itd.

[blog.estee]

Zależy co rozumiemy przez 'wykończyły psychicznie'.
Dużo osób pisze tutaj o znudzeniu - i owszem, czytanie "Diabeł ubiera się u
Prady" to było 300 stron czekania na to, aż w końcu coś zacznie się dziać, po
czym okazało się, że tam się NIC nie działo. Jak jedzenie mdłego budyniu z
nadzieją, że tam gdzieś przy dnie miseczki jest ukryty smaczny środek...
A tu nic, tylko rozczarowanie :/

Natomiast druga definicja 'wykończyły psychicznie' to sytuacja, w której po
przeczytaniu książki trochę czasu zajęło dojście do siebie, z różnych powodów.
Książka odciska trwały ślad na psychice. Jej atmosfera, jej treść...Burzy,
niepokoi...
Pierwszym tytułem, jaki przyszedł mi do głowy, gdy tylko przeczytałam tytuł
wątku, był "Zbrodnia i kara". Może i miał na to wpływ czas, kiedy ją czytałam
(połowa liceum). Ale pamiętam, że w pewnym momencie nie do przebrnięcie była
dla mnie momentami psychodeliczna atmosfera jego iluzji, tego co działo się w
jego głowie...Mineło kilka lat, a ja do teraz nie mogę tej książki choćby
otworzyć.

Nawiasem mówiąc, kiedy byłam bardzo mała, podobnie działała "Alicja w krainie
czarów". To dla mnie nie była wówczas baśniowa opowieść, tylko coś równie
psychodelicznego jak wspomniana "Zbrodnia i kara". No ale jak się ma lat 8 czy
10 to ma się inne poglądy ;)

[Gość: asia]

Lord Jim

[Gość: grey]

ostatnio to wykonczył mnie psychicznie "Cień Poego", no juz myslalam
ze nie skonczę, ale się jednak jakos udało. Zapadł mi tez w pamięc
niesmak towarzyszący czytaniu "Plugawego ptaka nocy". dziwna
ksiązka :/

[Gość: blesia]

Ptasiek - te opisy jakos mnie zmeczyly ale moze dlatego ze bylam w
szpitalu
w Ksiezycowa jasna noc - mozliwe ze jw
Krzyzacy
Rodzina Palliserow - zaczynalam z 5 razy i nie dałam rady
Hanba - ciesz sie ze jeszcze kogos zmeczyla bo juz sie balam ze nie
poznalam sie na dziele i cos ze mna nie tak:)

[Gość: jjb]

Poniekąd dziwne, bo wydaje się, że "Ptasiek" to jedna z najlepszych
literacko powieści Whartona, a z kolei "W jasną księżycową noc",
dużo gorsza artystycznie, traktuje o bardzo ważnych sprawach i co by
można o niej powiedzieć złego, to tylko nie to, że jest nudna.

[sea.sea]

mnie też "Hańba" zmaltretowała i nie mogę do dziś dojść za co ten Nobel

[Gość: A_Łobuz]

Plugawy ptak nocy był suuuuuuuuuuuper!!!!!!!! :) Ale Cień Poego
rzeczywiście beznadziejny... ;)

[nionczka]

Mnie psychicznie zmeczyl Rok 1984 (czytajac go cierpialam na manie
przesladowcza!), Proces Kafki (oj tez cierpialam) i Jeden dzien z
zycia Iwana Denisowicza (nie pamietam juz dokladnie tytulu?). Ta
ostatnia to lektura w liceum i przypadla akurat na czas wielkich
mrozów. Bylo mi podwojne zimno, za niego i za mnie. Naprawde
odetchnelam kiedy skonczylismy omawianie ksiazki.
Ale wykonczyc nic mnie jeszcze nie wykonczylo. Byc moze dlatego, ze
dzis juz nie doczytuje ksiazek, ktore mnie mecza psychicznie.

[Gość: oh_angie]

mnie wykończyła psychicznie taka pseudoksiążka "My dzieci z dworca Zoo" czytałam
to w wieku lat 13 i naprawdę nie mogłam wyjść ze wstrząsu.
Literatury obozowej nie czytuję, a Inny świat jest jedną z 2 książek, których
nie przeczytałam do końca zacząwszy(druga to "Przygody dobrego wojaka Szwejka" -
ale to może kiedyś dokończę).

[czeczua]

sklepy cynamonowe schulca... czytalem jedna strone na godzine- dalem sobie spokoj

[nadia261]

STO LAT SAMOTNOŚCI Marqeza. dwa razy podchody i nie dobrnęłam do
finiszu...

[ovaka]

Wykańczał mnie przez wiele miesiecy Dostojewski...czytałam wszystko
po kolei,(w liceum) cierpiąc ,i dołujac sie i wstrząsając ,kochajac
i nienawidząc .Kolejno byłam Nastasia Filipowna ,Stawroginem i
Myszkinem , wpadałam w dziwne nastroje i conieco skrecałam sie
psychicznie ..niemniej czułam w sobie potege tych uczuc i
intensywnośc zycia wewnętrznego i to mnie absolutnie wrzucało w
jakąś wzniosła egzaltacje .Po przebrnieciu przez wszystko ,byłam juz
kim innym .Bolało ale było warto!

[Gość: taki_sobie]

Dostojewski mnie rowniez wykanczal, choc przeczytalem tylko jedna jego ksiazke,
ta chyba najbardziej slawna i popularna :"Zbrodnia i kara" ... ciezko bylo
momentami, istna katorga.
Podobnie ma sie sprawa z Marquez'em i jego ksiazka "Sto lat samotnosci",
naprawde ciezko sie czytalo.
Z innych dawnych lektur szkolnych to jeszcze na nagane zasluguja "Szewcy" Witkacego.

[Gość: 7samurajow]

do listy warto dołożyć też "Opowadania" Hemingway'a. Nuda i
miałkosć, aż się wierzyć nie chce, że napisał "Starego człowieka...".
Co do "Pięciu lat kacetu" to się nie zgadzam. To chyba najbardziej
optymistyczna (jeśli mozna w tym wypadku użyć takiego słowa) ksiązka
z tzw. literatury obozowej jaką czytałam.

[radiata]

Tajemna historia Donny Tartt. Zachwalała mi ją siostra, a mi się niedobrze
robiło ją czytając. Czy na prawdę tak wygląda życie studentów w Stanach?

[Gość: literatka]

Bardzo ciekawy wątek. Brawo za pomysł!

1. G. Flaubert "Pani Bovary" - stała się jedną z moich ulubionych,
ale po długim czasie.
2. V. Hugo "Nędznicy".
3. V. Hugo "Germinal".

graciarnia.blox.pl/html

[Gość: literatka]

a teraz te, przez które nie przebrnęłam. no nijak nie dałam rady:

1. Cortazar "Gra w klasy".
2. Proust "W poszukiwaniu straconego czasu" (poległam na III tomie)
3. Marqez "Sto lat samotności" (no nie mogłam i już, co dziwne, bo
przebrnęłam przez "Don Kichota") ;)

graciarnia.blox.pl/html

[Gość: jjb]

A to dość dziwny zestaw. Wydawać by się mogło, że "Sto lat
samotności" to porywająca lektura, przeplatana wieloma wątkami, w
zmieniającej się pięknej scenerii, z różnorodnością aryciekawych
bohaterów, z niesamowitymi pomysłami autora. Jak może stać w jednym
szeregu z Proustem? Przecież to egzystencjalna nuda. Warta jedynie
smakowania miesiącami kartka po kartce, odkładania na bok, potem
przemyślenia, potem znowu 2-3 karteczki, w porywach z dziesięć.
Smakować i myśleć... Marqueza odkłakać się nie da. "Sto lat
samotności" krzyczy. Ta powieść sama się otwiera. Tu szkoda czasu na
sen. Czytasz do północy, a o piątej nad ranem ona sama ciebie budzi.
Z Cortazarem chyba jeszcze inaczej. Gdzieś w połowie drogi między
tymi dwiema. Taki trochę kult yerba mate i papierosów. Trzeba trochę
przystopować, bo nie zdołamy zrozumieć, bo nie zdążymy za autorem,
nie zdążymy za bohaterami przeskoczyć do kolejnego kwadracika tej
gry.
Może jeszcze czas nadejdzie?

[Gość: drywine]

jjb, pięknie napisałaś(eś) o "Stu latach.." i "Grze..."
Zauroczyły mnie obie kiedyś. Po lekturze "Gry..." chodziłam po znanych mi
ulicach i czułam się tak, jakbym przybyła tu nagle z innego świata. Cały ten
hałas uliczny to kroił mnie na kawałki, to rozbrzmiewał jakąś nieznaną mi
pieśnią, tak intensywnie, że aż bolało...

[Gość: A_Łobuz]

Ostatnio pożyczyłam koleżance "Grę w klasy". Też strasznie się
męczyła :( Ale może rzeczywiście trzeba się do tej lektury
przygotować. Polecam przedtem lekturę zbiorów opowiadań! Cortazar to
przede wszystkim mistrz małej formy. Muza wydała dwa tomy opowiadań.
Dwa tomy skarbów :)

[timbwolf3]

E.Zola -Germinal. Niedawno przeczytalem, mi sie podobala ta
ksiazka,doskonaly przzyklad naturalizmu.
mozna wiedziec co Cie tam dobija albo meczy??
dla mnie przykry jest wniosek ze postepowanie czlowieka determinuja
potrzeby fizjologiczne

[Gość: jag]

"Gułag". Co tam się dzaiło z ludxmi, jak wykańczaki dzieci. Nie
mogłam tego czytać, bo od razu wpadałam w totalnego doła.

[Gość: Michal]

Nędznicy są super (moim zdaniem), a Germinal napisał Zola, nie Hugo.

[Gość: ania]

Germinal jest Zoli a nie Hugo:)

[Gość: jjb]

Przede wszystkim to "Obłęd" Krzysztonia. Książka znikąd. Pojawiła
się na to moda w ogólniaku w latach osiemdziesiątych. Chyba nie
kultowa, ale szalenie porywająca, trudna, sprawiająca, że nie mogę
wyzwolić się spod jej uroku do dzisiaj. Czasami coś mnie porywa i
przypominają mi się fragmenty, wtedy szukam jej w allegro albo przy
okazji w antykwariatach. Jednak do tej pory jej nie kupiłem. I to
chyba dowód na to, że wykańcza psychicznie.
"Katarakta" Leobla. Autor mówi sam za siebie. Legendarny tekściarz
hippisowski. Napisał parę rzeczy, ale ta moim zdaniem jest
najlepsza. Tak jak w piosenkach : smutek, tęsknota za czymś co
wielkie, opary alkoholu, seks. Daleko mu w sensie artystycznym do
Pirsiga, Burroughsa, Keouraca czy Keseya, ale wchodzi w fenomenalny
polski klimat przełomu lat 70 i 80. Daje na tacy koszmar szarych
czasów. Przypomina o sytuacji sztuki, ludzi, którym zamiast buntu
pozostaje wóda.
"Dzieci z Dworca ZOO".Gdy przeczytałem po raz pierwszy gdzieś w
1989r. albo 1990r. to zdębiałem. Po prostu tego nie znałem. Po tym
wszystkie inne wspomnienia, dzienniki narkomanów to marny bełkot.

[Gość: steryd]

"Zbrodnia i kara" Dostojewskiego
"Ulisses" Joycea
"W poszukiwaniu straconego czasu" Prousta
"Tęcza grawitacji" Pynchona

[porcellus]

Cokolwiek Kathe Koja. Mogą być "Urazy mózgu", mogą być "Dziwne anioły".
Klaustrofobia, duchota, a wciąga. I rozwala.

[sea.sea]

najbardziej "zero" ale "zero" mnie wykańcza masochistycznie rozkosznie

[pipokpipok]

książka telefoniczna

[vendettav]

Ale Która? Tepsy, Netii czy innego autora?

[sabbatha]

"Sprawiedliwość Owiec" Leonie Swann

nawet brat co zawsze ksiazki czyta do konca nawet najnudniejsze tej nie dal
rady:| BEZNADZIEJA taka nuda. Przereklamowana totalnie.

[Gość: burbu...]

Lux Perpetua Sapkowskiego, ale nie dlatego, że męcząca, a tak mnie zdołowala, że dwa tygodnie się po niej musiałam zbierać.

[Gość: Paula]

Przyznaję, jest doskonale napisana, z pewnością jest jednym z dzieł
literatury światowej. Przeczytałam ją kilkanaście lat temu i
obiecałam sobie, że nigdy w życiu do niej nie zajrzę. Do dzisiaj,
gdy przypomnę sobie niektóre wątki, muszę się napić zimnej wody...

[Gość: Paula]

[Gość: Michal]

Hmm. "Stąd do wieczności" jest jeszcze względnie optymistyczna, dopiero "Cienka
czerwona linia", a zwłaszcza "Gwizd", zabija.

[Gość: Max.Break]

Zdecydowanie Kosiński "Malowany ptak" i "Kroki" (czy jakoś tak) - to
kilkanaście lat temu,a ostatnio "Bidul" Maślanki - brrrrrrrrrrrrrrrr!

[Gość: Ola]

Zdecydowanie "Jesień patriarchy" Marqueza.
Nie moglam skonczyc co do mnie niepodobne.

[niebieska_konewka]

"Ulisses" Joyce'a i niestety cały Tolkien.

fuga.blox.pl/html

[Gość: ryża małpa]

"Nieznośna lekkośc bytu".
Dlaczego ja nadal żyję?

[Gość: me]

...CHLOPI.

Ulisses Joyce`a

[toolkien]

ULISSES Joyce`a. Kilkakrotnie zaczynałam lekturę, zawsze dochodziłam
mniej więcej do 139 strony...
"Mag" Fowlesa również... Po "Kochanicy Francuza" to jakiś mistyczny
bełkot

Mało kto przez to przebrnął.

[ppo]

I raczej niewarto.

[Gość: edeco]

Wszyscy zachwycaja się obecnie Tolkienem, ale jesgo SILMALIRION
powalił mnie na łopatki.

[Gość: [e-mail]]

Ulisses - 37. strona to mój od lat niepoprawiony rekord;) już sobie odpuściłam...
ale kolega nie mógł przeczytać "Kacicy", która mnie porwała i zeżarła;) a to
dość grubawe dziełko;)

[caysee]

Dostojewskiego Zemsta i kara. W miare czytania czulam jak trace energie, a po
scenie zabojstwa czulam sie jak wyprana i nie moglam dlugo wrocic do czytania
tej ksiazki. Przeczytalam ja dopiero gdy musialam jako lekture szkolna.

[Gość: vanta]

chyba Zbrodnia i kara?? - z resztą nie dziwię się, bo dostawałam
przy niej drgawek. Tak samo jak podczas czytania Zdąrzyć przed Panem
Bogiem...Ciężko zniosłam też "Kolekcjonera" Fowlesa i "Króla
Szczórów". Chodziłam potem jak struta. Ale nie dla tego, że nudne,
tylko dla tego, że ciężkie jak diabli...

lalka...

[Gość: zgrzyt]

nie mogłem zdzierżyć, że taki fajny gość męczy się z miłości do takiej debilki,
no i nie doczytałem..

[caysee]

vanta, racja - smieszna pomylka, o czym ja myslalam jak to pisalam? :))

[Gość: NaN]

"Zamek" Kafki - nie doczytałam do końca. Zeżarła mnie klaustrofobia.
A dobijają mnie wszystkie książki, w ktorych cierpią zwierzęta. n
Nigdy nie potrafiłam w takich przypadkach powiedzieć sobie "To tylko
książka". Do dzis pamiętam z dzieciństwa śmierć Psa, który jeździł
koleją:((

naprawdę mnie wykończyła...

[Gość: Dorotka]

czytałam kiedyś taką ksiązkę o facecie który studiował psychiatrię no i wymyślił sobie taki eksperyment że aby lepiej poznać to co czują pacjenci zamknięci w zakładzie sam zostanie jednym z nich. wiedzieć o tym miał jedynie jakiś tam jego profesor. wszyscy lekarze uważali go za chorego, zwłaszcza że potrafił dobrze symulować schizofrenię.
pobyt na oddziale okazał się cięższy niż przypuszczał, facet miał do czynienia z największymi paranoikami który wyczuwali że jest z nim coś nie tak (tzn. jest normalny) i byli wobec niego agresywni. w końcu główny bohater zaczał się strasznie bać, nie tylko chorych ale też pielęgniarzy, którzy również często używali siły i ogólnie traktowali pacjentów jak przedmioty. zaczął na wszystko reagować nerwowo, w końcu pomyślał że dobrze by było wziąść coś na uspokojenie, więc jakąś tam drogą załatwił sobie LSD czy jakieś inne świństwo po którym miał halucynacje i to przez kilka dni. kiedy się obudził postanowił powiedzieć wszystko lekarzowi oddziału. ten oczywiście mu nie uwierzył, a kiedy główny bohater powołał się na swojego profesora okazało się że ten miał niedawno zawał i nie żyje.
jak można się domyślić facet w końcu zwariował naprawdę.

po przeczytaniu tej ksiązki (miałam wtedy ze 12 lat) przez pewien czas bałam się strasznie że zachoruję na jakąś chorobę psychiczną, stracę kontrolę nad swoim umysłem.
przeszło mi, ale osób czubów boję się do dziś:)

[foxie777]

Moze nie tyle wykonczyla, ile zasmucila, ze tyle jest zla na
tym swiecie, mowie tu o ksiazkach opartych na faktach.
Wlasnie jak Kertesz, zreszta wszystkie ksiazki o wojnach
i zwiazanych z nimi cierpieniach, i nie tylko.
Rowniez ksiazki historyczne, czy pamietniki czasami sa straszne.

pozdr

[dolores.ltd]

oglądałam w teatrze telewizji przedstawienie na podstawie tej książki, to było
naprawdę wstrząsające. Czytałaś to mając 12 lat??? Kto Ci to dał???

[Gość: Wredny Kicius]

A to nie byl 'Lot nad kukulczym gniazdem'?

[homohominilupus]

A to nie byl 'Lot nad kukulczym gniazdem'?

Nieeee, to byla Kuracja Jacka Głębskiego

dobra ksiazka, teatr TV rowniez. Lekko przerazajace ale zeby tak od
razu wykanczajace psychicznie?

Wlasnie skonczylam Grzech Milosierdzia Davida Adamsa. Ponura,
przejmujaca do szpiku kosci ale mimo wszystko polecam, chociaz moze
nie na wakacje.
Pod wzgledem drastycznosci nic nie przebije Malowanego Ptaka,
Medalionow (zwlaszcza czytanych we wczesnym dziecinstwie)Pod Skora
Michela Fabera (ten od Szkarlatnego Platka) oraz opowieci Pana Hondy
z Kroniki Ptaka Nakrecacza. Po tym ostatnim balam sie zasnac ze
strachu ze mi sie ta koszmarna scena przysni - kto czytal, wie.

A kto pamieta Ewe Ostrowska? Pisala (pisze?) ksiazki ponoc dla
mlodziezy ale byly one wyjatkowo drastyczne i okrutne. Czytalam je
nastolatka bedac i naprawde wykanczaly mnie one psychicznie.

[anquisette]

Wszystko co kojarzy mi się z pozytywizmem - Prus, Żeromski,
Orzeszkowa itp.
Trędowata - Mniszkówna
Zahir - Coelho
Cały Wharton.

[anquisette]

A i jeszcze Sklepy cynamonowe i Szewcy.

[Gość: anetka]

Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne - Barbara
Adamiak i Janusz Borkowski --> bardziej wykańczającej książki nie
znam!!!

[Gość: no niby racja]

:)

[ania_yeti]

Faktycznie, "Obłęd" Krzysztonia coś okropnego, "Sto lat samotności"
oraz "Ester" Chwina.

AAAAAAAAAAA.Są jeszcze książki wampiry z dzieciństwa.

Była taka książeczka pt. "Słoneczko", Marii Arctowej, przekoszmarna
książka, masochizm psychiczny i borowanie bez znieczulenia. Nie
ścierpiałam też krasnoludków i sierotki Marysi - jedna lektura
szkolna, jakiej nie byłam w stanie przeczytać. I jak ona mnie
psychicznie zmęczyła!!!

[Gość: Autor]

Pan Tadeusz, straszna szmira ;)